Death Valley & Las Vegas, twee extreme uitersten...

We vertrokken vanmorgen wat later dan anders en hadden eerst nog even contact met het thuisfront via Skype. Daarna verlieten we Mammoth Lakes alweer en zetten koers naar Las Vegas.

Via oneindig lange wegen en een aantal leuke dorpjes (waar we nog een gezellig Nederlands stel ontmoetten), kwamen we opeens op een zijweg terecht en de navigatie gaf aan dat we de komende 188 kilometer alleen maar rechtdoor hoefden te rijden, zonder een afslag te nemen.

Nou dat stond dan ook als een paal boven water, want afslagen waren er eigenlijk niet of nauwelijks en de wegen liepen tot in het oneindige door. We zagen zelfs nog een coyote, maar helaas leefde hij niet meer...

Na al een flink stuk gereden te hebben kwamen we eindelijk bij 'Death Valley National Park' en dat deed zijn naam eer aan zo bleek later. De wegen door Death Valley leken nooit te eindigen en je waar je ook keek, soms keek je tientallen, zo niet honderden kilometer ver, je zag helemaal niets...

Lange rechte wegen leidden ons door vele bergen en valleien en af en toe leek de weg te eindigen in het niets. Geen wonder dat men vroeger dacht dat de aarde plat was! Zelfs wij waren bang dat we vroeg of laat van het randje af zouden kukelen!

Af en toe stopten we even, om een stukje te filmen, of gewoon samen te genieten van de bizarre omgeving. De stops duurden echter niet lang, want zodra je de auto uitstapte, stond je direct in de brandende zon die vandaag wel zo rond de 50 graden celcius was. Het is dan ook niet voor niets een van de heetste plekken op aarde en we waren dan ook blij dat we airco hadden!
We kwamen zelfs nog bij bijzondere gebergten terecht, die leken op duinen (of waren het dat ook?) en als de beelden van de maanlanding toch nep zijn, dan zijn ze vast en zeker in dit gebied opgenomen.
Ik maakte er overigens nog wel vrienden, met een lokale bewoner, die best een beetje dorst scheen te hebben en al helemaal niet bang was. Ook zagen we een kaarsrechte zoutvlakte waar we niet naartoe zijn gelopen om te kijken of het ook echt zout proefde, want het was simpelweg té warm.

Na uren en honderden kilometers gereden te hebben, doemde daar midden in de Sierra Nevada opeens een bijzondere stad op. Dat moest Las Vegas wel zijn!
Hoewel we eerst dachten dat we na de bijzondere tocht, nog glad verkeerd gereden en in Parijs terecht gekomen waren, bleken we uiteindelijk toch op het goede adres te belanden.
Hier nam ik eerst een frisse duik in het zwembad, maar wat was het ook hier bloedje heet! We wachtten dus op onze hotelkamer totdat het donker was, want dan was Las Vegas op z'n best en zo gingen we dan ook als eerste naar het 'Hard Rock Cafe' waar we onder de snaredrum van niemand minder dan Phil Collins een heerlijke maaltijd nutigden en ook nog even de Hard Rock Store bekeken maar niets kochten.

We gingen namelijk nog op bezoek bij het splinternieuwe Hard Rock Cafe op de Strip (de Las Vegas Boulevard, waar alle gigantische casino's te vinden zijn). Dit cafe was pas sinds zaterdag open en helemaal volgens de nieuwe richtlijnen gebouwd. We troffen een bijzonder hip cafe aan, met een geweldige 'interactive wall' en dito tafels, waar Janine niet mee uitgespeeld raakte.
Er hingen complete drumkits aan de muur van onder andere Bon Jovi en Snoop Dogg en ik kon er dan ook niet vertrekken voordat ik weer een paar drumsticks had gekocht. Deze keer een speciale editie van 'The Strip' en dat maakt het in totaal alweer tot 5 paar deze vakantie.

Daarna verkenden we The Strip en zagen dat er een klein Parijs was nagebouwd (Dirksland, eat your heart out!), met een heuse Eifeltoren en zelfs een Arc de Triomphe. Ook stonden we voor het beroemde 'Bellagio' en genoten daar van de voorstelling met fonteinen, die elk uur in hun omvangrijke vijver (lees: meer) gegeven werd. We zagen ook nog een stukje van de voorstelling die 'The Mirage' te bieden had in hun 'voortuin', waarbij een complete vulkaan met veel geweld tot uitbarsting kwam en wat te denken van het hotel 'Venetian' dat een replica was van het Italiaanse Venetië en je zelfs per gondel door het hotel kon varen.

Wij keken er in ieder geval onze ogen uit en reden nog snel even naar 'Fremont Street', het oude en downtown Las Vegas. Deze straat was overkoepeld met 12,5 miljoen LED lampjes en opeens leek alle verlichting in de straat uit te vallen en kwam het dak met een grote donderslag tot leven en veranderde in een gigantisch scherm van wel een paar honderd meter lang, waar clips van Kiss op afspeelden en de muziek uit talloze speakers denderde.
In deze straat kwam ik er ook achter dat 'Las Vegas, the city that never sleeps' niet voor iedereen van toepassing was en hadden ze nou een stripclub naar me vernoemd?

Het was al 12 uur geweest voordat we weer terug gingen naar ons hotel. We hadden helaas maar 1 avond om Las Vegas te verkennen en te zien en we keerden vol indrukken huiswaarts, zonder ook maar één dollar vergokt te hebben...

Morgen gaat onze reis van Las Vegas, via 'Zion National Park' naar 'the Bryce Canyon' waar we zullen overnachten. Op deze rit hopen we geweldige natuur te zien en het zal dan ook wel weer een volle dag worden van stoppen, kijken, luisteren, fotograferen, filmen en weer verder rijden. Vanaf dat moment reizen we weer een uur vooruit in de tijd en zal het verschil met Nederland 'nog maar' 8 uren bedragen.

Als bonus vandaag een filmpje vanuit Death Valley, dat ik na commentaar van een trouwe bloglezeres, dit keer speciaal in het Algemeen Beschaafd Nederlands heb ingesproken...

Goose goes USA!!!

Een jongensdroom komt uit! Het was al jaren een wens van me, maar nu schijnt hij toch echt uit te gaan komen.

Ik wil graag wat van de wereld zien en ookal heb ik het tijdens vakanties in bijvoorbeeld Griekenland, Spanje, Portugal of Oostenrijk altijd ontzettend naar mijn zin gehad, toch wilde ik graag wat meer zien.

Marc ging me al 2 keer voor en ik was dan ook jaloers toen ik zijn foto's uit The States voorbij zag komen, maar vanaf eind augustus van dit jaar maar ik ook zelf van die mooie foto's gaan maken. 29 Augustus vliegen Janine en ik namelijk naar New York, waar onze 16 daagse reis, die op dit kaartje summier staat beschreven, van start zal gaan.

Dag 1 & 2...
zullen we in New York doorbrengen, waar we ons te voet of met het openbaar vervoer zullen verplaatsen. Hier willen we onder andere Central Parc, Ground Zero, Time Square en het Empire State Building gaan bekijken.

Dag 3 & 4...
begint met de reis per auto naar Niagara Falls (zo'n 640 kilometer rijden), met onze dikke Chevrolet Trailblazer die van alle gemakken is voorzien en die we voor de verdere vakantie gehuurd hebben. Een heerlijke dikke wagen dus!
In Niagara Falls gaan we uiteraard een kijkje nemen bij de wereld beroemde en gigantische watervallen en we zullen hier 2 nachten verblijven. Daarna rijden we misschien nog naar Toronto in Canada, maar dat gaan we de komende maanden eens rustig uitzoeken.

Dag 5 & 6...
beginnen we met de reis van 765 kilometer naar Washington D.C., dwars door Pennsylvania en Amish Country. De bevolking hier leeft een teruggetrokken bestaan en keren zich af van moderne snufjes en apparatuur en houden dus een traditionele levenstijl in ere. We zijn benieuwd!
In Washington zijn we van plan om natuurlijk rond het Witte Huis te wandelen of een rondleiding door het Capitool te doen.

Op dag 7...
laten we de auto even los en vliegen we (in ongeveer 8 uur als het goed is) naar de westkust van de United States. Hier komen we via een overstap in Atlanta, aan in San Fransisco. Hier willen we onderandere Alcatraz en Fisherman's Wharf bezoeken. We verblijven hier dan ook 2 nachten.

Op dag 9...
rijden we in dezelfde huurauto als we aan de oostkust hadden, door het Gold Rush gebied naar het Yosemite National Park waar we hopen te genieten van de adembenemende natuur.

Op dag 10...
vertrekken we weer uit Yosemite en rijden we door de beruchte Death Valley. Hier is het veelal verzengend heet. 45 graden celcius is hier in de zomermaanden niet ongewoon.
De rit van zo'n 565 kilometer, eindigd dan in Las Vegas dat midden in de woestijn ligt.

Dag 11...
rijden we in de loop van de dag van Las Vegas, via Zion National Park, waar staand op de oever van de Virgin River zelfs een reus zich nietig voelt tussen de steile rotswanden, naar Bryce Canyon National Park. Hier zullen we ook overnachten. Wellicht dat we nog een stukje omreiden langs Sequoia, waar gigantische woudreuzen staan. Deze bomen zijn gigantisch groot en zou ik best wel eens van dichtbij willen bekijken. Even kijken of we dit aan kunnen rijden, maar misschien is het té ver om.

Op dag 12...
vertrekken we al vroeg vanuit Bryce Canyon waar we vroeg in de ochtend hopen te genieten van de prachtige kleurschakeringen van de Canyon bij zonsopkomst. We rijden dan door naar Lake Powell, dat een geheel ander kleurpalet levert met de roodbruine rotsen en het diepblauwe water. Einddoel van vandaag is de Grand Canyon, spectaculair rood gekleurd bij zonsondergang. De reis van dag 12 is ongeveer 375 kilometer dus dat valt allemaal wel mee. We zullen in de omgeving van het park overnachten.

Dag 13...
zal ook vast vroeg met zonsopgang beginnen om het prachtige ochtendgloren over de Grand Canyon te zien. Vervolgens rijden we door het 'western' decor van de Oak Creek Canyon in de richting van Sedona en duiken we in de indianen- en de cactuscultuur. Op deze dag reizen we zo'n 385 kilometer.

Op dag 14...
zullen we door het woenstijnlandschap en via Palm Springs naar Los Angeles reizen waar we twee nachten verblijven. Hier is het de bedoeling om Hollywood en Beverly Hills aan te doen, opzoek naar een glimp van de sterren. Ook de Universal Studios lijkt mij ontzettend leuk om te bezoeken.

Op dag 16...
eindigt helaas onze reis en vliegen we weer terug, via Atlanta naar Amsterdam. Waarschijnlijk hebben we bij thuiskomst dan een enorme jetlag, gezien het flinke tijdsverschil tussen de westkust van Amerika en ons eigen kikkerlandje.

We gaan dus een bijzondere reis maken komende zomer en hoewel het nog lang duurt en we eerst nog op wintersport moeten, ben ik nu al ongelooflijk zenuwachtig. Dit moet toch wel een van de mooiste en meest bijzondere reizen uit ons leven worden. Je doet het immers ook niet ieder jaar. We zullen ons het komende half jaar dan ook langzaamaan gaan voorbereiden door het lezen van boeken en het plannen van onze reis. Natuurlijk gaat zoveel mogelijk apparatuur mee, zoals foto- en filmcamera's en zal ik aardig wat gigabytes aan materiaal schieten. Ik hoop dan ook dat ik iedereen tijdens deze bijzondere reis op de hoogte kan blijven houden via mijn weblog. Dat zou ik althans erg leuk vinden en zo niet dan zal ik alsnog alles achteraf posten of vertellen!