De zon leek recht op oma te schijnen

In het toch al drukke (lange) weekend stond ook vandaag weer volgepland. Ik viel van het ene in het andere en dat begon vanochtend al met het kiezen tussen klussen of motorrijden. Het werd het laatste...

Samen met neef Richard reed ik rond een uur of 11:00 op de motor naar Hellevoetsluis, waar we een bezoekje brachten aan onze gezamenlijke nicht Sylvana en haar man André. Richard was er nog nooit in huis geweest en kreeg een rondleiding. Buiten zat de kleine Tequise in haar eigen huisje. Wat wordt die kleine meid al groot en wat lijkt ze veel op haar moeder als ze lacht!

Met z'n vijven reden we (André, Sylvana en Tequise per fiets) richting Sylvana's moeder, onze tante Janneke. Zij wordt namelijk komende dinsdag 59 jaar en we besloten haar alvast te feliciteren.
Bij oom Jan & tante Janneke was het een gezellig drukke boel. Tequise kroop waar ze maar kon komen en oma De Gans genoot zichtbaar van haar achterkleindochter. Ook tante Els was aanwezig evenals mijn nichtje Claudia met haar Arjan. Lang konden Ries en ik echter niet blijven, want Richard moest weldra aan een middagdienst beginnen en mijn volgende bezoekje stond ook al weer gepland!

Bij thuiskomst had ik precies 5 minuten de tijd om mezelf om te kleden en me klaar te maken voor een bezoekje aan oma die nog steeds in de Geestelijke GezondheidsZorg Noord West Brabant verblijft. Tezamen met mijn vader, opa, Bethina en Janine reden we dus al snel weer richting Bergen op Zoom.

Daar trof ik een compleet andere oma dan een week geleden. Ze leek iets van haar oude glans terug te hebben gevonden. Ze herkende ons meteen, was geïnteresseerd, grappig en zelfs heel gewillig. Het deed me flink wat toen ik oma en opa gearmd door de gangen van de instelling zag lopen en buiten leek de zon wel recht op oma te schijnen. Voor het eerst in maanden zag ik weer een echte glimlach op haar gezicht verschijnen en ze genoot zichtbaar van de wandeling rondom de 'kinderboerderij'. Daar zagen we mooie herten en kangoeroes die flink in de buidel moesten tasten...

Oma leefde weer op en had weer erg in een hoop dingen die om haar heen gebeurde. Ze maakte weer grapjes en wist zoals vanouds de meest creatieve spreekwoorden toe te passen. Een fijn gezicht hoe opa weer wat lol beleefde aan zijn lieve vrouw, waar hij de afgelopen maanden toch heel wat mee meegemaakt heeft. Ik betrap mijzelf erop dat ik al een aantal keren over oma heb geblogd, maar eigenlijk nog nooit gezegd heb hoe groot respect mijn opa eigenlijk verdiend. Maanden lang maakte hij 24 uur per dag een hoop vervelende dingen mee, maar hij bleef oma onvoorwaardelijk steunen en zette zich voor de volle honderd procent in om zijn lieverd weer terug te krijgen. Hij oversteeg in die maanden zichzelf en deed dingen die hij eigenlijk nooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben dus ongelooflijk trots op mijn pittige opa die ook in moeilijke situaties zéker zijn mannetje staat!

Het lange maar drukke weekend sloten we direct na het bezoekje aan oma, af met Bas & Noortje, waarmee we heerlijk gegeten hebben bij Rosali, aan de haven van Middelharnis. Zo at ik bijvoorbeeld als hoofdgerecht 'Gegrilde kip Piri Piri' en de trouwe lezers kunnen inmiddels wel raden wat ik als toetje koos.
Met een heerlijke Dame Blanche sloot ik dan ook dit weekend écht af. Een weekend waarin we veel hebben gedaan, maar waar ik zéker na het bezoekje aan oma vanmiddag, toch een stuk vrolijker van geworden ben...

Tussen de happen door was het ook nog eens erg gezellig

Hoewel het alweer bijna 2 maanden geleden was dat oma De Gans 89 werd, vierden we vanwege familieomstandigheden haar verjaardag iets later. Met het overlijden van ome Leen nog vers in ons geheugen, probeerden we er toch een gezellige avond van te maken.

We vierden haar verjaardag in De Dolle Beer in Ouddorp, waar iedereen, nadat we compleet waren, al snel de menukaarten in dook en ze aandachtig bestudeerden, opzoek naar iets lekkers.

We waren er allemaal snel uit en omdat we de enige gasten van die avond waren, stond het voorgerecht al snel op tafel.

Ook het hoofdgerecht liet niet lang op zich wachten en zo genoot onder andere Richard van een (schijnbaar) overheerlijke struisvogelbiefstuk, had Janine een hele kluif aan de gevulde kip en likte ik net als oma mijn vingers af na het eten van de overheerlijke Wienerschnitzel.
De gehele familie genoot zichtbaar van het lekkere eten en tussen de happen door was het ook nog eens erg gezellig.

Met het toetje werd oma erg verrast en hoewel ze eerst een beetje schrok van het knetterende vuurwerk vond ze het even later toch wel mooi en speciaal.
De rest van de toetjes hadden geen kans om te smelten, want hoewel we al flink hadden zitten bunkeren tijdens het voor- en hoofdgerecht, gleed het ijs bij een ieder van ons met het grootste gemak naar binnen.
Uiteraard had ik zelf, net als Richard, een heerlijke Dame Blanche uitgekozen die even later met de grootste zorgvuldigheid werd overgoten met heerlijk warme chocoladesaus. Dat is er dus weer eentje voor de verzameling!

Met een bakje koffie of een Colaatje sloten we de gezellige familieavond af en werd oma ook weer naar huis gereden. Daar zal ze vast alweer over haar volgende verjaardagsfeestje hebben gedroomd...

Haar hartje sliep nog

Voor het laatst zag ik haar bij oma De Gans en dat was toch weer al een aardig tijdje geleden. Als je haar dan eventjes een paar maanden niet ziet, dan groeit zo'n kindje toch best hard!

Vandaag trof ik mijn nicht Sylvana met haar man André én hun dochter Tequise, toen ik bij ome Leen op bezoek was. Ze lag heerlijk te slapen in de kinderwagen, want ze was waarschijnlijk moe van het huilen dat ze net bij haar overgroot-moeder had gedaan. Hoe ik haar ook over haar wangetje wreef of onder haar voetjes kietelde, ze werd maar niet wakker.

Toen ik de hoop al opgegeven had, opende ze haar oogjes en keek verwonderd in het rond, naar al die lachende hoofden die om haar wagentje gebogen stonden. Gelukkig kon er een klein ogenschijnlijk lachje vanaf, maar het leek alsof haar hartje nog steeds sliep.

Kleine meisjes worden groot, maar met deze voortgang moet ze op voor haar rijbewijs, voor je het goed en wel in de gaten hebt!

Eindelijk 4 generaties in één beeld gevangen...

Wat leuk dat mijn Omaatje De Gans, die dit jaar haar 89ste levensjaar maakt, nog mee mag maken. Oké, het gaat wat oud en stijfjes, maar als ze Tequise in haar handen heeft, laat ze ze ook niet meer los. Liefkozend en nog steeds met een moederlijk instinct vertroetelt ze haar achter-kleindochter. Alleen haar naam, daar heeft ze nog moeite mee...

Vandaag gingen Janine en ik bij Omaatje op bezoek, want ze had afgelopen week niet alleen nieuwe vloerbedekking gekregen, ook Sylvana zou langskomen met haar man, haar kersverse dochtertje waar ik onlangs al over schreef, en mijn oom Jan en tante Janneke.

Bij binnenkomst lag Tequise heerlijk bij Oma De Gans op schoot en na een tijdje werd ze overgenomen door mijn tante Janneke. Janine kreeg de kleine even later ook in handen en ik moest natuurlijk even een fotootje trekken, terwijl oma met haar kleine fonkelende pretoogjes geamuseerd toekeek.
Ook ik was even later de gelukkige en mocht mijn achter-nichtje eindelijk in m'n armen nemen. Vorige keer lag ze nog zó lekker te pitten en was ze nog maar 1 dag oud en lieten we haar maar lekker doorsnurken. Natuurlijk moest ik ook nog even in volle glorie met Tequise op de foto, ik had niet voor niks mijn camera meegenomen.

Dat had ik overigens toch niet voor niks gedaan, want hoewel André vorige week al een "4-generaties-foto" had geschoten, vroeg Syl of ik dit vandaag nog eens dunnetjes over wilde doen. Natuurlijk wilde ik die foto maken! Ik wilde 'm dolgraag in m'n collectie hebben!
We positioneerden iedereen en ik drukte af, met deze foto als resultaat (ik heb 'm bewerkt, maar hier alsnog het origineel).

Natuurlijk zette ik ook nog even de kersverse ouders met hun trots op de foto, alvorens we richting Ouddorp vertrokken, want daar stond bij Janine's ouders het gourmetstel al te pruttelen!

Een kersvers nieuw familielid van de 4e generatie...

Schreef ik vrijdag nog een stukje over het gegeven dat we ons de laatste tijd wel erg vaak tussen de kleintjes begeven, vanavond reden we vol spanning naar een straat in een fonkel nieuwe nieuwbouwwijk in Hellevoetsluis, waar Tijgetje ons bij het desbetreffende huis al met roze ballonnen op stond te wachten.

Gisterenmiddag werd ik namelijk om 14:00 gebeld door mijn nichtje Sylvana, die een uur daarvoor bevallen was van Tequise, een prachtige dochter van iets meer dan 7 pond.
Mijn moeder had zelfs gisteravond al om een hoekje gekeken in het ziekenhuis van Dirksland, maar ik mocht vandaag bij hen thuis op de koffie komen om haar in volle glorie te mogen bewonderen.
Gelukkig mochten Tequise en Sylvana snel naar huis, hoewel ze wel beiden nog 1 nachtje in het ziekenhuis door moesten brengen omdat Tequise's temperatuur een klein beetje te laag was.

Bij binnenkomst zat een duidelijk vermoeide Syl op een stoel naar haar kadootjes te staren en wilde ze net haar eerste kadootje uitpakken van de andere visite die ook al aanwezig was.
Na een tijdje babbelen over hoe de bevalling gegaan was (vind ik altijd een vreselijk verhaal over inscheuren, inknippen, dichtnaaien en al dat bloed, maar het hoort er bij!), kwam het moment suprème waarop we naar de babykamer mochten om het kleine wondertje van dichtbij te bekijken.
Eenmaal boven stond daar het leuke wiegje op het al even leuke babykamertje. André boog zich als kersverse vader natuurlijk als eerste over het wiegje om Tequise aan ons te kunnen tonen, want ze had het nog steeds koud en lag dus lekker onder de dekentjes en tussen de warme kruiken.

Ze lag heerlijk te slapen en bewoog wat met haar handjes in haar slaap. Hoewel ik haar niet wilde storen met mijn geflits, maar het toch wel erg donker was en het lastig was om uit mijn eigen schaduw te blijven, wist ik toch een goeie foto van haar te maken. Wat een liefje...

Erg leuk dat mijn oma van bijna 89! dit nu nog mee mag maken. De 4e generatie vrouw geboren, dus daar moet ik nog een leuke foto van maken met oma De Gans, tante Janneke, nichtje Sylvana en achternichtje Tequise. Als mijn opa er nog was geweest weet ik zeker dat hij bere trots was en met zijn borst vooruit had gelopen. Helaas zullen we dat laatste nooit zien, maar mogen we blij zijn met dit nieuwe, kleine, lieve wondertje...

Tussen de kleintjes

We zitten de laatste tijd wel ontzettend tussen de kinderen. Op dit moment wordt bijvoorbeeld bij mijn nichtje Sylvana (hier nog maar net zwanger) de zwangerschap ingeleid, genoot ik vorige week nog van de aanwezigheid van het prachtige zoontje van Maurice en Vivian, Thijs, loopt Martha op dit moment rond met een buik als een skippybal die ieder moment "PANG" kan doen en was ik vanavond nog even op bezoek bij mijn grote kleine vriend Stijn, van Paco en Ineke.

Nadat ik samen met Paco naar een potje zaalvoetbal van Keuf en de zijnen had bijgewoond in de sporthal van Dirksland, ging ik nog even mee bij Paco & Ineke naar binnen. Ik wist dat de kleine Stijn om 21:30 uit z'n bedje zou komen en heb dan ook even staan genieten toen het ventje in bad ging en daarna lekker bij z'n papa op de bank zat. Hij had alleen oog voor de tv en friemelde met z'n rechter handje constant aan het oor van Dodge die lekker naast Paco lag te luieren.
Die twee, Dodge en Stijn, gaan overigens gebroederlijk met elkaar om. Ze zijn nu ongeveer even groot, maar dat zal ook niet al te lang meer duren. Het ventje groeit als kool!

Heerlijk die kleintjes, ik zal Janine vanavond voor het slapen gaan toch ook eens lief aankijken...

Een feestje dat voor altijd in het geheugen gegrift staat

Nadat ik nu bijna 1,5 jaar geleden op één van de moeilijkste dagen in mijn leven te horen kreeg dat ze niets meer voor 'm konden doen, houd je met alles rekening en leef je veel intenser naar sommige momenten toe dan eerst. Het schudt je wakker, dwingt je van elke spaarzame minuut volledig te genieten en leert je dat er eigenlijk belangrijkere dingen zijn in het leven, dan datgene waar we het normaal van denken.
Na 1,5 jaar is er gelukkig nog weinig aan de hand en ik hoop dat dat nog tientallen jaren zo doorgaat en de doktoren het tóch mis hebben gehad. De tijd zal het leren...

Ome Leen mocht ondanks alles, vorige week maandag de 29e van september, toch weer een turfje achter zijn naam zetten. De 50e alweer en daar waren we maar wat blij mee! Dat moest en zou dus uitbundig gevierd moeten worden en enkele weken geleden ontvingen we van tante Els dan ook een mailtje, dat we op uitnodiging van haar en mijn neef Richard en nichtje Claudia naar een feest mochten komen om die 50e verjaardag eens goed te vieren!

Al weken leefde ik er dus naartoe en waren we er iedere dag wel een klein beetje mee bezig. Was het niet om het kado te regelen, dan was het wel omdat we er zo ongelooflijk veel zin in hadden.
Omdat oom Leen al jaren zo gecharmeerd was van het "familie logo" dat ik al eens ontwierp, er eens stickers van liet maken en hij er graag eens een t-shirt van zou willen hebben, besloot ik dat het nu een mooi moment was om die wens eens in te willigen.
Ik regelde dus via Beletter-It in Nieuwe Tonge, 6 shirtjes met een overduidelijk logo en overhandigde oom Leen dus het allereerste exemplaar, waarna de rest ook zo'n felbegeerd t-shirt aantrok. Felbegeerd ja, dat was het zéker, want het was een van dé gespreksonderwerpen voor de rest van de avond en er moeten er zelfs op verzoek bijbesteld worden!

Om 16:00 begon het feestje dan eindelijk en tante Els en oom Leen stonden ons al op te wachten. We waren ten slotte ook de eerste! Daarna druppelde iedereen langzamerhand binnen en had Claudia de eer om als eerste met haar vader op de foto te gaan. Daarna volgenden mijn moeder en Janine, die eerst eens bijkletsten voor de drukte van de avond begon en ging ik zelf ook nog even met mijn nichtje op de foto. Mijn andere nichtje Sylvana was er ook met haar André en het buikje waarin de baby aan het groeien is, wordt steeds duidelijker.
Toen zo'n beetje iedereen binnen was, stak mijn vader een speech af, zoals alleen hij dat kan en overhandigde daarna het kado wat hij de afgelopen weken namens alle deelnemende partijen geregeld had. Ome Leen was blij verrast met het aangeboden middagje rijden in een heuse fonkelnieuwe M3 via de Autovisie Driversacademie. Daar werd dan ook nog lang over nagepraat en dat hield ook eigenlijk niet meer op.

Ondertussen ging ik nog even met wat mensen op de foto, waaronder met mijn eigen lieverd, met Richard of zoals hier in de reflectie van de prullenbak met Arjan.
Het buffet werd ondertussen ook geopend en daar heb ik dan ook weer bijzonder van genoten (daar sta ik immers ook om bekend niewaar?!). Ook zong Claudia nog een emotioneel geladen liedje, waar zij van iedereen ook naderhand een staande ovatie voor ontving.

Zelf beleefde ik nog veel lol met oude bekenden uit mijn (oude) dorp Stad aan het Haringvliet en schroefde Riz ondertussen af en toe de verwarming nog wat op. Omdat het de hele avond ontzettend gezellig was, stroomde het bier rijkelijk en dat was er genoeg, maar opeens waren de plastic bekertjes op en verzamelde ik samen met wat anderen de lege bekers en spoelde ze noodgedwongen om.
Geen probleem en zo kon de gezellige avond gewoon zonder dat iemand het in de gaten had, ongestoord doorgezet worden en trok ome Leen weer vele gekke bekken.

Terwijl de meeste mensen al flink na middernacht vertrokken, ebten ook de laatste gesprekken zo rond de klok van twee uur weg en dat was maar goed ook, want Abraham zelf sliep al lang!
Janine, mijn vader en moeder en ik, bleven echter tot de laatste feestganger vertrokken was en ruimden nog wat op, terwijl er ondertussen nog wat grappen en grollen uitgehaald werden, wat resulteerde in ouderwets lachen, gieren en brullen.
Nadat de grootste rommel een beetje opgeruimd was en we nog wat naborrelden met een klein groepje aan tafel, moesten we helaas constateren dat het feest ten einde was.

We hebben er ontzettend van genoten en dat was ook de mening van ome Leen en tante Els. Volgend jaar weer? Laten we het hopen...

"Jae, vroegen ginge saeme we op 't brommertie naer Menheerse..."

Oma de Gans was een van de weinigen die ons nieuwe huis nog niet gezien had. Niet vreemd natuurlijk als je je bedenkt dat ze in december 88 jaar hoopt te worden en ze dus niet zomaar even langs wipt op de fiets of met de auto. Dat laatste hebben mijn opa en oma overigens nooit gehad, zelfs geen rijbewijs. Ik moet het altijd doen met verhalen van "Jae, vroegen ginge we saeme op 't brommertie naer Menheerse...". Zelf kun je je dat in deze tijd absoluut niet voorstellen natuurlijk, althans ik niet.

Mijn nichtje Sylvana en haar man André kwamen onlangs nog eens langs om te kijken naar de vorderingen van het klussen in ons nieuwe huis. Toen was er nog weinig ingericht en moesten dus nog eens een keer revanche nemen. Van de week had ik daar al contact over met haar en vandaag besloten we om oma De Gans er dan ook maar gelijk bij te betrekken.

Eerlijk gezegd wel een uitkomst, want ik vind het niet erg om mijn oma op te halen en het huis te laten zien, maar waar moet ik het met mijn omaatje van bijna 88 allemaal over hebben? Het weer? Daar valt niet zoveel over te vertellen de laatste dagen, want het regent alleen maar en Sylvana heeft precies dat zelfde idee. Zij gaat altijd met haar vader en moeder naar oma toe, want, zo zei ze zelf zo mooi "Mama kent al die mensen van Stad (aan't Haringvliet) nog, dus kunnen ze het hebben over de mensen die overleden of vreemd gegaan zijn". Tja, eerlijk is eerlijk, daar gaat het natuurlijk wel 9 van de 10 keer over! Dorps-roddels zijn dat...

Enfin, daar stond oma dan voor de deur, inclusief stok, want die kan ze niet meer missen. Na een kijkje in de keuken en in de woonkamer genomen te hebben, liepen we nog even de tuin in. "Jammer dat ut zunnetje nie schînt, dan hammen bûten kenne zitte" zei ze nog. Jammer van het weer inderdaad, dus aten we de door Janine zelf gemaakt brownies lekker binnen op. Ondertussen praatten we over vanalles en nog wat en haakte oma af en toe in. Gijs, daarentegen, trok zich van al het geroezemoes weinig aan en genoot van zijn middagdutje.

Terwijl Janine aan André & Sylvana de rest van het huis liet zien, gaf ik oma hun trouwalbum om in te kijken. Oma kon natuurlijk onmogelijk naar boven, dus dat hebben we dan ook maar niet geprobeerd en dus bladerden we samen door het fotoalbum. "Ik was't allemael weer al vergete" gaf ze eerlijk toe "Mar ut was op 4 april, dat week nog" en ja daar moest ik haar dan ook gelijk in geven nadat ik het even nagezocht had, want zelf wist ik dat niet meer!

Nadat André & Sylvana weer beneden gekomen waren, was het tijd om op te stappen. Dat weet je wanneer oma de stok weer ter hand neemt, dat is dan een stille hint van haar. Het was tijd ook, we zaten alweer 2,5 uur te kletsen en oma was eigenlijk ook een groot gedeelte van de tijd, bezig om de binnenkant van haar oogleden te bekijken.

Zoals afgesproken met Sylvana, bracht ik oma thuis en was ik zo slim om niet met de Honda te gaan. Daar had ze namelijk wel ín, maar nooit meer úit gekomen vrees ik.
Nadat ze ingesnoerd zat en iedereen vaarwel zwaaide, reden we samen terug naar "Stadje Drôâg Brôâd" zoals Stad aan't Haringvliet in de volksmond wordt genoemd. We bepten samen over koetjes en kalfjes en natuurlijk over het weer, waar we het overigens al meerdere keren over gehad hadden met oma die dag.

In haar appartementje aangekomen begon ze er opnieuw over "Goh, tis toch nie echt zeumer é", "Nee oma" antwoordde ik opnieuw, "het weer is niet best vandaag, laten we hopen dat het komende week beter wordt." Ach ja, mijn oma mag het zo vaak als ze wil over het weer hebben, want wat voor avonturen beleeft een mensje van 88 jaar nog?
Ik trok haar jas uit en hing 'm op de kapstok, graaide nog wat in de dropjes pot en hielp oma naar de kamer en in haar stoel. Daar gaf ik haar een kus en liet haar weer alleen en achter de geraniums achter.

"Dag oma! Tot de volgende keer!" Ze keek niet meer, maar ik zag nog een handje heel flauwtjes omhoog komen. Waarschijnlijk was ze alweer ingedut...

Onze keuze blijkt toch écht vast te staan

Het kriebelde alweer lange tijd. Zeker nadat Bjorn het vorige week ook deed en wij tot dusver nog steeds geen knopen hebben doorgehakt. Ik heb het over meubels kijken, waar ik het afgelopen jaar erg goed in ben geworden. Eind juli hebben we eigenlijk onze droommeubels gevonden (als ik dat zo kan noemen), maar tot dusver hebben we ze nog steeds niet durven bestellen. Wat zou dat toch zijn? Bang dat je in de tussentijd toch nog iets tegen komt wat nèt iets mooier is? Of hetzelfde zien maar dat ontzettend in prijs scheelt? Ik weet het eigenlijk niet, misschien wel allebei en omdat Bjorn zei dat ze bij een meubelzaak in Woonmall Alexandrium wellicht dezelfde meubels hadden als dat wij in juli in Hugowaard vonden, maar dan een tikkeltje goedkoper, reisden we vandaag af naar Rotterdam om dat eens met eigen ogen te bekijken.

Toen we de desbetreffende meubelzaak inliepen, begon het direct goed. Er stond wel een lekkere bank en wat andere mooie meubels, maar toch nog niet iets wat onze droommeubels kon overtreffen. Geen probleem, want we stonden nog maar 3 meter binnen de deuren van de winkel en zo te zien strekte de winkelruimte zich nog heel ver uit naar achteren. Terwijl we door de winkel liepen, toonden zich echter weinig meubels waar wij direct aandacht voor hadden en tussen de vele beschikbare kleurenstalen zat nou ook niet echt iets wat in de buurt kwam van onze gedachten.
Teleurgesteld verlieten we dan maar na enige tijd de winkel en liepen verder, want het Alexandrium is één groot meubel paradijs. Na nog wat winkels van binnen te hebben gezien en evenveel teleurstellingen te hebben verwerkt, belandden we tenslotte op een van de terrasjes, waar we een bescheiden tijd moesten wachten op iets te eten en te drinken (zo nam ik een heerlijke, een jus doorlopen gehaktbal met gebakken uitjes).

Gelukkig zagen we vanaf ons tafeltje een bekend logo in de verte. Dat was het logo van Bruynzeel, waar wij vorig jaar oktober onze keuken al kochten. Eigenlijk kenden we onze keuken alleen nog van plaatjes, het was tenslotte alweer zo lang geleden. Daarom besloten we naar Bruynzeel te gaan en onze keuken op te zoeken om weer eens even een goed beeld te krijgen hoe hij er ookalweer uitzag.
Toen we een bepaalde sectie van de winkel inliepen, zagen we hem in de verte al staan. Onze keuken! Janine was niet meer te stoppen en liep op een drafje regelrecht op haar doel af. Ze waande zich direct een keukenprinses in Sommelsdijk en trok een van de laden open. Ook de andere kastjes moesten het ontgelden om weer even "dat gevoel" te krijgen. Gaandeweg begon het verlangen naar ons nieuwe huis weer almaar groter te worden en nadat we nog wat details geïnspecteerd hadden (zoals het gasfornuis), vertrokken we snel richting Hellevoetsluis, om even bij mijn nichtje Sylvana en haar vriend (en toekomstig man vanaf 2008) langs te gaan. Hun huis was enkele weken terug opgeleverd en dus was het tijd om hen met een bezoekje te vereren. Volgend jaar ben ik namelijk (en ik voel me echt zéér vereerd) getuige bij haar huwelijk!

Toevallig verschilde hun huis qua grootte en indeling, niet heel veel van het onze en zo kregen we direct weer wat nieuwe ideetjes voor ons nieuwe huis. Na een rondleiding te hebben gehad en nog even wat te hebben gedronken besloten we weer lekker richting Ouddorp te gaan en zwaaiden we Sylvana en André vaarwel.

Conclusie van de dag? Dat we nu toch wel écht zeker zijn van onze meubelkeuze, we ons niet meer laten verleiden naar andere winkels te gaan en dat we eind december de knoop definitief gaan doorhakken!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)