Col Raiser Revisited

Op de laatste dag van de wintersport, de dag waarop je ook weer vertrekt, laten veel mensen verstek gaan en wachten geduldig op de terugreis die voor de deur staat. Dat is zonde, vinden wij, want ook de laatste dag moet je ten volste benutten en omdat onze bus pas om 21:00 vanavond zou vertrekken, trokken we ook deze laatste dag de piste nog op. De Col Raiser welteverstaan.

We hadden een bepaald gedeelte nog niet gehad op de Col Raiser en dus gingen we dit keer verder de berg op dan we eerder deze week gedaan hadden. Helemaal bovenop het topje van de berg bleek het uitzicht wederom, zoals de rest van de week, adembenemend. Ik klom dan ook nóg verder de berg op, waar niemand anders was en waar ik dus ongestoord van het uitzicht op een van de vele dalen kon genieten. Overal om me heen zag ik bergtoppen, keek ik in een duizelingwekkende diepte en kon wel tientallen kilometers ver kijken.
Bovenop de top had men een kunstwerk geplaatst, waarop je als een soort 360 graden panorama kon zien tegen welke bergen je op keek, hoe hoog ze dan wel niet waren en hoe ze heette.
Ook liet het kunstwerk de richting van verschillende grote steden zien en toonde hij zelfs de richting en de afstand tot een van onze volgende vakantiebestemming in september. Nog 7240 kilometer dus...

Natuurlijk probeerden we deze laatste dag nog wat zonnestralen mee te pikken. We moesten immers met een lekker bruin kleurtje terug komen!
Ook kreeg Janine vandaag weer skiles van Arie, die dacht haar wel even van een makkelijke piste te laten gaan en ons dan maar de moeilijke te laten nemen. Helaas, eenmaal beneden merkte Janine op dat ze zojuist de zwarte piste hadden genomen!

Ook in de stoeltjeslift, die ontzettend lang was en waarin het wel 10 minuten duurde voordat je boven was, was het genieten van het uitzicht op de fantastische brede piste. We zijn hier dan ook de rest van de dag niet meer weggegaan, want dit was toch wel een van de lekkerste pistes die we deze week hadden genomen (er waren eigenlijk zo veel lekker pistes!).

Aan het begin van de middag aten we nog gauw even een heerlijke Wienerschnitzel met patat in de gezellige tent midden op de piste, want dat zou weldra ook over zijn als we weer thuis waren.
Tegen een uur of half 3 was het dan toch echt tijd om de prachtige natuur achter te laten en langzaamaan naar beneden te glijden (soms in opperste concentratie). Ook werden de laatste capriolen en heftige stops gemaakt en toen we eenmaal beneden waren en we voor de laatste keer achter ons keken, beseften we dat deze wintersportvakantie er helaas weer op zat.

En dus stonden we vanavond, nadat we ons opgefrist hadden en nog voor de laatste keer in het hotel hadden gegeten, met onze koffers op de bus te wachten.

Weer naar huis, toch ook wel weer fijn...

Piz Seteur

Een, volgens onze reisgenoten, prachtig gebied dat we nog niet hadden gehad, was Piz Seteur. Tijd om daar dan vandaag eens naartoe te gaan.
Het begon al goed. De eerste afdalingen waren vrij steil en dan met name voor Janine. Ook mijn moeder scheen er toch wat moeite mee te hebben en geef haar eens ongelijk, de pijnlijke val stond nog in haar geheugen gegrift. De dames (Paula en mijn moeder), hadden er in ieder geval veel lol in en dat is belangrijk!

Ook Janine kreeg dus al aan het begin van deze dag, pittige afdalingen voor haar kiezen. Geen probleem, want ze had een goede leermeester en er werd goed op haar gelet. Vooral onderaan de piste, waar we steevast naar boven keken hoe Janine naar beneden kwam. Niet alleen daarvoor overigens, want het adembenemende landschap was, zoals eigenlijk al de hele week, reden genoeg om even te stoppen en te genieten.
Janine had daar volgens mij weinig tijd voor, want die zag ik alleen maar genieten als ze van de piste naar beneden kwam en uiteraard was er altijd nog even tijd voor een geintje als we weer eens even stopten.

Tegen een uur of 12 gleden we naar de skihut, die zijn naam ontleedde aan het gebied. Rond die tijd werd het ook wat bewolkter en toen leek bijna alles wit.
Nadat we wat gedronken en een paar keer dezelfde piste genomen hadden, namen we de stoeltjeslift naar de volgende mooie afdalingen. Ook het zonnetje kwam toen weer aardig door en bovenaan de lift namen we nog even een smal, vals plat paadje langs de prachtige “besuikerde” rotspartijen en toen strekte zich een lange, vrij vlotte piste voor ons uit.

Na deze piste kwamen we aan de kant van de berg waar we eigenlijk wilden zijn. Verschillende stoeltjesliften brachten je waar je maar heen wilde en omdat die berghelling bestond uit verschillende fantastische pistes en een funpark, verbleven we daar eigenlijk de rest van de middag zo’n beetje.
Samen met mijn vader nam ik nog enkele verschillende liften, die ons helemaal naar het topje van de berg voerden, vanwaar we wederom een prachtig uitzicht hadden en we als een raket naar beneden konden skiën of boarden.

Rond 14:00 was het tijd om wat eten en aan de hierboven beschreven pistes, vonden we een leuk eettentje, waar we heerlijk buiten in het zonnetje konden eten. Hier loste ik ook nog een belofte in die ik uit solidariteit met mijn nieuwe werkgever had gemaakt en belofte maakt natuurlijk schuld.

Nadat we gegeten hadden werd het zo ongeveer tijd om ons op te maken voor de terugreis, want we moesten nog verschillende liften en dalen nemen, om uiteindelijk in Wolkenstein weer uit te komen en hier vandaan de bus terug naar Sint Cristina te nemen.
De laatste kilometers waren behoorlijk steil en lastig vanwege de hobbels die in de loop van de dag waren ontstaan. Gelukkig kwamen we allemaal heelhuids bij skihut La Stua aan, waar we gisteren ook al terecht waren gekomen. Hier dronken we, terwijl we uitzicht hadden op de laatste restjes zon die op de bergen scheen, een glaasje limonade of verschillende bombardino’s zoals Jan hier demonstreert.
We waren al op tijd thuis, zodat we vanavond enigszins uitgerust aan tafel konden verschijnen. Het was onze laatste officiële volledige dag. Morgenochtend staan we wat vroeger op om de koffers alvast in te pakken, want om 10 uur moeten we onze kamer uit. De rest van de dag gaan we echter nog wel de bergen in met onze skies en snowboard, maar zullen ons daarna met behulp van de douche in de kelder weer op moeten maken voor de terugreis.
Als alles goed gaat vertrekken we morgenavond om 21:00 weer richting Holland en zijn we zondag in de loop van de middag weer thuis.
Het zit er dus helaas alweer bijna op, maar ergens heb ik ook wel weer zin om thuis lekker achter mijn drumstel te kruipen en met Gijsje te kroelen.

Ik kan met een gerust hart zeggen dat ik een fantastische week heb gehad en ik mag denk ik ook wel voor Janine spreken. Graag wil ik ons reisgezelschap bij deze dan ook alvast al bedanken, ookal zullen ze dit pas lezen als ze thuis zijn.
Italië is zéker een prachtig land om je skievakantie te vieren. Als je de kans krijgt en de mogelijkheid hebt, zeg ik zéker doen!

Seiser Alm Revisited

Janine en ik besloten deze dag eens samen door te brengen. Vooral omdat Janine nog niet zo goed kan snowboarden, dachten we er goed aan te doen om samen een wat gemakkelijke piste op de Seiser Alm uit te zoeken, zodat Janine daar goed kon oefenen. De rest van de groep zou naar een ander gebied gaan en zich later wellicht weer bij ons voegen.

Zo gezegd zo gedaan en toen we onze spullen uit de locker in de kelder hadden gehaald en iedereen zijn schoenen had aangetrokken, was het nog eventjes haasten voor de skibus, maar toen we eenmaal in de goede bus zaten (nadat we nog een keer waren overgestapt), bracht hij ons naar Ortisei waar het op dat moment -4 graden celcius bleek te zijn. De gevoelstemperatuur lag echter iets hoger maar zeker als je lekker bezig bent op de pistes merk je er niks van, want dan is het toch alleen maar zweten geblazen.

Janine was er helemaal klaar voor en had er veel zin in en dus liepen we vol goede moed richting de eerste cabinelift. Dat was nog een eindje lopen vanaf de bushalte en onderweg stopte ik dan ook nog even om een van de ijsfonteinen, die zich midden in een rivier van gesmolten sneeuw bevindt, op de foto te zetten.

Na enkele liften genomen te hebben, kwamen we uiteindelijk aan op de piste waar we zijn moesten. Janine deed echter eerst nog 2 rondjes door de oefenweide maar was dat gauw zat en ze was dan ook binnen een mum van tijd op de gewone piste terug te vinden. Die piste was natuurlijk veel langer, breder en beter dan de oefenweide en ze oefende zich dan ook suf op haar bochtenwerk.
Toch ging het nog niet echt van harte. De linkse bochten zijn bijna geen probleem meer, maar de rechtse heeft jammer genoeg nog niet zo heel goed onder de knie. Kan ook niet, je hebt allemaal een kant waar je minder makkelijk naartoe draait en zoveel boardervaring heeft ze nu ook weer niet. Het is natuurlijk ook pas de vierde dag dat ze eigenlijk écht aan het boarden is.

Na een paar uurtjes besloten we wat te gaan eten, want we rammelden van inspanning. De keuze viel uiteindelijk op een overheerlijk bord Kaiserschmarrn, dat binnen een mum van tijd in onze buik verdween.
Daarna gingen we direct weer verder en ze maakte (hoe langzaam ze het zelf ook vond gaan), duidelijk vooruitgang.

Zo rond een uur of half 3 besloten we weer even wat te relaxen en we ploften dan ook in de ligstoelen voor het restaurant op de piste. Vanuit die stoelen hadden we wederom weer een prachtig uitzicht over het dal en in combinatie met de zon in ons gezicht hadden we het prima naar ons zin. We maakten zelfs nog even van de gelegenheid gebruik om nog maar eens samen op de foto te gaan.

Tegen het einde van de dag kwam ook de rest van de groep naar het gebied waar wij bezig waren en zo gingen we met z’n allen weer terug naar boven en aan de andere kant van de berg, hoe kan het ook anders, naar beneden.
In Ortisei aangekomen, dronken we met z’n allen onder andere een Bombardino op het aangenaam verwarmde terras van café Haiti.
We waren vandaag lekker op tijd thuis, want iets na half zes stapten we weer in onze hotelkamer en hadden dus nog even lekker twee relax uurtjes voordat we aan tafel voor het avondeten werden verwacht.

Na dit (overigens heerlijke) avondeten, moest er natuurlijk nog even in de bar gehangen worden. Jan is namelijk verzot op spelletjes en gezien hij de afgelopen paar keren met Domino van Janine verloren had, zinde hij ook vanavond weer op wraak.
Gelukkig voor Jan zat het geluk aan zijn kant vanavond en dus pakte hij eindelijk zijn revanche op de afgelopen paar avonden. Hij vroeg zelfs nog of ik dit expliciet op mijn weblog wilde vermelden, zodat hij zijn gezichtsverlies weer iets kon compenseren. Nou Jan, bij deze…

Ik ga maar eens slapen, want ik ben ongelooflijk moe. De vele inspanningen beginnen zo half in de week zijn tol te eisen, dus ik hoop dat ik morgenochtend toch goed uitgerust aan de ontbijttafel kan verschijnen. Wat gaat morgen ons weer brengen?...

Slasaus in de benen

Zoals de afgelopen 2 weken was het ook vandaag weer vroeg op voor Janine's snowboardles. Voor mij was het al redelijk vroeg, laat staan voor Janine die gisteravond nogal was doorgezakt! Haar dag begon dan ook met kreunen en steunen en was eigenlijk weinig fit, maar ze had gewoonweg geen keus.

Vandaag zouden ook mijn vader en moeder meegaan naar Zoetermeer om te kijken hoe het Janine verging en hoe ik op mijn snowboard naar beneden kwam. Ik kon vandaag namelijk mijn fonkel nieuwe board en schoenen uitproberen, iets waarvoor ik nog niet eerder de kans voor had gehad omdat ik ze nog maar sinds vrijdagavond in mijn bezit heb. We reden dan ook met mijn vader en moeder, om een uur of half 10 weg vanuit Nieuwe Tonge en Janine... daar hadden we geen kind aan!

Hoewel ze waarschijnlijk het gevoel had slasaus in haar benen te hebben, kwam ze toch vrij vlot naar beneden, ookal was het eigenlijk veel te druk. Ze had nauwelijks bewegingsruimte en ik weet nog dat ik dat, toen ik nog maar net kon boarden, ook verschrikkelijk lastig vond. Je moet zoveel dingen tegelijk in de gaten houden, dat je soms je houding vergeet en sneeuw hapt met je board, met alle gevolgen van dien. Bij Janine bleven echter grote crashes, gelukkig, achterwege.

Bij mij ging het boarden heerlijk. Ik had veel contact met mijn nieuwe board en het voelde ontzettend goed. Ook mijn softboots zaten geweldig en ik ben er van overtuigd dat ik met deze setting de Italiaanse bergen met gemak kan bedwingen.

Op de terugweg, toen Janine alweer lag te slapen, begon het opeens hard te sneeuwen! Hadden we dus net zo goed thuis kunnen blijven!

Als bonus een filmpje van Janine in de sneeuw, tijdens haar derde snowboardles in Zoetermeer.






Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Een heerlijke kleurencombinatie

Het wekkertje ging weer vroeg vandaag. Voor de zondag dan, want vandaag zou Janine haar tweede snowboard les in Zoetermeer krijgen.
Terwijl ik dan ook in het uiterst gezellig ingerichte en goed gevulde restaurant wat op mijn laptop zat uit te werken en tegelijkertijd de piste(s) in de gaten kon houden vanachter de ramen of via het videoscherm, kwam Janine alweer een stuk beter van de (0verigens drukke) piste dan vorige week. Logisch ook, want het zou niet zo fraai zijn als ze geen vooruitgang zou boeken.

Aansluitend reden we op de terugweg nog even langs Van Bellen in Willemstad. Daar haalde ik tot een paar jaar terug (ik ga nu voor het eerst in 4 jaar weer op wintersport!) ieder jaar mijn (huur) snowboard en andere spullen en omdat het aardige mensen zijn en redelijk in de buurt zit, mag ik er graag komen.

Vandaag kwam ik er om weer een board te huren voor komende wintersport, maar ik verliet bíjna de winkel met een spik-spliter-nieuw heftig gekleurd board, inclusief bindingen en schoenen, maar ik hield me in. Het is namelijk geen kattepis om even een board te kopen en in deze economisch barre tijden moet je eerst goed nadenken voor je een stuiver omdraait.

Het board (Burton Mayhem - All Mountain Freestyle) viel meteen bij me in de smaak vanwege zijn heerlijke kleurencombinatie en ik probeerde dan ook allerlei verschillende bindingen om het compleet te maken. Mijn uiteindelijke beslissing viel op een paar goede en stevige zwarte bindingen en een paar heerlijk passende en goed ondersteunende softboots (beiden van Burton, maar ik heb er helaas geen foto's van).

Zoals gezegd heb ik hem nog niet gekocht, maar ga ik daar eerst eens even goed over nadenken voor ik er 'ja' tegen zeg. Waarschijnlijk gaat dat niet al te lang duren, mezelf een beetje kennende :-) en kan ik 'm misschien aanstaande zondag al uitproberen tijdens Janine's derde les?
De tijd zal het leren!

Als bonus weer een nieuwe filmpje waarop Janine laat zien dat ze weer een stukje beter naar beneden komt dan vorige week!
Straks kan ze het allebei, want ik heb al eens een filmpje gepost waarop ze met ski's van de piste in Zoetermeer kwam!




Kijk voor meer filmpjes (of een grotere versie van bovenstaande) ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Ze verkiest de plank boven de lange latten

Met nog precies 75 dagen te gaan, tot aan onze wintersport vakantie in Italië (eind januari 2009, waar ik al eerder over schreef), was het vandaag tijd voor Janine's eerste snowboardles. Ze kon al aardig skiën, maar verkiest toch de plank boven de lange latten en wil dus graag in januari per snowboard van de Italiaanse pistes afrazen.

Vandaag startte de eerste in de reeks van 4 lessen die zij eens per week op zondag zal volgen in Snow World Zoetermeer.
We waren van plan om 8 uur op te staan vanochtend zodat we ons op ons gemak konden voorbereiden en rond een uur of kwart over 9 op het gemakkie richting Zoetermeer konden tuffen. Helaas bleek de op mijn telefoon ingestelde wekker niet te functioneren als de batterij leeg is, dus schrok ik om kwart voor 9 pas wakker. Direct stelden we alles in het werk om zo snel mogelijk op pad te gaan en wat wil het geval? Binnen een half uur waren we helemaal klaar! Dat is nog nooit gebeurdt!

Eenmaal bij Snow World bleken we lang in de rij te moeten staan bij de kassa, maar daarna verliep alles vrij vlot. Haar lessen waren vantevoren al vastgelegd en mijn uurtje vrij snowboarden was ook binnen no time geregeld.
Daarna volgde voor Janine de kennismaking en warming-up in met haar groep. De boards werden geïnspecteerd en ze kregen wat praktische uitleg over het snowboard zelf.

Toen ik na een tijdje weer even bij de groep ging kijken (zelf was ik ook lekker aan't boarden), kwam ze al glijdend naar beneden (dit was ze dus niet)! Ze had er gewoon blosjes van op haar wangen.
Wat wel fijn was is dat ze voor het klasje waar Janine deel van uit maakte, een stukje piste hadden afgezet zodat ze in alle rust en zonder vervelend verkeer konden oefenen.

Na afloop gaf ze te kennen, afgezien van de opgelopen blauwe plekken, de les erg leuk te vinden en de groep mensen ook erg leuk en gezellig was. Ze vond het leuker dan skiën en kijk, dat vind ik dan weer mooi om te horen!

Als bonus dit keer een filmpje van één van haar áller eerste afdalingen per plank, ooit. Inclusief een klein sadistisch lachje aan het eind :-)




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Een dagje naar de sneeuw

Hoewel ik er erg fanatiek in ben en het een grote "hobby" van me is, was het tot vandaag toch alweer bijna zo'n 3 jaar geleden dat ik er voor het laatst op stond. Op een snowboard welteverstaan. Echter, afgelopen week gingen er stemmen op vanuit de vriendengroep om de plank of de lange latten weer eens onder te binden. De locatie was snel gevonden, want in de wijde omgeving was geen sneeuw te bekennen en even 10 uren rijden om daar de Oostenrijkse lucht op te snuiven, was ons ook iets te veel van het goede. De oplossing, Snow World in Zoetermeer.

Met een man (inclusief vrouwen) of 9 vertrokken we dus vanochtend rond een uur of half 12 naar Zoetermeer. Sommigen hadden hun ogen nog maar half open, want de avond daarvoor waren we pas half 4 thuis van het stappen in Breda. Goed, aangekomen in Zoetermeer was het eerst even tijd om wat aan te sterken. Terwijl de sterke verhalen over hoe goed we wel niet waren en in welke landen we al van de besneeuwde hellingen waren afgedaald, aten we een stevige erwtensoep, of een Snicker, een Mars of dronken we gewoon wat.

Toen dat achter de rug was, werd het tijd om de daad daadwerkelijk bij het woord te voegen en besloten we met z'n allen eerst nog even de kleine helling af te dalen. Des te meer omdat bijvoorbeeld Corné en Lianne nog nooit op skies hadden gestaan en zelfs mijn eigen vriendin had ik nog nooit op de latten naar beneden zien komen. Nadat Anco en ik op ons board alvast een stukje naar beneden waren gegaan kwamen Addie (die zich overigens al jaren op skies voortbeweegt in de Oostenrijkse contrijen) en Corné naar beneden. Kleine kanttekening, voor ons allemaal was het wel weer even erg wennen. Ook Janine kwam goed naar beneden en daar was ik eerlijk gezegd toch een beetje verbaasd over. Ik had niet verwacht dat ze al zo netjes naar beneden zou komen. Voor haar was het immers al bijna 15 jaar geleden dat ze voor het laatst geskied had!

Daar sommigen van ons, waaronder ook ikzelf, de kleine piste al na 2 keer zat waren (het was echt te kort en het gleed er voor geen meter vanwege de hellingshoek) besloot ik samen met wat anderen van de groep, richting de grote piste te gaan. Toen Sander, Anco, Addie en ik direct bemerkten dat het hier een stuk beter vertoeven was, kwam ook de rest al snel onze kant op. Zelfs de dames kwamen naar de grote hal en werden Janine en Lianne dus wederom flink op de proef gesteld.

Nadat Sander zowel vanuit de lift als bovenaan de piste zijn zaken via de telefoon afhandelde (in werkelijkheid kreeg hij van tijd tot tijd de stand van Feyenoord - FC Heerenveen doorgebeld door Alex, die met een gebroken pootje thuis op de bank moest blijven zitten), konden we weer met volle overtuiging naar beneden zoals hij en onder andere Rianne even demonstreerden. Corné volgde direct hun voorbeeld (die overigens ook al aardig goed naar beneden kwam en vooral heel graag heel snel wilde gaan), evenals Janine die direct de achtervolging inzette. Overigens had Corné de ambitie om af en toe de sneeuw van dichtbij te bekijken, dat ons dan onderaan de piste weer de stuipen op het lijf joeg en waar we daarna dan weer hartelijk om konden lachen. Corné zelf overigens ook.

Na 2 uren was de pret helaas alweer gedaan en was het tijd om de piste weer te verlaten. Voordat we naar huis zouden gaan, toch nog even een beetje "après-ski", met wat te drinken en te eten. Daarna lekker terug naar huis, een warme douche tegemoet.
En natuurlijk kon ik het weer even niet laten, toen ik Rietje naast mij in de auto weg zag dommelen, om een foto te maken.

Het was weer fantastisch en heb nu spijtig genoeg direct ontzettend veel zin om écht naar Oostenrijk af te reizen. Dat laat wellicht nog even op zich wachten, daar ons nieuwe huis en alles wat daarbij inbegrepen is, ook al een aardige berg eurootjes opsnoept. Tot die tijd zullen we het moeten doen met de foto's en filmpjes van weleer, zoals onderstaand filmpje dat ik vandaag schoot, terwijl ik achter Janine aan boardde.