De zon leek recht op oma te schijnen

In het toch al drukke (lange) weekend stond ook vandaag weer volgepland. Ik viel van het ene in het andere en dat begon vanochtend al met het kiezen tussen klussen of motorrijden. Het werd het laatste...

Samen met neef Richard reed ik rond een uur of 11:00 op de motor naar Hellevoetsluis, waar we een bezoekje brachten aan onze gezamenlijke nicht Sylvana en haar man André. Richard was er nog nooit in huis geweest en kreeg een rondleiding. Buiten zat de kleine Tequise in haar eigen huisje. Wat wordt die kleine meid al groot en wat lijkt ze veel op haar moeder als ze lacht!

Met z'n vijven reden we (André, Sylvana en Tequise per fiets) richting Sylvana's moeder, onze tante Janneke. Zij wordt namelijk komende dinsdag 59 jaar en we besloten haar alvast te feliciteren.
Bij oom Jan & tante Janneke was het een gezellig drukke boel. Tequise kroop waar ze maar kon komen en oma De Gans genoot zichtbaar van haar achterkleindochter. Ook tante Els was aanwezig evenals mijn nichtje Claudia met haar Arjan. Lang konden Ries en ik echter niet blijven, want Richard moest weldra aan een middagdienst beginnen en mijn volgende bezoekje stond ook al weer gepland!

Bij thuiskomst had ik precies 5 minuten de tijd om mezelf om te kleden en me klaar te maken voor een bezoekje aan oma die nog steeds in de Geestelijke GezondheidsZorg Noord West Brabant verblijft. Tezamen met mijn vader, opa, Bethina en Janine reden we dus al snel weer richting Bergen op Zoom.

Daar trof ik een compleet andere oma dan een week geleden. Ze leek iets van haar oude glans terug te hebben gevonden. Ze herkende ons meteen, was geïnteresseerd, grappig en zelfs heel gewillig. Het deed me flink wat toen ik oma en opa gearmd door de gangen van de instelling zag lopen en buiten leek de zon wel recht op oma te schijnen. Voor het eerst in maanden zag ik weer een echte glimlach op haar gezicht verschijnen en ze genoot zichtbaar van de wandeling rondom de 'kinderboerderij'. Daar zagen we mooie herten en kangoeroes die flink in de buidel moesten tasten...

Oma leefde weer op en had weer erg in een hoop dingen die om haar heen gebeurde. Ze maakte weer grapjes en wist zoals vanouds de meest creatieve spreekwoorden toe te passen. Een fijn gezicht hoe opa weer wat lol beleefde aan zijn lieve vrouw, waar hij de afgelopen maanden toch heel wat mee meegemaakt heeft. Ik betrap mijzelf erop dat ik al een aantal keren over oma heb geblogd, maar eigenlijk nog nooit gezegd heb hoe groot respect mijn opa eigenlijk verdiend. Maanden lang maakte hij 24 uur per dag een hoop vervelende dingen mee, maar hij bleef oma onvoorwaardelijk steunen en zette zich voor de volle honderd procent in om zijn lieverd weer terug te krijgen. Hij oversteeg in die maanden zichzelf en deed dingen die hij eigenlijk nooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben dus ongelooflijk trots op mijn pittige opa die ook in moeilijke situaties zéker zijn mannetje staat!

Het lange maar drukke weekend sloten we direct na het bezoekje aan oma, af met Bas & Noortje, waarmee we heerlijk gegeten hebben bij Rosali, aan de haven van Middelharnis. Zo at ik bijvoorbeeld als hoofdgerecht 'Gegrilde kip Piri Piri' en de trouwe lezers kunnen inmiddels wel raden wat ik als toetje koos.
Met een heerlijke Dame Blanche sloot ik dan ook dit weekend écht af. Een weekend waarin we veel hebben gedaan, maar waar ik zéker na het bezoekje aan oma vanmiddag, toch een stuk vrolijker van geworden ben...

Een fantastische middag met een dubbel gevoel...

Een fantastische middag, maar een met een dubbele betekenis. Een dubbel gevoel...
Aan de ene kant wil je een leuke middag met je familie beleven, maar aan de andere kant weet je dat dit een reden heeft: nog zoveel mogelijk leuke tijden beleven met oom Leen...

Ik heb een tijdje na moeten denken over wat ik in deze blog zou schrijven. Het valt me namelijk erg zwaar. Ik sta op en ga naar bed met de gedachte dat mijn lieve oom Leen steeds zieker wordt. We leven al ruim 2 jaar met de verschrikkelijke wetenschap, maar de laatste tijd zien we het met z'n allen pijnlijk werkelijkheid worden. Je wil zó graag dat het stiekem toch nooit gaat gebeuren en dat de doktoren het tóch mis hadden. Des te pijnlijker is het wanneer je er achterkomt dat het vechten tegen de bierkaai is.
Dus blijft er nog maar één ding over en dat is zorgen dat we een nog zo'n leuk mogelijke tijd met z'n allen beleven. Hoe lang die tijd dan ook nog moge zijn...

Toch probeer ik in deze blog een erg leuke en gezellige middag te omschrijven, want dat was het gewoon. Ookal hadden we allemaal onze eigen gedachten over deze belevenis en hoe moeilijk en dubbel het allemaal is, toch is het een deel van ons leven. Hoe pijnlijk ook.
Het is ook een deel van mijn leven en ik kan er daarom niet omheen op mijn weblog. Zeker niet omdat ik hoop over een tijd deze blog nog eens terug te lezen en te denken aan die ene bijzonder middag...


Oom Jan stelde ons voor om een rondje te gaan varen met zijn bootje, door de havens van Rotterdam. Hij vervoert goederen en mensen van de wal naar het schip en weer terug als dat nodig is. Ik heb hem er al zó vaak over horen praten, maar kon me nooit een idee vormen van zijn werkzaamheden. Dubbel leuk dus, een gezellig middagje met familie én een kijkje in de keuken bij oom Jan aan boort.

Na de Tomassentunnel namen we de afslag Maassluis en hielden we het havennummer 4210 in de gaten. Eenmaal daar aangekomen zagen we de witte Quasqai van oom Jan al staan en we parkeerden onze auto's en liepen richting een piertje.
Daar lag onze schuit voor die middag al rustig te dobberen en bleek tante Janneke al aan boord te zijn. Oom Jan heette ons hartelijk welkom en we liepen gezamelijk richting zijn grote liefde.
Onder toeziend oog van Kapitein oom Jan mochten we aan boord komen en niet veel later stuurde hij ons vakkundig door de havens en leek hij vandaag wel een tourgids, want hij vertelde honderduit en wist antwoord op al onze vragen.

Wij keken ondertussen onze ogen uit en vooral ook mijn vader herkende veel in deze havens omdat hij vlakbij werkt. Hij zag het eens een keer vanaf de andere kant en dat was ook wel eens leuk.
De dames, Janine en Claudia, zaten al snel buiten in het zonnetje en ook mijn 'aangetrouwde neef' Arjan voegde zich daarbij.

Ondertussen was de boot geruisloos van kapitein gewisseld en bleek Ries het roer nu stevig in handen te hebben, terwijl zijn oom Piet en zijn vader en moeder hun ogen uit keken.
Beneden in het ruim was het ook goed toeven trouwens. Daar waren banken en tafeltjes en keken we op waterniveau naar alles wat er voorbij kwam.

Na bijna een uur varen kwam een herkenbare brug in beeld en voeren we opeens door een bekend stukje Rotterdam. Uiteraard werden er veel foto's genomen en er werd zelfs gefilmd. Helemaal toen we nu eens ónder de Eramusbrug doorvoeren, want meestal gaan we er overheen.

Vlak voor de Willemsbrug draaiden we terug, want we waren toch al bijna weer 1,5 uur onderweg en we moesten ook nog terug natuurlijk.
Gelukkig bleef het lekker weer en was het goed toeven op het dek of in het ruim van de Neptunus 9, waar we nog een glimp opvingen van het zomercarnaval dat aan de gang was in de stad.

Zelf mocht ik ook nog even de kapitein uithangen en loodste de boot door de havens alsof ik nooit anders gedaan had, totdat het helaas weer tijd was om aan te meren en het ruime sop te verruilen voor vaste grond onder onze voeten.
Nog even een groepsfoto (helaas zonder mijn eigen vriendinnetje, want iemand moest de foto maken) en nog een foto van de boot voordat we afscheid namen elkaar en in het bijzonder van oom Jan en tante Janneke.

Wat hebben we genoten en zijn blij dat we deze middag met elkaar hebben mogen beleven. Oom Leen was moe, maar had net als ons allemaal een leuke middag gehad en daar was het uiteindelijk toch om te doen.
Bij deze nogmaals ontzettend bedankt oom Jan, voor het beschikbaar stellen van de boot en het kijkje in de keuken dat je ons gunde. Het was een onvergetelijke middag...

Eindelijk 4 generaties in één beeld gevangen...

Wat leuk dat mijn Omaatje De Gans, die dit jaar haar 89ste levensjaar maakt, nog mee mag maken. Oké, het gaat wat oud en stijfjes, maar als ze Tequise in haar handen heeft, laat ze ze ook niet meer los. Liefkozend en nog steeds met een moederlijk instinct vertroetelt ze haar achter-kleindochter. Alleen haar naam, daar heeft ze nog moeite mee...

Vandaag gingen Janine en ik bij Omaatje op bezoek, want ze had afgelopen week niet alleen nieuwe vloerbedekking gekregen, ook Sylvana zou langskomen met haar man, haar kersverse dochtertje waar ik onlangs al over schreef, en mijn oom Jan en tante Janneke.

Bij binnenkomst lag Tequise heerlijk bij Oma De Gans op schoot en na een tijdje werd ze overgenomen door mijn tante Janneke. Janine kreeg de kleine even later ook in handen en ik moest natuurlijk even een fotootje trekken, terwijl oma met haar kleine fonkelende pretoogjes geamuseerd toekeek.
Ook ik was even later de gelukkige en mocht mijn achter-nichtje eindelijk in m'n armen nemen. Vorige keer lag ze nog zó lekker te pitten en was ze nog maar 1 dag oud en lieten we haar maar lekker doorsnurken. Natuurlijk moest ik ook nog even in volle glorie met Tequise op de foto, ik had niet voor niks mijn camera meegenomen.

Dat had ik overigens toch niet voor niks gedaan, want hoewel André vorige week al een "4-generaties-foto" had geschoten, vroeg Syl of ik dit vandaag nog eens dunnetjes over wilde doen. Natuurlijk wilde ik die foto maken! Ik wilde 'm dolgraag in m'n collectie hebben!
We positioneerden iedereen en ik drukte af, met deze foto als resultaat (ik heb 'm bewerkt, maar hier alsnog het origineel).

Natuurlijk zette ik ook nog even de kersverse ouders met hun trots op de foto, alvorens we richting Ouddorp vertrokken, want daar stond bij Janine's ouders het gourmetstel al te pruttelen!

Een kersvers nieuw familielid van de 4e generatie...

Schreef ik vrijdag nog een stukje over het gegeven dat we ons de laatste tijd wel erg vaak tussen de kleintjes begeven, vanavond reden we vol spanning naar een straat in een fonkel nieuwe nieuwbouwwijk in Hellevoetsluis, waar Tijgetje ons bij het desbetreffende huis al met roze ballonnen op stond te wachten.

Gisterenmiddag werd ik namelijk om 14:00 gebeld door mijn nichtje Sylvana, die een uur daarvoor bevallen was van Tequise, een prachtige dochter van iets meer dan 7 pond.
Mijn moeder had zelfs gisteravond al om een hoekje gekeken in het ziekenhuis van Dirksland, maar ik mocht vandaag bij hen thuis op de koffie komen om haar in volle glorie te mogen bewonderen.
Gelukkig mochten Tequise en Sylvana snel naar huis, hoewel ze wel beiden nog 1 nachtje in het ziekenhuis door moesten brengen omdat Tequise's temperatuur een klein beetje te laag was.

Bij binnenkomst zat een duidelijk vermoeide Syl op een stoel naar haar kadootjes te staren en wilde ze net haar eerste kadootje uitpakken van de andere visite die ook al aanwezig was.
Na een tijdje babbelen over hoe de bevalling gegaan was (vind ik altijd een vreselijk verhaal over inscheuren, inknippen, dichtnaaien en al dat bloed, maar het hoort er bij!), kwam het moment suprème waarop we naar de babykamer mochten om het kleine wondertje van dichtbij te bekijken.
Eenmaal boven stond daar het leuke wiegje op het al even leuke babykamertje. André boog zich als kersverse vader natuurlijk als eerste over het wiegje om Tequise aan ons te kunnen tonen, want ze had het nog steeds koud en lag dus lekker onder de dekentjes en tussen de warme kruiken.

Ze lag heerlijk te slapen en bewoog wat met haar handjes in haar slaap. Hoewel ik haar niet wilde storen met mijn geflits, maar het toch wel erg donker was en het lastig was om uit mijn eigen schaduw te blijven, wist ik toch een goeie foto van haar te maken. Wat een liefje...

Erg leuk dat mijn oma van bijna 89! dit nu nog mee mag maken. De 4e generatie vrouw geboren, dus daar moet ik nog een leuke foto van maken met oma De Gans, tante Janneke, nichtje Sylvana en achternichtje Tequise. Als mijn opa er nog was geweest weet ik zeker dat hij bere trots was en met zijn borst vooruit had gelopen. Helaas zullen we dat laatste nooit zien, maar mogen we blij zijn met dit nieuwe, kleine, lieve wondertje...