De 'Candy Dulfers in spé'

Na tien lessen was het duidelijk. Hier wilde ze mee verder, maar dat was pas mogelijk na een flink lange onderbreking vanwege de vakantieperiode. In navolging van de miniatuur die ik haar vorige week kado deed, besloten we daarom vandaag op pad te gaan voor een echte.

De keuze viel op Muziekcentrum Van Gorp, vanwege de uitgebreide keuzemogelijkheid op de blaas-afdeling. Het ruim opgezette saxofoon gedeelte was precies wat Janine en Noortje zo aansprak. Ze hebben ze daar in alle soorten en maten, van hele rechte kleintjes (ik dacht altijd dat een saxofoon alleen uit bochten kon bestaan) tot hele grote waarbij de dames gewoon een opstapje nodig zouden hebben om ze te bespelen. Ze hadden overigens ook nog andere 'toeters' in verschillende uitvoeringen, maar de dames waren maar geïnteresseerd in één ding; een alt-saxofoon.

We moesten eventjes wachten tot er een geschikte medewerker beschikbaar was om ons te helpen en de meisjes werden daardoor steeds zenuwachtiger. Uiteindelijk zette de verkoper om te beginnen vier verschillende saxen in een oefenhok en meteen gingen de dames aan de slag. Ze bliezen er lustig op los, soms tegelijk om te luisteren naar het verschil in klank, soms apart van elkaar om even een solootje te kunnen geven. Uiteraard werd er ook vooral veel lol beleefd tijdens het spelen en dat is uiteindelijk ook waar het allemaal om draait nietwaar?

Ik liet de meiden achter en liep naar 'mijn' afdeling, de verdieping met slagwerk. Een ook hier uitgebreide selectie, van fel-gekleurde tot strakke parelmoer witte drumkits strekte zich voor mij uit. Ik bewonderde een Yamaha Phoenix die was afgewerkt met 'gouden' details en daar was de prijs dan ook naar. Voor de lieve som van €7.999,- wisselde deze bijzondere kit van eigenaar, maar dat werd ik dus niet...

Na een tijdje keerde ik terug naar de 'Candy Dulfers in spé' en ontdekte dat ze nog steeds aan het toeteren waren. De exemplaren die aan het begin van de testsessie aanwezig waren, waren reeds geruid voor andere mooi stukken en Janine had op het moment van mijn binnenkomst een wel heel mooi exemplaar in handen. Het bleek geen blinkend gouden zoals de rest van de test-saxen maar een heel bijzondere matte, 'vintage-look' uitvoering.
Op een gegeven moment moest er toch een keuze gemaakt worden en de dames plaatsten de drie finalisten naast elkaar. Qua klank en gevoel zaten ze aardig dicht bij elkaar in de buurt, maar het was vooral de looks die bepalend waren. De rood-gouden sax vonden de dames niet mooi maar hij speelde wel lekker. De gouden sax speelde ook lekker en de kleur viel al een stuk beter in de smaak, maar de mat-gouden sax vonden ze beiden het mooist en klok ook het beste. Het enige nadeel was echter dat hij iets boven het budget lag dat beide dames in het hoofd hadden, maar na knap onderhandelen werd de koop alsnog beslecht.

Helaas was er maar één exemplaar op voorraad en stonden Janine en Noortje een aantal uren nadat we binnengekomen waren, weer buiten met maar één sax en twee standaarden.

Thuisgekomen besloten we de 'Buffet' nog eens goed te bekijken en de handige en stevige meegeleverde koffer werd zorgvuldig opengemaakt. Eenmaal op de standaard kwamen de 'Ah's' en 'Oh's' pas echt los en leek het alsof de dames nu pas in de gaten hadden wat ze gekocht hadden. Zenuwachtig gegiechel was niet langer te onderdrukken, wat zoveel betekende dat ze er erg mee in hun nopjes waren. Toegegeven, het was ook een van de mooiste exemplaren die er tussen zat en we hadden alle drie altijd al een voorkeur voor deze stijl van saxofoon, maar hadden tot nu toe nog geen idee van de prijs en dan moet je eerst alles uitproberen.
Vooral het ingegraveerde bloemen-motief, dat zelfs doorloopt op de 'beker', in combinatie met de kleurstelling, maken deze 'vintage-look' saxofoon tot een échte eye-catcher.

Unaniem werd in de winkel al besloten dat Noortje de saxofoon mee naar huis mocht nemen en dus bleef er na een paar laatste blikken, alleen een standaard in de kamer over. Het fonkelnieuwe exemplaar van Janine is in bestelling, maar over de levertijd is helaas nog niets bekend in verband met de vakantieperiode. Ik hoop dan ook maar dat hij op korte termijn geleverd wordt, want ook ikzelf ben erg van dit instrument gecharmeerd. Daarna is het een kwestie van goed oefenen en dan kan ik met beide dames de bühne op. Iemand nog suggesties voor een goede naam?

Een hele verbetering ten opzichte van de mijne

Het is bijna een jaar geleden dat ik mijn Nokia N97, na lang wachten, toegestuurd kreeg. Het blijkt echter de miskoop van mijn leven te zijn. Hij reageert niet goed op mijn commando's via het 'touchscreen' waar je blijkbaar op moet rammen wil hij luisteren, hij voert opdrachten uit die ik helemaal niet gegeven heb en hij is vaak niet helemaal zeker of zijn accu nu wel of niet opgeladen is.

De huidige 'smartphones' zitten veel te vol met allerlei ongein en zijn veel te lastig te bedienen en om die reden bestelde ik een telefoon van een heel ander kaliber. Via de overigens erg onduidelijke webshop, bestelde ik een telefoon voor nog geen honderd euro's en vandaag kon ik 'm afhalen bij het postkantoor.

De doos voorspelde meteen datgene waar ik 'm voor gekocht had: "easy to use mobile phone" en ik was benieuwd hoe hij er nu werkelijk uitzag. Snel opende ik de doos en onder een verrassend dikke handleiding lag daar de meest basic mobiele telefoon die ik ooit in mijn handen gehad had.
Lekker groot, met heerlijk grote knoppen die makkelijk in te drukken zijn en verder weinig bijzonders. Gewoon de mogelijkheid om een nummer te draaien, op te nemen of op te hangen en vier voor-programmeerbare toetsen die leiden naar je favoriete telefoonnummers. Uiteraard geen touchscreen dus, maar een normaal formaat schermpje waarop alleen de hoognodige informatie af te lezen is.

Omdat ik een abonnement geen goed idee vond, kocht ik bij de HEMA alvast een pre-paid kaartje met €25,- beltegoed. Dat lijkt mij genoeg voor de komende tijd.
Na het installeren van de simkaart en het plaatsen van de batterij kon ik de telefoon met één simpele druk op de knop activeren. De knoppen gaven zelfs licht, altijd handig in donkere dagen! Het viel mij ook meteen op dat de telefoon lekker licht aanvoelde en van degelijk materiaal vervaardigd was.
Nu werd ook het scherm verlicht en zoals ik al verwachtte kon ik in één oogopslag de meest belangrijke informatie bekijken. Ik stelde de datum en tijd goed in en koos niet alleen een eenvoudige maar duidelijk hoorbare ringtone, maar activeerde ook de duidelijk voelbare trilfunctie. Beiden uitermate handig voor iemand met een slecht gehoor zoals ik.

Eindconclusie luidt dat dit een hele verbetering is ten opzichte van mijn Nokia N97. Alleen jammer dat ik 'm zelf niet mag houden, want had ik al gezegd dat hij voor mijn 90 jarige Oma De Gans bestemd was?...

In de komende weken nog wat bijschaven

Vanavond dook ik voor de derde keer met het bijna voltallige Buckle-Up en enkle 'Friends' de oefenruimte in Battenoord in. Vaste drummer Klaasjan toert heerlijk door de Verenigde Staten en Canada, dus hij was vanavond helaas niet aanwezig om wat aanwijzingen te kunnen geven.

Zoals iedere keer had ik er ook vanavond weer ontzettend veel zin in. Niet alleen het samenspel is heerlijk, maar ook het ontmoeten van nieuwe mensen is erg leuk. Zo ontmoette ik vanavond gitarist Henk, waarmee ik een aantal nummers mag spelen tijdens het optreden op 11 september. Ook drummer Hans was een onbekende voor mij en hoewel ik daar dus niet samen mee zal spelen, was het erg leuk om beiden eens te zien en horen knallen.

Het ging er weer lekker ruig aan toe in de oefenruimte en het liep als een trein. Ik had mijn partijen lekker onder controle, al liet ik naar mijn mening hier en daar nog een steekje vallen dat ik in de komende weken moet bijschaven.
Zowel Arno als broer Rudi stonden beiden ook weer het zweet op de rug te spelen, evenals zangeres Julia en bassiste Petra trouwens, allemaal lid van de vaste 'Buckle-Up Club'.

Ik kijk erg uit naar het optreden zelf. De volgorde van playlist voor de avond is in grote lijnen al bekend en zo komt het allemaal steeds dichter bij. Binnenkort zal er een generale repetitie gehouden worden en ook dit is uiteraard erg spannend.
Leuke tijden komen er aan, met nog iets meer dan een maand voordat het werkelijke optreden voor de deur staat. Informatie over kaartjes heb ik helaas nog niet, maar zodra ik hier meer van weet, zal ik het mijn lezers zéker niet onthouden!

Als bonus een opname van deze avond, tijdens het spelen van een nummer van Janis Joplin; Piece of my Heart (excuus voor de donkere opname!).

Een pittige schoonmaakbeurt

Ik had er al ruim een jaar geleden spullen voor gekocht, maar iedere keer had ik er geen zin in om er aan te beginnen. Nu hij een tijdje niet thuis gestaan had vanwege de verbouwing en vanwege het oefenen voor de bruiloft van Keuf en Ellen, besloot ik echter om 'm weer terug in onze 'studio' te zetten, maar dat betekende wel dat ik 'm eerst van een opknapbeurtje wilde voorzien.

Sinds ik mijn eerste drumkit kocht, nu zo'n 2,5 jaar geleden, heb ik 'm weinig schoongemaakt. Althans, hij kreeg af en toe een doekje over de ketels zodat het meeste stof er weer vanaf was, maar de meest blinkende onderdelen zoals de 'bekkens' of 'cymbalen' ook wel genoemd, verloren stukje bij beetje hun glans. Daarom trok ik vandaag de stoute schoenen aan en begon vanochtend al op tijd met een pittige schoonmaakbeurt.

Eerst wilde ik het nog binnen doen, maar ik besloot toch de hele operatie buiten uit te voeren. Daar lagen ze dan, netjes verspreid en het eerste goedje 'Dunlop Intensive Cleaner' stond klaar om aan te vallen.
Na een tijdje poetsen op verschillende bekkens, zag het bijgeleverde 'washandje' er al niet meer uit maar het resultaat was verbluffend! Voor de poetsbeurt zag een bekken er een beetje dof uit, maar na de poetsbeurt leek hij van goud. Dat is dus pas eer van je werk hebben!
Ook het laatste goedje, de polish & cleaner verrichtte wonderen. Alle bekkens, waaronder mijn 20 inch ride bekken, glimmen nu als nooit tevoren. Het enige nadeel was dat het zeiltje wat eronder lag opeens vol zat met zwarte kringen, maar die kreeg ik er na goed schuren met een schoonmaakmiddel gelukkig ook nog van af.

Boven zette ik mijn drumkit weer in elkaar en haalde er een doekje overheen, voordat ik de bekkens weer op hun plaats installeerde. Hij staat er nu weer mooi bij en als ik haar zou hebben, zou ik het nu iedere ochtend in de weerspiegeling van mijn bekkens modelleren...

Ze werd door een stel ietwat slaperige oogjes eens goed bekeken

Nadat we nog even snel naar het winkelcentrum van Hellevoetsluis waren gereden vanwege koopzondag, besloten we nog even bij Addie, Mirjam en de kleine Fleur op de koffie te gaan. Sinds haar gezellige kraamfeest hadden we haar immers niet meer gezien en dus werd het wel weer eens tijd!

Bij binnenkomst lag ze nog lekker bij mama op haar arm te slapen, maar weldra mocht ze bij Janine op schoot, die daardoor met een stel ietwat slaperige oogjes eens goed bekeken werd.
Toen ze eenmaal wakker was begon ze echter te huilen en wat we ook deden, ze wilde niet stoppen. Ook papa Addie kreeg het niet voor elkaar, hoewel ze nu wel af en toe wat rustpauzes inlaste.

Een reisje door de kamer, richting de mobile hield haar eventjes stil en geïnteresseerd keek ze naar Knorretje en Ior, maar toen Poeh voorbij kwam vliegen begon het weer van voor af aan.
Wat een aandoenlijk gezicht, zo'n verdrietig meisje en jammer dat ze nog niet kan zeggen wat er scheelt. Addie en Mirjam besloten dan maar een rondje met haar in de auto te gaan rijden en dat leek een wijs besluit, want voordat ze Melissant waren uitgereden, belandde Fleurtje weer in dromenland.

Een rondje boven de kerk

Nadat we vanmorgen al druk in de weer waren geweest om de rommel van het uitermate geslaagde feestje van gisteren op te ruimen, besloten we aan het einde van de middag nog wat ontspanning op te zoeken. Nou ja, ontspanning...

Met Chris, Martha en de kleine Levi, trokken Janine en ik richting het Zeeuwse Renesse waar we 's zomers wel vaker vertoeven in het weekend. Daar was juist dit weekend een leuke kermis aan de gang en we liepen langs de draaimolen, grijp-automaten en het spookhuis. Er was zelfs een achtbaan aanwezig die wel héél dicht langs de kerk geparkeerd was en een adembenemende attractie waar ik al eens in Assen ingezeten had. Chris waagde nog een gokje, maar terwijl zijn vader en moeder niets in de gaten leken te hebben, viel het oog van de kleine Levi plotseling op de draaimolen die zich hoog boven Renesse uittorende.
Martha en ik leken het wel wat, maar Chris en Janine bleven liever veilig met beide benen op de grond staan. Niet veel later zat ik dan ook in een van de tweepersoons stoeltjes en bleven Chris, Levi en Janine achter toen ik samen met Martha de hoogte in ging.

We gingen hoger en hoger en voordat we het wisten deden we een wel heel hoog rondje boven de kerk. Samen genoten we van de prachtige vergezichten over het Zeeuwse landschap en konden af en toe de achterblijvers onder ons nog net onderscheiden.
Toch was Levi weer erg blij toen hij na tien bloedstollende minuten weer met zijn moeder herenigd werd en met een drankje besloten we ons gezellige en ruige middagje Renesse.

Bruiloft Marinus & Ellen: "Dé dag..."

Maanden lang keken we met z'n allen hier naar uit en zij al helemaal! De afgelopen maanden hadden we het met de vriendengroep maar wat druk met de voorbereidingen en werden de personen waar het vandaag om draaide, steeds zenuwachtiger...

Voor mij begon deze dag al op tijd, want al ruim voor acht uur stond ik bij Ellen's ouderlijk huis aan de versierde deur om mijn het begin van mijn belofte om op deze bijzondere dag het een en ander te filmen, in te wisselen. Ik zag hoe ze werd opgemaakt en uit de tijd liep en dat is iets wat bij Ellen eigenlijk niet kan en mag gebeuren!

Ondertussen arriveerde Marinus (Keuf) en ging met zijn vader en moeder alvast op de foto. Eindelijk mocht hij aanbellen en kwam ook zijn aanstaande naar buiten en dus ik wist niet hoe gauw ik met haar op de foto moest.
Daarna vertrokken de twee tortelduifjes voor de fotoshoot met Arjo van der Graaff en hadden wij als vrienden van het paar iets heel anders te doen!

Rond de klok van half 12 verzamelden we weer met z'n allen bij Ellen's ouders thuis en deed Martha nog even een schietgebedje om de op handen zijnde regen tegen te houden. Dat werkte, want het zonnetje begon feller te schijnen en na een overheerlijke maaltijd en een balkonscène waarin Ellen haar bloemetje nog eens aan een hevige inspectie onderwierp, kwam het paar naar buiten en ging op weg naar voor de ceremonie.
De Audi A5 Quattro werd met enige perfectie precies voor het Raadhuis van Middelharnis geparkeerd en nadat iedereen plaatsgenomen had, kwam het bruidspaar onder de door hun uitgekozen muziek naar binnen. Daar namen ze plaats bij het raam, waar de zon prachtig naar binnen scheen.
De twee leken wel licht te geven, maar ik zag aan Keuf's gezicht dat hij het erg warm had. Niet verwonderlijk ook, want het was flink warm vandaag en zo in het zonnetje was het bijna niet uit te houden. Serieuze gezichten richtten zich dan ook tot de ambtenaar, die een heel leuk verhaaltje geschreven had en waar meer dan eens om gelachen of gegniffeld werd.

Eindelijk mochten ze elkaar het 'ja-woord' geven en werden de ringen uitgedeeld. Nu was het officeel, Keuf & Ellen waren eindelijk man en vrouw...
Buiten werden de ringen door iedereen eens goed bekeken en werden er ondertussen de nodige foto's met familie en vrienden genomen. Onder de mannen was het intussen erg gezellig aan het worden en hadden allen trek in een biertje, maar dat moest nog even wachten.
Eerst werd het huwelijk nog kerkelijk ingezegend en precies tijdens de kerkdienst viel de stroom uit. Dat werd dus a capella verder!

Gelukkig werd alles goed opgelost en na de kerkdienst kwamen we aan bij de feestlokatie. Voordat het paar echter de trouwzaal van Restaurant Grevelingen binnenliep, werden ze eerst door de menigte toegezongen met een eigen geschreven liedje, maar daarna was het écht tijd voor een feestje. Echter, de bruidstaart bleek helemaal verkeerd te zijn en even was er lichte paniek, maar daar kwam vlug verandering in. Ellen's vader bracht een toost uit op het bruidspaar en iedereen deed vrolijk mee. Daarna sneden Keuf en Ellen de taart aan en hoewel dat misschien niet de goede was, smaakte hij verrukkelijk!

Nadat we gezellig met z'n allen buiten gezeten hadden en we de tijd hadden gehad om lekker met elkaar te kletsen over de gebeurtenissen en outfits van deze dag, was het tijd om aan tafel te gaan en te smullen van al het lekkers dat ons werd voorgeschoteld. De kleintjes waren intussen aardig ondeugend geworden en tussen de gangen door luisterden we naar gedichten van beide ouders, die veelal ondersteund werden door foto's uit het verleden. Uiteraard volgden daarna de kado's die met veel belangstelling bekeken werden, maar ook het eigen publiek werd door het bruidspaar niet vergeten. Zo werd Ralph ook nog even in het zonnetje gezet omdat hij precies vandaag jarig was en kreeg ik zelf ook nog een leuk presentje omdat ik vandaag zo dapper aan het filmen was en onder andere ook de foto voor de trouwkaart had gemaakt.

Na alle officiële gedeelten en andere gekkigheid, was het tijd voor het feest. Daar kwamen we oude bekenden tegen en praatten honderduit. Ook gingen we de dansvloer op en wilde ik natuurlijk ook nog eventjes met de bruid op de foto. De DJ's draaiden lekkere plaatjes, maar toen brak het gedeelte aan waar we met de vrienden zo ongeveer al maanden naar uitkeken.
We maakten in twee maanden tijd een hele leuke film en stopten daar veel tijd en energie in. Gelukkig dan maar dat we de lachers op de hand kregen en toen de film overging in realiteit en de uitzinnige dames de zaal instormden, wist het bruidspaar genoeg. Dit werd genieten!

Als Greenday verkleed stormde ik met drie vrienden het podium op en zetten het nummer 'Boulevard of Broken Dreams in, waarbij Chris voor zanger en gitarist speelde (hij leek precies Billy Joe Armstrong van de echte band), Jurien lekker stond te rocken met zijn letterlijk fonkel nieuwe gitaar, Sjoerd uit z'n dak ging met de baspartijen en ik uiteraard een lekker heftig ritme aan het geheel toevoegde. Gelukkig werden we als band beveiligd door heuse bodyguards, want we werden overspoeld door uitzinnige fans die ons bedolven onder de knuffelberen en bustehouders.
Het bleek een groot succes en had allemaal werkelijk niet beter kunnen lopen. Een zeer geslaagd optreden dus en mede door deze gebeurtenis kwam iedereen daarna lekker los en ging het feest pas echt van start.

Er werd lekker gedanst en gefeest en uiteraard werd het kersverse echtpaar op de schouders genomen bij het sluitingslied. Als laatste werden er nog wat puntzakjes patat uitgedeeld die door enkele dames zonder al te veel schaamte naar binnen gewerkt werden.

Toch kwam er ook een einde aan dit alles en hoewel we maanden naar deze dag toegeleefd hadden, stonden voor we het wisten Keuf en Ellen beiden op het podium om ons en vele anderen te bedanken voor hun inzet en aanwezigheid. Daarna verlieten ze onder begeleiding van een sterren-regen het feest en ging de muziek binnen nog eventjes door.
Zo eindigde rond de klok van 01:00 uur het feest aan de Grevelingen en hadden wij nog wat napret vanwege onze actie eerder deze dag...

Er zijn nog twee films van deze prachtige dag in de maak, maar tot die tijd zal iedereen het met de foto's moeten doen! Daarom hieronder de foto's van de bruiloft die ook op mijn Flickr account terug te vinden zijn.

Bruiloft Marinus & Ellen: "De voorpret..."

Het was vandaag de grote dag voor onze vrienden Marinus (Keuf) & Ellen. Zij stapten vandaag in het huwelijksbootje en dat betekend dus dat we traditiegetrouw nog een 'geintje' uit moesten halen.
Hoewel we geen sleutel voor hun huis wisten te bemachtigen, borrelden gisteravond tijdens de 'filmpremière' van de bruiloftfilm die we met onze vriendengroep maakten, de wildste ideeën op, waarbij we onder andere de schitterende actie voorafgaand aan de bruiloft van Addie & Mirjam ook nog ophaalden.

Vanochtend, direct na het vertrekken van de bruid en bruidegom voor de fotoshoot, was er dus werk aan de winkel en vertrokken we met een clubje vrienden naar Auto Bakker Dirksland, waar we met een flinke aanhanger van Fleuren het nodige werk te verzetten hadden. We hadden immers niet erg veel tijd, gezien het feit dat we om 11:30 weer aanwezig moesten zijn als dag-gasten van deze bruiloft.

Meteen na aankomst werden handen flink uit de mouwen gestoken en vulden we vliegensvlug een kar met autobanden. Terwijl het net al over de lading werd getrokken, vulde Bas nog de laatste ruimte met extra rubber en vertrokken we weer naar Middelharnis.
Daar aangekomen werden de banden uitgeladen en werd er begonnen met het stapelen tegen de achtergevel.

Dat bleek overigens nog een aardig klusje, maar toen we de eerste kar hadden uitgeladen, konden we het niet laten om nóg een lading te halen en ook die werd vliegensvlug gevuld.
Daarnaast scoorden we nog een ludiek affiche voor op de deurmat, die het pasgetrouwde stel vanavond bij binnenkomst (waar ze flink wat moeite voor moesten doen) zou vinden.
Terug in Middelharnis werd de aanvoer van rubber dus hervat en moesten we steeds hoger rijken om de stapel compleet te maken. Ook aan details werd gedacht en het resultaat was ronduit verbluffend! We konden het bijna niet geloven, maar wat hebben we genoten van deze aanblik.

Ook het slot van de voordeur werd afgekit en de ramen werden met kleurrijke verf beschilderd. Wat zullen meneer en mevrouw Keuvelaar vanavond verrast worden bij thuiskomst!

Als bonus een filmpje van onze voorpret op de bruiloft...

Als absoluut groentje tussen mijn 'local heroes'

Ik heb het inmiddels al een aantal keren genoemd, maar zaterdag 11 september heb ik de eer om met coverband Buckle-Up & Friends mee te mogen spelen in het nieuwe jeugdcentrum van Middelharnis (lees op de site van Popstichting Jailhouse waarom). Vorige maand dook ik met deze doorgewinterde muzikanten voor het eerst de oefenruimte in en had ik vanwege de korte tijd nog maar één nummer ingestudeerd. Tijd voor een revanche!

Met nog 52 dagen op de klok repeteerden we vanavond weer in de oefenruimte te Battenoord en speelde ik niet alleen samen met een drietal leden van Buckle-Up zelf, maar ook met een van de vrienden 'Kade', die zelf regelmatig als bassist van een van mijn andere favoriete lokale bands, de Black Jack Blues Band op het podium te vinden is. Opnieuw zat ik daar dus als absoluut groentje tussen een aantal uitmuntende muzikanten, maar toen ik eenmaal achter de drumkit zat, voelde het bijzonder goed.

Ik beschouw het als een eer om met mijn 'local heroes' te mogen spelen en hoewel ik opnieuw weinig tijd voor het oefenen heb kunnen vrijmaken, maakte ik gisteren nog eventjes alles goed (wat ten koste ging van de aardappelen!). Ik moest vanavond immers goed voor de dag komen en kon niet komen aanzetten met maar één nummer dat ik goed kon spelen.

Vaste drummer van de band Klaasjan liet me nog even zien hoe hij de nummers achter zijn drumkit speelde, maar daarna kreeg ik de eer om opnieuw plaats te nemen op de 'troon'. Ik speelde "You can say" van Krezip en die zat er al helemaal goed in. Dit nummer liep dus als een zonnetje. Het nummer "Born to be Wild" van Steppenwolf had ik iets minder goed ingestudeerd, maar ook dit liep boven verwachting lekker. Uiteraard waren er nog wat opmerkingen van de kant van Klaasjan, maar na een paar keer oefenen met de band, zat het nummer er bijna helemaal goed in. Het derde nummer dat we oefenden en wat ik ook op 11 september zal spelen, is "Start me Up" van de Rolling Stones. Voor de drummer is dit nummer niet zo heel erg moeilijk dus ook deze zat er na een paar keer in.

Drie van de vijf is een mooie score met nog bijna 2 maanden de tijd. De komende tijd zal ik mij gaan concentreren op "Elevation" van U2 en "Smell's like teen spirit" van Nirvana, zodat ik bij de derde oefensessie alle nummers kan spelen.
In het optreden zelf heb ik ongelooflijk veel zin en wie wil komen kijken kan het beste zorgen dat hij op tijd zijn kaartjes heeft geregeld. Ik begreep dat er plaats is voor 200 mensen in het nieuwe JAC (Jeugd Activiteiten Centrum) en gezien het feit dat er 20 'Friends' met Buckle-Up meespelen die wellicht ook weer allemaal 'fans' meenemen, is het te verwachten dat het een drukke boel wordt. Kaarten zijn op dit moment nog niet beschikbaar, maar houd daarvoor de website van Popstichting Jailhouse even goed in de gaten.

Ik beloof in ieder geval de komende tijd hard te gaan oefenen, om goed voor de dag te kunnen komen op 11 september. Dat gaat een flinke knalfuif worden in het JAC!

Een uur later kwam ik beneden...

De afgelopen weken is het erg druk met van alles en nog wat, maar voor de voorbereidingen voor de bruiloft van Keuf & Ellen vergen veel tijd. Daarnaast wil ik ook af en toe oefenen voor mijn op handen zijnde optreden met coverband Buckle-Up & Friends, dat plaats vind op 11 september in Middelharnis. Aan dat oefenen ben ik de afgelopen tijd echter niet echt toegekomen, maar vandaag besloot ik er eens even goed voor te gaan zitten.

Ik begon vanochtend al om 6:30 op het werk en kon zo om 15:00 weer huiswaarts gaan, om zo nog wat voorbereidingen voor de bruiloft te treffen, maar vooral om ook nog even te drummen. Morgenavond ga ik namelijk opnieuw met de 'Buckle-Up'ers' de oefenruimte in en dan moet ik uiteraard wel een beetje goed beslagen ten ijs komen!

We zouden vanavond gebakken aardappeltjes eten, maar daarvoor moesten de aardappels eerst gekookt worden. Janine ging echter alvast op pad om haar nagels te laten doen voor de bruiloft en dus vroeg ze mij: "Zet jij het vuur over 5 minuten even uit?" waarop ik instemde en zij mij nogmaals wees op de 5 minuten.
Ik keek op de klok en rekende vliegensvlug uit hoe laat ik het vuur dan uit moest draaien. Had ik mooi nog even tijd om het nummer 'Born to be Wild' van Steppenwolf te oefenen!

Het ging lekker en ik kon het nummer al vrij snel een eind meespelen, maar ik was nog niet tevreden. Ik oefende en oefende en deed zo mijn best dat er zelfs een waterval op mijn rug leek te ontstaan. Uiteraard kreeg ik dorst en besloot naar beneden te gaan. Ik was ook alweer een klein uurtje aan het oefenen en dus had ik wel een lekker glaasje appelsap verdient dacht ik zo.

Eenmaal beneden had ik het nog steeds niet in de gaten, maar toen ik de kamerdeur open trok, de afzuigkap hoorde en me bedacht dat Janine eigenlijk helemaal niet thuis was, schrok ik me rot. "Shit! De aardappelen!" hoorde ik mezelf nog roepen en toen ik de kamer in keek en een blauw-grijze wolk zag hangen, bevestigde dat alleen maar mijn gedachten.

Doordat ik nu eindelijk even relaxt achter mijn drumkit was gekropen, was ik de aardappeltjes compleet vergeten en leek de keuken nu een slagveld. De pan bleek diep-donker-zwart gekleurd, nadat ik de verschrompelde aardappeltjes alvast maar weggegooid had.
De beneden verdieping stonk een uur in de wind en enige zelfreflectie was wel op zijn plaats. Ik kon mezelf wel voor me kop slaan, want ik had één simpele taak en zelfs díe vergat ik nog goed uit te voeren.

Koken lijkt niet zo voor mij weggelegd te zijn, gezien ook de behaalde resultaten uit het verleden die in dit geval wél garantie voor de toekomst lijken te bieden. Uiteindelijk heb ik een nieuw portie aardappelen geschild, nadat Janine thuisgekomen was en hebben we alsnog de aardappeltjes gekookt en gebakken en reken maar dat we uiteindelijk alsnog gesmuld hebben!