Met vriendelijke groet, de Officier van Justitie

Toen ik zojuist op de bank een eierkoek naar binnen zat te werken, hoorde ik uit de gang een ietwat paniekerig "Euh... schat..." komen. Ik wist niet wat er aan de hand was, maar toen ik Janine met de post in haar handen de kamer in zag lopen, sprong er direct een lichtje bij me aan.
In haar handen herkende ik de enveloppe waar ik al een tijd op zat te wachten en helaas was hij nog exact aan mij gericht ook...

De inhoud van de enveloppe vertelde mij op subtiele wijze dat ik verdacht werd van een strafbaar feit en liet mij ook nog even fijn alle details zien.
Dat was eigenlijk oud nieuws, want ik wist natuurlijk allang dat ik ondeugend was geweest, maar Janine en ik waren vooral benieuwd naar de laatste regel van het document.
In de rode balk onderaan de brief stond namelijk een sanctiebedrag vermeld van een hoogst onvriendelijke €330,-...

Met vriendelijke groet,
De Officier van Justitie

Ik schrok op uit mijn dagdroom...

Vandaag dacht ik dat ik eindelijk een leuk prijsje in de Staatsloterij had gewonnen toen ik een flink gebrul buiten voor het kantoorpand hoorde, maar vond het toch wel vreemd omdat de trekking pas zondag is.

Ik keek naar buiten en zag deze prachtige rode Ferrari F430 staan en zag Winston Gerschtanowitz (die overigens helemaal niet van de Staatsloterij is) in gedachten al uit stappen met een bos bloemen en een cameraploeg (die overigens nooit in de bolide zou passen!) en zag mezelf de sleutels al in ontvangst nemen...

De Ferrari gaf echter gas en ik schrok op uit mijn dagdroom...

"Zullen we het gras even maaien?"

Ik zeg wel dat ik tegenwoordig regelmatig gebruik maak van de sportfaciliteiten op de zaak, maar tussen zeggen en doen zit een groot verschil. Om het te bewijzen besloten we vandaag eens wat foto's te nemen toen ik samen met Koen aan't "pompen" sloeg...

Koen (of De Koenoe voor insiders) demonstreert hier dan ook hoe hard hij werkt om straks ultra-gespierd over het strand te kunnen lopen en showt dan ook graag het resultaat tot nu toe.
Ook ik moest er aan geloven tijdens een set die ik met 't zweet op m'n hoofd naar boven werkte (een goed excuus: ik zweet gauw!).

Af en toe moet er ook even gepuzzeld worden met de gewichten totdat we het ideale gewicht hebben bereikt om mee aan de slag te gaan volgens onze eigen gedownloade sportwijzer.
Koen laat dan ook even zien dat hij na het puzzelen direct aan de slag gaat om een flinke brede vent te worden.

Of wat dacht u van deze oefening? Die steevast begonnen wordt met de vraag van Koen: "Zullen we het gras even maaien?" dat refereert aan het aantrekken van de benzinemotor van een échte grasmaaier.

Oh ja, nog even de resultaten natuurlijk na het sporten. Koen's dikke spierballen zijn goed te zien na alle oefeningen en ook ik moest er aan geloven, terwijl ik het vooral moet doen met dikke armen omdat er bij mij nog een flinke laag spekkies omheen zitten!

Zo gezond als een Vis(ser)

Afgelopen zondag schreef ik nog over mijn Opa Visser, dat hij met veel toeters en bellen vanuit de kerk richting het ziekenhuis van Dirksland werd gereden omdat hij tijdens de dienst onwel werd. Gelukkig was het niets ernstigs en mocht hij dezelfde avond alweer naar huis, maar de schrik zat er bij mij en de rest van de familie, goed in.

Des te gelukkiger was ik dan ook toen ik 'm vanavond zo gezond als een Vis(ser) en met veel praatjes zoals altijd weer op Oom Johan's verjaardag zag zitten en hij in geuren en kleuren vertelde over het voorval van afgelopen zondag. Zo ken ik mijn Opa weer, lekker druk, veel praatjes, leuke verhaaltjes, en uitgekookt als een échte vissepoot zoals hij zelf altijd zegt.

Iets anders dan vissen waren de prachtige vogeltjes van mijn neef Jeroen, die alle kleuren van de regenboog hebben en waar hij trots wat jonkies van toonde. Waar vind je een nog duidelijker verschil tussen een jongetje en een meisje?

Echte Rozenburgertjes

Jaap noemde ze al hamburgers maar dan...
Enfin, oer-Rozenburger Koen was afgelopen weekend jarig en wilde persé Rozenburgertjes trakteren, daar wij vaak (ja eigenlijk té vaak!) échte Stellendamse tompoezen eten. Helaas waren ze gisteren opweg naar de zaak al uitverkocht, maar nam hij vandaag zijn revanche!

Hij deelde ze naar hartenlust uit en er werd eveneens naar hartenlust van gesmikkeld! Zelfs door Suzanne, die naar eigen zeggen aan de lijn is en nèt daarvoor nog een grote gevulde koek naar binnen had gewerkt...

Wat precies het recept is weten we nog steeds niet, maar ze waren erg lekker! Getuige de lege papiertjes die overal binnen 5 minuten op ieders bureau te vinden waren...

Kroelen met Levi

De mensen die vaker mijn blog lezen krijgen misschien de indruk dat ik tegenwoordig meer met andermans baby's kroel dan met mijn eigen Janine, maar ik kan u gelukkig meedelen dat er aan de Sommelsdijkse Haven nog genoeg gekroeld wordt!

Vandaag mocht ik dan eindelijk met Levi kroelen. Ik had 'm vlak na z'n geboorte al een paar keer in het ziekenhuis bezocht maar nu Martha afgelopen woensdag naar huis mocht, kon ik lekker met 'm op de bank zitten en niet meer in de vreemde babykamer in het ziekenhuis, met al die andere kinderen en enge slangetjes (en dito zusters!).

Het ventje is nog zó klein dat hij gemakkelijk op Chris' hand past. Ook Janine moest er natuurlijk eventjes lekker mee kroelen en wie had ooit gedacht dat we Cor nog eens met zo'n lief klein baby'tje in z'n armen zouden zien zitten?

Het leek er dan ook op dat ie het ook wel een beetje eng vond toen Levi wat geluidjes maakte!..

Ik kon niet anders dan onmiddellijk naar de spoedeisende hulp

Even een kort berichtje over mijn lieve opa Visser. Vanmiddag om 13:00 schrok ik nogal toen ik door mijn vader gebeld werd dat Opa onwel geworden was in de kerk dat ze hem naar het ziekenhuis hadden gebracht. Ik kon niet anders dan onmiddellijk naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis rijden om te kijken hoe het met mijn lieve opaatje ging.

Gelukkig viel alles mee. Hoewel de brandweer, ambulance én politie uitgerukt waren naar Stad omdat mijn Opa niet meer aanspreekbaar was in de kerk, was het gelukkig niet van zijn hart. Wél werd er een hartmassage gegeven omdat men even geen pols voelde, maar hij kwam gelukkig snel bij en liep zelfs zelf naar de ambulance.

In het ziekenhuis constateerde men dat hij een conditie van een jonge vent heeft en het waarschijnlijk te maken heeft met zijn medicijnen en de drukte die hij de afgelopen tijd heeft gehad om zijn 2 broers (waarvan er eentje overleden is afgelopen week) en zijn 50 jarige bruiloft. Twee jaar geleden viel hij ook al eens flauw toen mijn moeder net zijn haar aan't knippen was en ook dat liep gelukkig met een sisser af.

Natuurlijk waren zowel Opa, als Oma als de rest van de familie en kerkgangers hevig geschrokken, vooral ook door de hele toestand eromheen, maar gelukkig gaat het nu weer goed met Opaatje en mag hij waarschijnlijk vanavond zo niet morgen naar huis. Ik hoop het in ieder geval wel, want morgen, zo schrijft oud-dokter Maas op zijn weblog, zal Opa zijn broer Bas definitief terug brengen naar zijn geboortedorp en het zou wrang zijn als hij daar niet bij kon zijn...

Update 03-05-2009 19:30
Zojuist vertelde mijn moeder dat Opa op weg is naar huis en dat ze hem vannacht dus niet voor observatie in het ziekenhuis houden.

Ik heb het volste vertrouwen in dit project...

Vandaag was het dan eindelijk zover. Onlangs ondernam ik al een poging om eens bij Marc in z'n huis te kijken, maar toen kwam ik van een koude kermis thuis. De poging van vandaag wierp z'n vruchten af en Marc & Gaby kwamen net aangereden toen ik mijn auto bij het huis in Nieuwe Tonge parkeerde.

Ze hadden me beiden al gewaarschuwd dat het nogal een zooitje was en dat er ongelooflijk veel aan het huis moest gebeuren en dus was ik al enigszins voorbereid op dat wat komen ging en nam ik natuurlijk mijn camera mee (dat had ik overigens tóch wel gedaan!).

Ik volgde Marc en Gaby door de gang heen naar binnen en die voldeed al direct aan mijn verwachtingen. Terwijl Marc direct aan de slag ging, leidde Gaby me eventjes rond en kwam ik via de keuken in de woonkamer waar mijn oog meteen op de openhaard viel. Dat vind ik altijd zo leuk een openhaard, dan moet ik meteen denken aan het huis waar ik het grootste gedeelte van mijn jeugd doorgebracht heb in Stad aan't Haringvliet. Het was in de wintermaanden altijd erg gezellig om mijn vader de openhaard aan te zien maken en in mijn pyjama en badjas naar de tv te kijken met sissende en knetterende geluiden op de achtergrond.

Marc sloopte ondertussen de tegeltjes uit de vloer van de gang, terwijl ik via een oud smal trappetje (die niet meer terug zal komen in de nieuwe situatie) naar boven liep. Daar liep ik vrijwel direct de oude badkamer in, of wat het geweest was althans, want boven was al hard gewerkt zo te zien. De badkamer is trouwens een bijzonderheid op zich want in welk huis vind je een bad waar het water gewoon wegloopt door een gat in de muur en dat via een kort rubberen slangetje vervolgens over het dak van het aanbouwtje, in de goot verdwijnt?

Ook in de andere kamers was al duidelijk hard gewerkt om alles wat oud en onbruikbaar was eruit te slopen. Althans, onbruikbaar? Marc vertelde me dat hij het hout dat hij overal afsloopt, in kleine stukjes zaagt en regelrecht de openhaard in mikt... En daar lag dan ook al een aardige berg as in!

Al met al heb ik groot respect voor Marc, Gaby en de familie Melissant, die dit project weer tot een goed einde proberen te brengen. Ik heb er het volste vertrouwen in want ze hebben in het verleden al vaak genoeg laten blijken dit volledig in hun vingers te hebben. Marc heeft echter geen haast want hij durft er wel minimaal 3 jaar voor uit te trekken voordat hij het huis gaat bewonen! Ik ben nu al zeer benieuwd naar het eindresultaat!

Met 4 computers paraat om een fiasco te voorkomen

Al jaren geleden beloofden Keuf en ik elkaar de volgende keer dat punk-rock band Green Day in Nederland zou spelen er heen te gaan en nu 15 mei hun nieuwe album 21st Century Breakdown uitkomt, was ik al vol spanning of ze ook ons kikkerlandje aan zouden doen om hun nieuwe album te promoten. De tourdata lieten echter lang op zich wachten, tot vorige week...

Toen maakte Green Day bekend dat ze 16 oktober van dit jaar het Ahoy in Rotterdam aan zullen doen en dus zat ik vandaag, op de dag van de kaartverkoop, al vroeg achter de computer. Met de dramatische kaartverkoop van Metallica nog in mijn achterhoofd, waar we met 3 computers tevergeefs probeerden om kaartjes te bestellen voor het concert in Ahoy, zat ik vanochtend met 4 computers paraat en hoopte maar dat het fiasco zich niet zou herhalen. Zowel Keuf als Ellen kwam helpen met bestellen want Janine was al vroeg de deur uit gegaan voor een dagje shoppen met haar moeder en zus.

Gelukkig verliep de bestelling deze keer een stuk vlotter en hadden we binnen 10 minuten, 8 kaartjes besteld voor Keuf, Ellen, Addie, Jurien, Cor, Annemarie, Janine en mijzelf! Ellen was daar zelfs zó blij mee dat ze van blijdschap een nummertje Green Day drumde op mijn drumkit. Of was dat toch de muziek uit de computer die we hoorden?...

Trots gaf ik 'm z'n flesje...

Nadat ik samen met Paco naar een teleurstellende wedstrijd van Keuf en z'n zaalvoetbal-maten had zitten kijken, ging ik nog even met Paco mee naar huis, in de hoop nog even mijn grote, kleine vriend te kunnen zien.

Gelukkig kwam ie na een kwartier nog even uit z'n bedje en gaf ik 'm trots zijn flesje, waar ie volgens Ineke de hele nacht heerlijk op geslapen heeft. Een heerlijk ventje die Stijn...