Gisteren vertrok ik wat eerder van de zaak, zodat ik onder andere Oom Leen nog even zou treffen. Die was namelijk al de hele dag bezig geweest met het zetten van onze schuifkast op de slaapkamer. Het resultaat is dan ook helemaal fantastisch! Nogmaals bedankt Oom Leen! Ook Jozien droeg daar 's avonds haar steentje aan bij trouwens, want zij ontdeed de slaapkamer van alle rotzooi en voorzag de kast van stootstrippen terwijl ik alleen maar aan verschillende mensen het huis liet zien en de schilder te woord stond (Jij ook bedankt Joos en sorry dat ik niet mee kon helpen!). De schilder? Ja ik heb iemand zo gek gevonden die onze zolder, althans de schuine dakdelen, lekker wit komt verfen. Waarom? Nou ik zag het bij de buurvrouw en dat vond ik (lees: we) zo ontzettend mooi dat we besloten om dit over te nemen. De zolder lijkt dan immers zo veel groter en is zoveel lichter! En dus wordt bijna alles op zolder wit, behalve de draagbalken, die worden donker grijs. In de loop van komende week zal ik het resultaat laten zien...Ook de mannen van IKEA waren langs geweest, waar wij van de week het een en ander hadden gekocht. Alles stond nu netjes opgeborgen in het schuurtje, totdat de zolder klaar is, dan kan het naar boven. Mijn tante Bethina moest trouwens 's avonds noodgedwongen zonder enige vorm van comfort met de auto naar huis. Mijn moeder nam het oud papier mee en dus werd "Bets" naar de achterbank gebonjourd.
Vandaag was het echter tijd voor heel iets anders. Na een lange tijd had Janine weer eens een uitje van de Rabobank, mét partners of genodigden. Dus toog ik vanochtend al in alle vroegte richting Stellendam waar wij verwacht werden om op de bus te stappen, die ons tezamen met vele andere collega's (er reden 4 bussen), naar Kaatsheuvel zou brengen.
Daar aangekomen had ik het al weer snel voor mekaar. Nadat we Martha en Ellen opgezocht hadden, die in een andere bus zaten en waarmee we de hele dag op zouden trekken zoals afgesproken, had ik gelijk zo'n Efteling figuur op m'n hielen. Ik maakte van de nood een deugd, pakte 'm stevig vast en drukte af. Het enige dat ie kon uitbrengen waren rare geluidjes en vreemd gegiechel. Het zal vast bij zijn rol horen...
Daar liep ik dan, met 3 vrouwen door de Efteling en het zonnetje op mijn pit. Het kon toch eigenlijk niet beter.
Allereerst werden we na binnenkomt verwelkomd in het Efteling Theater Restaurant waar we werden voorzien van koffie en gebak. Daarna was het tijd om zelf de Efteling te verkennen en omdat we nog niet zo heel lang geleden (lees: een paar jaar) ook nog in de Efteling was, was het voor ons niet zo heel moeilijk navigeren. Zo beleefde ik jeugdsentiment toen ik voorbij deze attraktie kwam, waar ik, als ik het me goed kan herinneren, als klein manneke al mee op de foto sta in een van de talloze fotoboeken die mijn moeder samenstelde.
Ook liepen we (al fluitend) naar de nieuwste attraktie die het park rijk is, De Vliegende Hollander. Daar hebben we 3 kwartier staan wachtten maar de attraktie zelf viel vies tegen en was absoluut niet bijzonder. In een vloek en een zucht neem je een paar hobbeltjes met de achtbaan en pletter je het water in waardoor je wat vochtig wordt, maar daar is alles mee gezegd in mijn optiek.
Om half 1 verzamelden we ons weer bij het restaurant om aan de lunch te beginnen die overigens erg goed verzorgd was! Nadat we met open mond hadden staan toekijken hoe sommige mensen als een gek nog wat extra eten meenamen en dat in hun rugzakken propten, gingen wij het park weer in. Op naar een andere attraktie met jeugdsentiment, namelijk Carnaval Festival, de attraktie waarvan de tune helaas nog dagen in je hoofd blijft hangen. Overigens vermaakten we ons best, even als Ellen en Martha, in deze toch ietwat saaie attraktie voor onze leeftijd. Pfff, wat klinkt dat ouwelullig.
Zelf ben ik dan ook meer van Vogel Rok, de achtbaan die je in het pikke donker beleeft, of wat te denken van Villa Volta, een van mijn favoriete attrakties. Niet alleen omdat ik het een gweldige attraktie vind, waar iedereen eigenlijk voor de sodemieter gehouden wordt, maar ook omdat ik de tune daarvan zo lekker vind klinken en waarvan ik het verhaal van Hugo van den Loonsche Duinen, opperhoofd van De Bokken Rijders, wel spannend vind om bij weg te dromen.
Soms moesten we ook vrij lang wachten tot we ergens aan de beurd waren, zoals hier bij Droomvlucht. Andere keren konden we zo doorlopen, zoals bij de Phyton waar ik het ritje samen met Ellen nog op film vastlegde zoals onderaan te zien is. Martha greep dit keer haar kans om iets te doen wat ze vroeger als kind van haar moeder nooit mocht. "Geld verspilling" was dan altijd de boodschap maar nu Martha groot en sterk geworden was en ze zelf centjes verdiende, kon ze het niet laten. Hengelen naar een eendje wilde ze graag doen, waarvan het cijfer onderop het eendje, de prijs bepaalde. Ze hengelde dat het een lieve lust was en kreeg er eentje te pakken. Een klein pluche eendje. "Zo, die is voor Chris" zei ze nog en Janine leek wel een klein beetje jaloers. Ik ben dan ook benieuwd hoe Chris het zelf vond...
Tegen een uur of 17:00 vertrokken we weer richting Flakkee. Erg leuk weer eens zo'n uitje van de Rabobank. Dat moeten ze er zeker inhouden (ik weet dat veel Rabo'ers die lezen dus doe er wat mee!).
Als bonus nog een filmpje van het rondje Phyton dat ik samen met Ellen maakte. Het regende helaas en het bleek vrij lastig om het cameraatje goed vast te houden. Gelukkig staat het er weer allemaal op!
(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)
