Het zat er al maanden aan te komen. Na vele jaren samenwonen zouden Addie & Mirjam elkaar dan vandaag eindelijk het JA-woord geven. Het was ook spannend om de trouw-bus eindelijk eens af te zien, nadat Addie met vele
hulp daar enkele
maanden aan bezig
geweest was. De huwelijksvoltrekking vond plaats in het oude Rien Poortvliet museum in Middelharnis en dus toog ik, nadat ik Janine even van haar werk had opgehaald, samen met
haar naar de plechtigheid.
Na eventjes te hebben gewacht kwam hij dan eindelijk
aanrijden, op de voet gevolgd door, hoe kan het ook anders, een Mijnders bus die
bestuurd werd door Mirjam's broertje Nico en die de daggasten naar de plaats van bestemming reed.
Nadat Addie zijn trouwauto behendig
voorreed en hij samen met Mirjam naar een liedje van de kleuters die zij les geeft
luisterden, kreeg ik nog de gelegenheid een leuk
plaatje te schieten. Overigens was de keuze om de bus als trouwauto te kiezen echt perfect en hij was dan ook erg mooi
geworden.
Nadat iedereen zich in de trouwzaal
verzameld had, kwamen Addie & Mirjam begeleid door "Alles is Liefde" van Bløf (waar zij groot fan van zijn) binnen
gelopen. Ook
Corné zat al op zijn plaats, die vandaag als getuige zou optreden.
Daar
zaten ze dan, na zoveel jaar samenwonen zouden zij zich vanaf vandaag eindelijk man en vrouw mogen noemen. Alles werd goed
vastgelegd, zodat ze er later echt niet meer onderuit zouden komen. Ondertussen waren Alex en ik een beetje
zenuwachtig voor iets dat nog komen ging, maar daar over later meer.
De huwelijksplechtigheid werd voltrokken door dhr. Donkersloot en die
deed dit dan ook fantastisch met de nodige dosis humor. Uiteindelijk mochten Addie & Mirjam dan toch gaan staan om het JA-woord uit te
spreken, dat werd bezegeld door een
innige kus. Ook de ringen werden
uitgewisseld, waarna het huwelijk nog bezegeld moest worden door de nodige handtekeningen van zowel
Addie als die van
Mirjam en mocht nu ook Corné eindelijk in
actie komen. Daarna werd het trouwboekje volgens traditie overhandig en kreeg Addie het advies dit boekje goed op te bergen en te bewaren. Dat advies volgde hij overigens
terstond op en daarna kreeg iedereen de gelegenheid om het
bruidspaar te feliciteren.
Toen begon het pas echt, want hierna maakten Alex en ik ons vliegensvlug uit de voeten. Het is natuurlijk traditie om bij het trouwpaar wat rottigheid uit te halen in huis, maar Addie en Mirjam wilden absoluut niet dat wij naar binnen zouden gaan. Alles was hermetisch afgesloten en er zaten zelfs andere cilinders in de deur want mochten we toch een sleutel hebben weten te bemachtigen, dan zouden we nog van een koude kermis thuiskomen.
Geeft niks Addie, we respecteren je mening dat we niet in jullie huis mochten komen, dat hadden we namelijk de avond van tevoren uitgebreid besproken. Toen opperden we het idee om hun tuin dan maar vol zand te gooien, want er moest toch íéts gebeuren...
Omdat Alex vorig jaar trouwde en bij thuiskomst onder andere 12 kilo rijst in zijn huis terug vond, was hij nu gebrand op een revanche. Daar stonden we dan in de
voortuin bij Addie & Mirjam thuis. Dit beeld zou weldra veranderen, want na even te hebben gewacht kwam daar een
vrachtwagen aanrijden van M.N.O. Vervat die wel eens even wat zand zou komen lossen. Alex had er
duidelijk zin in en weldra begon de vrachtwagen te
kiepen. We hadden geen idee hoeveel zand er zou komen te liggen maar tijdens het kiepen zagen we wel heel snel dat het wel erg
veel was. Het tuinhekje
begaf het dan ook onder de druk van de grote hoeveelheid zand. Daar lag het dan, welgewogen 41 ton zand in de voortuin. Ook wel grappig trouwens dat het dan precies in de
fa-zant-straat ligt!
Ook de buren
bekommerden zich om het lot dat Addie & Mirjam vanavond bij thuiskomst zou staan te wachten en tegelijkertijd vroegen Alex en ik ons af of we er toch wel goed aan gedaan hadden om zo'n
enorme berg zand bij iemand in de voortuin te gooien.
Gelukkig kwamen er even later andere troepen die er toch nog een
feestelijk geheel van wisten te maken dat het sombere beeld wegnam. Zo werd de tuin
versierd met balonnen en
slingers en werden er op de
muren verschillende spreuken
achtergelaten. Het geheel werd, hoe toepasselijk, afgemaakt met een
strandsetje.
's Avonds (vlak voordat we naar huis gingen natuurlijK) ontvingen Addie & Mirjam van ons een speelgoed vrachtwagen met de boodschap dat ze nu iets hadden mee in de speeltuin te spelen. Addie antwoordde dat hij geen speeltuin had, maar je kon bijna een lampje in zijn hoofd aan zien gaan. "Shit, wat hebben ze uitgehaald" moet hij op dat moment gedacht hebben en bij thuiskomst was de verrassing dan ook groot. Gelukkig konden hij en Mirjam er wel om lachen maar bleken ze ook nog een ander probleem te hebben. Ze hadden hun huis zo goed afgesloten dat ze nergens de sleutel meer konden vinden en hoewel Addie vol bleef houden de sleutel 's ochtends aan zijn vader te hebben gegeven, dacht Wim zeker te weten dat hij geen sleutel had.
Juist op het moment dat ze besloten om dan maar bij Mirjam's ouders te gaan slapen kwam de sleutel boven water door Addie's oplettende moeder die thuis even in het jasje van vader was gaan voelen.
Eind goed al goed. Het was een mooie dag en een geweldig feestje. Bij deze wil ik het bruidspaar nogmaals feliciteren en ze veel geluk wensen samen.
Als bonus dan nog een filmpje van hoe die 41 ton zand dan in de voortuin terecht kwam...
Toen ik een tijd geleden bij Keuf (Marinus) en Ellen in hun nieuwe huis was en met mijn handen in mijn zakken stond toe te kijken hoe zij daar de handen uit de mouwen staken, was ik zeer vereerd toen mij de vraag werd gesteld of ik de foto voor hun trouwkaart voor mijn rekening wilde nemen. Ellen gaf te kennen het leuk te vinden als ik de foto zou maken en hoewel ik tegenwoordig niet meer zo vaak fotografeer (alleen voor mijn blog, maar geen bijzondere foto's dus), nam ik de 'klus' maar al te graag aan. Wat is mooier dan zoiets te kunnen doen voor je vrienden?
