Mit dem Gaislachkoglbahn nach 3100m

Vanochtend ging de telefoon al om 8:00. Martha, dat er 2 Nederlanders waren omgekomen in Innsbruck tijdens het wandelen. Nadat we haar gerust hadden gesteld dat ze ons net wakker gebeld had, zijn we rustig aan naar beneden gegaan om ons aan de ontbijttafel wederom een goede morgen te laten wensen. Daarna zijn we nog een aantal uren flink lui geweest, zoals dat nu eenmaal op vakantie geoorloofd is.

Om 13:30 was het dan tijd om naar de Gaislachkoglbahn te gaan, in Sölden, die vandaag voor het laatst dit zomerseizoen open was. Vandaag zou deze gondel ons helemaal naar boven brengen op zo'n 3100 meter (de gondel stopte op 3058m). Daar genoten we, vanaf onder andere een panoramaterras, wederom van de vele uitzichten want omdat we op een van de hoogste toppen stonden, konden we 360 graden om ons heen kijken en alle bergtoppen aanschouwen. Ook was daar een monument gebouwd voor de vrienden van Sölden, wat we uiteraard nog even hebben beklommen. Daar ging het overigens nog sneeuwen!

Nadat we nog wat in de sneeuw gelegen hadden en wat sneeuwballen hadden gegooid (en ik ook nog eens door de sneeuw zakte), was het tijd om met dezelfde gondel weer naar beneden te gaan, naar het Mittelstation, waar we nog even genoten hebben van wat zonnenstralen. Und dahr haben wir beiden ein Frankfurter Würstchen mit Brott bekommen.

Nu zitten we weer op ons appartement en wordt pijnlijk duidelijk dat onze vakantie in Oostenrijk naar het einde toe loopt. Vanavond nog één keer een Wiener Schnitzel eten en dan wordt het morgenochtend rond 6:30 toch echt tijd om weer naar huis te rijden. We hebben een fantastische week achter de rug, met fantastisch weer, maar toch is het ook altijd weer fijn om naar huis te gaan. Lekker naar je eigen omgeving, vrienden en familie. En maandag weer werken. Heerlijk... ik ben er aan toe... aan werken!

Schnee, Bergfahrt, Talfart und Almabtrieb

De "Fraulein" van Burgstein, vertelde ons dat we vandaag beslist naar Zwieselstein moesten abfahren. Daar werd namelijk een feestje gevierd, het "Almabtrieb". Dat zal waarschijnlijk net zoiets zijn als bij ons de schuurfeesten, want ik kreeg de indruk dat er redelijk goed gezopen werd door die Oostenrijkers en al wie daar mee mee deed. Ze vierden namelijk dat de koeien weer naar beneden kwamen. Die zitten de hele zomer namelijk in de bergen en komen in het najaar weer naar beneden omdat het boven te koud wordt.
Er stonden dan ook veel koeien en een aantal van hen stond op een soort van tentoonstelling voor de mooiste koe (tenminste, ik denk dat het daarvoor was). De mooiste koeien werden getooid met dennentakken en allerlei franjes. Ik geloof overigens niet dat de koeien het zo naar hun zin hadden, tussen al die dronken en bebaarde mannen, die bier dronken en luisterden naar muziekanten in Tirolerbroeken of Lederhosen.
Door Zwieselstein stroomde nog wel een mooi riviertje, waar we enkele foto's van hebben kunnen nemen.

Voordat we naar Zwieselstein zijn gegaan, hebben we eerst de gondel genomen in Sölden, om daar tijdens de rit weer wat mooie plaatjes te schieten en eenmaal op het Mittelstation hadden we een prachtig uitzicht over het dal. We gaan deze week vast nog een keer helemaal naar boven, maar ook op het Mittelstation hebben we al in de sneeuw gestaan, op zo'n 2170 meter boven zeeniveau. Daar hebben we enkele leuke plaatjes geschoten en op een bankje zitten genieten van het uitzicht. Gelukkig liep het toen al tegen 12 uur waardoor we dus een goed excuus hadden om in het restaurant dat bij het Mittelstation is gevestigd, de Kaisersmarn uit te proberen. Nadat we het er over eens waren dat dit ook echt lekker was, zijn we begonnen aan de Talfahrt, om na uit uitstappen uit de lift, direct door te rijden naar Zwieselstein.

Dachten we dat we vandaag een leuk watervalletje hadden bezocht, werden we uitgelachen door Fraulein, die ons vertelde dat er bij Umhausen in het Ötztal de grootste waterval van Europa te vinden is. Daar gaan we dan morgen maar eens proberen te kijken als het weer het toelaat. Want het weer was vandaag helemaal super.

Ach, dat watervalltje leverde niet alleen mooie foto's van de omgeving op, ook de R kregen we er weer mooi op... Tot morgen!