De slaap zat nog in zijn ogen...

Terwijl wij nog steeds, al is het nog maar voor een paar dagen, genieten van een heerlijke vakantie, geniet ook onze huistijger Gijs van zijn lekker luie leventje. Ook hij lijkt nog vakantie te hebben, want z'n normale ritme is hij een beetje kwijt. Zijn baasjes komen namelijk al bijna drie weken niet op het vaste afgesproken tijdstip thuis dus is hij af en toe ook wat etenstijd betreft een beetje in de war.

Vandaag zag ik dan ook hoe hij heerlijk lag te zonnen op de tuintafel, met zijn poot voor zijn ogen om geen last te hebben van de felle zon, maar zo wel zijn gezicht nog een beetje bij te laten bruinen. Echter, toen ik maar het minste geluid maakte, draaide hij zich al om en lag hij me wel heel lief aan te staren.

Dat duurde echter niet zo heel lang, want lui als onze tijger is, draaide hij zich langzaam om en rekte zich even lekker uit. Omdat hij daarna te lui was om er weer fatsoenlijk bij te gaan liggen, hield meneer precies dezelfde houding een tijdje aan. Waarom zou je je ook druk maken als je een kat bent? Af en toe zat er echter nog een beetje beweging in, maar dat was alleen wanneer er eventjes uitgebreid gegeeuwd diende te worden. Kan het nog gekker?

Na een hele tijd vond hij dat hij wel weer genoeg had geluierd, want langzaam rees hij op en strekte zijn achterpoten nog even uit. Ik moest lachen, want de slaap zat nog in zijn ogen...

Ook aan de snoep-verslaving van beiden werd gedacht

Toen oma in januari van dit jaar ziek werd, hadden we niet kunnen voorzien hoeveel ellende dit teweeg zou brengen. Krampachtig probeerden we het eerst thuis nog zelf op te lossen, maar toen dit niet bleek te werken, werd ze in april opgenomen op een speciale afdeling van het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht, om vervolgens een tijd later door te stromen naar het centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg Noord West Brabant in Bergen Op Zoom.

In die laatste instelling zagen we haar snel vooruitgang boeken en genas ze op een bijna wonderbaarlijke en niet te voorziene wijze. Oma werd weer oma en zelfs nog beter. Na alle ellende hebben we daar ook erg veel met haar kunnen lachen en dat deed iedereen goed. Je kan bijna spreken van een oma 2.0!

Nu, na vijf maanden van afwezigheid, waarin ze de laatste weken steeds langer verlof kreeg om toch even een paar dagen bij opa te zijn, komt ze voorgoed naar huis. Ze is ontslagen uit het GGZNWB en hoewel ze nog wel onder controle blijft, zijn we met z'n allen erg blij dat oma weer helemaal de oude is.

Omdat we, na alles wat we hebben meegemaakt de afgelopen tijd, zo blij zijn dat oma weer terug komt, versierden we vandaag het huis.
Janine en tante Wilma bliezen al het lucht uit hun longen om de ballonnen zo groot mogelijk op te blazen en Bethina stond ze vervolgens alweer op te hangen. Zelf hing ik een aantal slingers op en de vrolijke kleuren in de woonkamer weerspiegelden de vrolijkheid die oma's terugkeer teweegbracht.
Ook oma's stoel aan de keukentafel werd versierd, wat meteen bij binnenkomst al in het oog zou springen wanneer opa en oma samen thuis zouden komen. Ook aan de snoep-verslaving van beiden werd gedacht en naast een aantal kaarten kwam er dus een flinke snoeppot speciaal voor oma op tafel.

Toen de dames zagen dat het goed was, keerden we weer snel huiswaarts. Ik had de gezichten van opa en oma wel eens willen zien toen ze vanmiddag thuiskwamen! Ze belden in ieder geval al meteen na thuiskomst op om te bedanken voor het warme ontvangst en daar doe je het tenslotte maar weer voor. Opa's en oma's zijn immers uniek en daar moet je heel zuinig op zijn!

Sprak zij met een bijna masochistische grijns van oor tot oor...

"Zo meneer de Gans! Komt u maar eens eventjes mee!" klonk het door de wachtkamer van dokters Dogterom & Roks in Sommelsdijk. Het was mijn tante Bethina die met een grote glimlach en bijna handenwrijvend de woorden uitsprak en gehoorzaam liep ik achter haar aan, de behandelkamer in.

Ik heb van mijzelf al een niet al te best gehoor en na de vele snorkel- en zwemavonturen vorige week in Griekenland, zat mijn beste oor dicht. Althans, gelukkig kwam het gaandeweg de vakantie weer wel aardig bij, maar mijn gehoor bleef minder dan voordat ik op vakantie ging. Tijd voor een check bij de dokter dus en omdat Bethina de assistente is die zoiets mag doen, mocht zij vandaag mijn oren bekijken en dat deed ze maar al te graag bij haar neef(je)!

Het gereedschap dat reeds klaar lag deed al vermoeden dat dit wel eens vervelend kon gaan worden en na een goede inspectie bleek dat inderdaad het geval. "Tja, er zit veel oorsmeer voor je trommelvlies dus ik denk dat dat sowieso al een grote boosdoener is. Dat gaan we dus even wegspuiten" sprak zij met een bijna masochistische grijns van oor tot oor.

Niet meer dan een paar tellen later had ik al een handdoek op mijn schouder en moest ik een aluminium bakje vasthouden waar het water en alle rommel in opgevangen werd. Na het vervelende gevoel van snel stromend water door mijn gehoorgang zal ik verdere details over de rommel in het bakje besparen, maar na een tweede kijk op mijn trommelvlies bleek er ook nog water achter te zitten en dus was een neusspray de volgende remedie.

Nu heb ik een ongelooflijk hardnekkige neusspray meegekregen waarbij de waarschuwing van 'tante Bets' volledig op z'n plaats was. "Het geeft het gevoel alsof je hersens eruit gespoten worden, maar dat merk je vanzelf!" gaf ze me mee en daar blijkt nu niets van gelogen.
Het is te hopen dat ik mijn volledige gehoor weer snel terug heb, maar tot die tijd loopt het water na elke keer sprayen uit (bijna) alle overige gaten weer weg...

Ze sprong bijna een gat in de lucht

Onlangs kochten Janine en Noortje allebei een schitterende mat-gouden saxofoon, maar kon alleen Noortje een exemplaar mee naar huis nemen. Gelukkig belde Muziekcentrum Van Gorp tijdens onze vakantie dat de sax van Janine ook vanaf de fabriek was binnengekomen en dus kon het niet anders dat we meteen vandaag naar Roosendaal reden.

Met een grote glimlach stapte ze de auto weer in, nadat we even daarvoor een gloed nieuwe 'Buffet' saxofoon ingeladen hadden. Eindelijk had ze dan zelf ook een exemplaar en kon ze naar hartenlust gaan oefenen.

Bij thuiskomst moest de koffer natuurlijk meteen weer open en na het nat maken van het, bij een saxofoon oh-zo-bekende, 'rietje' dat zorgt voor de trilling van de lucht, klonken (toevallig precies de 6.000e foto op mijn blog!) de eerste warme klanken door de woonkamer.
Ze was dolgelukkig met haar instrument en en sprong bijna een gat in de lucht. Ook ik ben blij, want het is werkelijk een schitterend instrument en hoewel het wellicht nog een tijd gaat duren voordat we echt samen kunnen spelen, heeft deze vintage-look sax in ieder geval al een mooi plekje in de woonkamer verovert...

Hij kwam vervolgens nooit meer thuis...

Afgelopen week blogde ik er al een stukje over. Terwijl wij genoten van een vakantie op het Griekse eiland Kos, kregen we van Jozien de verschrikkelijke mededeling dat haar zwager Nico bij een tragisch ongeval om het leven was gekomen. Een ongelukkige val van zijn fiets, naar aanleiding van een aanrijding met een scooter, werd hem noodlottig en kostte hem zodoende zijn jonge leven.

Omdat het in zo'n moeilijke periode erg belangrijk is dat je mensen om je heen hebt die je steunen, vonden we het belangrijk dat we ook vandaag ons medeleven betuigden.
Nico (hier rechts op archiefbeeld) werd namelijk vandaag in het prachtig gelegen Rotterdamse crematorium Hofwijk gecremeerd en voorafgaand hieraan bezochten wij de condoleance plechtigheid en staken Marijke, Jozien, Jurien en de rest van de familie een hart onder de riem.

Het was erg druk met familieleden, vrienden en bekenden. Alles herinnerde ons er maar weer aan onze zaakjes ook nu al toch maar goed voor elkaar te hebben en vooral nu te genieten en dat niet uit te stellen tot later.
Het leven kan voor iedereen plotseling tot een einde komen. Zo vertrok Nico 's morgens nog op de fiets naar zijn werk, maar kwam vervolgens nooit meer thuis.

Nico werd helaas maar dertig jaar...

De wasmachine draait alweer op volle toeren

Wat gaat dat toch snel. Vanmorgen genoten we namelijk alweer van ons laatste ontbijtje en lagen daarna de rest van de dag nog bij het zwembad omdat we de kamer tot 18:00 aanhielden. Ondertussen speelden we daarom nog een spelletje waterpolo in het zwembad, bakten nog wat bruiner, hadden gewoon wat lol in het zwembad of luisterden lekker naar muziek.
Vervolgens douchten we voor de laatste keer op de kamer, kleedden ons om en werden eindelijk van dat irritante 'he-kijk-mij-ik-zit-hier-all-in-bandje' verlost!

Voor de laatste keer aten we bij Mike een ongelooflijk lekkere maaltijd en namen ook voor de laatste keer een toetje na, want volgende week gaan we weer op rantsoen! Waarschijnlijk lieten we het ons daarom nog eens extra goed smaken!

De bus pikte ons om 20:00 lokale tijd (één uurtje later dan in Nederland) op en reed ons naar het vliegveld, waar we vlot doorstroomden, het vliegtuig in. Het enige nadeel was dat de passagiere achter ons het nodig vond om tijdens de gehele 3,5 uur durende vlucht, met haar schelle stem haar complete doopceel te lichten tegen een voor haar ook volstrekt onbekend persoon.

Vannacht stapte ik ondanks alles toch iets na de klok van vier ons eigen heerlijke bed weer in en dat bleek een stuk beter dan daar in Griekenland!

Op dit moment draaien de wasmachine en droger alweer op volle toeren en is er al vrij veel van alle rotzooi vliegensvlug opgeruimd, met grote dank aan mijn eigen Janine natuurlijk.
We kunnen terugkijken op een zéér geslaagde vakantie, waarin het niet alleen erg gezellig was en we heerlijk hebben gegeten (op die paar keren in het all-in restaurant na dan), maar we ook lekker uitgerust zijn en zodoende nu aan onze derde en laatste week vakantie kunnen beginnen!

Ons laatste avondje uit

Vanmorgen zaten we opnieuw, zoals het de hele week al gaat, redelijk laat in de ontbijtzaal waar het ontbijt wordt geserveerd. Althans, geserveerd, je moet het zelf uit de bakken scheppen, want zo gaat dat nu eenmaal bij een all-in restaurant.

Daarna huurden we voor de laatste keer een viertal fietsen, want we hadden geen trek in nóg een luie dag. Zo fietsten we niet lang na het ontbijt over de daarvoor bestemde paden, langs de verschillende stranden, opzoek naar een verhuurder van Jet Ski's. Bas en ik hadden namelijk wel zin om even lekker los te gaan met zo'n apparaat, maar na enkele (vanwege de brakke zadels, pijnlijke) kilometers fietsen, vonden we nog steeds niets. Navraag bij een lokale strand-bedden-verkoopster, leerde dat we nóg verder moesten rijden om ons geluk te zoeken en zo deden we dat dan ook.

Na tien minuten kwamen we aan bij een krakkemikkige verhuurder van watersport attributen, maar de beste man bleek maar één Jet Ski te hebben, want van de andere was de pomp kapot. Één zo'n apparaat voor 15 minuten kostte €40,- euro en omdat we niet samen tegelijk konden racen, besloten we het te laten voor wat het was.

We fietsten daarop het hele stuk weer terug naar Kos Stad en kwamen onderweg een straatje tegen dat ik meende te herkennen. We gingen op onderzoek uit en opeens stond ik weer oog in oog met Attena waar ik (zo ik meen) vijftien jaar geleden eens mijn mijn ouders, oom en tante en nichtje Sylvana verbleef. Hoewel ik mij van het beeld van de straat weinig meer kon herinneren, herkende ik het gebouw aan de buitenkant direct en vooral toen ik naar binnen keek, kwamen de herinneringen weer boven.

We besloten terug te rijden naar ons eigen complex, waar we rond de klok van half 4 weer aankwamen en al lezend of spelend met ons mobieltje of iPod, de laatste restjes zonnestralen van deze dag meepikten.
Toen de zon zijn warmte na de klok van zes grotendeels had verloren, liepen we terug naar de kamer en luisterde Bas op mijn laptop nog naar lekkere muziek terwijl de meisjes zich alvast wat optutten voor de avond.

Het was vanavond namelijk ons laatste 'avondje uit' deze vakantie, want morgen rond een uur of 20:00 worden we weer al opgehaald met de bus en rijden we naar het vliegveld. Ons vliegtuig vertrekt daar om 22:30 (alles lokale tijd, het is hier één uur later) en hopen drie uren later weer met beide benen op de grond te staan.

We aten voor de laatste keer bij Van Gogh en net zoals alle avonden was het ook nu weer uiterst gezellig. Hoewel de accommodatie een klein beetje tegen viel, met name qua eten, kunnen daarom ook terugkijken op een geslaagde, gezellige en lekker luie vakantie, waarin we bovenal de batterijen voor de komende tijd weer opgeladen hebben!

Een wel heel bijzonder Grieks mythologisch ogend figuurtje

Bas ging zo op in de muziek die ik vanochtend op z'n telefoon zette, dat hij vanmiddag op het strand zijn 'lucht gitaar' erbij pakte en de complete solo in Master Of Puppets van Metallica meespeelde.

Omdat er nu weinig nieuws meer te vertellen valt vanaf het strand, beperk ik me in deze blog tot het lekkere eten, dat we evenals eerder deze week opnieuw bij Taverna Mike besloten te nuttigen.

De dames lieten zich een goede fles wijn inschenken en Bas en ik gingen opnieuw voor een glas Mythos, dat in tegenstelling tot gisteren, deze keer voor minder verbazende gezichten zorgde. Bij het bekijken van het voorgerecht bleek het echter moeilijk kiezen en Mike stelde daarom voor een aantal verschillende gerechten op tafel te zetten zodat we er gezellig met z'n vieren van konden eten. Zo gezegd zo gedaan en even later smulden we van onder andere brood met kruidenboter, gehaktballetjes, caesar salade, Mike special salade (met tonijn) en inktvis. Dat was dus vanaf het begin flink likkebaarden!

Ook het hoofdgerecht was weer heerlijk. Zo bestelden mijn drie reisgenoten een bord giro's en kon Bas het niet laten om een extra portie te bestellen, die dan ook rijkelijk versierd werd met een papegaai en een wel heel bijzonder Grieks mythologisch ogend figuurtje.
Mijn biefstuk met pepersaus, geserveerd met wat frietjes en een extra bordje rijst was overigens ook erg lekker, om nog maar niet te spreken van de mee geserveerde groente!

Door het gezellige kletsen trok de avond echter snel aan ons voorbij en voordat we het wisten, werd het alweer tijd voor een toetje. Zowel Noortje als Janine bestelden daarop een met vuurwerk geserveerde bananasplit terwijl Bas uiteraard weer een capuchino met amaretto bestelde en ik ondertussen genoot van een heerlijke vanille milkshake.

Het was weer erg gezellig bij Mike en hij maakte er weer een feestje van. De aperitiefjes die we van 'het huis' geserveerd kregen, stonden weer bol van de alcohol, maar gleden desondanks gemakkelijk naar binnen. Daarop besloten Bas en ik nog eventjes met Mike op de foto te gaan, die dat absoluut niet durfde te weigeren!

Voor de mensen die nog eens een bezoekje brengen aan het Griekse Kos is Taverna Mike een echte aanrader! Het is geen chique noch hippe tent, maar het eten smaakt er fantastisch!

Een dikke rookpluim leek de zonsondergang in te luiden

Vandaag begon de dag met een telefoongesprek dat je liever nooit voert. Jozien belde Janine en vertelde dat haar zwager Nico was omgekomen bij een noodlottig ongeval in Rotterdam. Hij kwam op de fiets van zijn werk toen hij werd aangereden door een scooter en vervolgens ongelukkig op zijn achterhoofd terecht kwam en zodoende 's avonds al overleed.

Het zijn van die dingen de hele dag en nog lang daarna door mijn hoofd kunnen spoken. Wat zit een ongeluk dan toch letterlijk in een klein hoekje en wat kan het snel afgelopen zijn met alle pret. 's Ochtends ga je naar je werk en zeg je je vriendin gedag, maar 's avonds zul je haar vervolgens nooit meer begroeten.
Dit zijn de gebeurtenissen die mij diep raken en die mij herinneren aan het feit dat we vooral van het leven moeten genieten, zoals ook ome Leen ons leerde. Zijn pijnlijke laatste woorden, om ze nog maar eens aan te halen "Probeer bewust te leven en geniet van elke dag", is toch ook op deze gebeurtenis van toepassing.
Nico (hier rechts op archiefbeeld) was pas dertig jaar en dus veel te jong om deze wereld, waar je naast een hoop ellende ook heel veel lol kunt beleven, overhaast te moeten verlaten. Hij laat een vriendin en waarschijnlijk veel andere dierbaren achter.
Ik vond 'm een sympathieke gast, kende 'm overigens oppervlakkig van verjaardagen en feestjes bij Jurien of Jozien en bijvoorbeeld van de WK finale in juli waar we nog de hele avond naast elkaar de wedstrijd gevolgd hebben en ik nog zo moest lachen om zijn fanatisme.

Erg vervelend vinden we het ook dat we nu in deze tijd er even niet kunnen zijn voor onze vrienden, die deze klap toch moeten verwerken. Uiteraard hebben we contact gehad, maar het is te ver weg om even écht je medeleven te kunnen betuigen. Toch denken we hier iedere dag aan ze en leven mee met Marijke, Jozien, Jurien, de rest van familie De Wit en uiteraard Nico's familie en dierbaren, die we niet kennen, maar die wel de aandacht verdienen nu ze zo'n heftige gebeurtenis moeten zien te verwerken. Iemand plotseling verliezen doet altijd pijn, vooral op zo'n jonge leeftijd. Sterkte…

Lees het nieuwsbericht over dit ongeval op RTV Rijnmond



Het was vandaag weer veel luieren op het strand en af en toe voorzichtig een gokje wagen om het water te betreden, zodat er weer een eindje gezwommen kon worden in het vandaag wel heel erg zoute water. Na een baantje op z'n tijd was het vervolgens weer een goed moment om in te dutten en optimaal gebruik te maken van de luier-vakantie.
Het waaide vandaag overigens ook vrij aardig en het welkome windje zorgde niet alleen voor verkoeling, maar ook dat Bas en Janine aan het einde van de middag flink rood gekleurd weer terugkeerden op de kamer.

's Avonds huurden we weer een viertal fietsen, althans van huren was eigenlijk geen spraak, want we kregen ze deze keer gratis en voor niks mee, waarschijnlijk vanwege onze pech met de buggy's gisteren, maar de echte reden kregen we niet te horen. De verhuurder wuifde ons namelijk weg met een "het is wel goed zo" gebaar en daar maakten wij dankbaar gebruik van.

Na een stukje fietsen kwamen we evenals eerder deze week weer aan in de haven van de stad, waar een ferry met een dikke rookpluim de zonsondergang officieel leek in te luiden.
We vonden een romantisch ogende ingang naar een nog romantischer en pittoresk straatje, waar we een wel heel gezellig ogend restaurantje aantroffen, dat ook nog eens uitzicht bood op een stukje Griekse vergane glorie.
We streken neer en bestelden opnieuw een lokale 'Mythos' die niet echt binnen de categorie 'small' leek te vallen zoals de ober ons wel wilde doen geloven. We bestelden een heerlijke maaltijd, hadden het ondertussen erg gezellig en hoewel het eten minder goed smaakte dan gisteravond, was de Coupe Denmark Dame Blanche juist wél een stuk beter en gaat dit exemplaar met een 8,5 het archief in.
Helaas bleek de koffie met Amaretto ook een stuk minder goed te pruimen dan verwacht en bleek het aperitiefje, dat de ober aankondigde als 'Greek vitamine' wel erg sterk!

Bijna achteruit van de alcoholische versnaperingen fietsten we, na het zien van een gevaarlijk met vuur spelende straatartiest, daarom weer terug naar 'huis' kropen snel het bed in na deze 'vermoeiende' vakantiedag!

Als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt

Na een tankbeurt kon de dag vandaag pas écht beginnen. We hadden vandaag twee buggy's tot onze beschikking om mee over het eiland te crossen en dat hebben we gedaan ook!

Op onze eerste stop kwamen we uit bij een zoutmeer, waar we stopten om wat te drinken en verder te bekijken waar we naartoe wilden gaan. Bas en ik leefden ons op deze vlakte echter even lekker uit met onze nieuwe speeltjes, waardoor het profiel op de banden binnen een mum van tijd vol zat met een dikke laag modder.
We reden vervolgens verder, de bergen in, waar we steeds een beetje hoger boven de zeespiegel kwamen. Via stoffige onverharde landweggetjes slingerden we door de bergen heen en maakten een volgende stop om te kijken waar we nu eigenlijk zaten!
Het eiland Kos lijkt qua kustlijn erg veel op ons eigen Goeree Overflakkee en ook de grootte van het eiland komt aardig overeen. Het enige nadeel is dat op de kaart maar een aantal wegen stond aangegeven en de wegen die wij betraden uiteraard met geen mogelijkheid op de kaart te herleiden waren.

Dan maar verder op ons gevoel en zo reden we door dorre gebieden, langs echte Griekse geiten en kwamen via verschillende dorpjes en vreemde rotondes bij het vliegveld uit, waar we onze buggy's weer eventjes parkeerden voor de lunch.
We troffen een simpel tentje aan waar we besloten de spreekwoordelijke proef op de som te nemen en dat bleek de goede keuze, want terwijl de vliegtuigen ons om de oren vlogen smaakten de salades naar hartelust!

Na een heerlijke maaltijd, vertrokken we richting een van de kustplaatsjes om daar eventjes een stukje strand mee te pikken. Uiteraard konden Bas en ik het niet laten om onze snorkels er bij te pakken en hoewel het ook aan deze kant van het eiland onder water een dooie boel bleek, vonden we hier en daar toch nog wat interessante schatten. Hier vonden we in ieder geval een aantal mooie schelpdieren en zwommen er grotere vissen dan voor het strand bij ons eigen appartementen-complex. De opbrengst van deze duiktocht was toch meer dan we in eerste instantie verwachtten, want hoe wel ik het moest doen met een halve, kwam Bas met maar liefst drie hele euro's boven water!

We reden daarna off-road weer verder en kwamen uit bij een oud fort dat het 'Fort van Antimachia' bleek te zijn. We betraden het verlaten ogende fort met uiterste voorzichtigheid via de hoofdpoort en zagen al gauw dat waar eens de entree-gelden geheven werden, het nu akelig stil bleek. Het fort lag er verder inderdaad verlaten bij. De verlichting die eens de paden verlicht had leek al in geen tijden meer gebrand te hebben en hoewel we tussen alle vergane glorie ook nog een kapelletje aantroffen, bleek ook hier al in geen tijden iemand geweest te zijn.
Het moest vroeger waarschijnlijk een toeristische trekpleister geweest zijn, maar het leek nu in allerijl verlaten. Zelfs de toiletten en een schijnbaar souvenirs winkeltje lagen er bij alsof men per direct uit dit historische fort was vertrokken. Ook de vele gigantische distels leken in de brandende zon, van ellende het loodje te hebben gelegd.
Erg jammer, want Bas en ik probeerden ons voor te stellen hoe de Grieken hier op de kantelen stonden toe te kijken hoe de Turkse legers het Griekse eiland bestormden, maar daar was helaas niets meer van terug te vinden.

Daarop reden we verder over verlaten landweggetjes en genoten van het panoramisch uitzicht over het overwegend vlakke eiland. Met z'n vieren reden we uiteindelijk naar het plaatsje 'Zia' waar we wat winkeltjes afstruinden en wat dronken bij een leuk, in Griekse kleuren geschilderd tentje, waar we bij binnenkomst nog verrast werden met een bijzonder stukje Hollandse nostalgie.

Het was al na vijven en we besloten terug te rijden naar het appartement. Via een bochtige en nieuw geasfalteerde weg, scheurden we met hoge snelheid naar beneden. Eerst zag ik Bas en Noortje hard lachend achter ons rijden maar even later zag ik niemand meer achter ons en ik had niet het idee dat ze ons tempo niet bij konden houden. Voor de zekerheid keerde ik terug en keek automatisch de ravijnen in of ze toch niet beneden lagen. Toen het echter wat langer duurde voor we ze op onze terugweg weer terug vonden, ging ons hart toch sneller kloppen, maar gelukkig vonden we ze in een bocht naast de kant van de weg, waar Bas enigszins gedesillusioneerd naar zijn buggy stond te kijken. Ze bleken erg veel geluk te hebben gehad, want een losgetrilde bout gooide roet in het eten en zodoende bleek het stuur alle kanten op te draaien maar de wielen bleven alleen maar recht staan. Erg gevaarlijk als je je bedenkt dat er opeens flinke afgronden langs de wegen op kunnen doemen en we waren dus maar wat blij dat dergelijk leed ons bespaard was gebleven.

We belden het verhuurbedrijf en die zou snel iemand naar ons toe sturen om ons op te halen. Het enige dat we konden doen hier in de bergen, was rustig afwachten en zodoende maakten de meiden van de nood een deugd en pikten nog enkele zonnestralen mee.
Het wachten duurde echter behoorlijk lang en nadat Bas na een uur voor de tweede keer gebeld had en er opnieuw een uur later nog steeds niemand bij ons was, belde Janine naar de mensen van Sunweb om hulp te vragen. In een ultieme poging om terug in ons appartement te komen, reden Janine en ik een flink stuk terug naar Zia, maar precies toen we daar aankwamen, kwam het bericht dat er een trailer bij Bas en Noor gearriveerd was. De beste man had uren rond gereden maar kon ons niet vinden en dus reed ik zo snel ik kon weer terug naar de 'crash-site'. Daar bleken Bas en Noor al reeds opgepikt te zijn en dus scheurden Janine en ik met hoge snelheid verder naar beneden. Hoewel Janine het eigenlijk niks vond, was ik volledig in m'n sas en voelde me als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt.

Na 2,5 uur wachten en bellen kwamen we na de laatste 7 kilometer eindelijk in ons appartement aan en na een flinke opfris beurt (we zaten van top tot teen onder het stof!) vonden we een leuk tentje vlak buiten het park. Daar leerde ik op aandringen van eigenaar Mike (van Taverna Mike) een plaatselijk biertje drinken en kreeg Bas bijna lange oren van de overheerlijke salade die de beste man bereidt had.
Ik nam, omdat de man bijna wanhopig de lokale kaart promootte, een Souvlaki en ook de rest van mijn gezelschap nam iets Grieks, wat erg goed in de smaak viel moet ik eerlijk bekennen.
Bij het toetje nam Mike nog even een groepsfoto als aandenken en hoewel hij niet op de kaart stond, bleek men in de keuken toch zo handig om een Dame Blanche voor mij te maken! De slagroom was heerlijk en ook de warme chocoladesaus was goed te nassen, maar het vanille-ijs liet wat te wensen over en dus waardeer ik dit toetje met een 7 min in mijn Dame Blanche Archief.

Zo kwam ook meteen een einde aan een leuke, gezellige, intensieve, maar vooral ook spannende dag! Morgen weer een dagje luieren op het strand en daarna zien we wel weer verder. We hebben tenslotte vakantie!

Als bonus vandaag een filmpje waarin ik de buggy van Bas eventjes uittest bij het zoutmeer. De plaggen modder vlogen mij vervolgens om de oren!