Als eerste zwarte president in het prachtige Washington D.C.

We begonnen de dag vandaag redelijk op tijd maar dit keer niet met een ontbijt in het hotel. Omdat we de vorige avond het restaurant niet zo 'gezellig' vonden, besloten we maar in 'downtown D.C.' te ontbijten.

Daarom namen we de metro vanaf station 'Van Dorn Street' naar 'Smithsonian' in het midden van de stad en stapten daar uit voor de deur van het ministerie van Landbouw.
Eerst maar eens ontbijten en dus liepen richting 'the Old Post Office' en het duurde niet lang of we liepen een pleintje op. Toen ik eens goed om me heen keek leek het echter een gigantisch plein, daar waar Obama's inauguratie begin dit jaar had plaats gevonden! Rechts lag 'the Capitol' en links zagen we het 'Washington Monument' overal bovenuit prijken.

Erg bijzonder, maar we besloten als echte toeristen een bus-tour door de stad te doen en dan wel met eentje zónder dak! Op die manier zouden we het grootste en mooiste gedeelte van de stad zien en konden we overal ongelimiteerd uit- en weer opstappen.
Zo kwamen we al gauw uit bij 'the White House' waar we nog naar Obama zwaaiden, maar we hem helaas niet te zien kregen. Daarna reden we door typisch Amerikaanse straten en zagen vele imposante gebouwen zoals een gigantische kathedraal.

Opnieuw troffen we het vandaag, want het was schitterend en dorstig weer en dus liepen we een lokale kroeg binnen om wat te drinken en kreeg ik een bijzondere uitleg van de bartender toen ik 'm naar de tatoeage op zijn arm vroeg. Daarop prijkten de Twin Towers die in brand stonden en daarboven vloog een superheld. Hij vertelde dat drie van zijn vrienden daar waren omgekomen en hij als herinnering deze tattoo had laten zetten, tezamen met nog drie sterren die symbool stonden voor zijn vrienden.

Ondertussen planden we vakkundig onze route door de stad, aan de hand van GPS en een kaart en kwamen zodoende ook nog langs het 'Union Station'. Opnieuw een erg imposant gebouw met prachtige galerijen en een schitterende ontvangsthal.
In de 'Obama Shop' waande ik me nog even de eerste zwarte president van Amerika en toen ik vroeg of er ook zo'n shop was voor Bush, schudde de winkelier lachend haar hoofd.

Vandaag nam ik uiteraard weer veel foto's en legde ook veel vast op film, om ons nageslacht ooit eens wat te kunnen vermaken.

Aan het einde van de dag stonden we in de voortuin van 'the Capitol' en maakten we beiden een sprongetje van vreugde en opwinding. We genoten van het bijzonder mooie en kolossale gebouw en keken vanaf daar recht naar het 'Washington Monument'. Dit uitzicht hadden ook de presidenten die eed aflegden, zoals recentelijk nog Obama deed ten overstaan van enkele miljoenen mensen.

Uiteraard bekeken we ook het 'Washington Monument' van dichtbij en verbaasden ons over deze gigantische stenen naald waarvandaan we alweer zicht hadden op het volgende monument, het 'Lincoln Memorial'.

Na deze hele dag van sightseeing, waren we uitgeput en uitgehongerd en zochten het vertrouwde Hard Rock Café op. Deze vestiging was opnieuw erg mooi en ik kon het uiteraard niet laten om ook hier een paar drumsticks mee te nemen. Dat maakt het totaal nu dus op drie paar uit the States! We kwamen echter voor het heerlijke eten en aten ons buikje meer dan vol.

Op de terugweg naar het Smithsonian Metro Station, keken we nog naar honkballende jeugd waarna we onze weg weer vervolgden. Toen we uit de ondergrondse kwamen, bleek het al pikdonker te zijn en moe maar voldaan keerden we, nadat we de Shuttle naar het hotel hadden genomen vanaf Van Dorn Street, weer terug op onze hotelkamer.

Opnieuw hadden we in één volle dag, volledig genoten van al het moois dat er te zien was. Washington D.C. is dan ook een prachtige stad en zéker de moeite waard om te bezoeken.
Nu gaan we snel slapen, want morgen moeten we om 3:30 am ons bed al uit om onze huurauto in te leveren op Washington Dulles Airport en daarna het vliegtuig naar San Francisco te nemen, die ons met een tussenlanding in Atlanta, daar om iets na 12 uur 's middags zal afleveren.
Vanaf dat moment hebben we 9 uur tijdsverschil met Nederland en dus is het misschien iets moeilijk om contact te houden via de telefoon.

Mijn blogs blijven echter onverminderd doorgaan, als de internetverbinding het hier tenminste toe laat!

Als bonus vandaag een filmpje van ons samen vanuit Washington D.C. voor het Witte Huis.

Change has come to America

Met grote belangstelling heb ik vanavond vóór en tijdens het eten, de inauguratie van de 44ste president van Amerika gevolgd.

De zwarte Barack Hussein Obama, waarvan zijn middelste naam tijdens zijn aankondiging niet werd uitgesproken, in tegenstelling tot George Walker Bush die wél volledig werd genoemd, zwoer zichtbaar zenuwachtig de eed op de originele bijbel van zijn grote voorbeeld Abraham Lincoln.

Het leek bij de eerste woorden van zijn af te leggen eed, alsof hij zelf ook zijn tweede naam niet uit wilde spreken, maar hij bleek te voorbarig te zijn. Toen hij opnieuw begon sprak hij wél de enigszins gevreesde naam 'Hussein' uit.

Normaal ben ik geen vijf-uur-opgeruimd-en-wegwezen-type, maar vandaag maakte ik me op tijd uit de voeten, want ik wilde niets missen van de 5 kwartier durende live uitzending op RTL4 (op de NOS gingen ze nog een kwartier langer door), die, zo leek het, real-time werd ondertiteld. Ookal zaten er veel fouten in, toch vroeg ik me af hoe ze zo snel de speech van Obama wisten te vertalen.

Later begreep ik dat de uitzending 10 seconden achter liep, zodat men nèt genoeg tijd had om alles te vertalen en eventuele blunders, of gebeurtenissen uit het programma te knippen. Zo bleek men namelijk bij de Chineese televisie enkele stukken (met name toen er even over het communisme werd gesproken) verwijderd te hebben.

On-Amerikaans was het ook dat het programma qua tijd nogal uitliep. Zo werd de nieuwe president Obama, officieel gezien te laat geïnaugureerd. Om 12 uur lokale tijd liep het ambtstermijn van George Cowboy Bush namelijk ten einde maar werd het nieuwe ambtstermijn pas minuten later door zijn opvolger aanvaard. Er leek dus eventjes een soort machtsvaquüm te ontstaan, maar gelukkig was vice president Biden op dat moment al benoemd en feitelijk gezien is hij dus voor enkele minuten president van de Verenigde Staten geweest.

Enfin, het mooiste om te zien vond ik vooral de gigantische mensenmassa die was afgekomen op deze bijzondere en historische gebeurtenis. Velen wilden de aanstelling van de nieuwe hoop van Amerika met eigen ogen zien gebeuren. Overwegend zwarte mensen, want ook Obama heeft een kleurtje. Ik kan hem niet met volle overtuiging zwart noemen, maar dat het een kleurling is moge duidelijk zijn. Wie had dat 60 jaar geleden kunnen denken?

Ontroerend hoe zó veel mensen hun hoop vestigen op één enkel persoon. Een persoon die mooie woorden spreekt, maar zijn daden nog niet aan de wereld heeft getoond. Of de keuze van de talloze Amerikanen de juiste is geweest, zal de komende 4 tot 8 jaar duidelijk moeten worden.
Zeker is, dat de heer Obama een gigantische taak te wachten staat. De rotzooi die Bush en zijn regering hebben achtergelaten zal moeten worden opgeruimd en er zal, zoals Obama zelf zegt, een nieuw Amerika op moeten staan.
Zelf heb ik veel vertrouwen in deze man, maar durf dat nog niet hard op te zeggen. Ik kijk het, verstandig als ik ben, eerst maar even aan voor ik zeg dat nu alles anders wordt.

Ik ben dan ook benieuwd of er al een wezenlijk verschil is met het Amerika van vandaag de dag en het Amerika dat ik eind augustus en september te zien krijg. Ik kijk er enorm naar uit om daar ook eens over The National Mall te lopen als we op dag 5 en 6 in Washington D.C. zijn. Daar waar het vandaag allemaal gebeurde. Daar waar vanaf vandaag het nieuwe Amerika begint.
Change has come to America and the world. Ik help het hopen...