"Wat doe jij donderdag met het eten?" vroeg ze begin deze week. "Ik heb nog geen idee" antwoordde ik, "Janine is niet thuis, dus ik denk dat het een magnetronmaaltijd wordt...". "Mag ik dan misschien bij jou komen eten?" was haar wedervraag, die ik bijdehand beantwoordde met: "Ja leuk! Maar dan moet je wel zelf koken!".Dat bleek dus geen probleem en zo stond mijn nichtje Claudia dan ook met al de boodschappen in de aanslag, toen ik thuis kwam van mijn werk. Die stalde ze direct bij binnenkomst uit op het aanrecht en hoewel het even zoeken was naar de juiste pan, stond ze al vrij snel te kokkerellen.
Ondertussen dekte ik de tafel en ruimde wat spulletjes op. Daardoor leek het eten binnen een mum van tijd op tafel te staan en waren we samen klaar om aan te vallen.
Een heerlijk bord gevuld met spinazie, gehakt, Boursin, spekjes, en Penne stond voor mijn neus te geuren. Haar vriend Arjan waarschuwde mij nog per sms dat ik mijn vork er niet bij op moest eten en die waarschuwing kwam goed van pas, want het was overheerlijk en we aten het met smaak tot aan de laatste restjes op.
Ik wist niet dat mijn nichtje zo lekker kon koken! Haar vader zou trots op haar zijn...
