Aan de vooravond van een nieuwe uitdaging

Ik was even een niet zo fanatieke blogger de afgelopen dagen. Ik had ook weinig leuks te vertellen en daar had ik alle reden voor. De afgelopen week stond ik namelijk op het punt een moeilijke beslissing te nemen, die veel denkwerk en energie van me gevergd heeft. Mijn dagen bestonden vooral uit veel praten met Janine of andere mensen die me enigszins konden helpen bij mijn moeilijke beslissing. Soms móést ik het ook wel met mensen delen om verschillende redenen. Toch heb ik een beslissing kunnen nemen, maar ook alleen omdat ik mezelf er beter bij voel en er volledig achter sta.

Afgelopen woensdag, 22 oktober, tijdens een vergadering die tot middernacht duurde, heb ik mijn compagnons bij Quest Media te kennen gegeven dat ik toe ben aan een nieuwe uitdaging. De rek was er uit, evenals de voldoening van het werk. De beslissing was niet gemakkelijk. In tegendeel, de afgelopen dagen waren emotioneel en slopend, maar ik vond dat ik 'n beslissing moest maken en hoe langer ik er over nadacht, hoe beter ik me voelde bij de naderende oplossing.

Ik ben toe aan een nieuwe uitdaging, nieuwe ervaringen en het leren kennen van nieuwe persoonlijkheden. Ik voelde me bij Quest dan ook niet meer zo op mijn plaats en begon na te denken over mijn toekomst. Toen bedacht ik me dat ik eigenlijk te jong ben om geen dromen na te jagen of andere dingen uit te proberen. Contact met mensen, organiseren, concepten bedenken, het meedenken met en het begeleiden van communicatietrajecten, het ontdekken en toepassen van nieuwe mogelijkheden op het gebied van reclame en internet. Een kleine opsomming van de dingen waar ik me graag mee bezig zou houden, maar waar ik eigenlijk in mijn functie niet meer aan toe kwam of geen plaats voor was. Ik verlangde op een gegeven moment zelfs terug naar de beginperiode van Quest.

Laat ik voorop stellen, met het bedrijf zelf is niets aan de hand. Het is een gezond bedrijf met fantastische mensen en leuke klanten. Daar lag het dus sowieso niet aan. De droom begon bijna 4 jaar geleden, maar eindigd hier.

Marco en ik begonnen als ik het me goed kan herinneren op 13 mei 2005 in het kantoor waar Marco op dat moment al werkte, op een zolder aan de Westdijk in Middelharnis, boven een computerzaak. Die lokatie was echter van korte duur want na een aantal maanden verhuisden we naar de Voorstraat van Oude Tonge, ook op een bovenverdieping boven dezelfde computerzaak. Daar zijn we echter 2 maanden bezig geweest met verbouwen en vrienden en familie hielpen daar ook het vuur uit hun sloffen om ons daar zo mooi mogelijk te kunnen laten werken. Ons eerste feestje was daarna ook direct een feit, tijdens de opening (met heerlijke cake, persoonlijk met iets meer haar en Bjorn die het feestje mee vierde maar nog niets met de zaak te maken had) van ons nieuwe en gezellige kantoor op nummer 22.

Na een jaar kregen we de mogelijkheid om wéér een ander kantoor te betrekken, aan de haven van Oude Tonge en dat was maar goed ook, want we stonden op het punt weer uit ons jasje te groeien. Jos kwam bij ons werken en Ton kwam toen binnen als stagiair. Daarom werkten we ons weer uit de naad om er aan de haven ook een mooi kantoor van te maken en na een aantal weken was er dan ook weer een fantastisch resultaat te bewonderen. Niet lang daarna kwam Bjorn bij ons en na het openingsfeest (waarop we door het gehele kantoor van alles lieten zien wat we tot dan toe gemaakt hadden of ook de zojuist geschetste geschiedenis in vogelvlucht de revu lieten passeren) betrok ook hij een bureau.
Januari 2007 werd Bjorn mede compagnon in het bedrijf en groeide mede door deze stap het bedrijf weer ongelooflijk snel.

Door de jaren heen hebben we nieuw personeel aangenomen en zien vertrekken. Op mijn laatste moment zaten we met 8 mensen in ons kantoorpand en hadden we ook alweer van 3 mensen afscheid moeten nemen die later weer vervangen werden door nieuwe kanjers.

Nu ga ík dus afscheid nemen en ookal heb ik vrede met mijn besluit en heb ik ongelooflijk zin in mijn nieuwe uitdaging(en), toch gaat het me aan mijn hart. Vooral toen ik afgelopen vrijdag het personeel van mijn plannen op de hoogte moest stellen, moest ik even slikken. Ik hou van die mensen, het zijn mijn vrienden geworden en ik hoop ook zéker dat dat wederzijds is. Dat denk ik wel gezien de reacties die mij het afgelopen weekend diep ontroerden.

Nu ik de mensen bij wie ik daar behoefte aan had, persoonlijk op de hoogte heb gesteld, kon ik het niet langer voor me houden. Ik moest deze blog schrijven.
Natuurlijk heb ik niet stil gezeten de afgelopen week en heb ik al bij verschillende bedrijven op de functie van Marketing, Communicatie & PR medewerker gesolliciteerd. Morgen heb ik zelfs mijn eerste sollicitatie gesprek al en daar heb ik enorm zin in!

Naast mijn nieuwe baan, ben ik voornemend om ook weer iets voor mijzelf te beginnen. Ik ben nog steeds van mening dat een low-cost label de markt goed van pas komt. Er is nog zo'n grote markt met ondernemers die minder geld voor een internetsite of huisstijl over hebben of kunnen betalen, dat ik die ook graag zou willen bedienen. Daarnaast vind ik het erg leuk om te doen en contact te hebben met klanten, dus lijkt me dit de ideale beslissing om een nieuw bedrijfje op te zetten dat ik kan uitoefenen in mijn vrije uren.

Nogmaals, het was een zware beslissing, maar ik denk nog steeds de juiste. Ik wil vooral iedereen bedanken die me de afgelopen week (weken) ontzettend gesteund en met me meegeleefd hebben. Alle familieleden en vrienden die er de afgelopen week ontzettend mee begaan waren en constant vroegen hoe het met me ging of er met me over wilde praten. Het heeft me goed gedaan om te weten dat er mensen zijn die je steunen, ook in zulke tijden waarin het even wat moeilijker is.
Vooral Janine moet ik bedanken voor haar steun. Zij is immers mijn levenspartner en diegene die naast mij, het dichtst bij het vuur zit. Ook zij steunt me onvoorwaardelijk en staat volledig achter mijn beslissing en mede dankzij dit alles realiseer ik me dan eens te meer dat zij een van de belangrijkste personen in mijn leven is. Ook mijn vader en moeder die er druk mee begaan zijn en nog meer aan hun hoofd hebben op dit moment, moet ik ontzettend bedanken voor hun begrip. Het is ook niet niks al je je zoon iets moois ziet opgeven...

Als laatste moet ik Marco en Bjorn bedanken voor de leuke tijd die we (met Marco bijna 4 jaar, met Bjorn bijna 2) met elkaar hebben gehad. Ik wens hen dan ook veel succes met de verdere voortzetting van het bedrijf en hoop dat het bedrijf nóg mooier, groter en winstgevender wordt. Ook mijn dank naar mijn collega's want met hen heb ik ook een fantastische tijd gehad. Ook hen wens ik veel succes nu ik niet meer op de werkvloer kom. Het zal waarschijnlijk ook een stuk rustiger zijn!

Over mij hoeven de mensen zich geen zorgen te maken, ik red me wel. Ik hoop zo snel mogelijk weer aan de slag te kunnen want ik vind het verschrikkelijk om thuis te zitten. Laat mij maar lekker werken met leuke collega's, dat past me beter.

Ik hou jullie op de hoogte als ik nieuwe ontwikkelingen te melden heb. Tot die tijd mag iedereen die dat wil voor me duimen dat ik weer snel aan het werk kan!