Een, volgens onze reisgenoten, prachtig gebied dat we nog niet hadden gehad, was Piz Seteur. Tijd om daar dan vandaag eens naartoe te gaan.Het begon al goed. De eerste afdalingen waren vrij steil en dan met name voor Janine. Ook mijn moeder scheen er toch wat moeite mee te hebben en geef haar eens ongelijk, de pijnlijke val stond nog in haar geheugen gegrift. De dames (Paula en mijn moeder), hadden er in ieder geval veel lol in en dat is belangrijk!
Ook Janine kreeg dus al aan het begin van deze dag, pittige afdalingen voor haar kiezen. Geen probleem, want ze had een goede leermeester en er werd goed op haar gelet. Vooral onderaan de piste, waar we steevast naar boven keken hoe Janine naar beneden kwam. Niet alleen daarvoor overigens, want het adembenemende landschap was, zoals eigenlijk al de hele week, reden genoeg om even te stoppen en te genieten.
Janine had daar volgens mij weinig tijd voor, want die zag ik alleen maar genieten als ze van de piste naar beneden kwam en uiteraard was er altijd nog even tijd voor een geintje als we weer eens even stopten.
Tegen een uur of 12 gleden we naar de skihut, die zijn naam ontleedde aan het gebied. Rond die tijd werd het ook wat bewolkter en toen leek bijna alles wit.
Nadat we wat gedronken en een paar keer dezelfde piste genomen hadden, namen we de stoeltjeslift naar de volgende mooie afdalingen. Ook het zonnetje kwam toen weer aardig door en bovenaan de lift namen we nog even een smal, vals plat paadje langs de prachtige “besuikerde” rotspartijen en toen strekte zich een lange, vrij vlotte piste voor ons uit.
Na deze piste kwamen we aan de kant van de berg waar we eigenlijk wilden zijn. Verschillende stoeltjesliften brachten je waar je maar heen wilde en omdat die berghelling bestond uit verschillende fantastische pistes en een funpark, verbleven we daar eigenlijk de rest van de middag zo’n beetje.
Samen met mijn vader nam ik nog enkele verschillende liften, die ons helemaal naar het topje van de berg voerden, vanwaar we wederom een prachtig uitzicht hadden en we als een raket naar beneden konden skiën of boarden.
Rond 14:00 was het tijd om wat eten en aan de hierboven beschreven pistes, vonden we een leuk eettentje, waar we heerlijk buiten in het zonnetje konden eten. Hier loste ik ook nog een belofte in die ik uit solidariteit met mijn nieuwe werkgever had gemaakt en belofte maakt natuurlijk schuld.
Nadat we gegeten hadden werd het zo ongeveer tijd om ons op te maken voor de terugreis, want we moesten nog verschillende liften en dalen nemen, om uiteindelijk in Wolkenstein weer uit te komen en hier vandaan de bus terug naar Sint Cristina te nemen.
De laatste kilometers waren behoorlijk steil en lastig vanwege de hobbels die in de loop van de dag waren ontstaan. Gelukkig kwamen we allemaal heelhuids bij skihut La Stua aan, waar we gisteren ook al terecht waren gekomen. Hier dronken we, terwijl we uitzicht hadden op de laatste restjes zon die op de bergen scheen, een glaasje limonade of verschillende bombardino’s zoals Jan hier demonstreert.
We waren al op tijd thuis, zodat we vanavond enigszins uitgerust aan tafel konden verschijnen. Het was onze laatste officiële volledige dag. Morgenochtend staan we wat vroeger op om de koffers alvast in te pakken, want om 10 uur moeten we onze kamer uit. De rest van de dag gaan we echter nog wel de bergen in met onze skies en snowboard, maar zullen ons daarna met behulp van de douche in de kelder weer op moeten maken voor de terugreis.
Als alles goed gaat vertrekken we morgenavond om 21:00 weer richting Holland en zijn we zondag in de loop van de middag weer thuis.
Het zit er dus helaas alweer bijna op, maar ergens heb ik ook wel weer zin om thuis lekker achter mijn drumstel te kruipen en met Gijsje te kroelen.
Ik kan met een gerust hart zeggen dat ik een fantastische week heb gehad en ik mag denk ik ook wel voor Janine spreken. Graag wil ik ons reisgezelschap bij deze dan ook alvast al bedanken, ookal zullen ze dit pas lezen als ze thuis zijn.
Italië is zéker een prachtig land om je skievakantie te vieren. Als je de kans krijgt en de mogelijkheid hebt, zeg ik zéker doen!
