Een zeiknat pak en een spannende première

Vanochtend was iedereen aan de ontbijttafel(s) een beetje "fai". "Moeilijk op gang komen" is daar misschien een betere benaming voor. Dat kwam waarschijnlijk ook de vorige, sportieve dag met als afsluiter al dat lekkere eten. De ochtend liep dan ook al aardig op z'n eind toen we begonnen met het ontbijt.

Direct daarna besloten Arend en ik alweer te gaan fietsen. Ditmaal vroegen we of Jeroen zin had om mee te gaan. We hadden de fiets van Janine immers nog over en waarschijnlijk zou hij de extra kleding die we bij ons hadden ook wel passen. Jeroen stemde direct in en zo vertrokken we dan ook net na de middag voor een rondje mountainbiken, aangemoedigd door de rest van de familie.

Nadat we heel wat leuke paadjes en dwars door heel wat achtertuintjes hadden gefietst, stuitten we direct nadat we de hindernisbaan hadden genomen, op een crossbaantje. Jeroen had dit al ergens op de kaart zien staan maar het werd verder eigenlijk nergens aangegeven. Gelukkig vonden we het na goed zoeken alsnog en Jeroen vermaakte zich dan ook prima. Ook Arend bleef rondjes rijden en ging na ieder rondje weer iets harder door de verschillende kombochten. Het leverde dan ook enkele leuke filmpjes op, toen we elkaar ombeurten filmden terwijl we over de baan heen scheurden en de grootste sprongen maakten over de verschillende hobbeltjes die de baan rijk was. Af en toe moest er ook even gestopt worden om op adem te komen of om bijvoorbeeld de bril te poetsen.
Na een tijdje besloten we terug te fietsen naar het huisje, maar niet voordat we nog even langs de waterkant waren gefietst. Gelukkig maar want daar hebben we ons ook nog een tijdje kostelijk vermaakt, zoals op het onderstaande filmpje te zien is!

Met een zeiknat pak keerden we huiswaards waar we een weinig verrassend beeld aantroffen. Familieleden die lekker in de schaduw lagen te luieren, Daisy die gezellig mee deed en Arjen die dacht dat ie het gras aan het maaien was, terwijl de dames voor de zóveelste keer in de zon lagen te bakken. De zon was zo heet dat ik besloot mijn spullen in de zon te laten drogen. Diezelfde zon zorgde er echter ook voor dat opa en oma ervoor kozen om lekker binnen de koelte op te zoeken en een uiltje te knappen.

Voor Janine en mij zat het er helaas alweer op, want zo'n 7 maanden geleden, ergens in oktober, werkte ik mee aan een pilot om een nieuw televisieprogramma van de grond te krijgen. Na bijzonder veel montage uren, waar ik zelf ook nog een keertje bij aanwezig was, was dan eindelijk de première aangebroken en omdat onder andere Bethina en mijn vader ook in dit programma voorkwamen, waren ook zij uitgenodigd. Het leek ons echter slimmer dat Janine en ik samen gingen en dat we daarna direct doorreden naar huis, in plaats van 300 kilometer heen en weer te rijden, 's avonds laat weer terug in het huisje te zijn en 's ochtends vroeg er weer uit om in te pakken en weg te wezen.

Dat was dan ook de reden dat ik na het mountainbiken genoodzaakt was onze koffers al te pakken. Natuurlijk niet voordat ik de auto van de parkeerplaats gehaald had en zoals ik al vermoedde lag daar een meters dikke laag stof op dat van de bomen was gekomen. Gelukkig waren er geen dennenappels op gevallen, maar was het wel reden om samen met mijn vader de auto even schoon te maken door er enkele emmers water overheen te smijten. Mensen die mij kennen weten dat ik niet met een vieze auto op pad ga en zo lieten we dan ook rond een uur of 5 de huisjes 212 en 213 achter ons en vertrokken we, uitgezwaaid door de complete familie, richting de Veerhaven van Rotterdam, naar communicatiebureau IN10.

Daar aangekomen troffen we een koud buffet aan in hun eigen Grand Café op de beneden verdieping, dat grensde aan een bescheiden maar heerlijke binnenplaats. Daar zaten we dan, omringd door heerlijke sandwiches en sapjes, een beetje zenuwachtig voor de presentatie van het uiteindelijke programma. Om 20:00 was het dan zover en klommen we via een trappenstelsel naar de 3e verdieping van het pand, waar zich het "theater" van IN10 bevond.
Daar werden we getrakteerd op een boven verwachting spannende première van 45 minuten, waar ik helaas nog steeds niet veel over mag uitwijden. Een kopie op DVD zat er ook nog niet in, want eerst moest het concept nog verkocht worden. Om dat niet in gevaar te brengen, was dus besloten om het resultaat alleen achter gesloten deuren te vertonen. Tot aan de verkoop kan ik dus nog steeds niets laten zien. Laten we hopen dat dit iets korter duurt dan de 7 maanden van de montage fase.

Na afloop droken we met de gehele crew en wat genodigde gasten nog een glaasje wijn, een biertje of een Colaatje bij Loos aan de Veerhaven en praatten nog een uurtje na over wat we hadden gezien, wat we vooral niet terug gezien hadden en wat misschien programma-technisch gezien nog verbeterd kon worden.
Rond een uur of 10 besloten Janine en ik de handdoek in de ring te gooien en huiswaards te keren. Lekker ons eigen bed opzoeken, dan zoveel malen beter lag dan dat wat we de afgelopen week gewend waren. Niet veel later kwamen we dan ook thuis en gooiden bijna letterlijk alle spullen uit de auto de kamer in, om vervolgens in 1 ruk door te lopen naar boven.

De vakantie waar we zo naar uitgekeken hadden, zat er helaas alweer op, maar we hebben ontzettend genoten. Eigen haard is goud waard zeggen ze dan, maar dat gaat qua bed zéker op!

Als bonus, zoals beloofd, een filmpje van ons mountainbike tochtje, waar Jeroen en ik als verkoeling even door een beekje heen fietsten!

Een sportieve dag, lekker eten en ijzig bier

Na weer een nacht op een brak bed en dito kussen geslapen te hebben, kwam ook vanochtend Arjen weer een knuffel van opa halen, om vervolgens samen wat tekenfilmpjes te kijken.
Zelf had ik een beetje spierpijn van alle "sportieve" activiteiten van gisteren zoals het snowboarden en het zwemmen. Toch zou het vandaag niet minder worden, want we hadden voor een 2e maal een aantal sportieve activiteiten gepland. Althans, sommigen van ons.

Zo vertrok ik na het ontbijt samen met Arend op de mountainbike. We hadden ze immers niet voor niets meegenomen. Helaas ging Janine niet mee, maar wij zouden ons wel vermaken.
Arend had de vorige dag al een klein proefrondje gemaakt en wist dus een mooi bos te vinden, rondom de Kempervennen. Na eerst wat rondjes over het park zelf gemaakt te hebben (je kunt daar ook erg leuk fietsen tussen de bomen en onverharde paadjes), besloten we dan ook richting het bos te gaan en na wat fietspaden gehad te hebben, kwamen we op de onverharde wegen van het bos.
Verschillende karrensporen strekten zich enkele kilometers voor ons uit en daar maakten we dan ook dankbaar gebruik van. Na ongeveer 18 kilometer hielden we het voor gezien en keerden terug naar het huisje waar de rest van de familie in een alles behalve sportieve stemming verkeerde. Zo lagen de dames lekker te bruinen en zaten de mannen zoals oom Johan en opa Jan aan bordje vla. Tja, dat kon ik dan toch weer niet langs me heen laten gaan en hoe ik de verleiding dan ook probeerde te negeren, ik gaf me uiteindelijk toch gewonnen en zorgde eens goed voor mezelf.

Tegen 16:00 hesen we ons opnieuw in een sportieve outfit. Dit keer vertrokken mijn vader, oom Johan, Jeroen en ik naar de tennisbaan om daar een uur lang een balletje te slaan. Omdat we maar 1 baan hadden gehuurd, speelden we een dubbelspel. Jeroen en ik tegen de "oudjes", want het was goed te zien wie er fit waren en wie niet (:-P).
Na een tijdje kwam ook de rest van de familie even buurten en was het Arend die zich opofferde om de ballen die óver het hek geslagen waren, op te zoeken. Helaas scheurde hij daarbij zijn polo toen hij dapper onder een hek door wilde kruipen en was het om die reden dat hij ook nog maar even in een dennenboom klom om daar ook nog een balletje uit te halen. "M'n shirt is toch al kapot..." antwoordde hij enigszins sip. Arjen, vond op zijn beurt, zijn vader natuurlijk een echte held, toen hij de boom beklom.

Van al dat sportieve gedrag van deze dag hadden we intussen aardig honger gekregen en het kwam dan ook goed uit dat ons deze avond een hoop lekkers voorgeschoteld werd. Traditie getrouw zouden we deze avond namelijk lekker gourmetten en dus werden daar in allerijl de voorbereidingen voor getroffen. Terwijl de dames druk aan het snijden en aan het sorteren waren, werd ik nog even door mijn vader in de houdtgreep genomen, maar daarna was het dan toch echt tijd om aan te schuiven en genoot iedereen van al het lekkere eten. Helaas had men de fout gemaakt door te denken dat het vriesvak het toch niet deed en daar de biertjes dan maar koud te leggen, wat resulteerde in ijzig bier dat met geen mogelijkheid te drinken was. Dan maar wat half lauwe biertjes die nog maar net in de koelkast lagen, maar ze smaakten er niet minder om.

Uiteraard was het weer een gezellige dag en waren we na al die inspanning toch ook wel weer moe. Ook Daisy zat er doorheen, die de hele dag net zo sportief was geweest. Janine maakte daar handig gebruik van door even met haar te kroelen. Zeg nou zelf, dat ziet er toch lief uit?

"You poop in the tile and you saik in the tobbe..."

Vanochtend had iedereen net de eerste nacht op een Center Parcs bed achter de rug en ik kan melden dat het bed thuis vele malen beter is. Gelukkig maar, want dan waardeer je weer wat je thuis hebt. Janine en ik zitten in huisje 213, samen met mijn vader en moeder en opa en oma. In 212 zitten oom Johan, tante Wilma, neef Jeroen, oom Arend, tante Bethina en neef Arjen en het is juist de laatste die vanochtend al vroeg kwam kijken en even tussen "ome Piet" en "Nien" kroop om PéPé TV goed te kunnen zien.

Ondertussen was in huisje 212 de tafel al grotendeels gedekt en hadden zij daar zelfs in alle vroegte het huisje versierd met slingers en ballonnen. Oom Johan (door insiders vaak "Uncle Johnny" genoemd) werd vandaag namelijk 48! En nadat Arjen nog even met opa en oma gekroeld had en mijn vader ondertussen weer reclame liep (zij het achterstevoren), begonnen we aan het ontbijt en kreeg oom Johan ondertussen verschillende kadootjes aangereikt. Aan het eind werd de balans opgemaakt, enkele lekkere luchtjes, een flink aantal kadobonnen van de Intratuin en een prachtig horloge.

Terwijl Daisy vanmiddag niet uitgespeeld kwam met z'n balletje en mij steeds de bal toewierp nadat hij hem een eindje verder weer was wezen halen, lag de rest van de familie te zonnen. Want het weer, dat moet gezegd worden, is fantastisch en we treffen het dan ook verschrikkelijk.
Janine zocht na een tijdje bakken even lekker de schaduw op en ook opa deed dat die zelfs aan het einde van de dag lekker relaxed televisie kijkend op de bank hing. Ondertussen genoten mijn vader, oom Johan, tante Wilma, Jeroen, Arend, Arjen en ik nog even van het tropisch zwemparadijs dat op kruipafstand van het huisje ligt. Echter, toen we daar van terug kwamen, waren ook wij even uitgeteld.

Vanavond was het tijd voor een beetje beweging! Laat nu net het Montana Snowcenter naast het park gelegen zijn! Neef Jeroen en ik hadden ons sowieso al voorgenomen om de piste op te gaan, gewapend met een snowboard, en later volgden er meer. Oom Johan en pa bleven echter toekijken, terwijl zowel Jeroen, als Janine en moeder Jeanet wel lekker mee de piste op gingen.
Goed, het was niet zo'n grote hal maar wij hebben ons er best vermaakt. Zelf nam ik geregeld de schans onderaan de helling even mee en ook Janine deed daar een poging toe. De eerste keer had ze helaas te weinig vaart waardoor ze achteruit weer dezelfde weg terug ging. De 2e keer ging het goed, tot aan de andere kant van de schans want eerst gingen haar ski's en toen ging Janine pas. Resultaat: een blauwe bil!

's Avonds vierden we nog de verjaardag van oom Johan, waar ook tante Wilma's moeder, zus, diens man, zoontje en moeder van de partij waren. Die zaten immer geheel toevallig een eindje verderop in een huisje. Een gezellig avondje samenzijn. De vrouwen kletsen dan toch wel!

Aan het einde van de avond was iedereen toch wel moe, ook bij opaatje was dat goed zichtbaar, maar hij had het wel erg naar z'n zin gehad en dat is natuurlijk bovenal het belangrijkste. Nadat hij dan ook nog even op jacht ging naar een aantal muggen, viel hij in een diepe slaap. Weltrusten allemaal, tot morgen!

Als bonus dit keer een filmpje van mijn opa, die nog een aardig woordje Engels schijnt te praten op zijn 75e!

Een midweek in "a State of Happiness"

Vandaag was het dan eindelijk zo ver. We hadden er al een kleine 14 maanden op moeten wachten, want al in maart van 2007 bespraken we een midweekje Kempervennen met de familie Visser. Twee jaar geleden was het ons zo goed bevallen, dat we dit jaar revange namen en dus vertrokken Janine en ik vandaag met Opa & Oma Visser, Oom Johan, Tante Wilma, neef Jeroen en niet te vergeten hond Daisy, Oom Arend, Bethina en neefje Arjen en mijn eigen vader en moeder naar Westerhoven (vlak bij Valkenswaard). Neef Jan-Willem bleef dit jaar thuis.

Afgelopen week hielden we het weer al nauwlettend in de gaten en dit weekend kwam van zowel Peter (Tiemofeef), als van Helga (van Leur), als van Piet (Paulusma) het verlossende antwoord. Het zou qua weer, een fantastische week worden en dat was ook vandaag al direct merkbaar.

Arend, Janine en ik besloten de mountainbikes mee te nemen en dus kwam Arend Janine's fiets rond een uur of 11 ophalen. Die van mij stond al in Nieuwe Tonge, want die had ik zaterdag zelf al van Ouddorp vandaan gereden.
Een uurtje later vertrokken wij richting Schaapsweg, naar de carpoolplaats bij Den Bommel. Daar zou de familie elkaar om 13:00 treffen maar het liep zoals verwacht iets uit. Sommigen van mijn familie zijn standaard een kwartier te laat (he Pa!) en zelf waren wij een kwartier te vroeg, evenals Oom Johan, Tante Wilma, Jeroen en Daisy, waarna ik als hondenliefhebber nog even wat met Daisy kon spelen.

Na 1,5 uur rijden en nog even in de file gestaan te hebben in Valkenswaard, kwamen we op de plaats van bestemming aan. Daar stonden de geitjes ons al op te wachten en na ingecheckt te hebben kwamen we bij ons huisje aan, dat op steenworp afstand van de Plaza lag, waar zich winkeltjes, restaurantjes en het zwembad bevindt.

Vanwege het fantastische weer zat iedereen vrijwel direct buiten en had ook iedereen de vakantiestemming erin. De slaapkamers werden ondertussen verdeeld, want hoewel we deze week in 2 huisjes zaten beschikten we niet over 6 identieke slaapkamers. Elk huisje bevatte namelijk ook een kamertje met een stapelbed en in ons huisje, waar ik met Janine, Opa & Oma en mijn vader en moeder inzit, waren mijn ouders het haasje en mochten plaatsnemen op het stapelbed.

Ondertussen was de rest van de familie lekker van de natuur aan het genieten en stonden Jeroen en Arend te badmintonnen. Mijn neefje Arjen gaf een hele andere functie aan mijn drumsticks en liet ze eigenlijk niet meer los. Ook 's avonds was hij niet van mijn Remo oefenpad weg te slaan en ik vraag me af of mijn drumsticks het deze week gaan overleven.

Aan het einde van de avond zat iedereen aan een bakje koffie of een biertje en een nootje, te wachten totdat het 12 uur zou worden. Want dan zouden we Oom Johan kunnen feliciteren met zijn verjaardag! En terwijl iedereen om klokslag 12 uur in de rij stond om dat te doen, sliep Daisy tussen het rumoer door, lekker verder...