Als ik vroeger weer iets stoms gedaan had, hoorde ik mijn moeder vaak zeggen: "Ach, verstand komt met de jaren", maar dat begreep ik nooit. Later had ik het idee dat dat enigszins met mijn gebit te maken had, want toen mijn melktandjes gewisseld waren en ik allang een rij 'grote-mensen-tanden' had, maakte ik kennis met het fenomeen 'verstandskies'.Daarom schrok ik nogal toen mijn tandarts mij eind vorig jaar vertelde dat er twee van mijn verstandskiezen getrokken moesten worden. In de ene zat een gaatje en omdat ik dan aan de andere eigenlijk niks meer had, zou hij die er ook maar 'even uithalen'.
Voor mijn doen bijzonder, want als ik bij tandarts Chris in de stoel lig, telt hij mijn tanden en kan ik binnen 10 seconden weer opstaan, want er mankeert eigenlijk nooit iets aan mijn gebit.
Vandaag was het dus D-Day voor mij en enigszins zenuwachtig lag ik in de stoel. Er gingen maar liefst 6 (!) verdovingsspuiten mijn mond in en het voelde alsof de naalden meters lang waren. Overigens was dat alleen een beetje een vreemd gevoel, maar pijn deed het allerminst. Persoonlijk heb ik het niet op spuiten, maar ik sloeg mij er dit keer dapper doorheen al moest de assistente mij nog even verwittigen dat ik wat moest ontspannen.
Daarna trok het gevoel uit mijn kaken en tong en dat was toch wel de meest vreemde gewaarwording. Na een tijdje babbelen en het in laten werken van de verdoving, mocht ik weer gaan liggen en voor ik het wist zag ik al een tang én kies weer uit mijn mond verwijderd worden. Verbaasd vroeg ik Chris "Was dat er al een?" waarna hij bevestigend antwoordde.
Ook de tweede ging van een leien dakje en ook het dichtnaaien van de wonden was zo gepiept. Ik voelde me overigens net een gevangen visje met zo'n draadje uit m'n mond, maar toen de overige meters draad afgeknipt waren had ik weinig dol.
Mijn linker oog trok wel naar binnen van de verdoving en ik was flink duizelig, dus ik liep door de praktijk alsof ik redelijk goed gezopen had. Nadat ik buiten een frisse neus gehaald had, reed ik weer in de auto richting huis om vervolgens gewoon aan het werk te gaan.
Een dikke pluim voor mijn tandarts want ik heb er de gehele dag geen enkele last van gehad, terwijl ik van vele mensen toch aardig wat horror-verhalen heb moeten aanhoren! Ik heb mijn verstand daarom wijselijk bewaard, want misschien heb ik het ooit nog eens hard nodig...
