"Het oude vel moet eerst op..."

Ik stond tussen de middag nog even treurig te zijn bij de lege DAG-display, daar waar 1,5 jaar lang mijn krantje in had gelegen en waar ik in mijn vorige blog nog over schreef. Toch vermande ik mezelf algauw en troostte mezelf met de woorden dat ik deze schok toch ook weer wel te boven zou komen.

Dat duurde inderdaad niet lang, want vandaag kreeg ik een doos van stokkenenvellendiscounter.nl (ja das nog eens een domeinnaam!), met mijn nieuwe 10, 12 en 14 inch vellen. Ik wilde namelijk al geruime tijd een nieuwe vellen en dan van een goed merk op mijn drumkit monteren in plaats van de standaard Yamaha vellen waarmee ik nu gezegend was. Ze waren doorzichtig en het leek alsof ik niet op een echt goed vel sloeg, althans zo voelde het aan. Hoewel ik het gezegde "het oude vel moet eerst op" aangeleerd ben, bestelde ik toch een paar nieuwe.

Thuis gekomen, schroefde ik allereerst het 14 inch vel van mijn snaredrum los en zo keek ik recht in een lege trommel. Daarna monteerde ik mijn nieuwe, maagdelijk witte Remo Coated Ambassador vel, plakte mijn dempring erop en stelde hem af. Remo schijnt volgens de professionals één van dé merken te zijn en het is ook het merk waarmee een paar van mijn grote voorbeelden zoals Cesar Zuiderwijk (Golden Earring), Travis Barker (ex-Blink182) en Lars Ulrich (Metallica) op spelen en dus wilde ik zelf nu wel eens weten wat voor verschil dit teweeg zou brengen.

Na de snaredrum was mijn kleine tom aan de beurt en ook daar ging het oude vel eraf en kreeg hij een nieuwe Remo Coated Ambassador als vervanging terug. Hetzelfde lot onderging mijn grote tom en mijn floortom bleef nog even van dit alles gespaard. Daarvoor had ik nog geen nieuw vel besteld, dat zat namelijk niet in dit pakket helaas. Die neem ik dan misschien de volgende ronde wel mee, als ik ook mijn bassdrum vel ga vervangen.
De vellen, inclusief de dempringen zitten nu netjes over de toms heen gespannen en het hele zaakie is weer zo goed als ik dat kan, gestemd. Mijn drumkit staat er dus weer fier bij en ik kan er weer heerlijk op spelen. De vellen voelen zelfs beter aan, want de terugslag van het vel lijkt nu veel beter.

Ik heb alleen nog mijn oude vellen liggen. Zouden ze nog wat opbrengen als ik ze signeer en op Marktplaats te koop aanbied? Of zou mijn carrière daar nog iets te pril voor zijn?...

De laatste DAG

Afscheid nemen valt altijd zwaar, maar dit afscheid voelde ik geleidelijk aankomen. De laatste weken greep ik steeds vaker mis en moest ik noodgedwongen afstand doen van mijn gewoonte die ik 1,5 jaar lang als zeer prettig ervoer. Zo zat ik 1,5 jaar lang tussen de middag, tijdens het nuttigen van mijn lunch, met veel plezier "mijn" krantje te lezen.

Uitgever PCM begon met het uitgeven van de gratis krant DAG in mei 2007 en vanaf DAG 1 was ik al fan. Hij las ook zo lekker weg! En dat terwijl ik vanaf DAG 1 al zei dat dit nooit ging werken, zo'n gratis krant. Dat hadden al zoveel uitgevers geprobeerd!
Zoals gezegd trof ik de laatste tijd steeds vaker een leeg vak aan die eigenlijk gevuld had moeten zijn met een stapel DAG kranten. Verbitterd keerde ik dan weer kantoorwaards om vervolgens onder het eten in mijn neus te pulken of idiote filmpjes op internet te kijken. De laatste tijd nam ik dan ook maar een tijdschrift van thuis mee om de tijd te doden.

Afgelopen maandag werd mijn grootste angst werkelijkheid. PCM kondigde het einde van de papieren versie van DAG aan, maar de mobiele- en internetversie bleef behouden. Tja, het was mij juist allemaal om die papieren versie te doen. Ik kijk namelijk de hele dag al naar mijn beeldscherm!

Typerend voor de de DAG die allerlei woordgrapjes maakte met DAG, heette de laatste DAG op deze laatste dag dan ook Laatste DAG (vat u 'm nog?).
Naast het wereldnieuws en de vertrouwde inhoud, blikte DAG ook terug op 1,5 jaar iedere dag DAG en lichtte dat uit met wat bekende covers.

Helaas kwam er er een einde aan al dat leesgenot en sloeg ik de laatste pagina om. Dag DAG, ik zal je missen...