Seiser Alm Revisited

Janine en ik besloten deze dag eens samen door te brengen. Vooral omdat Janine nog niet zo goed kan snowboarden, dachten we er goed aan te doen om samen een wat gemakkelijke piste op de Seiser Alm uit te zoeken, zodat Janine daar goed kon oefenen. De rest van de groep zou naar een ander gebied gaan en zich later wellicht weer bij ons voegen.

Zo gezegd zo gedaan en toen we onze spullen uit de locker in de kelder hadden gehaald en iedereen zijn schoenen had aangetrokken, was het nog eventjes haasten voor de skibus, maar toen we eenmaal in de goede bus zaten (nadat we nog een keer waren overgestapt), bracht hij ons naar Ortisei waar het op dat moment -4 graden celcius bleek te zijn. De gevoelstemperatuur lag echter iets hoger maar zeker als je lekker bezig bent op de pistes merk je er niks van, want dan is het toch alleen maar zweten geblazen.

Janine was er helemaal klaar voor en had er veel zin in en dus liepen we vol goede moed richting de eerste cabinelift. Dat was nog een eindje lopen vanaf de bushalte en onderweg stopte ik dan ook nog even om een van de ijsfonteinen, die zich midden in een rivier van gesmolten sneeuw bevindt, op de foto te zetten.

Na enkele liften genomen te hebben, kwamen we uiteindelijk aan op de piste waar we zijn moesten. Janine deed echter eerst nog 2 rondjes door de oefenweide maar was dat gauw zat en ze was dan ook binnen een mum van tijd op de gewone piste terug te vinden. Die piste was natuurlijk veel langer, breder en beter dan de oefenweide en ze oefende zich dan ook suf op haar bochtenwerk.
Toch ging het nog niet echt van harte. De linkse bochten zijn bijna geen probleem meer, maar de rechtse heeft jammer genoeg nog niet zo heel goed onder de knie. Kan ook niet, je hebt allemaal een kant waar je minder makkelijk naartoe draait en zoveel boardervaring heeft ze nu ook weer niet. Het is natuurlijk ook pas de vierde dag dat ze eigenlijk écht aan het boarden is.

Na een paar uurtjes besloten we wat te gaan eten, want we rammelden van inspanning. De keuze viel uiteindelijk op een overheerlijk bord Kaiserschmarrn, dat binnen een mum van tijd in onze buik verdween.
Daarna gingen we direct weer verder en ze maakte (hoe langzaam ze het zelf ook vond gaan), duidelijk vooruitgang.

Zo rond een uur of half 3 besloten we weer even wat te relaxen en we ploften dan ook in de ligstoelen voor het restaurant op de piste. Vanuit die stoelen hadden we wederom weer een prachtig uitzicht over het dal en in combinatie met de zon in ons gezicht hadden we het prima naar ons zin. We maakten zelfs nog even van de gelegenheid gebruik om nog maar eens samen op de foto te gaan.

Tegen het einde van de dag kwam ook de rest van de groep naar het gebied waar wij bezig waren en zo gingen we met z’n allen weer terug naar boven en aan de andere kant van de berg, hoe kan het ook anders, naar beneden.
In Ortisei aangekomen, dronken we met z’n allen onder andere een Bombardino op het aangenaam verwarmde terras van café Haiti.
We waren vandaag lekker op tijd thuis, want iets na half zes stapten we weer in onze hotelkamer en hadden dus nog even lekker twee relax uurtjes voordat we aan tafel voor het avondeten werden verwacht.

Na dit (overigens heerlijke) avondeten, moest er natuurlijk nog even in de bar gehangen worden. Jan is namelijk verzot op spelletjes en gezien hij de afgelopen paar keren met Domino van Janine verloren had, zinde hij ook vanavond weer op wraak.
Gelukkig voor Jan zat het geluk aan zijn kant vanavond en dus pakte hij eindelijk zijn revanche op de afgelopen paar avonden. Hij vroeg zelfs nog of ik dit expliciet op mijn weblog wilde vermelden, zodat hij zijn gezichtsverlies weer iets kon compenseren. Nou Jan, bij deze…

Ik ga maar eens slapen, want ik ben ongelooflijk moe. De vele inspanningen beginnen zo half in de week zijn tol te eisen, dus ik hoop dat ik morgenochtend toch goed uitgerust aan de ontbijttafel kan verschijnen. Wat gaat morgen ons weer brengen?...