Een bolle(n)boer

Het was leuk om vandaag weer eens even bij mijn eerste echte baas op bezoek te gaan. Toen ik 9 jaar was liep ik er al rond tijdens het tulpenseizoen en de laatste keer dat ik in de schuur was dateert alweer van 20 juni vorig jaar, toen ik ook nog eventjes de eer had om weer op de heftruck te mogen kruipen.

Dit keer bezocht ik Laurens Maliepaard om te kijken of we bij Websites Nederland iets voor hem konden betekenen en hoewel ik hem vroeger al vaak had aangeraden een mooie website te laten maken, begon hij nu toch ook eindelijk het nut hier van in te zien.

Wat was er toch weer een hoop veranderd sinds ik op mijn 21e voor het laatste werkzaam voor hem was. Er liepen nu zelfs een paar fulltime medewerkers rond en ze waren een reusachtige machine aan het ontwikkelen, volledig naar eigen inzicht en naar eigen idee. Fantastisch vind ik het om dat te zien, die gedrevenheid en vindingrijkheid. Ik zou het me ook in kunnen beelden, maar zo in detail uitwerken, dan moet je van hele andere huizen komen als je nooit voor iets dergelijks gestudeerd hebt, maar het louter laat afhangen van je ervaring, gevoel en logisch nadenken...

Ook Laurens zelf was veranderd en wel weer in de Laurens die hij vroeger was. Al jaren kon ik hem als iemand die nog genoeg ruimte in zijn overall over had voor een 2e persoon, hoewel dit niet van weelde was maar van een groot ongenoegen in zijn afvalverwerkingssysteem. Gelukkig is hij daar nu inmiddels van verlost maar dat resulteert dus in de nodige extra kilootjes. Een bolle boer dus en de echte Laurens zoals ik 'm vóór z'n ongemakken kende.

Of er binnenkort iets online komt voor deze innovatieve en bijzondere bollenboer uit Stad laat ik nog even in het midden. Ik hoop het, want daar aan de Molendijk ligt nog altijd een stukje van mezelf...

Ik begon wat voorzichtig en een klein beetje onwennig, maar...

Omdat onze "design" kapstok vastgeplakt moest worden aan de muur, maar wij die gespachteld hebben, moest ik een andere oplossing verzinnen. Natuurlijk blijven de haakjes wel plakken maar als je daar eenmaal een paar jassen aangehangen hebt komt het met de spachtel en al naar beneden natuurlijk. Daarom besloot ik langs een van onze klanten te gaan die goed zijn in het bewerken van staal en stelde voor om een geborsteld aluminium plaatje te maken met een bepaalde afmeting zodat ik díe tegen de muur kon schroeven en daar de haakjes op kon plakken.

Zo gezegd zo gedaan en ik werd dan ook vakkundig geholpen door Willem-Jan. Die deed alle moeite om het zo netjes mogelijk te maken "ik ben daar heel secuur in en jij bent ook secuur dus ik laat ik maar geen half werk afleveren" zei hij nog. Hij sloeg de spijker dan ook op z'n kop en ging als een dolle aan het werk, met een prachtig resultaat tot gevolg.

Daarna had ik een afspraak op mijn vroegere basisschool in Stad aan't Harinvliet, waar ik het een en ander moest uitleggen over ons eigen Content Management Systeem "EasyQ" waarmee men zelf de website kan beheren. Toen ik over de molendijk het dorp binnenreed, kwam ik langs mijn oude vakantie-werkgever, iets dat me nog altijd prikkelt als ik er langs rijd.

Op Stad heb ik altijd onderaan de molendijk gewoond, pal tegenover "de wurft" van de Maliepaardjes. Waar vroeger Chris de scepter zwaaide is deze nu doorgegeven aan zoon Laurens waar ik al van jongs af aan goed mee overweg kon. Op mijn 9e begon ik daar dan ook met tulpenkoppen, zodat de bolletjes groter zouden groeien want daar draaide het toch allemaal om. Tot minimaal mijn 20e levensjaar zat ik daar ieder vrij uurtje of dag in de schuur. Eerst begonnen met bollenpellen, later werden dat allerlei andere klussen zoals heftruck rijden of het regelen van het reilen en zeilen van de laad en loswerkzaamheden.
Daar heb ik altijd met veel plezier gewerkt en ik kan het dan ook vaak niet laten even langs te gaan. Zo ook vandaag na mijn afspraak en ik zag dat de schuur vól zat met Polen. Er was geen Stadtenaar meer te bekennen, alleen nog wat oude vedetten en Jaap die daar nu in de schuur vanalles "mag" regelen van Laurens. Oké, ook mijn grote vriend Chris uit Ouddorp was buiten bezig, maar verder waren er weinig bekende gezichten. Niet vreemd ook, want door de jaren heen zag ik daar steeds meer mensen komen (en gaan) die het niet lang uithielden, alleen maar zaten te ouwehoeren en weinig werkten. Zelf maakte ik toen wel eens dagen van 7:00 's ochtends tot 1:30 's nachts en dan nog even op het fietsje naar huis (toen ik al in Nieuwe Tonge woonde) en dus vond ik het beschamend hoe sommigen met het vakantiewerk omsprongen. De Polen wilden wél werken en nu zijn alle werkzaamheden dus overgenomen door de Polen.

Er was nog weinig veranderd. Ja sommige dingen waren gemoderniseerd, want zo lagen er nu prachtige stalen "wielstoppers" voor de stortbak, die voorkomen dat de kieper wegrijdt als deze 20 ton grond en bollen in de stortbak stort. Vroeger moest je met gevaar voor eigen leven er even houten blokken voor schoppen. Dat is nu verleden tijd.
Zelf kon ik het niet laten om weer eens voor een half uurtje op de heftruck te klimmen, iets wat ik jaren gedaan heb en waar ik zelfs een diploma voor gehaald heb na een hele dag cursus (dan te bedenken dat ik in het bezit ben van weinig diploma's waaronder mijn zwem-, veter- en blokfluitdiploma). Ik begon wat voorzichtig en een klein beetje onwennig maar na 10 minuten zat ik weer strak in het zadel en was het alsof ik er nooit vanaf geklommen was.

Toen ik 's avonds thuiskwam, nadat ik eerst nog met mijn vader en moeder naar een nieuwe TV (voor hen dan hè) had gekeken, viel het me eerst niet op, maar toen zag ik dat de gordijnen die dag opgehangen waren, evenals de Luxaflex. Wauw! Zag er goed uit!
Ook de kapstok die ik alvast even op de grond uitlegde was precies geworden zoals ik verwacht had. Morgen maar eens ophangen, maar nu eerst lekker onder de wol!