Van San Francisco door Yosemite Nat. Park naar Mammoth Lakes

De rit viel met geen pen te beschrijven, laat staan met een toetsenbord te typen. Vandaag reden we de mooiste rit van onze reis tot nu toe.

We vertrokken vanochtend weliswaar met wat problemen vanuit San Francisco, maar de rest van de dag maakte dat ruimschoots goed. We wisten namelijk niet precies hoe we nu de stad uit moesten komen, want de Bay Bridge was afgesloten en dat was toch eigenlijk de hoofdader waar we overheen moesten en ook onze GPS bleef ons dat vertellen, ondanks dat ik vele highway's probeerde. Uiteindelijk zijn we gewoon ouderwets per kaart en vragen bij een benzinestation toch op weg naar Mammoth Lakes gegaan en reden allereerst over een gigantische brug van wel 12 kilometer lang. Daarna reden we over lange brede wegen die ons door de bergen voerde en uiteindelijk op een hele vlakke vallei bracht.

We stopten nog eens voor een broodje bij de Subway en wat drinken in te slaan voor onderweg. Daar kochten we ook zo'n handige coolbox van piepschuim, die we vulden met een zak ijsblokken, want dat kun je hier allemaal gewoon voor een paar dollar bij de supermarkt kopen.

Onze Kia bracht ons overal. Ondanks dat ik er een beetje mopperig over was, geef ik hem, nu na een flink stuk gereden te hebben, als nog het predikaat 'oké'. Zo bracht hij ons al snel bij een gigantisch meer waar men druk aan het watersporten was, en reed hij ons stijl de berg op, totdat we bovenaan even stopten, voor informatie over de waarschijnlijk afgesloten weg naar onze bestemming. Daar zagen we overigens nog een échte camper, want zo (en vaak nog mooier en luxer) rijden ze hier in Amerika rond. Vaak genoeg zie je er dan ook nog een personenauto achter hangen, die ze dapper achter zich aan slepen. Het is dan ook niet zo gek dat deze wagens ontzettend roken als ze optrekken en zo stond Janine, die juist de 'Fire Information' aan het checken was, kort daarna flink te kuchen.

Helaas lazen we (en dat hadden we ook al op de radio gehoord) dat 'Freeway 120' afgesloten was wegens bosbranden en dat was nou net de weg die ons door 'Yosemite Valley' zou leiden. We konden een omweg nemen, maar dat zou een aantal extra reisuren kosten en we moesten sowieso al ver reizen vandaag. We lieten dan ook maar, hoe jammer ook, Yosemite Valley voor wat het was en namen genoeg met de rest van 'Yosemite National Park'.
Onderweg zagen we nog een Eland en Emoe, ik weet het niet, maar erg goed ging het niet met 'm. Hij lag midden op de weg nog een beetje na te spartelen en Janine was zo confuus dat ze vergat een foto te maken. Een erg zielig gezicht, maar of hij nou lag te creperen omdat hij was aangereden of gewoon van een berg gestort was, bleef ons onduidelijk.

We stopten nog een keer bij een leuk winkeltje voor wat te eten en te drinken en reden verder door het bijzondere landschap. We hadden nog wel een keer zicht op de Valley, maar die stond dan ook vol rook en we zagen al grote stukken met verbrande bomen.
Hoewel we de gigantische bomen van soms wel 30 meter doorsnee door de bosbrand moesten missen, kwamen we alsnog voor Nederlandse begrippen, grote bomen tegen en genoten van de prachtige vergezichten en werden zelfs nog even romantisch...

Verderop zagen we fantastische rotspartijen afgewisseld met adembenemende natuur en werkelijk schitterende open vlakten, waar dan opeens weer een schattig meertje in tevoorschijn kwam.
Het werd al avond en de zon begon al te zakken en nam de temperatuur met zich mee. We zagen ook nog het gigantische 'Mono Lake' en reden niet veel later het karakteristieke 'Mammoth Lakes' binnen. Je waant je hier in Oostenrijk, want het is een echt wintersport gebied en er staan dan ook werkelijk schitterende huizen. Ook ons hotel, het 'Austria Hof' deed ons aan Oostenrijk denken en we keken zelfs zo op de stoeltjeslift, die in de winter tienduizenden mensen naar boven vervoeren.

Wij hadden echter alleen oog voor onze relaxte kamer en dito bed, en nadat we beneden in het restaurant allebei een heerlijke Wienerschnitzel burgemeester hadden gemaakt (zoals dat in een echt wintersport gebied ook normaal is) en ook nog een toost uit brachten op de rest van onze reis, vielen we al gauw in slaap op het heerlijke bed.

Morgen wellicht opnieuw een indrukwekkende reis voor de boeg, namelijk door een van de heetste plekken op aarde: 'Death Valley', dat ons uiteindelijk naar 'Las Vegas' zal leiden! We zijn benieuwd!

Als bonus een filmpje vanuit Yosemite National Park, vlak voordat we bij de foto met dat blauwe meer uitkwamen. Hier bevond zich een uitkijkpunt over bijzondere rotsformaties.

San Francisco en Alcatraz Island

Nadat ik eerst met mijn vader en later ook een fijn gesprek met mijn ome Leen had, begonnen we vandaag onze reis door San Francisco per stadsbus, om vervolgens op tramlijn F te stappen die ons naar de 'Fresh Market' (bij Pier 1) bracht. Hier staat het helemaal vol met marktkooplui die verse groeten en vis verkopen en er heerst dan ook een gezellig sfeertje. Vanaf de Fresh Market hadden we ook perfect zicht op de 'Bay Bridge' die dit weekend gesloten is voor verkeer vanwege onderhoudswerkzaamheden.

Toch konden we niet lang op de Fresh Market blijven plakken, want we moesten verder naar Pier 33, waar we op de boot naar 'Alcatraz Island' zouden stappen. We liepen dus door, maar hoe slecht mijn gehoor ook is, ik hoorde al snel het geluid van een drumkit. Uiteraard ging ik op onderzoek uit en kwam een eindje verder een fantastische act tegen. Hier had iemand van oude huisraad en een paar compleet versleten bekkens, een provisorische drumkit in elkaar gezet, waar Terry Bozzio jaloers op zou worden. Hij was geweldig ritmisch en zijn ritmes werkten aanstekelijk. Toen pas besefte ik hoeveel ik mijn eigen drumkit mistte...

We moesten verder en namen nog een tram om vervolgens al snel bij Pier 33 uit te kunnen stappen, waar onze boot gereed lag. Zo lieten we even later San Francisco achter ons, kregen zicht op de in de mist gehulde 'Golden Gate Bridge' en kwamen we korte tijd later aan bij Alcatraz Island. Uiteraard moesten we daar even bewijs van hebben voor later (ik mocht ook nog even) en gingen toen op pad om het eiland te verkennen.

We zagen indrukwekkende en karakteristieke gebouwen, zagen de douches voor de 'inmates' en liepen door de celblokken waar sommige cellen nog waren ingericht zoals ze dat vroeger waren. Wat moet de opsluiting in Alcatraz vervelend zijn geweest. Ontsnappen was (bijna) onmogelijk, maar er werden vele pogingen ondernomen zo werd ons verteld tijdens de audiotour. We kregen dan ook en koptelefoon met een kastje mee en hoorden verschillende indrukwekkende anekdotes en zagen tegelijkertijd waar die over gingen. Ik keek nog door een piepklein raampje en zag de stad op 2 kilometer afstand liggen. Gevangenen konden met feesten of oud en nieuw, de mensen horen praten, lachen en zingen als de wind goed stond. Maar goed, ze zaten er dan ook niet voor niets...

Nadat we alle verhalen hadden gehoord over 'Al Capone' en 'The Birdman' en de gehele gevangenis hadden gezien, genoten we buiten nog van de bijna mythologische en karakteristieke gebouwen die Alcatraz Island rijk is en lieten even later het eiland na zo'n 3 uren weer al achter ons, om terug te keren naar Pier 33 (waar klaarblijkelijk ook een liefhebber van spijlen busjes leeft) en de rest van de stad te gaan verkennen.

Uiteraard kon dat niet zonder dat we ook hier het 'Hard Rock Cafe' hadden bezocht en dat dan ook niet zonder een paar unieke drumsticks verlieten. Vervolgens liepen we langs de vele, voor San Francisco typische en gezellige piertjes en kwamen we ook nog langs het bekende 'Fishermans Warf' maar daar vonden we het maar een vies stinkzooitje en we liepen dan ook snel verder.

Gelukkig maar want verderop kwamen we de wereldberoemde 'Cable Cars' tegen die hier beneden nog met de hand de andere richting op werden gedraaid en we stonden wel drie kwartier in de rij voordat we zelf ook mee konden. De Cable Car bracht ons dan ook door de bizar steile zoals je dat van San Francisco kent. Wie kent er geen beelden van TV waar politieachtervolgingen gepaard gaan met gigantische sprongen en de vonkenregens die daar op volgen? Over auto's gesproken, die zagen we ook veel en vooral van die schitterende Amerikaanse 'muscle cars' en het leek me fantastisch oom ook zo'n wagen te hebben. Dan zou ik ook met R&B muziek door de straten van San Francisco rijden, met een stoere zonnebril, al fluitend naar alle mooie dames in de straat...

Over mooie dames gesproken, uiteraard samen met Janine dineerde ik nog bij 'Lori's Dinner' een échte Amerikaanse keten, waar de Cadillacs zelfs aan de muur hangen, en waar we bij onze tafel zelfs een eigen jukebox hadden. Het eten was er dan ook niet misselijk maar ongelooflijk lekker en toen we onze buikjes vol hadden, liepen we weer verder door de pittoreske winkelstraatjes om hier en daar nog wat leuke dingen zoals kleding te scoren. Ook deden we, net als in New York, ook hier 'Niketown' aan, dat al gedeeltelijk in de avondmist gehuld lag en kocht Janine nog een leuke hardloop gadget zodat ze straks haar afstanden en de verbrande calorieën (dat zal nodig zijn als we weer thuis zijn, ook voor mij!) kan bijhouden op haar persoonlijke Nike website.

Nadat we ook nog (de wat tegenvallende) Levi's Store van binnen hadden gezien, namen we snel een taxi, want we hadden voor ons geen voeten meer over. De dag liep ook al ten einde en zo konden we lekker op tijd naar bed.

Morgen laten we San Francisco helaas al weer achter ons en begint de reis langs Yosemite National Park, waar we uiteindelijk in Mammoth Lake aan hopen te komen en daar te overnachten. We hopen prachtige natuur te zien en zijn zeer benieuwd wat er nu weer op ons pad komt. Tot zo ver dus San Francisco!

Van Washington D.C. naar San Francisco

Vroeg je bed uit is nooit een pretje maar al helemaal niet wanneer je vakantie hebt en zéker niet wanneer je de dag daarvoor zoveel gelopen en gezien hebt. Toch klonk de wekker vanmorgen om 3:30 am want we moesten op tijd op Washington Dulles Airport zijn om onze vlucht van 7:00 am te halen.

Gelukkig viel het verkeer mee en leidde de navigatie ons recht naar het drop-off point van onze huurauto, waarvandaan we per shuttle naar het vliegveld werden gebracht.
We checkten in en de koffers werden gewogen. Eentje was er echter te zwaar, maar de man zag het door de vingers. "Het zal wel de vrouwen-koffer zijn" lachte hij ons toe...

De security-check was wat pittiger dan op Schiphol. Schoenen moesten uit, evenals de broekriem, maar we mochten onze onderbroek gelukkig aanhouden. Mijn camera's en laptop werden ook grondig gecontroleerd, maar gelukkig kregen we groen licht.

Daarna werden we met een vreemde wagen naar de gate gebracht, waar we eerst maar eens een ontbijtje scoorden. Niet lang daarna vertrok ons vliegtuig van Delta Airlines naar Atlanta en zaten we maar 1 uur een kwartier in de lucht. Na een korte tussenstop op de luchthaven van Atlanta, zaten we al snel weer in het volgende vliegtuig (eveneens Delta Airlines) richting San Francisco voor een vlucht van zo'n 5 uren.
Gelukkig hadden we TV en zelfs ook draadloos internet aan boord! Dat had ik nog niet eerder meegemaakt en maakte daar dan ook dankbaar gebruik van om tijdens de vlucht mijn blog over Washington D.C. te kunnen bijwerken en wat te Twitteren.

Zoals gepland landden we na zo'n 5 uren op het vliegveld van San Francisco. De koffers hadden we al snel gevonden en haastten ons naar de 'Airtrain' die ons naar de Autoverhuurbedrijven zou brengen. Daar duurde het nog even voor we de auto geregeld hadden en helaas hebben we opnieuw geen Amerikaan. Nee het is nu zelfs zo erg, dat we een Koreaan rijden! Een Kia Sorento welteverstaan. Beter was er echt niet te krijgen, want de rest was al vergeven.

We zullen het er de komende tijd maar mee moeten doen. Daarom vertrokken we met enig morren maar snel naar ons hotel, we waren immers alweer een hele dag aan het reizen.
Door het drukke verkeer (waarschijnlijk omdat veel Amerikanen dit weekend een vakantie hebben gepland vanwege Labor Day a.s. maandag) bereikten we dan ook na een half uurtje eindelijk ons hotel en omdat we toen al ruim 14 uur aan het reizen waren, ploften we dood moe op bed neer en bleven we de rest van de avond luieren.

Toen we nog even wat drinken wilden gaan halen en terug naar onze kamer liepen, was het wel érg druk in de lobby en toen bleek dat niemand in het gehele 8 verdiepingen tellende gebouw zijn kamer meer in kon, omdat het systeem voor de sloten (met een pasje) een storing had. Gelukkig werd dat na een klein uur opgelost en konden wij lekker naar bed.

Morgen zullen we op tijd opstaan en ontbijten, om vervolgens naar Fisherman's Warf te gaan (is hier heel dichtbij) en daar vanaf Pier 33 om 11:00 am LT, de boot naar Alcatraz te nemen. Hiervandaan hebben we als het goed is ook een prachtig uitzicht op de Golde Gate Bridge, dus ik ben benieuwd wat morgen brengen zal!

PS: Ik heb nu ook wat filmpjes bij de vorige blogs geplaatst, nu ik eindelijk een fatsoenlijke internet verbinding tot m'n beschikking heb!