Even dollen aan de telefoon

Een NSB'er wil ik het niet noemen, maar overlopen naar de Duitsers doet ie wel. Opzich kan dat in deze tijd weer wel hoor want dat verleden ligt al zo ver achter ons, maar als je altijd precies aan de andere kant gestaan hebt is dat toch een beetje vreemd. Gelukkig is er een gegronde reden voor, dus in die zin maakt dat alles weer goed. Was dat niet het geval geweest, dan had ik er misschien een ander gevoel bij gehad en nu ik hem heb gezien vind ik eigenlijk dat hij groot gelijk heeft.

Jurien heeft vanochtend een nieuwe auto gekocht. Althans nieuw, een Golf 3 uit 1992 met 228.000 km op de teller. Voor Jurien was het vooral zaak dat hij "voor een paar centen" een nette auto kon kopen, want hij rijdt er toch nooit in. Eens in de 2 weken, in het weekend zal hij er eens in rijden, althans als hij niet gereden wórdt want ik kan me niet herinneren dat hij BOB is geweest.

Op de vraag waarom hij van Honda naar Volkswagen is gegaan gaf hij een kort antwoord: "ik ben gewoon uitgekeken op Honda" antwoordde hij en direct volgde er een lach salvo. Daarop vroeg ik hem direct wat hij met zijn oude Civic van plan was. Ook daar kon hij kort over zijn. "Die gaat naar Stouten... hé trouwens, moeten we mijn ouwe blok niet in die van jouw hangen?". Waarop het van mijn kant stil werd aan de lijn. "Tuurlijk Jurien, een vijftienhondertje met 110 pk (nog niet rekeninghoudende met het waarschijnlijke overlijden van een paard of 20 door de jaren heen) wisselen voor een twee liter met 200 pk, wat moet ik daar nou op antwoorden?" vroeg ik na een korte stile. Beiden konden we er om lachen. Heerlijk, even dollen aan de telefoon terwijl ik naar huis reed en hij ergens op de maasvlakte zijn vrachtwagen stond te laden.

Onze keuze blijkt toch écht vast te staan

Het kriebelde alweer lange tijd. Zeker nadat Bjorn het vorige week ook deed en wij tot dusver nog steeds geen knopen hebben doorgehakt. Ik heb het over meubels kijken, waar ik het afgelopen jaar erg goed in ben geworden. Eind juli hebben we eigenlijk onze droommeubels gevonden (als ik dat zo kan noemen), maar tot dusver hebben we ze nog steeds niet durven bestellen. Wat zou dat toch zijn? Bang dat je in de tussentijd toch nog iets tegen komt wat nèt iets mooier is? Of hetzelfde zien maar dat ontzettend in prijs scheelt? Ik weet het eigenlijk niet, misschien wel allebei en omdat Bjorn zei dat ze bij een meubelzaak in Woonmall Alexandrium wellicht dezelfde meubels hadden als dat wij in juli in Hugowaard vonden, maar dan een tikkeltje goedkoper, reisden we vandaag af naar Rotterdam om dat eens met eigen ogen te bekijken.

Toen we de desbetreffende meubelzaak inliepen, begon het direct goed. Er stond wel een lekkere bank en wat andere mooie meubels, maar toch nog niet iets wat onze droommeubels kon overtreffen. Geen probleem, want we stonden nog maar 3 meter binnen de deuren van de winkel en zo te zien strekte de winkelruimte zich nog heel ver uit naar achteren. Terwijl we door de winkel liepen, toonden zich echter weinig meubels waar wij direct aandacht voor hadden en tussen de vele beschikbare kleurenstalen zat nou ook niet echt iets wat in de buurt kwam van onze gedachten.
Teleurgesteld verlieten we dan maar na enige tijd de winkel en liepen verder, want het Alexandrium is één groot meubel paradijs. Na nog wat winkels van binnen te hebben gezien en evenveel teleurstellingen te hebben verwerkt, belandden we tenslotte op een van de terrasjes, waar we een bescheiden tijd moesten wachten op iets te eten en te drinken (zo nam ik een heerlijke, een jus doorlopen gehaktbal met gebakken uitjes).

Gelukkig zagen we vanaf ons tafeltje een bekend logo in de verte. Dat was het logo van Bruynzeel, waar wij vorig jaar oktober onze keuken al kochten. Eigenlijk kenden we onze keuken alleen nog van plaatjes, het was tenslotte alweer zo lang geleden. Daarom besloten we naar Bruynzeel te gaan en onze keuken op te zoeken om weer eens even een goed beeld te krijgen hoe hij er ookalweer uitzag.
Toen we een bepaalde sectie van de winkel inliepen, zagen we hem in de verte al staan. Onze keuken! Janine was niet meer te stoppen en liep op een drafje regelrecht op haar doel af. Ze waande zich direct een keukenprinses in Sommelsdijk en trok een van de laden open. Ook de andere kastjes moesten het ontgelden om weer even "dat gevoel" te krijgen. Gaandeweg begon het verlangen naar ons nieuwe huis weer almaar groter te worden en nadat we nog wat details geïnspecteerd hadden (zoals het gasfornuis), vertrokken we snel richting Hellevoetsluis, om even bij mijn nichtje Sylvana en haar vriend (en toekomstig man vanaf 2008) langs te gaan. Hun huis was enkele weken terug opgeleverd en dus was het tijd om hen met een bezoekje te vereren. Volgend jaar ben ik namelijk (en ik voel me echt zéér vereerd) getuige bij haar huwelijk!

Toevallig verschilde hun huis qua grootte en indeling, niet heel veel van het onze en zo kregen we direct weer wat nieuwe ideetjes voor ons nieuwe huis. Na een rondleiding te hebben gehad en nog even wat te hebben gedronken besloten we weer lekker richting Ouddorp te gaan en zwaaiden we Sylvana en André vaarwel.

Conclusie van de dag? Dat we nu toch wel écht zeker zijn van onze meubelkeuze, we ons niet meer laten verleiden naar andere winkels te gaan en dat we eind december de knoop definitief gaan doorhakken!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

"Dokter... ik heb hyves!"

Tijden lang was ik er falikant tegen, gewoon een principe kwestie. Iedereen om mij heen had het, maar ik wilde er niet aan. Ik deed het af als onzin, of in iedergeval iets dat we moesten boycotten. Waarom? Zelf heb ik gebruiksvriendelijkheid in mijn ontwerpen hoog in het vaandel staan. Gewoon, omdat een mooi ontwerp ook functioneel moet zijn, anders is het in mijn ogen gewoon niet goed. Ik kom tijdens mijn dagelijkse werkzaamheden ontzettend veel websites tegen en ben ook altijd opzoek naar mooie sites, maar vaak zie ik de meest bizarre sites op creatief gebied die absoluut niet toegankelijk zijn voor de bezoeker. Dan mist ieder ontwerp zijn doel is mijn mening. Een ontwerp moet in balans zijn, mooi maar tegelijkertijd ook vriendelijk voor diegene die er mee moet werken. Hyves is dit geen van beide en daarom heb ik er ook altijd met verbazing naar zitten kijken dat het zo in trek was.

Tuurlijk, het concept is uitstekend. Zo ben ik ook lid van LinkedIn.com, ook zoiets als Hyves. Deze website is dan wel iets gebruiksvriendelijker en ik zag ook het nut er meer van in. Hier kun je mensen ontmoeten waar je zakenlijk wat voor kan betekenen of zij voor jouw. Dat is vooral interessant, alleen verder heb je er ook helemaal niks aan. Je kunt niet naar elkaar "krabbelen" zoals dat op Hyves ook kan en het enige dat je eigenlijk kan doen is een online CV openstellen.

Gisteren heb ik mezelf dan toch overgegeven aan Hyves. Waarom vraag je je af, na het klaaggezang van hierboven. Nou, omdat ik toch eigenlijk wel verdomd nieuwsgierig was geworden, nadat mijn vriendin Janine ook een Hyves had aangemaakt en er niet zo direct uitkwam met het invullen ervan. Ik heb dus de stoute schoenen aangetrokken en mijn principes even opzij gezet. Op de zaak was ik bijvoorbeeld nog de laatst overgebleven "Hyve loze Quester" en gisteravond kwam ik er achter dat er zelfs een Hyves is van Quest Media! Dus ook daar ben ik dan maar direct lid van geworden. Zelfs lid worden van de Honda Type R Hyves was mogelijk!
Een van de andere redenen dat ik een Hyves opgezet heb, is vanwege het feit dat ik het leuk vind om oude klasgenoten terug te vinden en mensen die ik ken naar mijn weblog te sturen. Mijn weblog blijft namelijk gewoon écht mijn ding en ik hoop dan ook dat ik via Hyves meer verkeer ga genereren. Toevallig kon ik mijn weblog aan mijn Hyves koppelen, zodat de headlines ervan ook op mijn Hyves verschijnen en mensen toch door moeten klikken naar mijn weblog om het te lezen.

Wie weet ga ik mijn Hyves wel regelmatig bijwerken en zal ik altijd opzoek blijven naar mensen die ik ken om ze aan te melden als "vriendje". Mijn Hyves blijft in iedergeval een bijkomstigheid en mijn weblog blijft dus mijn echte site. Ik stap ook niet af van mijn mening over Hyves, want het is een van de meest gebruiksonvriendelijke websites die ik ken. Het kosttte me het eerste half uur dan ook veel moeite om het allemaal te vullen. Vandaar ook mijn adres: http://sandertegenhyves.hyves.nl. Ook vriendje worden?...

Eindelijk kan ik zeggen "Je kan het dak op!"...

Gisteravond was ik al stiekem na het werk even snel wezen kijken, samen met mijn toekomstige buurman Alexander, die wat dat aangaat net zo nieuwsgierig is als ik. We praten er al maanden over via MSN, telefoon, SMS of wanneer we elkaar op de bouw of in het uitgaansleven tegenkomen. Het houdt ons iedere dag bezig. De bouw van het nieuwe huis.

Omdat ik nu iedere dag al 30 minuten over de reis van huis naar de zaak doe (en diezelfde 30 minuten ook weer op de terugweg), rijd ik minder vaak even langs het in aanbouw zijnde huis. Gewoon omdat ik dan zeker weer 10 minuten extra kwijt ben. Voorheen ging ik bijna iedere dag even langs en zette 's ochtends wat werklui op de foto of film en keek 's avonds even wat men die dag had "uitgespookt". Vaak kwam ik teleurgesteld van mijn omweg weer terug, omdat er niet zichtbaar iets veranderd was. Dat is de reden waarom ik vaak even aan Alexander vraag of er al wat veranderd is, want hij woont immers nog geen kilometer verderop.

Gisteravond zijn we dan voor het eerst naar de dakplaten wezen kijken en vanochtend ben ik er weer even langsgereden, omdat het gisteren al bijna donker was.
Zo waren ze bij de buurvrouw op dat moment voorbereidingen voor de dakkapel aan het treffen en zat er bij ons ook een mannetje op het dak. Waarschijnlijk voor hetzelfde doeleinde.
Jammer dat de muren nog niet helemaal afgemetseld zijn, dan krijg je namelijk echt een heel ander beeld. Als dat gebeurd is, zullen waarschijnlijk de ramen erin gaan (de huizen achter ons hebben al ramen) en dan zal men met de afwerking aan de binnenkant beginnen.

Het wordt dus steeds spannender en de oplevering gaat steeds dichterbij komen. Wij (Janine en ik) kunnen eigenlijk al niet meer wachten, als is het alleen maar omdat we dan weer lekker overal dichtbij wonen...

Update
Vanmiddag kreeg ik te horen van Alexander, dat de dakkapel er ook op zat. Natuurlijk ben ik ook zelf even gaan kijken en dat was inderdaad het geval!

PS: Voor diegenen die dat leuk vinden heb ik mijn fotodossier geüpdate met de nieuwste foto's van het bouwproject. Klik dus rechts op "Bekijk ook mijn fotodossier".


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Het regent, maar het zijn geen zonnestralen!

Vanochtend kwam ik op de zaak en zag bekende post op mijn bureau liggen. Omdat ik onlangs verhuisd ben naar een tijdelijke woning, laat ik mijn post op de zaak bezorgen zodat ik dat later niet wéér hoef te veranderen. Het was bekende post zoals ik al zei, want afgelopen zondag kreeg Janine post van dezelfde afzender. Met water in mijn ogen staarde ik naar de wit met paarse enveloppe, shit dacht ik nog, hebben ze me toch te pakken... de ratten.

Een tijdje terug schreef ik namelijk nog een verhaaltje over de terugreis van Nieuwe Tonge naar Dirksland, waar ik plotsklaps een flitser tegenkwam. Met gemengde gevoelens nam ik kennis van mijn snelheid en constateerde dat ik op dat moment tegen de 80 kilometer per uur aan zat te hikken, terwijl je daar maar 60 mag. Direct daarna heb ik Marc opgebeld (politieagent, maar dan een goeie), om te vragen of zo'n flitser ook van voren flitst. "Neuj, dat geloof ik niet hoor" sprak hij mij bemoedigend toe en mijn hoop op geen boete steeg onmiddelijk naar ongekende hoogte.
Helaas moest ik dus vandaag kennis nemen van een brief van het CJIB, dat ik daar inderdaad 76 km p/h reed i.p.v. de toegestane 60 km p/h. Om me een beetje tegemoed te komen hadden ze de kilometers nog wat naar beneden afgerond, naar 73 km p/h, maar dat resulteerde in het feit dat ik nog steeds 13 kilometer in het hele uur te hard zou rijden (als ik daadwerkelijk een uur zou rijden, want normaal doe ik maximaal 10 minuten over de weg van Nieuwe Tonge naar Dirksland, maar dat terzijde). Of ik vóór 1 januari aanstaande nog even €50,- euro wil komen brengen. Nou dat kan dan mooi samen met die boete van Janine, dan hoef ik maar 1x in te loggen op internetbankieren (niet dat dat zo'n geweldig bijkomend voordeel is).

Het regent dus geen zonnestralen of grote druppels bij ons thuis, maar boetes. Ach ja, ze staan in hun recht, normaal let ik op dat stukje langs die huizen altijd (en zo vaak rijd ik er niet) op mijn snelheid, want ik zou het zelf ook vervelend vinden met al die auto's die langs het huis razen. Had ik dat die avond dan ook maar gedaan... helaas bedenk je zoiets altijd achteraf.

Zijn vingers vlogen over het toetsenbord...

Onlangs deed ik mee aan een nieuw tv programma in wording en hoewel ik al weken benieuwd was naar het materiaal dat dat opgeleverd had, werd ik uitgenodig om vandaag een middagje bij te wonen in de montagestudio van Oogappel Producties in Rotterdam. Ook Sander Versluys zou daar bij zijn, maar zoals vaker was hij wat aan de late kant en zat ik dus al samen met Jan Kees van de montage (ook een Flakkeeënaar!) al aan een glaasje sap, toen Sander binnen kwam stormen. Ik had dus van tevoren ruim de tijd gehad om al wat materiaal te bekijken en er was zelfs al een grove montage gemaakt van verschillende gebeurtenissen.

Jezelf terug zien op tv (in dat geval een preview monitor) is toch altijd een rare gewaarwording. Meestal sta ik namelijk zelf achter een camera(atje) en zie ik vrienden en familie terug als ik aan het monteren ben, maar mezelf zie ik bijna nooit in beeld. Gelukkig maar, zo moest ik gisteren weer constateren.

Het was voor mij een leerzame middag, gezien ik aardig wat van Jan Kees op heb kunnen steken zo tussen het monteren door, door goed te kijken en te luisteren. Hij was ongelooflijk snel met Final Cut Pro, terwijl hij liever met Avid werkt, maar de snelheid die hij met Final Cut Pro bereikt vind ik nog steeds onbegrijpelijk. Zijn vingers vlogen over het toetsenbord om met verschillende shortcuts, snel en met uiterste precisie lassen of overgangen toe te bedelen aan de vele lagen film. Ik ben dan ook erg benieuwd naar het eindresultaat!
Wordt vervolgd?

Komt mijn oude trouwe vierwieler zo aan zijn einde?

Terwijl hij al enkele maanden uit mijn ogen is, is hij beslist nog niet uit mijn hart. Af en toe denk ik nog wel eens aan hem, niet dat het toen een betere tijd was maar gewoon vanwege het feit dat ik het met hem altijd naar mijn zin heb gehad.
Ik heb het over mijn ouwe Hondaatje, mijn Civic ESI, dat in Juli het pad moest ruimen voor een nieuwer en sneller model. De nieuwe eigenaar ervan, Steven, spreek ik af en toe nog eens op MSN. Vond ik wel leuk om hem toe te voegen, zodat ik af en toe nog wat te horen krijg over mijn oude fijne autootje. Zo vertelde hij bijvoorbeeld onlangs dat hij een ander spruitstuk had gemonteerd en nog een paar van die grappen en dat hij nu met de winterbanden eronder, iedere dag wel even aan het racen was tegen een andere auto "just for fun".

Mijn eerste eigen autootje rijdt nu namelijk in Diemen-Noord, waar hij hopenlijk een goed leven heeft. Volgens Steven zijn zijn krachten toegenomen en moet hij nu zo'n 140pk bezitten.
Helaas kreeg ik gisteravond hele andere informatie van 'm. Steven had samen met zijn vriendin last van zijn nek. Dat was niet vanzelf gegaan zo bleek later uit zijn verhaal, want hij stond met uiterst goede bedoelingen stil voor het zebrapad toen er een oud vrouwtje achterop reed.
Nu heeft mijn oude Civic, naar ik begreep, geen kont meer en de vraag is of hij niet total loss is. Steven en zijn vriendin zouden naar de dokter gaan, maar tot dusver heb ik nog niets van hem vernomen.

Zou mijn trouwe vierwieler dan in Diemen-Noord aan z'n einde komen?...

Belangrijke post op het oude adres

Vandaag was het dan zover, ze kon hem op gaan halen en zelf even bekijken. Ik doel op post... van het CJIB, je weet wel. Gisteren kreeg Janine een SMSje van de nieuwe eigenaar van Kaai 3, dat er post gekomen was "van het CJIB ofzo". Direct keken er op dat moment 3 paar ogen in mijn richting (we waren namelijk bij mijn ouders aan het eten), alsof het voor de hand lag dat die post dan weer aan mij gericht was. Opzich niet gek, gezien ik pas nog een flitser tegen het lijf "liep".
Om niet te lang in het ongewisse te verblijven, stuurde Janine direct een SMS terug waarin ze vroeg aan wie die post dan wel precies gericht was. Zelf had ik me al verzoend met de gedachte dat de post aan mij gericht was, ik zou ook niet weten waarom niet, want ik rij doorgaans stug door als het kan.

Na 15 lange minuten klonk er een geluid door de kamer dat ik direct herkende als zijnde een SMS bericht van Janine's telefoon. Echter, voordat ik dat wou zeggen had Janine het berichtje al geopend, waarop haar goedlachse gezichtje vrijwel direct betrok. Daarop begon mijn glimlach juist te groeien, want uit deze uitdrukking maakte ik op dat de post niet aan mij gericht was. Janine las het SMSje dan ook direct voor, waarin verteld werd dat de bewuste post aan haar gericht was "maar misschien heeft Sander wel in jouw auto gereden?" was de laatste zin van het berichtje.

Nu rijd ik vrijwel nooit in Janine's auto, maar toch zat het me niet helemaal lekker. En Janine al helemaal niet, want die verzocht dringend om de post direct te openen en voor te lezen wat er stond.

Ook die vraag werd na een korte pauze beantwoord. Op 29 augustus om 7:54 was de Aygo geflitst op de Staakweg in Dirksland, 64 km p/h waar je 50 mag. Of er even €43,- afgerekend kon worden. Gezien de tijd, datum en plaats heb ik geen enkele schuld, want de tijd laat wel zien dat Janine wellicht iets te hard gereden heeft, want ze was aan de late kant voor haar werk.

Gelukkig valt de bekeuring hard mee en kon ze hem vandaag met een dolletje op komen halen in haar oude huis, waar druk verbouwd werd op dat moment. Zou dan de volgende toch voor mij zijn?...

"Sorry, maar u zult uw heil toch in UPC moeten zoeken..."

Regelmatig krijgen we telefoontjes van klanten die beleefd maar soms ook heel agressief melden dat hun e-mail het niet doet. In bijna alle gevallen is het zo dat de internetverbinding van de klant eruit ligt of dat de desbetreffende computerzaak zijn zaakjes bij die klant niet op orde heeft (en ons dus in geen van de gevallen enige blaam treft), want als wij op de zaak e-mail hebben, dan hebben onze klanten dat ook. We kunnen dus heel snel vaststellen of het probleem bij ons ligt, of bij de klant zelf.
Ook krijgen we wel eens e-mail of telefoontjes van mensen die hun abonnement op het blad Quest op willen zeggen en soms gaat het zo ver dat ze bellen op welk rekeningnummer ze hun abonnementsgeld moeten storten. Nu vind ik het doorgaans niet vervelend om geld gestort te krijgen, maar zulke mensen stuur ik dan toch vol eerlijkheid door naar de mensen van Quest Magazine, wat heel iets anders is als wij als reclamebureau.

Vandaag kregen we echter een persoon aan de lijn die de plank volledig missloeg. Angelique nam de telefoon op en een stem aan de andere kant vertelde dat hij geen e-mail had. Normaal is het dan de standaard procedure om deze persoon, na het opnemen van zijn naam en de bedrijfsnaam, door te sturen naar Marco die dit soort "geintjes" in zijn "taken pakket" heeft zitten. Echter, toen Angelique naar de bedrijfsnaam vroeg waar deze persoon bij hoorde, zei hij dat hij particulier was. Vreemd, want wij hebben eigenlijk geen particulieren als klant. Wat bleek het geval, de beste man zat al dagen zonder e-mail en had al meerdere malen met UPC aan de telefoon gehangen omdat zijn Chello e-mail niet werkte. Dat gaf echter geen voldoening en dus ging hij zelf opzoek via internet en typte bij Google iets van "ik kan mijn e-mail niet ophalen". En ja hoor, raad eens wie er dan als eerste boven water komt? Onze website!
Toen we de man duidelijk maakte dat wij een reclamebureau zijn en geen internetprovider, besloot hij zijn betoog met "ja, maar op jullie site staat dat als mijn e-mail het niet doet, ik jullie moet bellen"...

Ja, de beste man had daar wel een punt, maar zo ver hadden wij het nooit gezocht. Gelukkig kregen we de meneer in "Questie" toch nog uitgelegd dat we hem echt niet konden helpen. "Helaas, maar u zult uw heil toch in UPC moeten zoeken..."

Via Goeree even over Flakkee

Vanochtend was het dan toch écht tijd om de sleutels aan de nieuwe eigenaar van Kaai 3 in Dirksland te overhandigen. Schreef ik van de week nog over tranen, vanochtend ging alles met een glimlach. Misschien wel van opluchting. Eindelijk de kogel door de kerk, de kop eraf, de druk van de ketel. Maanden naartoe geleefd en dan is het moment dan toch nog snel daar.

Vanochtend nam Jolanda de sleutels van haar nieuwe woning in ontvangst, geflankeerd door haar vader en de notaris. De verkoop passeerde in Hellevoetsluis, om precies 1 minuut over 10. Ja bij een notaris draait alles om details. Het was de 2e keer in een jaar tijd dat ik bij een notaris over de vloer kwam en ook deze notaris las een aantal vellen onbegrijpenlijk "Nederlandsch" voor, die ik misschien in begrijpelijke taal had kunnen beperken tot 1 velletje papier. Goed, alles moet daar officieel en onomstotelijk worden vastgelegd zodat eventuele fouten bij het besluiten van een verkoop uit kunnen blijven, maar ik kakte al na ongeveer 5 regels in. Ik neem de beste man niks kwalijk, want zo gaat dat nu eenmaal in die wereld.

Wij zijn dus vanaf vandaag een huis armer maar een bijkomend voordeel is wel dat we een hoop geld rijker zijn, alleen wordt dat geld direct in onze nieuwe woning geïnvesteerd, dus ik zal het nooit door mijn handen krijgen. "Mijn vermogen bestaat uit stenen" zoals één van mensen uit de lijst van de Quote 500 gisteravond bij Pauw & Witteman uitlegde, hoewel het daar natuurlijk om hele andere vermogens ging dan die ouwe sok van mij.

Ik hoop oprecht dat de nieuwe bewoonster het er erg naar haar zin gaat krijgen. Wij zitten verlopig prima in Ouddorp, waar ik me eigenlijk best thuis voel, al is het wel minder makkelijk om via Goeree even over Flakkee te komen. Ach, het is maar voor een paar maandjes. Gijs voelt zich in ieder geval al helemaal thuis...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)