Dag lieve ome Leen, we zullen je vreslijk missen...

Lief, gezellig, humor, ondeugend, zorgzaam, betrokken en nooit te beroerd om iemand te hulp te schieten. Ze zijn kenmerkend voor mijn lieve ome Leen die al geruime tijd als een leeuw tegen kanker vocht. Vandaag verloor hij...

Ik zal hem voor altijd blijven herinneren als een fantastische persoonlijkheid, waar ik graag in gezelschap van was. Met ome Leen in je buurt verdween een slecht humeur als sneeuw voor de zon. Hij deed áltijd het zonnetje schijnen, bij iedereen. Wat heb ik altijd vreselijk mét en óm hem gelachen.

De laatste tijd hebben we erg veel verdriet gehad en waren we dag en nacht met 'm bezig. Lange tijd bleef de ziekte op de achtergrond, maar dit voorjaar begonnen de eerste tekenen zich voor te doen. Hij vermagerde snel, maar de grapjas bleef. En ondanks al het verdriet, hebben we toch nog veel plezier met 'm mogen beleven. Het zijn de kleine dingen die er dan toe doen.
Zelfs toen hij op bed lag en nauwelijks nog kracht had om te bewegen of te praten, fluisterde hij af en toe iets waar je toch weer om moest lachen. Met tranen in je ogen.

Wat een dappere man is ons vandaag ontvallen. Verschrikkelijk, maar hij heeft zijn strijd zonder morren gestreden. Geen ongetogen woord hebben we van 'm gehoord en hoewel er de laatste week(en) eigenlijk niet meer met 'm te communiceren was, waren een oogopslag, een rimpeling in zijn voorhoofd of een aanraking juist die dingen die er zoveel toe deden. Hij gaf je toch nèt weer dat beetje gevoel dat je altijd met 'm had. Hoe bijzonder is dat.

Vanmiddag is hij in het bijzijn van zijn lieve vrouw, kinderen en schoonzoon, zachtjes ingeslapen. Alsnog onverwachts, maar de laatste week was dan ook bovenal mensonterend.

Toen ik vanmiddag bij 'm kwam, lag hij nog gewoon op bed. Netjes aangekleed en nog warm. Ik ben blij dat ik dat heb mee mogen maken en waar ik een enorm fijn gevoel bij heb, is dat ik hem samen met Richard, Claudia, Arjan en m'n vader heb mogen kisten. In zijn eigengemaakte kist welteverstaan. Een waar meesterwerk.

In zijn leven heeft hij heel wat moois gemaakt. Noem het op en ome Leen kon het maken. Een briljant en vakkundig timmerman. We hebben allemaal wel iets thuis staan dat hij heeft gemaakt.
Zijn laatste meesterwerk, zijn eigen kist, wordt aanstaande woensdag samen met hem begraven. Een bijzonder iets, zo'n eigen getimmerde kist. Je moet het maar kunnen. Waar ik dan ook ontzettend trots op en vereerd ben, is dat het 'Ganzen-logo' op zijn kist prijkt.
Ome Leen vond het logo, dat ook bovenaan deze site te vinden is, altijd prachtig. We hadden er samen iets mee. Hij nam maar wat graag de stickers in ontvangst die ik ooit liet maken en ook de t-shirts die we droegen op dat o-zo-gezellige feestje ter ere van zijn 50e verjaardag, vond hij schitterend. Hij liep er zo trots als een pauw mee rond. Zulke dingen vergeet je niet.
Het moment dat hij vroeg of hij het logo mocht gebruiken voor op zijn kist, zal ik dan ook nooit vergeten. De vraag sloeg in als een bom, alsof alles opeens tóch werkelijkheid werd, maar het was het mooiste én moeilijkste dat iemand me ooit gevraagd heeft.

Vandaag is me ook gevraagd of ik ome Leen, samen met nog 5 voor hem dierbare jongens, aanstaande woensdag ten grave wil dragen. Een enorme eer die ik graag invulling geef.

Afsluiten wil ik met de woorden die mijn vader ooit, 17 jaar geleden op de begrafenis van mijn opa sprak: "Het was een mooi boek, maar het boek is nu dicht"...

We zullen je nooit vergeten. Bedankt dat je in ons midden was. Je was een bijzonder mens.

Ome Leen is helaas maar 51 jaar geworden.