Ché en Elvis houden hun hart vast

Eerst was het helemaal Ché Guevara voor en na. Zelfs een tatoeage op z'n buik laten zetten, zo groot als een volwassen hand. Toen kwam Elvis daarbij, niet als tatoeage, maar wel als idool. Dat uitte zich in posters, boeken (en lezen doet hij eigenlijk nooit), beeldjes, DVD's etc. Nu zijn het gitaren en dat loopt ook aardig uit de hand. Schaalmodellen van een centimeter of 20, een gitaar van de Bart Smit die wanneer je met je hand er langs gaat een deuntje begint te spelen (kind kan de was doen), en één echte gitaar met een versterkertje maar echt een goeie was dat nou ook weer niet. Zeker niet nadat iemand er een snaar afsloopte (ik noem geen namen ;-)).

Gisteravond kwam daar verandering in, want ik ging samen met Jurien (de hoofdpersoon in dit verhaal) en neef Richard naar de Feedback in Rotterdam om eens een échte gitaar te kopen. Jurien kon nog niet echt kiezen tussen een gitaar en een basgitaar maar goed, spelen kan hij ook op beide niet, dus dat maakt ook niet uit!
Na vele gitaren bekeken te hebben (ze hebben daar zo veel gitaren, ze verkopen ze gewoon), vond Jurien een mooie zwarte. Wij naar zo'n hokkie, waar Richard even en stukje probeerde (zie filmpje onderaan). De gitaar werd goed bevonden en ook een versterker was er zo bijgezocht. Toch nog even bij de basgitaren kijken. Daar vond Jurien nog een gitaar, een blauwe, "mooi prijsje om er nog bij te nemen" zei die, maar blauw past niet in zijn huis. Jurien koopt namelijk ook een gitaar om neer te zetten, nog niet eens zozeer om te bespelen. Dus heb ik hem een nog net iets duurdere gitaar geadviseerd, een prachte donkergrijze. Heel mooi ding.
Toen nog 2 standaarden (die kreeg hij er dan bij), flip-flapjes (plectrums of zoiets) en even afrekenen.

Resultaat: €1100,- luchter en nu nog leren spelen, terwijl Ché en Elvis huiverinwekkend meekijken...