Vandaag vertrokken we, nadat we op het gemakje hadden ontbeten, rond een uur of half 10 richting de Seiser Alm. Hiervoor moesten we eerst een flink stuk met de bus en stapten we over in de gondel om naar de andere kant van de berg te gaan. Ik zat dan ook met mijn moeder, Jan & Paula, met Arie en natuurlijk met Janine in een gondel. Mijn vader en Hanneke zaten in een andere.Bovenaan de berg bleek dat in het gebied, Seiser Alm genaamd, het zonnetje vol door het dal scheen. Janine en Paula namen de stoeltjeslift naar beneden, maar zelf nam ik met de rest van de groep een vrij smal paadje naar beneden, dat uitkwam op een grote brede piste. Hier nam ik even de tijd om van de bijzonder mooie omgeving te genieten. Het dal lag onder een dikke laag sneeuw en in de verte rolden de wolken over de hoge bergtoppen.
Ook mijn vader stond even naar het adembenemende schouwspel te kijken, dat zich vlak voor onze neus voltrok. Daarna gleed hij snel op z’n skies naar beneden, naar het restaurant, om zich bij de rest van de groep te voegen.
Ik volgde zijn voorbeeld.
Bij het restaurant lieten we Janine, op eigen initiatief, achter op de oefenweide zodat ze op haar gemakkie haar bochtenwerk kon oefenen.
Zelf ging ik (wel met tegenzin want ik laat Janine dan ook niet graag alleen) met de rest van de club enkele liften in om uiteindelijk bij de Monte Piz uit te komen. Nadat we een vervelend vlak pad hadden genomen (skiërs komen hier makkelijker overheen dan snowboarders) bleek de Monte Piz een zeer snelle, steile, brede, maar vooral een heerlijke piste te zijn. Nadat we deze piste enkele keren opnieuw hadden genomen en wederom genoten van het besneeuwde landschap vanuit de lift, besloten we onderaan de Monte Piz even iets te drinken.
Het zonnetje scheen hier heerlijk in ons gezicht, maar opeens kwamen de wolken over de bergtoppen heen en wisten we dat het snel gedaan zou zijn met het zonnen. We gingen nog even op de foto met waarschijnlijk de oudste bediende in het hele gebied, maar namen daarna nog snel een paar keer de lift om na een paar snelle afdalingen weer terug te keren naar het dal waar Janine in haar eentje bezig was. Hiervoor moesten we nog wel wat meer liften en afdalingen meepikken, maar uiteindelijk kwamen we dan weer bij het restaurant onderaan de berg terecht.
Binnen troffen we Janine aan en we besloten haar voorbeeld te volgen en gelijk maar gezellig met z’n allen wat te eten. Ze had lekker haar bochtjes geoefend maar was toch ook wel toe aan een lekker hapje.
Nadat de Wienerschnitzels en de Frankfürter worsten naar binnen waren gewerkt, besloten we de piste weer op te gaan.
Toen kwamen we echter voor een onaangename verrassing te staan, want mijn vader kon zijn ski’s niet meer terugvinden. Die móésten wel door iemand meegenomen zijn! Vlak bij de plaats waar hij zijn ski’s had neergezet, stond echter nog één paar dat verdomd veel op zijn eigen, welliswaar gehuurde, ski’s leek. Mijn moeder opperde direct dat hij die ski’s dan maar moest pakken, maar mijn vader en ik waren het er over eens dat hij dat niet kon maken. Het was ook maar gissen of deze ski’s van dezelfde persoon waren.
Mijn vader besloot dan maar netjes te wachten of de betreffende ski’s zouden overbijven en genoot vanaf het terras van de zon, terwijl ik met Janine de oefenweide in trok. Daar oefende ze toch weer haar bochtenwerk, maar het ging niet echt lekker. Ze viel een aantal keren op haar toch al pijnlijke knie en toen ze uiteindelijk ook nog eens aan het einde van de skilift op haar hoofd viel (en ik er weer overheen), was ze er helemaal klaar mee.
Mijn moeder stelde dan ook voor haar ski’s eens uit te proberen en omdat mijn moeder en Janine dezelfde maat schoenen hadden, kwam Janine even later op de ski’s voorbij. Hier had ze zichtbaar meer ervaring mee dan met het boarden en dus kropen we samen in de stoeltjeslift om het hogerop te zoeken.
Na een tijde boarden en skiën, besloot mijn vader de overgebleven ski’s toch maar mee te nemen en het verhaal aan het ski-verhuur-bedrijf uit te leggen.
We namen de stoeltjeslift naar boven en daar namen we de gondel weer naar beneden, naar het dorpje toe (helaas kon je niet van de andere kant naar beneden boarden).
Daar aangekomen moesten we over een brug, die over het water liep, om het dorp in te komen, maar hier gebeurde opnieuw iets erg vervelends.
Mijn moeder gleed aan het einde van de brug, waar het al iets naar beneden liep, hard onderuit en landde op haar kont, maar schoot door met haar hoofd op het beton. Ook viel ze op haar arm, waaraan ze van een slijmbeursontsteking genezende is. Het werd even zwart voor haar ogen, maar daarna schreeuwde ze het uit van de pijn. Het was een ook erg vervelend voor ons om haar zoveel pijn te zien hebben, maar nadat we haar opgevangen hadden en ze weer wat tot rust gekomen was, kwamen we na een tijdje toch in het dorpje aan.
Hier liepen we naar de ijssalon en daar streken we dan ook met z’n allen neer, om een bakje koffie en (voor mij dan) enkele bolletjes straciatella te bestellen!
Even later reden we met de bus terug naar het hotel en stapten bij de Maciaconi uit. Hier kochten we een hele stoere, wit lederen helm voor Janine, zodat ze niet meer pijnlijk op haar hoofd ten val kon komen. Ook regelde mijn vader een paar nieuwe ski’s bij het verhuurbedrijf en na een pittige klim met al onze spullen nog in onze handen, schoven we na een warme douche, weer aan voor het avondeten, dat werd afgesloten met nog wat uurtjes in de bar (waar ik onder andere weer genoot van een bombardino) en een paar spelletjes Domino die Janine bijna allemaal won en daarmee een gedesillusioneerde Jan & Paula achter zich liet!
Had ik het gisteren trouwens niet al over Janine’s zere knie? Dat is absoluut niet gelogen en om aan te tonen dat Janine er niet kleinzerig over doet, hierbij een foto als bewijsstuk.
Als bonus een kort filmpje waar Janine op haar snowboard van het oefenweidje komt. Morgen heeft ze weer les en ik hoop dat het dan weer veel beter gaat! Tot morgen!
PS: Mijn moeder maakt het goed, al heeft ze vrij veel last van haar arm. Hopelijk is het morgen weer over.
Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.
