Gaan we ooit nog veel van deze jongen horen?

Vandaag was het dan eindelijk zover. Janine mocht er weer een jaartje bijschrijven en vanavond vierden we het voor familie. Ook al ligt het toch gevoelig in verband met de situatie van mijn oom, die we er graag bij hadden willen hebben maar vanavond de grote afwezige is, besloten we het toch te vieren...

Voordat de familie 's avonds zou komen, kwamen 's middags Arjen en (tante) Bethina al even op visite. Voor die kleine man is het ontzettend moeilijk om te blijven zitten en daar had ik vroeger ook zo'n moeite mee. En nog!

Daarom vroeg ik hem of hij zin had om te drummen en voordat ik klaar was met mijn vraag, rende hij al de kamer door, opweg naar de zolder. Daar sloeg hij dan ook op de bekkens en trommels alsof het een lieve lust was en trommelde ik vrolijk met 'm mee.
Even later ontdekte hij zelfs de microfoon en toen hij zichzelf eenmaal kon horen, zong hij uit volle borst de liedjes die hij op school al geleerd heeft. Schitterend!

Als bonus dan ook een filmpje waarin ik samen met mijn kleine stoere neef even lekker uit m'n dak ga!

Een historisch moment in de achtertuin

Tijdens mijn vakantie smste ik 'm een aantal keer hoe het met z'n gras ging. Een beetje vreemde vraag zou je zeggen, maar vlak voordat ik weg ging werden bij Addie de grasmatten afgeleverd die gelegd werden toen wij al lang en breed richting Amerika waren vertrokken. De geschiedenis leert, zoals bij Chris en Martha, dat wanneer het gras gelegd is, de tuin opeens een hele andere aanblik krijgt en het pas écht af is.

Vanavond reden we richting Addie & Mirjam, want we waren nu toch wel erg benieuwd geworden naar hun tuin. Een flink, dat sowieso, maar hoe zou het gras er nu bij staan? Ik had af en toe een klein handje geholpen bij het verven van het tuinhuisje en het zetten van de schutting (het ophalen ervan en het zetten van de eerste 3 palen), maar nu wilde ik het wel eens af zien.

Via sms had Addie mij vandaag al op de hoogte gesteld van het historische feit dat zich vanavond ging voltrekken. Hij zou vanavond voor het eerst in de geschiedenis zijn gras maaien en daar móést ik natuurlijk wel even een fotootje van hebben!

Bij binnenkomst stond Mirjam ons al toe te lachen, maar Addie was zo geconcentreerd bezig dat hij ons en vooral mij, terwijl ik er vrij dicht met mijn camera op ging staan, pas laat in de gaten kreeg.

Zowel Addie's schoonzus Annemarie, Janine en Mirjam stonden goedkeurend toe te kijken en was Addie niet veel later klaar met het 'afrijden' van zijn gras. Een smile van oor tot oor zag ik verschijnen en geef 'm eens ongelijk. De tuin was schitterend geworden en wat was het gras mooi groen! Daar gaan ze de komende jaren hopelijk veel plezier aan beleven!

Kado uitzoeken

Hoewel ze over twee nachtjes slapen pas jarig is (dan wordt ze alweer 25 + 7), gingen we vandaag al wel op pad voor haar verjaardagskadootje. Ik wist al zo'n beetje wat ze graag wilde hebben, want die hints had ze al weken van te voren, vakkundig doorgegeven.

Toch ben ik blij dat we samen nog even zouden gaan kijken, want de portemonnee die ik voor ogen had bleek nu toch niet de juiste kleur te zijn en ook aan de bijpassende tas had ik niet gedacht.

Een kwartier later (ja, dat lukt de gemiddelde vrouw niet zo maar!) en met een ongelooflijk blije vriendin later, stapte ik de winkel uit, met een 'Claudio Ferrici tas én portemonnee rijker...

We zijn weer thuis!

We zijn ergens een halve dag kwijt geraakt, toen we van Los Angeles via Atlanta in de toekomst naar Amsterdam vlogen. Eigenlijk best bizar, want in feite reis je ook in de toekomst als je opeens 24 uur later ergens aankomt maar je er 'maar' 14 uur over gedaan hebt...

Vanochtend om half 9, gelukkig weer Nederlandse tijd, landden we op het vliegveld van Schiphol, met de meest zachte landing die ik ooit heb meegemaakt. Zo lichtjes, dat we bijna niet merkten dat we al aan de grond zaten. Chappeau voor de piloot!

Nadat Janine's moeder en haar zus ons aan het begin van de vakantie hadden weggebracht, wast het nu de beurt aan mijn vader en moeder om ons weer op te halen. Voor die gelegenheid had mijn moeder zelfs een toepasselijke ballon gekocht en konden we nadat we eindelijk onze koffers hadden kunnen omarmen (onze koffers waren gewoon een half uur kwijt en daar stonden we dan als laatst overgeblevene met nog enkele slachtoffers, wanhopig te wachten...) met een gerust hart op de achterbank van pa's Ford plaatsnemen.

Via Ouddorp, waar we Gijsje ophaalden van zijn logeeradres bij Janine's ouders en eindelijk weer eens met ons huistijger konden kroelen, reden we naar huis en ploften daar voor het eerst sinds enkele weken weer eens neer op onze heerlijk eigen vertrouwde bank.

Bijna 5.000 kilometer met de auto, zo'n 30.000 kilometer met het vliegtuig en heel veel kilometers met de benenwagen, bus en metro, brachten ons veel moois dat Amerika ons te bieden bleek te hebben. Een prachtig land om eens te bekijken en te proeven. Aardige mensen, bijzondere natuur en bizar eten. Dat laatste zal ik niet zo missen overigens, maar al met al is dit een vakantie om serieus nooit meer te vergeten!

Universal Studios Hollywood

Onze laatste dag van onze Amerika Toer brachten we door in het themapark van Universal Studios in Hollywood. Een brede rode loper en een hoge poort brachten ons in een andere wereld. De wereld van film en entertainment, die vele geheimen kent en we eigenlijk alleen maar van TV of uit de bioscoop kennen.

We besloten na binnenkomst daarom eerst de studio tour te doen, net als vele anderen trouwens. We reden met een treintje langs de verschillende studios waar bekende films, TV-series of shows opgenomen werden en zagen de bijbehorende bekende auto's van bekende zoals die van Magnum, of reden langs de set van Jaws en door de straat van Desperate Housewifes die daar vlak achter schijnt te liggen (wie had dat gedacht dat Jaws in de achtertuin van de Wanhopige Huisvrouwen zou rondzwemmen!). We kwamen zelfs door de straat waarin het vliegtuig is neergestort in de film War of the Worlds en maakten een scène mee uit de film Backdraft waar bijna alles in de fik stond. We zagen zelfs de allom bekende Warner Brothers Studios liggen!

In het pretpark dat om de studios heen gebouwd is, beleefden we veel plezier in de duizelingwekkende achtbanen van The Mummy en Jurassic Park en hielpen ook The Hulk nog een handje.
Ook de show 'Waterworld', die gelieerd is aan de gelijknamige film met Kevin Costner, was een spektakel. Veel water, geweld (allemaal nep!) en explosies kwamen aan ons voorbij, tot zelfs neerstortende vliegtuigen aan toe (ja het kon echt allemaal!).
Iets rustiger waren de 'Animal Actors' waar de dieren hun kunsten vertonen en laten zien dat ze erg goed getraind zijn.

Uiteraard bezochten we ook voor de laatste keer deze vakantie een Hard Rock Cafe dat om de hoek bij de studio's lag. Het was daar wel even zoeken maar uiteindelijk kon ik mijn verzameling drumsticks dan aanvullen met een paar bijzondere exemplaren uit Hollywood.
Ook kochten we enigszins noodgedwongen nog een koffertje om alle spullen mee terug te nemen morgen, want de twee koffers die we van huis vandaan meegenomen hadden, voldeden al lang niet meer!
Daarna stapten we met pijnlijke voeten weer de metro van Hollywood in en probeerden nog op een anders station uit te stappen en nog een klein stukje van de stad te zien, maar dat bleek toch tegen te vallen. De straat waar we op uitkwamen leek wel een achterbuurt te zijn en we konden ook nergens de grote letters van 'Hollywood' in de bergen ontdekken. Dat was dus de enige missie die we deze vakantie niet gingen volbrengen, want we waren erg moe en morgen moeten we weer vroeg op staan om rond 7:00 lokale tijd op het vliegveld te zijn.

Wat een dag, wat een vakantie! Morgen weer naar huis, via een vlucht van 14 uur en nog wat wachttijd op onze tussenstop in Atlanta. Dat wordt dus even bijkomen want wij stappen hier om 9 uur in het vliegtuig (op zondag) en landen in Nederland rond 9 uur (op maandag). Dan zijn er dus 24 uur verstreken, maar zijn we er ergens 10 kwijt geraakt?!

Een lange rechte weg naar Los Angeles

Toen we vanmorgen alweer vertrokken vanuit onze residentie, zagen we pas echt hoe we erbij zaten. We hadden vannacht tussen vele grote palmbomen en strak gemaaide gazonnetjes geslapen.

Samen namen we eerst even een bordje pannenkoeken zoals we dat al bijna gewend zijn geraakt hier in Amerika, alvorens we uitcheckten.
We reden vanuit Scottsdale, via Phoenix (volgens mij kun je het zo'n beetje zien als het in elkaar vergroeide Middelharnis / Sommelsdijk, maar dan een poepie groter), de I-10 op. Zoals ik gisteren al aankondigde, bleek dit een hele saai en vooral lange rechte weg te zijn, dwars door een dor gebied, waar werkelijk niets bijzonders te zien was. Het bleek ruim 550 kilometer rechtdoor te zijn voordat we bij Los Angeles uit zouden komen en ik kan u melden, dat is bijzonder saai. Vooral omdat het Amerikaanse verkeer, heel irritant is. Hier blijft men namelijk op het dooie gemakkie op de linker baan rijden en mag je gewoon rechts inhalen, maar als de auto voor je nèt een fractie harder gaat als de vrachtwagen op de rechter baan, dan is dat zéér onaangenaam. En dan druk ik me nog zachtjes uit...

Gelukkig, na uren rechtdoor rijden, en vele verslagen van de herdenking van 9/11 gehoord te hebben via de radio, reden we opeens L.A. binnen en zagen borden met bekende namen, zoals Hollywood, Santa Monica, Pasadena, en Mullholland Drive waar alle sterren zo'n beetje wonen.
Door het drukke verkeer wisten we ons een naar ons hotel te wurmen, dat we overigens snel hadden gevonden. De Mexicaans aandoende entree ervan deed ons verwonderen, want een dergelijk hotel hadden we deze vakantie nog niet gezien. Het was of men speciaal voor onze laatste 2 dagen nog een bijzonder hotel uitgezocht had, met onder andere fraai versierde deuren en lange, sprookjesachtig verlichte gangen. Ook onze kamer was knus en gezellig ingericht, alleen een beetje warm, maar dat was nou ook geen onoverkomelijk probleem.

Direct na aankomst schoot ik mijn zwembroek aan en zwom een paar baantjes in het zwembad dat zich buiten bevond. Daarna luierden we wat en trokken we downtown L.A. in om het hier een beetje te bekijken. Dat viel echter wat tegen, want het was erg rustig in de stad. Niets vergeleken bij New York, maar dat klopte ook wel toen we even later in een eettentje vroegen of we nu wel in het bruisend middelpunt waren.
Voor de echte beleving werden we dan ook doorverwezen naar Hollywood, waar we gemakkelijk met de metro konden komen. Dat besloten we dan ook maar toen doen, maar toen we tussendoor even terug waren op de hotelkamer om betere schoenen voor Janine te halen, veranderde ons plan. Het bed lag zó lekker, dat we besloten om misschien morgenavond nog even Hollywood in te trekken, voordat we de andere dag via het vliegveld LAX naar huis zullen vliegen...

Morgen dus de Universal Studios verkennen en ook nog even de laatste paar drumsticks zien te scoren in het Hard Rock Cafe. Of we daarna nog puf voor Hollywood hebben zal de tijd leren. Feit is echter dat morgen onze laatste dag in the States aanbreekt. Wat hebben we veel gezien de afgelopen 2 weken en wat lijkt New York weer al lang geleden...

Van de Grand Canyon via Sedona naar Phoenix / Scottsdale

Allereerst wil ik iedereen die mij / ons in de afgelopen weken hebben gevolgd, bedanken voor hun vele leuke en lieve reacties via de blog, krabbels via Hyves of berichtjes via de mail of sms. We vinden dat erg leuk en waarderen dit enorm! Vaak genoeg krijgen we ook erg leuke reacties van mensen die niet zo dicht bij ons staan en wat dan een complete, aangename verrassing is! Helaas kan ik deze mensen niet altijd terug mailen om te bedanken, omdat er geen e-mail adres meegestuurd wordt, maar bij deze dus ontzettend bedankt!

Vandaag reden we een vrij saaie rit. Veel dor en droog gebied en we stuurden daarom ook eventjes de Highway af naar het cowboy dorpje 'Sedona' om te kijken of daar nog iets te beleven viel.

Hoe dichter we bij Sedona kwamen, des te mooier werd het landschap en dat bleek ook wel toen we in het dorpje zelf aankwamen en we vanaf onze parkeerplaats al een prachtig uitzicht hadden.
Sedona bleek een flink dorp te zijn, maar het bruisende gedeelte was toch wat kleiner dan gedacht. Wel waren er veel leuke winkeltjes met échte (Stetson) cowboy hoeden. Uiteraard heb ik er wat gepast (en vergeten foto's te nemen!), maar niet gekocht, want als ik 'm op Flakkee draag dan pies ik waarschijnlijk ver naast het potje...

Wel was het er ongelooflijk warm en het kwik moet zo tegen de 40 graden hebben gelopen. Er was geen wind en de zon scheen fel, maar gelukkig vonden we nog net een beetje schaduw op een terrasje, waar we ons prima vermaakten en een lekkere lunch nuttigden.

Nadat we Sedona wel hadden gezien, vervolgden we onze weg naar Phoenix. Ook deze weg was ongelooflijk saai maar kwamen op een gegeven moment wel in een gebied met ongelooflijk veel cactussen. Omdat Janine's vader een échte cactus kenner én verzamelaar is (hij heeft vele bijzondere in zijn kas staan), zette ik de auto langs de snelweg en liep een eindje het veld in. Daar fotografeerde ik een grote 'bos' cactussen en wat te denken van deze enorm grote cactus waar Janine maar een klein meisje bij lijkt?

Over cactussen gesproken, we belandden enkele honderden kilometers verder in de grote stad Phoenix, waar we de 'Dessert Botanical Garden' bezochten. Hier zagen we de meest uiteenlopende soorten cactussen. De een nog groter dan de andere en zelfs vele soorten met mooie bloemetjes.
Het 'Dessert' in de naam, deed zijn naam eer aan, want de zon brandde op onze hoofden en het was er echt ongelooflijk heet. Zo moest het ook wel in de woestijn zijn (we zaten tenslotte ook in Arizona) en we moesten dan ook regelmatig bijkomen bij een verkoelend fonteintje, of de schaduw.

In Phoenix zelf, zochten we uiteraard ook het daar aanwezige Hard Rock Cafe op en genoten daar van ons inmiddels favoriete gerecht, naast een blouse die ooit van Elvis Presley was en naast een echte Les Paul, van de onlangs overleden Les Paul zelf. Of wat te denken van een, door alle bandleden gesigneerde, gitaar van Metallica (ik gok van Hetfield?) die in mijn gezichtsveld hing, of het 'Explorer' model van John Entwistle van The Who?
Erg gaaf altijd, de vele interessante iconen die je overal ter wereld in deze keten tegen komt. Uiteraard kon ik zelf ook niet vertrekken voor ik een 'icoon' had gescoord en breidde ik mijn collectie USA drumstick dan ook uit met een Phoenix exemplaar.

Het werd al donker en haastten ons naar het hotel. Dit bleek een schitterend resort te zijn, waar we nog lekker samen ontspannend onder de sterrenhemel in het zwembad gezwommen hebben. Daarna zijn we snel naar bed gegaan, want de bedden nodigden toch wel erg uit, na opnieuw een pitte dag achter de rug te hebben, met vele nieuwe indrukken.

Morgen begint onze laatste reis van deze vakantie, wanneer we van Phoenix naar Los Angeles zullen rijden. Dat kan wel eens een saaie rit worden, want als we de kaart zo bekijken, dan lijkt het één recht stuk te zijn! Dat wordt morgen dus verstand op nul en de cruise control aan...

The Grand Canyon, onvoorstelbaar mooi...

Ik weet eigenlijk niet meer wat ik nu in deze blog moet schrijven. Het wordt nu toch echt wel een cliché. In de afgelopen blogs over onze reis door Amerika, verwerkte ik steevast woorden als: "bizar, bijzonder, mooi, adembenemend en schitterend". Als ik dat over vandaag weer zou schrijven, dan zou dat een echt understatement zijn. Of zal ik het toch maar gewoon doen?

Nadat ik vanochtend opnieuw ruzie had met de Garmin navigatie (ik zal dan ook nooit een Garmin aanschaffen, mocht mijn TomTom het begeven), zijn we ouderwets met de kaart in de hand vertrokken vanaf Rudi's Inn, vanuit Bryce Canyon City.

Zo'n 250 kilometer verder, reden we langs een stuwdam (dit was een kleintje vergeleken bij de Hoover Dam van gisteren), naar het dorpje 'Page', waarvandaan we wel even naar de 'Rainbow Bridge' te rijden. Dit is de grootste, natuurlijk gevormde brug ter wereld.
Helaas kwamen we bedrogen uit, want daar moesten we per boot heen en dat zou enkele uren duren. De laatste boot vertrok over 10 minuten en dat zouden we dan ook nooit gehaald hebben. Wel spotte ik nog een VW busje en zette 'm speciaal voor Addie op de foto.

We reden dan maar naar 'Lake Powell' dat niet ver van Page vandaan lag en stroopten onze broeken op en liepen het heerlijk warme water in.
Daarna vervolgden we snel onze weg naar de Grand Canyon, want dat was nog een paar honderd mijl rijden en onderweg stopten we dan ook af en toe op bijzondere 'view points' waarvandaan we over gigantische vlakten uitkeken en zelfs al wat spleten zagen zoals we die van de Grand Canyon verwachtten te zien.

De weg die ons verder leidde was lang en saai en hoewel we af en toe langs prachtig gebergte reden, waren deze mijlen toch wel de saaiste van onze hele vakantie.
Toch stopten we nog bij de Navajo Indianen, die een leuk eettentje en souvenirswinkeltje langs de kant van de weg bezaten. Ik bestelde daar een 'Navajo Hot Beef' en verwachtte alles behalve het gigantische brood dat me werd voorgeschoteld. Normaal gesproken eet ik niet eens zoveel vlees bij mijn avond eten!

Een stuk verder, bij een volgend view point, waren de Indianen opnieuw present met hun kraampjes vol mooie sieraden en ander vrouwelijk geneuzel. Het schetste echter mijn verbazing dat de Indianen zo ongelooflijk met hun tijd waren meegegroeid, want je kon daar in the middle of nowhere zelfs met je creditcard betalen! We kochten dan ook nog maar een mooi souvenir en liepen daarna verder om onze eerste blik in een van de enorme spleten te wagen.
Dat maakte een enorme indruk en voor dit prachtige verschijnsel stopten we een eindje verderop opnieuw en bekeken het vanuit een ander perspectief.

Toch bleek het niets te zijn vergeleken bij wat nog komen zou gaan, want weldra reden we het Grand Canyon National Park in en stopten bij de uitkijktoren aan de voet van de Canyon.
Wat we daar zagen ging echter onze verbeelding te boven. Een prachtig uitzicht over (een klein) gedeelte van de Grand Cayon, waar we de 'Colorado River' goed konden zien stromen. Ik raakte dan ook niet uitgekeken evenals Janine trouwens.
De zon begon steeds lager aan de hemel te staan en de zonnestralen vielen prachtig door het (helaas aanwezige) wolkendek heen, dat een prachtig schouwspel in de Canyon teweeg bracht.

Ook de uitkijktoren was van binnen bijzonder mooi versierd, evenals het souvenirswinkeltje. Moet deze winkel niet de mooiste etalage van de wereld hebben?

Weldra ging de zon onder en het licht daarvan hulde het gebergte in een prachtige rode gloed. Wij zochten samen een plekje op vanwaar we een fantastisch uitzicht hadden op de Canyon en de ondergaande zon. Daar zaten we een lange tijd, zonder iets te zeggen, voor ons uit te staren en de volledige stilte die om ons heen hing, maakte dit tot een bijzonder moment. Ik heb dan ook nog nooit in mijn leven, zó iets ongelooflijk moois gezien...

We bleven kijken totdat de zon volledig achter de bergen verdween, en reden de laatste mijlen in het donker naar de 'Red Feather Lodge'. We waren weer zo'n 10 uren onderweg geweest vandaag, maar moe waren we zéker nog niet. Nog vol van onze belevenissen van vandaag, staken we de straat over en aten voor het eerst in deze vakantie bij de 'echte' McDonald's.

Morgen opnieuw een flinke reis, die ons vanuit de Grand Canyon, langs Sedona, naar Phoenix / Scottsdale zal brengen. We vertrekken dus helaas alweer uit de Grand Canyon, maar we moeten uiteindelijk ook nog helemaal naar Los Angeles, dus er zit niets anders op.

Als bonus dan vandaag natuurlijk een filmpje vanuit de Grand Canyon, met het werkelijk (hier komt het nog een keer), ongelooflijk fantastisch mooi en bizar bijzonder uitzicht op de Colorado River...

Van Las Vegas via Zion Nat. Park naar de Bryce Canyon

Vanmorgen vertrokken we later dan normaal, want het was gisteravond laat geworden. Nog even de foto's van de dag bekeken, m'n blog bijgewerkt en dan zit je zo half in de nacht.

Rond een uur of 11 vertrokken we dan ook pas richting ons volgende hotel in de 'Bryce Canyon' maar niet voordat we even langs de 'Hoover Dam' gereden waren, die zo'n 40 kilometer buiten Las Vegas gebouwd was. Het stuwmeer bij de Hoover Dam (dat vernoemd is naar President Herbert Hoover) zorgt voor de broodnodige elektriciteit van Las Vegas en nu snap ik dan ook waarom ze zoveel lampjes kunnen laten branden.

Grote kolommen stonden er aan de andere kant in 'Lake Mead' (dat vernoemd is naar de toenmalige projectleider van de dam die tussen 1931 en 1935 werd gebouwd) die er voor zorgen dat het water weg kan lopen wanneer het te hoog komt te staan.
De dam staat loopt ook precies tussen twee staten in en dat is dan ook te zien aan de twee paar kolommen. De ene staat in Nevada en de andere staat in Arizona.

We reden verder en voelden ons nietig toen we door de grote bergpassen reden en na enkele honderden kilometers veranderden de rots formaties langzaam tot prachtig rood gekleurde, door de geschiedenis afgesleten gebergten.
Zo kwamen we ook uit bij 'Zion National Park' waar we door werkelijk adembenemende bergpassen reden, die ons over riviertjes en bijzonder gesteente voerden. Helaas waren we te laat om met de shuttle mee te gaan, de vallei in, want het werd al laat en we moesten ook nog een flink stuk rijden.

Opeens kwamen we wilde dieren tegen (eindelijk levende!) en het bleken 'Elks' te zijn (een soort van steenbokken), die ons vanaf de rots al lang voordat wij ze zagen, in de gaten hadden.
We werden een goed bekeken en in de gaten gehouden en je zag ze denken "Wat moet die kalende Sommelsdieker nou hier?"...

Wij vonden het maar wat schitterend en stonden een tijdje zonder iets te zeggen, vlak bij deze dieren en keken hoe ze aten of lagen te zonnen.
We moesten helaas snel verder, want de avond begon in te vallen en we moesten nog 1,5 uur rijden. De bergen leken zo met het ondergaan van de zon, licht te geven en de sfeer die het geeft is erg bijzonder en rustgevend.

Uiteindelijk kwamen we rond half 9 aan in het Best Western van 'Bryce Canyon City', maar bleken niet hier, maar aan de andere kant van de weg te vertoeven, waar Ruby's Inn uitgegroeid was tot een gigantische accommodatie van verschillende appartementencomplexen.

Het maakte ons allemaal niet uit, als we maar konden eten en daarna ons bed op konden zoeken, want we waren bekaf.
Wat hadden we ook vandaag weer mooie dingen gezien en Amerika lijkt steeds mooier te worden naarmate onze reis vordert. Ik kan het hier met foto's laten zien, maar je moet het echt zelf een keer gezien hebben om te begrijpen wat we nu precies zo mooi vonden. De adembenemende landschappen zitten waarschijnlijk voor de rest van ons leven in ons geheugen gegrift, want zoiets moois hebben we nog maar weinig gezien...

Morgen gaat de reis vanuit de Bryce Canyon via Lake Powell richting de Grand Canyon, waar we ook zullen overnachten. De tocht zal weer zo'n 500 kilometer zijn en naar verwachting weer de hele dag in beslag nemen.

Als bonus dit keer een filmpje vanuit het werkelijk prachtige Zion National Park, dat je alleen met eigen ogen op z'n mooist kunt zien...

Death Valley & Las Vegas, twee extreme uitersten...

We vertrokken vanmorgen wat later dan anders en hadden eerst nog even contact met het thuisfront via Skype. Daarna verlieten we Mammoth Lakes alweer en zetten koers naar Las Vegas.

Via oneindig lange wegen en een aantal leuke dorpjes (waar we nog een gezellig Nederlands stel ontmoetten), kwamen we opeens op een zijweg terecht en de navigatie gaf aan dat we de komende 188 kilometer alleen maar rechtdoor hoefden te rijden, zonder een afslag te nemen.

Nou dat stond dan ook als een paal boven water, want afslagen waren er eigenlijk niet of nauwelijks en de wegen liepen tot in het oneindige door. We zagen zelfs nog een coyote, maar helaas leefde hij niet meer...

Na al een flink stuk gereden te hebben kwamen we eindelijk bij 'Death Valley National Park' en dat deed zijn naam eer aan zo bleek later. De wegen door Death Valley leken nooit te eindigen en je waar je ook keek, soms keek je tientallen, zo niet honderden kilometer ver, je zag helemaal niets...

Lange rechte wegen leidden ons door vele bergen en valleien en af en toe leek de weg te eindigen in het niets. Geen wonder dat men vroeger dacht dat de aarde plat was! Zelfs wij waren bang dat we vroeg of laat van het randje af zouden kukelen!

Af en toe stopten we even, om een stukje te filmen, of gewoon samen te genieten van de bizarre omgeving. De stops duurden echter niet lang, want zodra je de auto uitstapte, stond je direct in de brandende zon die vandaag wel zo rond de 50 graden celcius was. Het is dan ook niet voor niets een van de heetste plekken op aarde en we waren dan ook blij dat we airco hadden!
We kwamen zelfs nog bij bijzondere gebergten terecht, die leken op duinen (of waren het dat ook?) en als de beelden van de maanlanding toch nep zijn, dan zijn ze vast en zeker in dit gebied opgenomen.
Ik maakte er overigens nog wel vrienden, met een lokale bewoner, die best een beetje dorst scheen te hebben en al helemaal niet bang was. Ook zagen we een kaarsrechte zoutvlakte waar we niet naartoe zijn gelopen om te kijken of het ook echt zout proefde, want het was simpelweg té warm.

Na uren en honderden kilometers gereden te hebben, doemde daar midden in de Sierra Nevada opeens een bijzondere stad op. Dat moest Las Vegas wel zijn!
Hoewel we eerst dachten dat we na de bijzondere tocht, nog glad verkeerd gereden en in Parijs terecht gekomen waren, bleken we uiteindelijk toch op het goede adres te belanden.
Hier nam ik eerst een frisse duik in het zwembad, maar wat was het ook hier bloedje heet! We wachtten dus op onze hotelkamer totdat het donker was, want dan was Las Vegas op z'n best en zo gingen we dan ook als eerste naar het 'Hard Rock Cafe' waar we onder de snaredrum van niemand minder dan Phil Collins een heerlijke maaltijd nutigden en ook nog even de Hard Rock Store bekeken maar niets kochten.

We gingen namelijk nog op bezoek bij het splinternieuwe Hard Rock Cafe op de Strip (de Las Vegas Boulevard, waar alle gigantische casino's te vinden zijn). Dit cafe was pas sinds zaterdag open en helemaal volgens de nieuwe richtlijnen gebouwd. We troffen een bijzonder hip cafe aan, met een geweldige 'interactive wall' en dito tafels, waar Janine niet mee uitgespeeld raakte.
Er hingen complete drumkits aan de muur van onder andere Bon Jovi en Snoop Dogg en ik kon er dan ook niet vertrekken voordat ik weer een paar drumsticks had gekocht. Deze keer een speciale editie van 'The Strip' en dat maakt het in totaal alweer tot 5 paar deze vakantie.

Daarna verkenden we The Strip en zagen dat er een klein Parijs was nagebouwd (Dirksland, eat your heart out!), met een heuse Eifeltoren en zelfs een Arc de Triomphe. Ook stonden we voor het beroemde 'Bellagio' en genoten daar van de voorstelling met fonteinen, die elk uur in hun omvangrijke vijver (lees: meer) gegeven werd. We zagen ook nog een stukje van de voorstelling die 'The Mirage' te bieden had in hun 'voortuin', waarbij een complete vulkaan met veel geweld tot uitbarsting kwam en wat te denken van het hotel 'Venetian' dat een replica was van het Italiaanse Venetië en je zelfs per gondel door het hotel kon varen.

Wij keken er in ieder geval onze ogen uit en reden nog snel even naar 'Fremont Street', het oude en downtown Las Vegas. Deze straat was overkoepeld met 12,5 miljoen LED lampjes en opeens leek alle verlichting in de straat uit te vallen en kwam het dak met een grote donderslag tot leven en veranderde in een gigantisch scherm van wel een paar honderd meter lang, waar clips van Kiss op afspeelden en de muziek uit talloze speakers denderde.
In deze straat kwam ik er ook achter dat 'Las Vegas, the city that never sleeps' niet voor iedereen van toepassing was en hadden ze nou een stripclub naar me vernoemd?

Het was al 12 uur geweest voordat we weer terug gingen naar ons hotel. We hadden helaas maar 1 avond om Las Vegas te verkennen en te zien en we keerden vol indrukken huiswaarts, zonder ook maar één dollar vergokt te hebben...

Morgen gaat onze reis van Las Vegas, via 'Zion National Park' naar 'the Bryce Canyon' waar we zullen overnachten. Op deze rit hopen we geweldige natuur te zien en het zal dan ook wel weer een volle dag worden van stoppen, kijken, luisteren, fotograferen, filmen en weer verder rijden. Vanaf dat moment reizen we weer een uur vooruit in de tijd en zal het verschil met Nederland 'nog maar' 8 uren bedragen.

Als bonus vandaag een filmpje vanuit Death Valley, dat ik na commentaar van een trouwe bloglezeres, dit keer speciaal in het Algemeen Beschaafd Nederlands heb ingesproken...