We wilden het allebei al heel lang, maar pas deze week hakten we de knoop door. Onze vaders reden al vele kilometer met heel veel plezier. Een van hen is ons helaas ontvallen, maar in zijn gedachtenis zetten we deze voorliefde voort.Richard regelde alles, hij zit namelijk in de continu-dienst en met hem is het dus het moeilijkst om afspraken te maken. "Donderdagavond om 18:00 gaan we beginnen!", belde hij mij begin deze week met een vibratie van spanning in zijn stem op. Ik kon niet anders dan glimlachen...
Al voor de klok 18:00 sloeg stonden we samen op het industrieterrein van Middelharnis, bij Rijschool Verolme voor de deur. Nadat ook onze instructeur Jaap was gearriveerd, kregen we eerst een uitleg over de motor. Waar alles precies zat, wat we zoal moesten doen en wat we ook vooral níet moesten doen.
De volgende stap was het aantrekken van onze motorkleding. Riz hees zich in het pak van zijn vader, terwijl ik een combinatie aantrok die bestond uit de broek van Cor, een jas, helm en handschoenen van mijn vader (beiden dank daarvoor!) en een paar laarzen die de rijschool ter beschikking stelde.
We namen plaats op de Honda CBF500, zoeen met zo'n schattig blauw plaatje aan het achterspatbord. Riz had de blauwe variant van de Honda, ik de grijze. Het wegrijden met de motor was even wennen. Ik liet hem dan ook eerst stil vallen, terwijl Richard in één beweging zijn weg vond. Na 5 meter stopten we.
Daarna reden we een aantal rondjes door Middelharnis en mochten we lekker hard optrekken en maakten we vele stops om het gevoel met de motor een beetje te krijgen.
Helaas was het eerste uurtje snel voorbij en zat onze les er weer al op. Volgende week beginnen we met de bijzondere verrichtingen en zitten we 1,5 uur lang op het ijzeren paard.
Nu snap ik waarom onze vaders er altijd zo enthousiast over zijn...
