Eindelijk in Italië!

De vakantie is eindelijk begonnen! Nadat we allebei al een tijdje aan het aftellen waren, werden we gisterenmiddag om 16:00 opgehaald door taxi Hameeteman, die ons (nadat we allemaal thuis waren opgehaald) bij de Capelse Brug bij Rotterdam op de bus zou zetten.
Zo gezegd zo gedaan en het werd in het taxibusje dan ook al gauw gezellig. Helemaal toen we vóór de eerste overstap in Nederweert, een ongelooflijk stotterende buschauffeur bleken te hebben! Onder andere het woord ha-ha-ha-ha-ha-handbagage bleek een ongelooflijke opgave voor deze man!

Nadat we overgestapt waren op een andere bus in Nederweert (eindelijk want we hadden zo’n 1,5 uur vertraging opgelopen door drukte rondom Eindhoven), hadden we zowel een mannelijke als een vrouwelijke buschauffeur. In die bus was het trouwens ook weer erg gezellig, maar de avond naderde snel en velen maakten zich op voor de nacht met een kussen en een deken.
In principe kan ik normaal niet slapen in de bus, maar heb er deze keer toch erg mijn best voor gedaan. Met een aardig resultaat overigens, want ik heb toch nog wat uurtjes slaap kunnen meepikken. Voor Janine geldt overigens precies hetzelfde.

Toen het licht werd en we goed en wel allemaal wakker waren, waren we al bijna bij de Italiaanse grens en omdat ik bijna voorin de bus zat kon ik goed op de weg kijken. De omgeving werd ook steeds mooier met al de besneeuwde bergen en dalen en het was ook nog prachtig weer. De zonnebrillen moesten zelfs uit de tas gehaald worden, terwijl Arie ondertussen nog een klein tukkie deed.

Eindelijk, rond een uur of 12, na zo’n 20 uur onderweg te zijn geweest, bereikten we Hotel Kristiania in volledig besneeuwde Santa Cristina. Nadat we daar eerst de koffers naar de hal hadden gesjouwd, dronken we na het inchecken een kopje koffie (ik een Cola).
Op de kamer gekomen hebben wij eerst onze spullen uitgepakt en gekeken of onze boards de reis goed hadden doorstaan. Dat bleek gelukkig zo te zijn, en we brachten ze daarna dan ook naar de gloednieuwe kelder, waar onze spullen veilig achter slot en grendel gingen in een eigen locker.

We fristen ons allemaal wat op en besloten lekker naar buiten te gaan, lekker een stuk wandelen, want het is niet zo slim om na zo’n vermoeiende reis al meteen van de piste af te komen. Daar beginnen we morgen pas mee, we hebben immers maar een 7 daagse piste pas en dus kunnen we nog tot komende zaterdag doorgaan.
We liepen dus met z’n allen naar beneden en regelden eerst voor sommigen nog wat ski’s bij Rudi, daar komt de rest van ons gezelschap al jaren dus dat was “oude jongens krentenbrood”. Zelf poseerde ik buiten bij Rudi nog even met een heuse Italiaanse ridder.

We vervolgende onze weg naar de skischool, om snowboardles voor Janine te regelen. Uiteindelijk regelden we voor haar, voor morgenochtend, 2 uren privé les zodat ze de volle aandacht krijgt.

Daarna begonnen we aan een lange wandeling naar Wolkenstein, een dorpje verderop. We hadden een prachtig uitzicht op verschillende bergtoppen, een kasteel, en nog meer bergtoppen.
Na ongeveer een uur gelopen te hebben over een smal pad, kwamen we in Wolklenstein aan, waar we regelrecht naar ‘Mozart’ liepen. Dit bleek ook al een jarenlange traditie van ons gezellige reisgezelschap (mijn vader en moeder, Jan & Paula en Arie & Hanneke). Iedereen begon bij binnenkomst al hevig te kwijlen van al het lekkers en we zochten een heerlijk stukje taart uit.

Op de terugweg werd een beetje duidelijk hoe veel sneeuw er eigenlijk ligt, toen ik een paar stappen buiten het pad zette. Ook Janine poseerde nog even in de sneeuw. Het werd echter al snel donker dus het was opschieten geblazen, maar gelukkig was het pad prachtig verlicht.

We waren op tijd terug in het hotel en eindelijk kon ik op m’n gemakkie een douche pakken en daarna schoven we aan tafel voor het avondeten.
Hier hebben we met volle teugen van genoten want we waren nog flink vermoeid van de reis en van onze lange wandeling. Daarom duurde het ook niet lang voordat we op bed lagen en het was dus nog maar half 10 toen we op onze kamer belandden.

Morgen voor het eerst op de plank. De condities zijn uitstekend, dus we gaan er het beste van maken. Tot morgen!