Vanochtend moest ik om een of andere vage reden toch onverwacht zelf mijn Honda bij dealer Jan van Dijk brengen voor een APK en om even ergens naar te laten kijken. Hoe dan ook, ik kreeg een vrij nieuwe leenauto mee, dit keer wat anders dan de Jazz of de Accord die ik eerder al meekreeg.
Ik reed daarom vanaf Brielle weer terug met een Honda CRV, een auto die m'n vader zou bestempelen als 'busje' maar die ik vooral vandaag even met een ander kritisch oog bekeek. Hoe was het immers gesteld met het comfort, de ruimte, het aanzicht of de rijeigenschappen?
Dat laatste bemerkte ik meteen toen ik op de terugweg al een vrachtwagen in wilde halen. Normaal gesproken schakel ik terug en ben er binnen een mum van tijd voorbij met mijn Type R. Nu moest ik geduldig voorbij 'kruipen'...
Desalniettemin reed hij wel comfortabel en voelde hij aan als een goede, ruimte gezinswagen, maar laten we hem eerst eens van de buitenkant bekijken. Hij oogt namelijk nog best stoer en vind 'm dan ook absoluut niet lelijk. Een grote, brede en stoere neus aan de voorkant en een lekkere dikke kont aan de achterkant, die de enigszins 'chique' lijn van de auto afmaakt. Die kont kan trouwens ook nog open en de ruimte die zich dan openbaart is lekker fors. Je kan er prima al je vakantiespullen in vervoeren, of een paar kinderwagens, drumkits (voor de nodige optredens), of schoonmoeders...
Dan de achterbank. Meteen viel op dat die uitermate makkelijk te bereiken was omdat de achterste deuren bijna haaks open kunnen staan. Gepaard met de 'lekkere hoge instap' (dat mijn vader tegenwoordig als steekwoord gebruikt bij het wel of niet goed vinden van een auto), maakt het dus lekker comfortabel om achterin te klimmen en ook de stoelen die je daar vindt zitten prima. Niet overdreven luxe natuurlijk, maar voor de prijsklasse waarin deze auto zich bevindt hebben ze dit bij Honda prima voor elkaar. De bestuurdersstoelen krijgen overigens ook de klassificatie 'prima', want hoewel ook deze niet echt overdreven luxe zijn, zitten ze (je raadt het al), prima. Alleen het dashboard vind ik wat saaïg, en omdat de auto pas uit oktober 2008 dateert had ik hier wel meer de lijn verwacht die Honda tegenwoordig doorvoert in zijn assortiment, iets sportiever dus. Helaas. Wat wel direct bij het instappen opviel is de wat vreemd aandoende handrem. Hij viel mij zelfs zó op, dat ik dacht dat ik een automaat zou gaan rijden, maar de versnellingspook bevond zich op een voor mij bekende plek.
Al met al mag deze CRV toch weer met trots het Honda logo dragen en zou ik 'm voor het comfort en de beschikbare ruimte in overweging nemen, mocht ik daar de behoefte toe hebben. Vooralsnog ben ik nog steeds gelukkig met mijn eigen stoere racewagen die ik aan het einde van de dag met grote blijdschap weer terug in ontvangst mocht nemen. Gekeurd en wel en een paar kleinigheidjes weggewerkt...
Het was al weer een hele tijd geleden dat we voor het laatst in de oefenruimte waren, dat ongeveer op een steenworp afstand van mijn huis te vinden is. Meestal zitten we bij mij op zolder, maar dat komt voornamelijk omdat er in die oefenruimte nog een andere drummer huist en zijn drumkit vind ik niet zo lekker spelen...
Omdat Richard afgelopen week, tijdens een opruim-rondje in zijn slaapkamer, nog een paar vergeten vlaggen van Metallica vond en bedacht dat die niet zouden misstaan in onze oefenruimte, besloten we die vanavond gelijk maar op te hangen zodat we ook konden zien of de oefenruimte er überhaupt nog stond!
Het laantje er naartoe was in ieder geval mooi begroeid met bomen en de entree was dan ook wel erg mooi. Aangekomen bij de oefenruimte bleek Richard al present te zijn en deed de buitenkant pijn aan mijn ogen, want die was opnieuw gewit! Ook de rozen langs de zijkant van de ruimte stonden prachtig te bloeien op deze mooie zomeravond.
Binnen was het toch iets minder, want er stonden nog steeds enkele vuilniszakken van de opruimronde van vorig jaar en een van onze andere 'mede-bewoners' had dus niks meegenomen naar huis. Ook was er weer een flinke berg lege blikjes en flesjes te vinden, die we allemaal weer even netjes in een vuilniszak hebben gestopt en meegenomen.
Na het opruimen zijn we gelijk gestart met het ophangen van een paar vlaggen. Zo kwam er een stoere Metallica vlag uit het Reload-tijdperk op de muur achter de ritmesectie (drums en basgitaar) te hangen en keek Shakira vanaf de andere kant angstig toe wat we nu weer aan het doen waren. Op 2 meter van haar vandaan hing Richard nog een andere bizarre Metallica vlag die gebaseerd is op het nummer 'Sad But True'. Ook ik greep mijn kans en hing met enige moeite (de punaises bleven moeilijk in de dikke wandbekleding hangen) een Metallica vlag van hun album 'Garage Inc.' op.
Na 3 vlaggen hielden we het weer voor gezien en uiteraard kon ik het niet laten om nog even een potje te drummen terwijl ik Riz, die zijn vroegere collectie Aardschok magazines in de kast aan het opbergen was, zag denken "Moet dit nu echt?!"...
Gelukkig hadden we in een uurtje toch bereikt wat we wilden bereiken. De oefenruimte was wat 'opgefleurt' en weer eens opgeruimd. Aankomende week nog één vlag ophangen en er even een stofzuiger doorheen halen en dan hopen dat we er in de toekomst wat vaker komen. We zullen zien!
Onlangs besloten we, na enkele leuke jamsessies, serieuzer stappen te ondernemen en na te gaan denken over een band formatie. Twee weken geleden kwamen we voor het eerst bij elkaar om de zaken door te spreken en we besloten om voor de eerste oefensessie Wolfmother met 'Woman' in te studeren.
Na thuis druk geoefend te hebben was vanavond onze eerste echte oefenavond en hoewel Richard jammer genoeg niet aanwezig kon zijn vanwege zijn werk, besloten Niels, Barry en ik tóch alvast te oefenen...
Het resultaat voor de aller eerste avond mag er best zijn. Natuurlijk speel je zo'n nummer niet meteen foutloos en hoewel ik me in het begin van de week een beetje op de drums verkeek (ik dacht dat ze moeilijk waren, maar na goed oefenen viel het eigenlijk best wel mee), bleken het juist de snelle gitaar akkoorden die flink lastig waren. Beide heren hadden dan ook aan het einde van de avond een paar flinke blaren op hun vingertoppen staan!
Uiteraard heb ik deze, misschien wel historische, avond op film en geluid opgenomen en als bonus dus dit keer een filmpje van onze beste versie van 'Woman'. Na een paar keer te hebben gespeeld was dit de eerste keer dat we 'm volledig uitspeelden. Absoluut niet foutloos en er valt nog veel te sleutelen en te oefenen (zo beginnen we redelijk rustig maar naarmate het nummer vordert beginnen we door ons enthousiastme steeds sneller te spelen), maar het begin is er!
Het is helaas nog mijn enige en ben er dus ook heel zuinig op, en vandaag werd opa Visser (ooit eens halve meter Jan genoemd) alweer 75 jaar.
Ondanks de toch vrij hoge leeftijd kan van een 'bejaarde man' nog absoluut niet gesproken worden! Oké, onlangs was het even schrikken, maar normaal gesproken is hij zo fit als een hoentje en zo sterk als een paard.
Vanavond vierden we dan ook met de kinderen en kleinkinderen het feit dat hij opnieuw een jaartje bij mag schrijven en hopen dat we nog lang plezier met 'm mogen beleven!
Het eerste plezier staat overigens alweer in de planning, want op 18 juli gaan we (opnieuw, want onlangs deden we dat nog met een klein clubje om voor te proeven) met de hele familie uit eten bij de Dolle Beer in Ouddorp, ter ere van de 50 jarige bruiloft en opa's 75e verjaardag.
Opa (ik weet dat je af en toe m'n blog leest!), nogmaals van harte gefeliciteerd met je verjaardag!
Omdat ik gisteren de halve dag met van die gele zompige doppen in m'n oren heb rondgelopen vanwege het idiote volume van sommige bands tijdens mijn bezoek aan RockWerchter (België), dacht ik dat het slim was om naar de plaatselijke hoortoestellenboer te bellen en te vragen naar gehoorbescherming, speciaal voor dergelijke gelegenheden.
Verkoopster: "Goedemiddag, (...)hoortoestellen!" Ik: "Ja, goedemiddag, u spreekt met Sander de Gans. Ik heb een vraag over gehoorbescherming, verkopen jullie in-ear-gehoorbescherming die er voor zorgen dat ik niet doof wordt van de muziek bij concerten en optredens?" Verkoopster: "Wat zegt u, ik kan u niet zo goed verstaan!..."
We hebben er lang naar toe geleefd maar vandaag was de dag dan eindelijk aangebroken. Samen met Jurien, Richard en Cor vertrokken we redelijk op tijd (nadat we de avond daarvoor allemaal nog wel even doorgezakt waren!), naar het Belgische Werchter, waar de 35e editie van RockWerchter al vanaf donderdag in volle gang was...
Bij Werchter aangekomen stonden de campings, evenals de parkeerplaatsen al bomvol en sloten wij netjes achteraan de lange rij richting de nog beschikbare parkeerplaatsen. Nadat we daar eindelijk een plaatsje hadden toegewezen gekregen (en nog een wel heel bijzondere Fiat tegenkwamen) probeerden we langs de honderden kraampjes en nóg meer festivalgangers, het festivalterrein te bereiken.
Na een wandeling van enkele kilometers kwamen we daar eindelijk aan en mochten door de poort, waarna we ons vergaapten aan het immense terrein. Meteen vielen ons ook de toiletten op, waar je precies kon zien wie er een grote of een kleine boodschap moest doen, al naar gelang de hoeveelheid papier hij of zij meenam...
Enfin, eerst maar eens even drank- en eetbonnetjes gekocht en ook even een korte broek voor Cor en Jurien gescoord. Met bijbehorende rugzak overigens, om de spullen in te doen. Altijd handig. Daarna toch een poging gewaagd om het eerste optreden van die dag (voor ons dan, Metro Station was ons al voor geweest met een optreden) mee te pikken en dus liepen we naar voren om alles beter te kunnen zien en horen. Nou dat laatste was dan ook absoluut geen probleem want het geluid van Mastodon stond ongezond hard en ik zorgde er dan ook voor dat ik snel een setje oordoppen te pakken kreeg zodat ik wél fatsoenlijk kon luisteren. Althans, fatsoenlijk, het was meer herrie dan muziek en de zanger(s) was al helemaal niet te verstaan. Helaas geen hoogvlieger dus.
Na het optreden van Maston, eerst maar eens wat te drinken en te eten gescoord en natuurlijk ook wat zonnebrandcrème opgespoten want de zon stond hoog en brandde fel op onze ontblootte bovenlijven.
Althans, niet voor lang! We zagen tijdens het optreden van Mars Volta namelijk donkere wolken boven het festivalterrein samen komen en kochten snel wat poncho's, voordat ze op zouden zijn. Enigszins beteuterd keken we naar het weer en hoopten op beter, maar toen het opeens hard begon te waaien en het stof en zand op het terrein, irritant op begon te waaien, kozen we eieren voor ons geld en vonden een plekje onder het afdak van de KBC (een Belgische bank) die daar met zijn eigen mobiele pinautomaat en kassa op het terrein stond. Je kon overigens alleen terecht bij de kassa als je klant van KBC was, maar niemand stuurde ons weg, zeker niet toen het opeens begon te stortregenen. De mensen die in de lange rij voor het pinautomaat of het tabakswinkeltje stonden maakten geen schijn van kans. Niemand trouwens, want wie niet in het bezit van paraplu of poncho was regende zeiknat.
Vanaf ons plekje hadden prachtig uitzicht over de rennende en schuilende festivalbezoekers, terwijl wij lekker gezellig dicht op elkaar, maar hoog en droog stonden. De regen was heftig maar duurde gelukkig niet lang en dus stonden wij even later al als een van de weinige droge muziekliefhebbers tussen allerlei druipende mede-festivalgangers die koortsachtig nog een droog plekje op hun shirt probeerden te ontdekken, of die even met hele andere, misschien wel belangrijkere zaken bezig waren.
Ook onze magen begonnen te knorren en we besloten weer wat fastfood naar binnen te werken om daarna eens een kijkje te nemen in de 'Pyramid Marquee' zoals hij in de 'volksmond' heet. Daar zag en luisterde ik voor het eerst naar een optreden van de Ierse band The Script en was vooral ook erg onder de indruk van de lekkere fills en grooves van de drummer. Even later stonden we al weer buiten om zijdelings nog wat mee te krijgen van The Black Eyed Peas, maar omdat we allemaal niet zo fan van waren, besloten we een welverdient uiltje te knappen onder een van de bomen op het terrein.
Een heerlijk gezicht. Jurien was al snel vertrokken richting dromenland en ook Ries en Cor lagen al snel met hun ogen dicht. Wat een lief gezicht he. We hadden het wel even nodig maar toch vond ik het wel jammer dat we daardoor het optreden van de Kaiser Chiefs moesten missen. Zelf heb ik er nog wel even van een flinke afstand naar staan kijken, want de muziek was overal te horen, maar de rest lag ondertussen lekker te maffen. Toen ik bij de jongens terug kwam, zag ik overigens nog wel een meisje met hele grote boobies rondlopen! Of was dit fake?...
Enfin, het liep tegen 21:00 en het was tijd voor Nine Inch Nails. Ik kende de band niet echt maar had van tevoren nog wel wat nummers op internet opgezocht en geluisterd. Niet echt mijn 'cup of tea' en ook niet dat van de rest van de jongens. Af en toe zaten er wel lekkere stukjes tussen, maar de ongelooflijk energieke muziek (de zanger stond na een kwartier al te druipen van het zweet) kon me niet echt boeien. Ook niet omdat het de laatste keer was dat ze zouden optreden in België omdat ze binnenkort het bijltje er bij neer gooien.
Maar na dit op een na laatste optreden, kwam dé band waar we (en nog 80.000 andere mensen) zo'n beetje voor gekomen waren. Het duurde minstens 1,5 uur voordat het podium was opgebouwd en de laatste check's waren uitgevoerd, maar toen, 20 minuten te laat (het zij ze vergeven!) trapte Metallica af voor de laatste 2 uur van RockWerchter 2009. Wat een overweldigend optreden! Heel anders vergeleken bij het optreden van eind maart in Ahoy. Andere play-list, maar vooral een totaal andere beleving zo in de buitenlucht! Gigantisch veel licht zorgde voor heftige effecten en een fel verlicht publiek en daarbij trokken de mannen van Metallica (en ik lette natuurlijk vooral weer op Lars!) weer alles uit de kast. Vele klassiekers kwamen weer langs, zoals Sanatarium, Of Wolf and Man, Whom The Bell Tolls, Nothing Else Matters, One en natuurlijk Enter Sandman. Ook nummers van hun laatste album 'Death Magnetic' werden gespeeld zoals Cyanide, Broken Beat & Scarred, All Nightmare Long en The Day That Never Comes, maar je hoorde dat vele aanwezigen juist die nummers veel minder luid meezongen en toch meer voor de échte klassiekers gingen.
Tijdens het optreden werden we veelvuldig getrakteerd op bijzonder vuurwerk, explosies (zoals tijdens 'One') en meters hoge vlammen, die een flinke hitte afgaven. Voor het vuurwerk tijdens Enter Sandman was érg gaaf en een waar spectakel.
Helaas kwam ook aan het optreden van Metallica een einde en sloten zij gepast en zoals altijd om half 2 het optreden af met Seek & Destroy, waarna het festival pas écht afgesloten werd met wederom prachtig vuurwerk en de lange wandeling naar de parkeerplaats weer begon. Tezamen met nog 80.000 andere mensen overigens, want die wilden natuurlijk allemaal tegelijk naar huis!
Dat duurde dus nog minimaal een uur voordat we op de parkeerplaats aankwamen en minimaal nóg een uur voordat we ook daar vertrokken waren en dat terwijl we toch niet zo gek ver van de ingang vandaan stonden! Toch begrepen we even later wel waarom het zo lang moest duren, want opeens zagen we deze auto in de rij naast ons. Op zich niet zo'n vreemd gezicht, maar wel als ik er bij vertel dat deze meneer vooraan in zijn rij stond, met lichten aan, draaiende motor, maar gewoon in slaap gevallen was! En dat terwijl er een aardige rij met automobilisten achter stond die niet in de gaten hadden wat er allemaal aan de hand was...
Eind goed al goed denk ik want de mensen die achter deze meneer stonden te wachten, hebben we netjes (en lachend) gewaarschuwd en de man in kwestie lekker door laten slapen. Ben benieuwd hoe laat en hoe hij wakker is geworden! Wij waren in ieder geval pas 5 uur thuis...
Als bonus uiteraard een filmpje van Metallica met Enter Sandman, waarbij de nodige lichteffecten maar vooral ongelooflijk gaaf vuurwerk aan te pas kwam! Kijk én luister!
Nadat ik gisteren de halve Black Jack Blues Band al op de bruiloft van Barry & Nikole had zien optreden, besloot ik een van mijn favoriete plaatselijke bands vandaag ook te volgen naar Oeltgendag in Ooltgensplaat.
Daar maakten ze er weer zoals vanouds een feestje van en deden dat vanaf een vrachtwagentrailer ergens midden in het dorp.
Samen met Richard reed ik naar 'het einde van de wereld', Ooltgensplaat, en zaten we heerlijk in de fel schijnende zon met Niels en Barry's broertje Johnny, te genieten van de vrolijke noten en een paar koude pilsjes. Vooral de gitaarsolo's van Jan en de drumsolo van Peter (zie filmpje), vielen bij ons erg in de smaak.
Als bonus dan ook een filmpje van het laatste nummer voor de welverdiende pauze. Jan geeft er als eerste de brui aan en heeft zin in een biertje en niet veel later volgt de rest van de band. Als de na een tijdje de bassist ook nog het podium verlaat, trakteert de drummer ons op een lekker drumsolo...
Al een tijd geleden werd ik door Barry uitgenodigd om zijn aanstaande bruiloft mee te vieren, maar het duurde nog tot vorige week donderdag, tijdens onze eerste echte band-bespreking (ja ja, de eerste voorbereidingen voor de te vormen band zijn in volle gang!), totdat ik een echte officiële uitnodiging in mijn handen kreeg gedrukt...
Uiteraard was ik van de partij om 'onze bassist' op een van zijn mooiste dagen bij te staan en mee te delen in de feestvreugde.
Na de openingsdans en de muziek die daarop volgde, werden de voorbereidingen getroffen voor échte muziek! Voor deze gelegenheid was er spontaan een bandje gevormd met een aantal bandleden van de Black Jack Blues Band (van Barry's vader) zoals drummer Peter Resler, gitarist (en vader van Barry) Jan Breur en zanger Ab van de Ree. Daarnaast kreeg de band ondersteuning van gitarist Niels Droger, toetsenist Johnny Breur (broer van...) en een rol als bassist was weggelegd voor Barry zelf! Speciaal voor deze avond werd nu de 'Barry Breur Blues Band' een feit.
Van oefenen was weinig gekomen en dus kregen alle leden ongeveer 2 minuten vantevoren een akkoordenschema in handen gedrukt en moesten dus spelen voor wat ze waard waren! Dat ging overigens prima! Uiteraard lette ik het meest op Barry en Niels, want wie weet komt het ooit tot de dag dat ik met deze kerels het podium op moet, maar de band als geheel was sowieso leuk om naar te kijken én te luisteren. Voor het 'spontane' spatte er vanaf en het enthousiasme waarmee de mannen speelden was aanstekelijk!
Tussen de nummers door vertrok de drummer plots van zijn drumtroon en het leek alsof hij het helemaal zat was. Niets was echter minder waar want na korte tijd achter de gordijnen verdwenen te zijn klonk er een hels kabaal en kwam Peter met een mini-Harley de zaal in rijden. Barry is namelijk helemaal gek van (zijn) Harley Davidson en kreeg nu van een aantal vrienden en familieleden een heuse mini-Harley aangeboden. Een échte Barry Davidson, zoals gegraveerd stond in de ijzeren plaat die op het stuur bevestigd was. Barry kon alleen maar glunderen, grijnzen en stamelen en het gezicht van hem en dat van zijn kersverse vrouw spraken boekdelen! Kijk 'm maar eens glunderen!
Uiteraard werd er nog lang gedanst, gedronken en gek gedaan, totdat iedereen verzocht werd om mee naar buiten te gaan. Daar werden een aantal Chinese lampionnen ontstoken die vervolgens als stille getuigen van deze schitterende, gezellige en heugelijke dag, de nacht in zweefden...
Als bonus een filmpje van het laatste nummer dat de Barry Breur Blues Band deze avond speelde en waar Niels zich na afloop nog even aan ACDC's Whole Lotta Rosie waagde...
Normaal gesproken kennen we hem als iemand met hippe kleding en dito uitspraken. Bonte gekleurde kleding en vele verschillende soorten schoenen, maken hem tot een ietwat flamboyante verschijning. Maar vandaag even niet...
Vandaag was de dag dat onze eerbiedwaardige collega en Nike-Air-Max-1-verzamelaar Koen eindelijk mocht afstuderen en zijn presentatie moest geven over een project waar de laatste maanden door Koen koortsachtig aan is gewerkt.
Gisteren gaf hij een proef-presentatie ten aanzien van alle collega's, maar vandaag moest het voor het "echie".
Speciaal voor deze belangrijke dag, had Koen zich voor één keer in een pak gehuld en ik moet 'm nageven, dat stond 'm goed! Hij leek opeens op een échte vent en wat helemaal bijzonder was, was zijn niet-Nike-schoeisel. Je kunt 'm tekenen met een stel bontgekleurde sportschoenen, maar dat Koen vandaag zijn Nikes ingeruild had voor een paar glimmende punters had niemand durven dromen! Hij was overigens vandaag wel in pak, maar zijn streken was hij nog niet verleerd!
Uiteindelijk kwam hij vanmiddag terug met een brede glimlach op zijn gezicht. Dat kon maar één ding betekenen... Hij was geslaagd! En wel met een dik verdiende 8!
Chappau Koen! Welkom bij de club!
Als bonus een filmpje van Koen die laat zien dat hij ook nog eens over een stel goede moves beschikt. Op zijn glimmende puntschoenen brengt hij een korte ode aan Michael Jackson...
Jan imiteert de laatste tijd een BF'er (Bekende Flakkeeënaar) en doet dat met een aantal aanstekelijke woorden en zinnen zoals: "Slagramtèèèèèèèrt!" en "Weet joe misschin wat ik roak?"... Ik zal geen namen noemen, maar de BF'er in kwestie kent waarschijnlijk iedereen hier uit de buurt. Kaal, woonachtig in Dirksland, altijd op de fiets en meestal met een grote dikke sigaar in zijn mond.
Als bonus dan ook een filmpje waar Jan een imitatie geeft van die keer dat hij de persoon in kwestie tegenkwam bij de supermarkt...
Sander de Gans zag het levenslicht in 1984 en houdt zich bezig met het bedenken en uitwerken van Concept, Productvisie en Design voor internet trajecten bij internetbureau Mangrove in Rotterdam. In zijn vrije tijd is hij drummer bij (hard)rockband 5th Suspect. Woont samen met zijn vriendin Janine en hun altijd luie huistijger Gijs. Houdt daarnaast van muziek(maken), reizen, motorrijden, snowboarden en zijn vrienden.
Vanochtend moest ik om een of andere vage reden toch onverwacht zelf mijn Honda bij dealer Jan van Dijk brengen voor een APK en om even ergens naar te laten kijken. Hoe dan ook, ik kreeg een vrij nieuwe leenauto mee, dit keer wat anders dan de Jazz of de Accord die ik eerder al meekreeg.
