Col Raiser Revisited

Op de laatste dag van de wintersport, de dag waarop je ook weer vertrekt, laten veel mensen verstek gaan en wachten geduldig op de terugreis die voor de deur staat. Dat is zonde, vinden wij, want ook de laatste dag moet je ten volste benutten en omdat onze bus pas om 21:00 vanavond zou vertrekken, trokken we ook deze laatste dag de piste nog op. De Col Raiser welteverstaan.

We hadden een bepaald gedeelte nog niet gehad op de Col Raiser en dus gingen we dit keer verder de berg op dan we eerder deze week gedaan hadden. Helemaal bovenop het topje van de berg bleek het uitzicht wederom, zoals de rest van de week, adembenemend. Ik klom dan ook nóg verder de berg op, waar niemand anders was en waar ik dus ongestoord van het uitzicht op een van de vele dalen kon genieten. Overal om me heen zag ik bergtoppen, keek ik in een duizelingwekkende diepte en kon wel tientallen kilometers ver kijken.
Bovenop de top had men een kunstwerk geplaatst, waarop je als een soort 360 graden panorama kon zien tegen welke bergen je op keek, hoe hoog ze dan wel niet waren en hoe ze heette.
Ook liet het kunstwerk de richting van verschillende grote steden zien en toonde hij zelfs de richting en de afstand tot een van onze volgende vakantiebestemming in september. Nog 7240 kilometer dus...

Natuurlijk probeerden we deze laatste dag nog wat zonnestralen mee te pikken. We moesten immers met een lekker bruin kleurtje terug komen!
Ook kreeg Janine vandaag weer skiles van Arie, die dacht haar wel even van een makkelijke piste te laten gaan en ons dan maar de moeilijke te laten nemen. Helaas, eenmaal beneden merkte Janine op dat ze zojuist de zwarte piste hadden genomen!

Ook in de stoeltjeslift, die ontzettend lang was en waarin het wel 10 minuten duurde voordat je boven was, was het genieten van het uitzicht op de fantastische brede piste. We zijn hier dan ook de rest van de dag niet meer weggegaan, want dit was toch wel een van de lekkerste pistes die we deze week hadden genomen (er waren eigenlijk zo veel lekker pistes!).

Aan het begin van de middag aten we nog gauw even een heerlijke Wienerschnitzel met patat in de gezellige tent midden op de piste, want dat zou weldra ook over zijn als we weer thuis waren.
Tegen een uur of half 3 was het dan toch echt tijd om de prachtige natuur achter te laten en langzaamaan naar beneden te glijden (soms in opperste concentratie). Ook werden de laatste capriolen en heftige stops gemaakt en toen we eenmaal beneden waren en we voor de laatste keer achter ons keken, beseften we dat deze wintersportvakantie er helaas weer op zat.

En dus stonden we vanavond, nadat we ons opgefrist hadden en nog voor de laatste keer in het hotel hadden gegeten, met onze koffers op de bus te wachten.

Weer naar huis, toch ook wel weer fijn...