Een vriend voor het leven

Iedereen die mij een klein beetje kent, weet dat ik gek ben van honden. Zelf heb ik er geen, omdat we er op dit moment de ruimte niet voor hebben, maar wie weet loopt er over een tijdje wel eentje bij ons door de huiskamer. Zeg nooit, nooit...

Omdat de stroom uitgevallen was en hier in het huis nog een ouderwetse stoppenkast hangt, moesten we langs de ouders van Janine, misschien dat die nog wat oude stoppen hadden liggen. Niet thuis... Helaas, maar Janine kreeg een ingeving waar ze dan misschien wel konden zijn.
Daar aangekomen stond hij al voor het hekje te wachten. Maron, een 3 jarige Berner Sennen die wel érg groot geworden was. Ik heb al veel van die honden gezien, maar dit was echt een beer van een hond. Van die heerlijke dikke harige poten, zoals je dat vaak ook bij tijgers in de dierentuin ziet. Zelf zou ik die dan spontaan willen knuffelen, maar zo'n tijger is mij iets te gevaarlijk. Maron daarentegen, is de goedheid zelve, dat ondervond ik direct. Met zo'n lekkere dikke harige vacht en toen dat koppie me zo scheef aankeek was ik direct verkocht.

Ik vond een touw in de keuken, waarmee al die honden gek te krijgen zijn. En ja hoor, ik had het nog niet aangeraakt of hij stond al kwispelend naast me. Als zo'n beest op je springt trouwens, moet je heel erg sterk in je schoenen staan, want je ligt zo omver.
Enfin, ik dus met dat beest naar buiten en hoewel ik ook niet anders verwacht had, gaf hij zich niet zomaar gewonnen. Deze hond bood écht tegenstand!
Na een kleine 5 minuten gaf ik me na veel gesleur, getrek en gegrom dan eindelijk gewonnen. Niet alleen ik bleek uitgeput van ons partijtje touwtrekken, want Maron's tong hing bijna op z'n knieëen. Nog zoiets trouwens, hij heeft een drinkbak, maar die raakt ie nooit aan, hij drinkt liever uit de vijver! Fantastisch zo'n beest!

Na zijn geslobber uit de vijver lag hij uitgeput op straat en nadat ik hem nog even gedag riep en ik uit zijn grote, donkere, vriendelijke ogen begreep dat we vrienden voor het leven waren geworden, was het jammer genoeg tijd om op te stappen. Al het eten voor 2e kerstdag was immers aan het ontdooien!