SanderDeGans.nl, alweer 2 jaar lekker gezellig...

Wat gaat de tijd toch hard! Ik weet nog hoe ik mijn blog begon, in de voortuin (lees: stoep) van ons appartement in Dirksland, postte ik mijn eerste blog. Vooral uit nieuwsgierigheid, omdat ik als internet-freak toch ook wel eens de 'wereld van het bloggen' wilde ontdekken.

Of ik het ooit serieus bij zou gaan bijhouden was nog maar de vraag. Vaak is zoiets de eerste periode leuk, vooral als je net als ons kort daarna op vakantie gaat en zo het thuisfront op de hoogte kan houden. Toch bleek ik ook daarna niet te kunnen stoppen en blogde in de afgelopen 2 jaar soms een hele maand, iedere dag weer. Af en toe postte ik ook minder blogs in een maand tijd, maar stoppen gebeurde niet.

Vooral door de vele leuke reacties die ik op mijn blogs krijg, kan ik gewoon niet stoppen met schrijven. Aan de ene kant voel je je dan verplicht naar je lezers toe, maar aan de andere kant vind ik het voor mezelf ook erg leuk om terug te lezen wat ik bijvoorbeeld in september 2007 allemaal beleefd heb. En al die verhalen zelfs in woord en beeld!

Na 2 jaar is mijn blog dan ook uitgegroeid tot iets wat ik niet meer kan wegdenken. Ik heb over allerlei zaken al geschreven. Belevenissen, avonturen, vakanties, anekdotes, leuke herinneringen maar ook moeilijke tijden deelde ik met mijn lezers. In die 2 jaar tijd schreef ik dan ook, inclusief deze blog, 446 blogs en zal ik waarschijnlijk ergens in oktober van dit jaar mijn 500e bijdrage schrijven. Ook het aantal foto's en filmpjes liegt er niet om, want in die 446 blogs verwerkte ik maarliefst 3.543 foto's en plaatste ik ook 91 filmpjes.

Ik hoef tegenwoordig ook eigenlijk niks meer te vertellen, want iedereen weet alles al. Vaak wordt ik bij de eerste zin van het verhaal over een belevenis al afgekapt met de historische woorden: "Ja dat weet ik al, dat heb ik op je blog gelezen ja...". Soms vervelend, soms erg handig, want zo blijft er meer tijd over om naar andermans verhalen te luisteren.
Het is ook te merken in de bezoekersaantallen, want die groeiden in deze 2 jaren gestaag mee. Zo werden er in het 2e blogjaar maarliefst 27.750 pagina's van mijn blog bekeken en ben ik tegenwoordig goed voor zo'n 1.800 bezoekers per maand! Zeker nu mijn blog aan allerhande zogenaamde sociale netwerksites is gekoppeld (zoals bijvoorbeeld mijn Hyves en mijn Twitter) nemen veel mensen even een kijkje wanneer ze zien dat ik weer een nieuwe blog gepost heb. Misschien toch eens aan reclame gaan denken? Wie wil banneren moet maar eens contact opnemen!

Vandaag dus alweer 2 jaar SanderDeGans.nl en ik ben nog lang niet uitgeblogd. Over 10 dagen maken we bijvoorbeeld een rondreis door de Verenigde Staten, dat moet toch wel bijzondere verhalen opleveren?

Als je het leuk vindt, blijf dan vooral mijn blog lekker volgen. Op naar het 3e jaar lees- en schrijfplezier!

Zo vader, zo dochter

Net als Janine's vader, vindt ze ook zelf alles wat groeit en bloeit interessant. Vooral bloemen en planten. Haar zus kent zelfs de Latijnse namen van velen en haar vader brengt heel wat uurtjes door in zijn kas, samen met zijn cactussen, die zijn grote hobby zijn.

Zo vader, zo dochter, want ook bij ons staat er nu een kas in de tuin! Niet zo'n grote als bij mijn schoonouders, want dan zou ons tuintje vol zijn, maar een bescheiden miniatuurtje siert nu onze achtertuin. Maarliefst 6 cactussen sieren het 'glazen huisje' en nu het zo warm is groeien ze lekker door.

Zó lekker zelfs, dat er vanochtend eentje in bloei stond! Erg bijzonder, want dat gebeurd niet zo vaak. Sommige soorten bij mijn schoonvader in de kas, bloeien maar 1 dag per jaar en als je dan toevallig nèt weg bent, mis je het hele spektakel.
Gelukkig voor ons stond de bloem vanochtend prachtig in bloei en kwam hij bleek hij zelfs uit het 'dak' te zijn gegroeid. Een prachtig verschijnsel, want zo zie je dat zoiets prikkelbaars, tegelijkertijd ook erg bijzonder kan zijn!

Gelukkig zagen we het op tijd, want vanavond hing hij er weer slapjes en verloren bij...

Haar hartje sliep nog

Voor het laatst zag ik haar bij oma De Gans en dat was toch weer al een aardig tijdje geleden. Als je haar dan eventjes een paar maanden niet ziet, dan groeit zo'n kindje toch best hard!

Vandaag trof ik mijn nicht Sylvana met haar man André én hun dochter Tequise, toen ik bij ome Leen op bezoek was. Ze lag heerlijk te slapen in de kinderwagen, want ze was waarschijnlijk moe van het huilen dat ze net bij haar overgroot-moeder had gedaan. Hoe ik haar ook over haar wangetje wreef of onder haar voetjes kietelde, ze werd maar niet wakker.

Toen ik de hoop al opgegeven had, opende ze haar oogjes en keek verwonderd in het rond, naar al die lachende hoofden die om haar wagentje gebogen stonden. Gelukkig kon er een klein ogenschijnlijk lachje vanaf, maar het leek alsof haar hartje nog steeds sliep.

Kleine meisjes worden groot, maar met deze voortgang moet ze op voor haar rijbewijs, voor je het goed en wel in de gaten hebt!

Een geslaagd weekendje Poldersbos

Het was al weer lang geleden dat we af en toe een fantastisch weekendje Ouddorp beleefden, in het huisje van familie De Jager op het Poldersbos. Wat hebben we daar altijd veel lol gehad als we daar weer eens met onze vriendengroep bleven slapen of toen we er zelfs 2 weken in de zomervakantie verbleven. Sjoerd vond het tijd worden voor 're-visited-versie' en besloot om zijn verjaardag én zijn afstuderen eens goed en ouderwets te vieren.

Helaas werd ik gedwongen te kiezen tussen het bedrijfsuitje van Websites Nederland en een weekendje met vrienden uit. Het werd het laatste en gelukkig heb ik het eerste ook een klein beetje mee kunnen maken, dankzij de blog van collega Jan.

Vrijdagavond ging ik met Janine en Richard al even langs, maar bleven nog niet slapen. Zaterdag vertrokken we echter al op tijd richting Ouddorp, want het prachtige weer was aanlokkelijk.
Ook Keuf, Ellen, Johan, Jirga, Chris, Martha en Levi streken al vroeg op de dag in het poldersbos neer en dus besloten we ook nog even de bijzondere wandeling naar het strand te maken.

's Avonds kwam ook de rest van de vriendengroep op visite en was er de gelegenheid om mee te eten van het overheerlijke vlees op de barbeque.
Uiteraard gingen de biertjes met dit warme weer als eveneens warme broodjes over de toonbank en besloten we zelfs de avond, toen een groot deel helaas alweer naar huis was, met een aantal rondjes kaartje blazen. Dit leverde uiteraard hilarische momenten op en het werd alweer bijna licht toen we eindelijk op bed lagen.

Een geslaagd weekendje Ouddorp weer! Ookal zijn we wat rustiger geworden in de loop van de jaren, ik heb er weer ontzettend van genoten! Helaas ben ik door al die gezelligheid wel vergeten om meer foto's te maken, maar de foto's die beschikbaar zijn kunnen bekeken worden in mijn speciale Flickr album of onderaan deze blog.

Sjoerd en uiteraard ook Marieke, nogmaals ontzettend bedankt voor het gezellige weekendje! Moeten we toch weer vaker doen!

Tijd om te vervangen

Er werd al een tijdje over gesproken, maar nu de Websites Nederland film in de maak is en we de beelden terug zaten te kijken, was het overduidelijk. De vlaggen voor het pand waren nodig aan vervanging toe!

Omdat je ze elke dag ziet, valt het niet zo op, behalve dan dat ze na loop van tijd gaan rafelen en dat het teken is dat je ze moet vervangen. Echter, als je de oude en de nieuwe naast elkaar ziet hangen, dan is het overduidelijk dat er veel viezigheid in de lucht hangt! Zou dat voor te maken hebben met het langs razende verkeer?

Enfin, met wat noeste arbeid hangen ze nu weer alle 3, prachtig wit te wapperen. En dat staat een stuk beter op de film!

Henk, eat your heart out!

Dat deed me toch pijn vanochtend! Omdat het gisteravond zó gezellig was, lag ik vanochtend pas om 5 uur op bed. Op zich niet zo erg, maar wel als Jurien al om 9 uur belt en je dus net aan het slapen bent. "Ik sta over 5 minuten voor je deur!" klonk het door de telefoon, maar ik wist op dat moment nog niet wat er aan de hand was. Ik dacht dat het een doordeweekse dag was en ik me bij hoge uitzondering, grandioos had verslapen! Pas toen Janine me vertelde dat het zondag was, drong het tot me door. "Oh ja, ik ging met Jurien mee naar tattoo-artist Lisette in het Brabantse Achtmaal...

Ik weet niet eens of het verantwoord was om al met de auto op pad te gaan, maar we zijn zonder kleerscheuren aangekomen in Achtmaal, waar op dat moment al een wielerronde aan de gang was.
Het was op één dag na precies een jaar geleden dat ik voor het laatst samen met Jurien bij haar langsgeweest was, maar er was nog weinig veranderd.
De altijd hartelijke Lisette heette ons weer van harte welkom en na wat koffie, cola en onze verhalen over gisteravond, ging ze aan de slag.

Uiteraard werd er eerst weer wat geschetst, uitgemeten en getekend, terwijl ik ondertussen vrienden maakte met hond Spekkie. Daarna begon Lisette aan de uitbreiding van Jurien's 'Mahori tribal' en na een tijdje zweten was het eindresultaat verbluffend. De tribal wordt overigens steeds groter maar ook steeds bijzonderder, zeker nu de sterren op zijn schouders er als het ware in vallen.

Toen bedacht Jurien dat hij wel een ster op zijn pols wilde hebben en vroeg Lisette of dat ook nog even kon. "Ach ja..." zei ze, "je bent er nu toch en jou kennende moet ie er toch op, dus dat doen we nu meteen wel even" (let wel, dit alles zei ze in een zwaar Brabants dialect!).
Uiteraard werd er dus eerst weer getekend en gemeten, maar toen hij eenmaal naar Jurien's zin was, ging opnieuw de naald er in. Lisette zette de buiten en de binnenlijn van de ster en kleurde alvast een stukje in, maar daarna liet ze ook Jurien zelf nog een stukje tatoeëeren. Een aparte ervaring vond ie, maar toen was ik aan de beurt!

Ook ik mocht namelijk een stukje van de ster op Jurien's pols tattoeëeren! Een hele eer, dus ik trok snel een paar handschoenen aan. Na instructies van Lisette ging ik aan de slag en leek ik wel een volleerd tattoeerder. Ik dacht nog: "Henk Schiffmacher, eat your heart out!".
Gewoon inkt aan het naaldje, pedaaltje indrukken, tekenen en af en toe wat wegvegen zodat je kunt zien of je nog binnen de lijntjes blijft.

Nee, ik vertel het nu zo stoer, maar zo was ik helemaal niet! Het zweet stond op m'n hoofd en niet alleen daar! Wat een taak is dat! Daar moet je ongelooflijk vaste handen voor hebben, maar met die ongelooflijke kater die Jurien en ik allebei hadden, was dat sowieso niet te doen. Het is vooral ook eng omdat als je een fout maakt, het niet zo snel te herstellen is en dus is alles wat je doet is zo definitief.

Het was wel erg leuk en speciaal om eens een keer gedaan te hebben, maar ik liet het dus maar weer snel aan de échte professional over. Die maakte het tot een perfect einde en de ster stond er dus aan het einde van de rit haarscherp op, zónder een uitschieter van ons!

In de boeken als een legendarische avond

Een aantal jaar geleden kwamen we er wekelijks met een hele grote groep en hadden we zelfs onze eigen bierbak. Nu komen we al tijden niet meer in Discotheek De Kreek en komen we er alleen nog om Jozien gezelschap te houden als ze achter de bar staat. Toch hadden we vanavond een goede reden om weer eens als vanouds, helemaal los te gaan!

Jozien stond vanavond voor de laatste keer achter bar 4 in De Kreek, maar ze absoluut geen benul van datgene waar wij al weken naar uitkeken. Achter Jozien's rug om was namelijk besloten om deze laatste avond weer eens als vanouds en met een grote groep te beleven. Veel vrienden van Jozien werden opgetrommeld om allemaal rond een uur of 12 voor De Kreek te verzamelen en zo geschiedde...

Toen we dan ook om 12 uur langs bar 4 liepen zagen we aan Joos' gezicht dat ze het schitterend vond dat er 'nog wat' vrienden langs kwamen, maar toen de stoet met vrienden aan bleef houden, barstte ze in tranen uit. Met haar mond vol tanden stond ze ons aan te staren en scheen ze het fantastisch te vinden dat we haar laatste avond in De Kreek met haar mee wilden vieren.
Vrijwel direct heb ik dan ook met wat vrienden onze oude bierbak van zolder gehaald en op de bar gelegd en die zette Jozien maar wat graag vol met verse biertjes.

Toch kwam daarna nóg een verrassing, want ze hoefde haar laatste avond niet met ons vanachter de bar te vieren, want de DJ nam het woord en bedankte Jozien namens al het personeel voor haar inzet van de afgelopen jaren en verklaarde haar voor haar laatste avond vrij.
Dat betekende dat het feestje los kon barsten en dat deed het dan ook.

Ik schat in dat we met een mannetje of 30 bij bar 4 stonden en dat we dus eigenlijk alle beschikbare ruimte zo'n beetje voor onszelf hadden. Het was daarom ook érg gezellig en naarmate het later werd (en het werd ook laat!), werd het zelfs steeds gezelliger!
Daarom verwijs ik dan ook naar mijn speciale Flickr album van deze avond, waarin alle 225 foto's terug te vinden zijn, of bekijk gewoon de ingesloten gallery onderaan deze blog!

We waren het er allemaal over eens, deze avond was er weer een zoals we die 'vroeger' altijd beleefden en kan weer de boeken in als een legendarische avond!

Na een half decennium weer eens bij elkaar

Al maanden, zo niet jaren spraken we er al over, dat we na bijna 5 jaar na onze diploma uitreiking weer eens bij elkaar op bezoek moesten gaan. Helaas kwam het er iedere keer niet van. Onze agenda's waren te vol of een van ons belde op het laatste moment af omdat er wat tussen kwam.

Toch kwamen Remco en ik vandaag na een half decennium (dat klinkt zo lekker dramatisch lang) weer eens bij elkaar. Remco werkt ook bij een internetbedrijf en speelde tot voor kort ook drums in een band. Nu is hij druk met een nieuw project en heeft hij de drumstokjes ingewisseld voor een basgitaar, maar ook de gewone slaggitaar is hem niet vreemd. Daarnaast is hij veel actief in de dj-scene, waar hij een flinke naam opgebouwd heeft als dj Eric Carmeo en zijn eigen mixen tegenwoordig zelfs via verschillende kanalen weet te slijten.

We hebben dus behoorlijk wat raakvlak en hij nam daarom zijn bas-, slaggitaar en zelfs zijn eigen collectie drumstokken mee. We speelden wat bij ons thuis op zolder en verkasten daarna naar de oefenruimte, waar we helaas de basset niet geheel naar wens aan de praat kregen.
Ook bezochten we nog wat andere, gezamenlijke klasgenoten waaronder Anco die samen met Kimberly, binnenkort zijn nieuwe huis betreedt.

De tijd ging snel en helaas was de middag te kort om écht even lekker te jammen. Binnenkort ga ik dan ook richting Zoetermeer om het nog eens dunnetjes over te doen bij Remco thuis en bij hem in de oefenruimte.

Als bonus een filmpje waarop Remco zijn kunsten op mijn Roland TD9KX vertoont...

Kat en't bakkie

Vorig jaar zagen we heb al eens in zo'n design winkeltje staan, maar toen we de prijs zagen vonden we dat toch nèt iets te gortig. Ik bedoel, het ziet er enig uit, maar om er flink wat geld voor neer te tellen vonden we niet zo'n goed idee.

Onlangs zagen we toch onze kan schoon, toen we op de verpakking van Gijs' lievelingseten lazen dat je er ook voor kon sparen! Voor 200 streepjescodes kreeg je 'm gratis thuisgestuurd, dus dat werd sparen geblazen!

Maar toen ik eens even ging rekenen kwam ik er al gauw achter dat het wel even zou duren voor we ze alle 200 bij elkaar hadden gespaard. In een doos kattenvoer zitten namelijk 8 blikjes en Gijs eet er 2 per dag. Het zou dus 4 dagen kosten voordat er een doosje kattenvoer leeg was en dus zou het (4 x 200) 800 dagen duren voordat we alle streepjescodes verzameld hadden. En 800 dagen is gewoon dik 2 jaar!

Totdat een collega van Janine's zus uiteindelijk uitkomst bood. Zij had ook al eens gespaard, maar toen ze eindelijk veel streepjescodes gespaard had, kreeg je ze het artikel opeens kado en mochten wij nu haar (ruim) 200 streepjescodes hebben! Geweldig!

Vandaag werd hij dan ook bezorgd en uiteraard direct in gebruik genomen. Nu staat hij op het voor Gijs zo bekende plekje. En Gijs zelf? Die moest er heel eventjes aan snuffelen, maar eten is eten, dus het zal 'm spreekwoordelijke worst zijn waar het uit komt...

Noeste arbeid

De afgelopen weken hadden we het er maar druk mee. Zo heeft Janine de gehele schutting in de olie gezet en vonden we het tijd om ook iets met het schuurtje te doen. Het hout was helemaal grijs gekleurd en we hadden het nog niet eerder behandeld. Olie was een optie, want dat zou volgend jaar opnieuw flink verkleurd zijn, maar de buurman kwam met een ander idee. "Waarom verven we het niet zwart?"... Tja waarom ook niet!

Dus ging ik driftig aan de slag om de waslaag van het hout af te spuiten met de hogedrukspuit van buurman Sjaak. Volgens Sjaak werd ik er niet nat van, maar toch was er weinig meer droog toen ik er mee klaar was. Het kostte me nog redelijk weinig tijd en na 2 avondjes had ik het volledige schuurtje kaal gespoten.

Daarna kwam Janine in actie, want verven was haar klusje, dat kan ze als geen ander. Hoe warm het ook was, ze ging als een dolle tekeer, want ze wilde snel resultaat zien. Afgelopen dinsdag verfde ze dan ook, met een voldaan gevoel, het laatste stukje hout zwart.

Erg blij zijn we met het eindresultaat van deze noeste arbeid. Nu alleen de schuurdeur nog wit verven, dan is het helemaal compleet, maar dat komt binnenkort nog wel. Ook het groen in de punt moet nog overgeschilderd worden met een donkere groen en in september komen de schilders de witte gedeelten oververven omdat bij alle schuurtjes in de straat de verf er nu al af bladerd.

Eens kijken wie ons voorbeeld in de straat nog meer gaat volgen. Wij vinden onze 'authentiek-look' in ieder geval een stuk mooier dan die ongeverfde schuurtjes, dus buren, kom op en steek de handen uit de mouwen!