Death Valley & Las Vegas, twee extreme uitersten...

We vertrokken vanmorgen wat later dan anders en hadden eerst nog even contact met het thuisfront via Skype. Daarna verlieten we Mammoth Lakes alweer en zetten koers naar Las Vegas.

Via oneindig lange wegen en een aantal leuke dorpjes (waar we nog een gezellig Nederlands stel ontmoetten), kwamen we opeens op een zijweg terecht en de navigatie gaf aan dat we de komende 188 kilometer alleen maar rechtdoor hoefden te rijden, zonder een afslag te nemen.

Nou dat stond dan ook als een paal boven water, want afslagen waren er eigenlijk niet of nauwelijks en de wegen liepen tot in het oneindige door. We zagen zelfs nog een coyote, maar helaas leefde hij niet meer...

Na al een flink stuk gereden te hebben kwamen we eindelijk bij 'Death Valley National Park' en dat deed zijn naam eer aan zo bleek later. De wegen door Death Valley leken nooit te eindigen en je waar je ook keek, soms keek je tientallen, zo niet honderden kilometer ver, je zag helemaal niets...

Lange rechte wegen leidden ons door vele bergen en valleien en af en toe leek de weg te eindigen in het niets. Geen wonder dat men vroeger dacht dat de aarde plat was! Zelfs wij waren bang dat we vroeg of laat van het randje af zouden kukelen!

Af en toe stopten we even, om een stukje te filmen, of gewoon samen te genieten van de bizarre omgeving. De stops duurden echter niet lang, want zodra je de auto uitstapte, stond je direct in de brandende zon die vandaag wel zo rond de 50 graden celcius was. Het is dan ook niet voor niets een van de heetste plekken op aarde en we waren dan ook blij dat we airco hadden!
We kwamen zelfs nog bij bijzondere gebergten terecht, die leken op duinen (of waren het dat ook?) en als de beelden van de maanlanding toch nep zijn, dan zijn ze vast en zeker in dit gebied opgenomen.
Ik maakte er overigens nog wel vrienden, met een lokale bewoner, die best een beetje dorst scheen te hebben en al helemaal niet bang was. Ook zagen we een kaarsrechte zoutvlakte waar we niet naartoe zijn gelopen om te kijken of het ook echt zout proefde, want het was simpelweg té warm.

Na uren en honderden kilometers gereden te hebben, doemde daar midden in de Sierra Nevada opeens een bijzondere stad op. Dat moest Las Vegas wel zijn!
Hoewel we eerst dachten dat we na de bijzondere tocht, nog glad verkeerd gereden en in Parijs terecht gekomen waren, bleken we uiteindelijk toch op het goede adres te belanden.
Hier nam ik eerst een frisse duik in het zwembad, maar wat was het ook hier bloedje heet! We wachtten dus op onze hotelkamer totdat het donker was, want dan was Las Vegas op z'n best en zo gingen we dan ook als eerste naar het 'Hard Rock Cafe' waar we onder de snaredrum van niemand minder dan Phil Collins een heerlijke maaltijd nutigden en ook nog even de Hard Rock Store bekeken maar niets kochten.

We gingen namelijk nog op bezoek bij het splinternieuwe Hard Rock Cafe op de Strip (de Las Vegas Boulevard, waar alle gigantische casino's te vinden zijn). Dit cafe was pas sinds zaterdag open en helemaal volgens de nieuwe richtlijnen gebouwd. We troffen een bijzonder hip cafe aan, met een geweldige 'interactive wall' en dito tafels, waar Janine niet mee uitgespeeld raakte.
Er hingen complete drumkits aan de muur van onder andere Bon Jovi en Snoop Dogg en ik kon er dan ook niet vertrekken voordat ik weer een paar drumsticks had gekocht. Deze keer een speciale editie van 'The Strip' en dat maakt het in totaal alweer tot 5 paar deze vakantie.

Daarna verkenden we The Strip en zagen dat er een klein Parijs was nagebouwd (Dirksland, eat your heart out!), met een heuse Eifeltoren en zelfs een Arc de Triomphe. Ook stonden we voor het beroemde 'Bellagio' en genoten daar van de voorstelling met fonteinen, die elk uur in hun omvangrijke vijver (lees: meer) gegeven werd. We zagen ook nog een stukje van de voorstelling die 'The Mirage' te bieden had in hun 'voortuin', waarbij een complete vulkaan met veel geweld tot uitbarsting kwam en wat te denken van het hotel 'Venetian' dat een replica was van het Italiaanse Venetië en je zelfs per gondel door het hotel kon varen.

Wij keken er in ieder geval onze ogen uit en reden nog snel even naar 'Fremont Street', het oude en downtown Las Vegas. Deze straat was overkoepeld met 12,5 miljoen LED lampjes en opeens leek alle verlichting in de straat uit te vallen en kwam het dak met een grote donderslag tot leven en veranderde in een gigantisch scherm van wel een paar honderd meter lang, waar clips van Kiss op afspeelden en de muziek uit talloze speakers denderde.
In deze straat kwam ik er ook achter dat 'Las Vegas, the city that never sleeps' niet voor iedereen van toepassing was en hadden ze nou een stripclub naar me vernoemd?

Het was al 12 uur geweest voordat we weer terug gingen naar ons hotel. We hadden helaas maar 1 avond om Las Vegas te verkennen en te zien en we keerden vol indrukken huiswaarts, zonder ook maar één dollar vergokt te hebben...

Morgen gaat onze reis van Las Vegas, via 'Zion National Park' naar 'the Bryce Canyon' waar we zullen overnachten. Op deze rit hopen we geweldige natuur te zien en het zal dan ook wel weer een volle dag worden van stoppen, kijken, luisteren, fotograferen, filmen en weer verder rijden. Vanaf dat moment reizen we weer een uur vooruit in de tijd en zal het verschil met Nederland 'nog maar' 8 uren bedragen.

Als bonus vandaag een filmpje vanuit Death Valley, dat ik na commentaar van een trouwe bloglezeres, dit keer speciaal in het Algemeen Beschaafd Nederlands heb ingesproken...