Maccaroni zonder verpakking

Vandaag begon de dag al vroeg. Ik ben sowieso al vroeg wakker in ons nieuwe huis want 's ochtends is het al heel vroeg ontzettend licht in onze slaapkamer. Toch de rolgordijnen maar eens laten vervangen door verduisterende rolgordijntjes, al moet ik dan eerst nog even de strijd aangaan met mijn eigen vriendin die het daar nog niet helemaal mee eens is.
Ook zij was net als ik al vroeg uit de veren. Ik reed gelijk even langs Ed, om de klopboor te halen. Vandaag had ik beloofd de kapstok op te hangen nadat ik hier gisteren al de voorbereidingen voor getroffen had.

Eerst zoog ik mijn auto nog even uit bij een plaatselijk benzinestation, want sinds de verhuizing lag daar een pak maccaroni in, zonder verpakking welteverstaan en het was zich dan inmiddels ook al tussen mijn reservewiel gaan nestelen. Ook het wassen sloeg ik vandaag niet over en ga ik de komende tijd dan ook zeker niet meer overslaan. Daarna haalde ik de nodige pluggen en begon aan het kapstok-klusje.

Het boren ging als een mes door de boter, dus het aluminium plaatje zat al snel tegen de muur. Daarna begon een uiterst secuur klusje van meten, rechthouden en opplakken. Het duurde echter niet lang voordat de eerste letter bevestigd was en nadat Janine steeds de velletjes van het plakkertje verwijderde groeide het woord "KAPSTOK" gestaag. Het restultaat liet dan ook niet lang op zich wachten en nadat alle vette vingerafdrukken er vakkundig van verwijderd waren konden de eerste kledingstukken opgehangen worden. Erg leuk resultaat al zeg ik het zelf!

En de auto waar ik de afgelopen weken geen tijd voor had gehad om schoon te maken? Die stond nu op de parkeerplaats te glimmen en gromde tevreden toen ik weer eens het gaspedaal intrapte...

Ik begon wat voorzichtig en een klein beetje onwennig, maar...

Omdat onze "design" kapstok vastgeplakt moest worden aan de muur, maar wij die gespachteld hebben, moest ik een andere oplossing verzinnen. Natuurlijk blijven de haakjes wel plakken maar als je daar eenmaal een paar jassen aangehangen hebt komt het met de spachtel en al naar beneden natuurlijk. Daarom besloot ik langs een van onze klanten te gaan die goed zijn in het bewerken van staal en stelde voor om een geborsteld aluminium plaatje te maken met een bepaalde afmeting zodat ik díe tegen de muur kon schroeven en daar de haakjes op kon plakken.

Zo gezegd zo gedaan en ik werd dan ook vakkundig geholpen door Willem-Jan. Die deed alle moeite om het zo netjes mogelijk te maken "ik ben daar heel secuur in en jij bent ook secuur dus ik laat ik maar geen half werk afleveren" zei hij nog. Hij sloeg de spijker dan ook op z'n kop en ging als een dolle aan het werk, met een prachtig resultaat tot gevolg.

Daarna had ik een afspraak op mijn vroegere basisschool in Stad aan't Harinvliet, waar ik het een en ander moest uitleggen over ons eigen Content Management Systeem "EasyQ" waarmee men zelf de website kan beheren. Toen ik over de molendijk het dorp binnenreed, kwam ik langs mijn oude vakantie-werkgever, iets dat me nog altijd prikkelt als ik er langs rijd.

Op Stad heb ik altijd onderaan de molendijk gewoond, pal tegenover "de wurft" van de Maliepaardjes. Waar vroeger Chris de scepter zwaaide is deze nu doorgegeven aan zoon Laurens waar ik al van jongs af aan goed mee overweg kon. Op mijn 9e begon ik daar dan ook met tulpenkoppen, zodat de bolletjes groter zouden groeien want daar draaide het toch allemaal om. Tot minimaal mijn 20e levensjaar zat ik daar ieder vrij uurtje of dag in de schuur. Eerst begonnen met bollenpellen, later werden dat allerlei andere klussen zoals heftruck rijden of het regelen van het reilen en zeilen van de laad en loswerkzaamheden.
Daar heb ik altijd met veel plezier gewerkt en ik kan het dan ook vaak niet laten even langs te gaan. Zo ook vandaag na mijn afspraak en ik zag dat de schuur vól zat met Polen. Er was geen Stadtenaar meer te bekennen, alleen nog wat oude vedetten en Jaap die daar nu in de schuur vanalles "mag" regelen van Laurens. Oké, ook mijn grote vriend Chris uit Ouddorp was buiten bezig, maar verder waren er weinig bekende gezichten. Niet vreemd ook, want door de jaren heen zag ik daar steeds meer mensen komen (en gaan) die het niet lang uithielden, alleen maar zaten te ouwehoeren en weinig werkten. Zelf maakte ik toen wel eens dagen van 7:00 's ochtends tot 1:30 's nachts en dan nog even op het fietsje naar huis (toen ik al in Nieuwe Tonge woonde) en dus vond ik het beschamend hoe sommigen met het vakantiewerk omsprongen. De Polen wilden wél werken en nu zijn alle werkzaamheden dus overgenomen door de Polen.

Er was nog weinig veranderd. Ja sommige dingen waren gemoderniseerd, want zo lagen er nu prachtige stalen "wielstoppers" voor de stortbak, die voorkomen dat de kieper wegrijdt als deze 20 ton grond en bollen in de stortbak stort. Vroeger moest je met gevaar voor eigen leven er even houten blokken voor schoppen. Dat is nu verleden tijd.
Zelf kon ik het niet laten om weer eens voor een half uurtje op de heftruck te klimmen, iets wat ik jaren gedaan heb en waar ik zelfs een diploma voor gehaald heb na een hele dag cursus (dan te bedenken dat ik in het bezit ben van weinig diploma's waaronder mijn zwem-, veter- en blokfluitdiploma). Ik begon wat voorzichtig en een klein beetje onwennig maar na 10 minuten zat ik weer strak in het zadel en was het alsof ik er nooit vanaf geklommen was.

Toen ik 's avonds thuiskwam, nadat ik eerst nog met mijn vader en moeder naar een nieuwe TV (voor hen dan hè) had gekeken, viel het me eerst niet op, maar toen zag ik dat de gordijnen die dag opgehangen waren, evenals de Luxaflex. Wauw! Zag er goed uit!
Ook de kapstok die ik alvast even op de grond uitlegde was precies geworden zoals ik verwacht had. Morgen maar eens ophangen, maar nu eerst lekker onder de wol!