Vanochtend ging de telefoon al om 8:00. Martha, dat er 2 Nederlanders waren omgekomen in Innsbruck tijdens het wandelen. Nadat we haar gerust hadden gesteld dat ze ons net wakker gebeld had, zijn we rustig aan naar beneden gegaan om ons aan de ontbijttafel wederom een goede morgen te laten wensen. Daarna zijn we nog een aantal uren flink lui geweest, zoals dat nu eenmaal op vakantie geoorloofd is.Om 13:30 was het dan tijd om naar de Gaislachkoglbahn te gaan, in Sölden, die vandaag voor het laatst dit zomerseizoen open was. Vandaag zou deze gondel ons helemaal naar boven brengen op zo'n 3100 meter (de gondel stopte op 3058m). Daar genoten we, vanaf onder andere een panoramaterras, wederom van de vele uitzichten want omdat we op een van de hoogste toppen stonden, konden we 360 graden om ons heen kijken en alle bergtoppen aanschouwen. Ook was daar een monument gebouwd voor de vrienden van Sölden, wat we uiteraard nog even hebben beklommen. Daar ging het overigens nog sneeuwen!
Nadat we nog wat in de sneeuw gelegen hadden en wat sneeuwballen hadden gegooid (en ik ook nog eens door de sneeuw zakte), was het tijd om met dezelfde gondel weer naar beneden te gaan, naar het Mittelstation, waar we nog even genoten hebben van wat zonnenstralen. Und dahr haben wir beiden ein Frankfurter Würstchen mit Brott bekommen.
Nu zitten we weer op ons appartement en wordt pijnlijk duidelijk dat onze vakantie in Oostenrijk naar het einde toe loopt. Vanavond nog één keer een Wiener Schnitzel eten en dan wordt het morgenochtend rond 6:30 toch echt tijd om weer naar huis te rijden. We hebben een fantastische week achter de rug, met fantastisch weer, maar toch is het ook altijd weer fijn om naar huis te gaan. Lekker naar je eigen omgeving, vrienden en familie. En maandag weer werken. Heerlijk... ik ben er aan toe... aan werken!
