Hier en daar een likje verf en iets nieuws op de muur

Vanmiddag keek ik samen met Jurien even bij Anco & Kimberly om een hoekje die vorige week de sleutel hebben gehad van hun huis in Oude Tonge. Anco bood ons pardoes een koud biertje aan vanuit de mooie grote keuken en we kregen een rondleiding door het gehele huis (tot aan het washok toe!).

In tegenstelling tot Marc & Gaby waar ik vorige week was, hoeven Co & Kim er niet gek veel aan hun stulpje te veranderen (en is Anco ook geen avonturier zoals Marc!). Hier en daar een likje verf en iets nieuws op de muur en dan zitten ze helemaal gereed.
Een leuk en mooi huis, dat ook nog eens in een mooie straat staat. De mooie voortuin is al lekker groot en de achtertuin is ook erg relaxt, zeker met het fijne schuurtje erin waar je flink wat bergruimte in hebt.

Ik wens ze dan ook samen veel geluk en woonplezier toe in Oude Tonge, maar dat gaat zo te zien wel lukken!

Een korte rondleiding

Al maanden neem ik mezelf voor eens wat sfeer foto's van ons nieuwe huis te maken. We wonen er ondertussen alweer bijna een half jaar en ik maak óveral foto's van, maar ik heb op mijn weblog nog maar weinig fatsoenlijke foto's van ons huis geplaatst. Zelfs de tuin stond eerder goed op de gevoelige plaat.
Daarom nam ik vanavond een serie foto's van onze woonkamer en de keuken en ben ik voornemens om ook een deel 2 en 3 te maken voor respectievelijk de 1e en de 2e verdieping.
Vandaag dus deze eerste editie met sfeer impressies die ik maakte terwijl Janine toekeek en Gijs zoals gewoonlijk weer eens van de poezen uit de buurt droomde (denk ik).

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11

Met mijn 2 linker handen, loop ik vaak alleen maar in de weg

Vanaf het moment van de oplevering zijn we de afgelopen dagen alleen maar in het huis geweest. Bezig geweest, welteverstaan, want als we de "verhuis-deadline" van 13 juni willen halen moeten we ons wel aan de planning houden natuurlijk.
Zo groef ik me voor het weekend helemaal suf om een afvoerputje onder het buitenkraantje te maken. Verkeerde zuinigheid noemde de uitvoerder het, want je kon een afvoerputje als meerwerk optie meenemen, maar voor enkele honderden euro's zag ik dat niet echt zitten. Er zat dus niks anders op en na een paar uur (het is hardnekkige kleigrond), flink wat zweet en vele glazen water later, zat ik een meter diep en had ik genoeg ruimte om een afvoer te maken. Overigens dacht buurman Alexander dat ik iemand begraven had en voegde daar een toepasselijk teken bij. Gelukkig kon ik hem overtuigen dat het niets met elkaar te maken had.

Buurman Sjaak, die in het bezit is van 2 grote rechter handen, was zo vriendelijk om mijn afvoer te realiseren, gezien ik zelf in bezit ben van 2 linker handen en ik doorgaans bij zulke werkzaamheden toch maar in de weg loop (dat is dan ook de reden waarom ik zelf gewoon aan het werk ben en ik de professionals hun gang laat gaan). Hij was zelfs zo goed om mij gewoon een biertje te laten pakken bij Chris en Martha (waar een feestje was omdat daar de dakpannen op het huis lagen) en zelf door te gaan totdat de afvoer gemaakt was. De volgende ochtend gaf dat dan ook een mooie aanblik, waar een afgesloten stuk PVC nog uit de grond naar boven kwam, waar ik later, met het leggen van de tegels, het afvoerputje precies op maat en hoogte kan toevoegen.

Het was ook die ochtend dat ik bij het huis kwam en onze tuin al netjes op orde was gemaakt. Dat had Janine immers afgesproken, want onze tuin zou die zaterdagochtend, samen met nog 4 andere tuinen, afgegraven worden en worden voorzien van vers zand.
Ook binnen zijn we al druk bezig geweest, waar Ed zich bijvoorbeeld al kwaad gemaakt heeft op het leidingwerk voor de tv en het geluid, dat netjes in de muur wordt weggewerkt.
Even later kwam ook familie Melissant langs, van Melissant Mode & Wonen, om alvast een rol vloerbedekking op zolder te leggen, want nu er nog niks aan de muren is gedaan, konden ze zo de minste schade aanbrengen wanneer de rol van 5 meter naar de bovenste verdieping moest. Na wat kapriolen uitgehaald te hebben en vooral veel gebruik gemaakt te hebben van doodgewone spierkracht, kregen we de rol dan ook netjes naar boven.

Ondertussen waren onze tuinen afgemaakt en lag het er uiterst netjes bij. We hebben zelfs al met een aantal buren geprobeerd een schutting uit te zoeken, maar met de "zaterdag-hulpjes" bij Life & Garden was dat nog niet zo gemakkelijk. Ook Ed was weer gearriveerd en was inmiddels weer druk bezig met boren, frezen, dichtsmeren, en natuurlijk een "sjekkie" doen. Het resultaat mag er overigens zijn, aan beide kanten trouwens. Nu nog spachtelen en dan hebben we mooie muren waar geen draad meer te zien is!

Ook Janine werkte zich afgelopen dagen uit de naad, zoals met het schuren, grondverfen en lakken van de plintjes op de slaapkamers. Dat moet immers gedaan zijn voordat de muren gedaan worden. Vandaag is men ook begonnen met het betegelen van de kamer, de keuken, de trapkast en de hal en dat kon Janine zichtbaar bekoren. Naarmate het vanavond donkerder werd, werd het alsmaar mooier.
Ook mijn vader was vanavond actief met het verwijderen van (bijna) alle CV's, zodat de muren goed gespachteld kunnen worden. Over spachtelen gesproken, daar zijn ze vandaag ook mee begonnen, gewapend met heel wat emmers spachtelpleister.

En zelf? Ja, tegen alle verwachtingen in ben ik de laatste dagen ook druk bezig geweest. Meestal ben ik vooral goed in kijken, ouwehoeren, opdrachten geven, enzovoort, maar nu ben ik ook druk geweest met afplakken, verwijderen van contactdozen en tal van andere klusjes.
Het is overigens al flink gezellig in de buurt, zo is er nog geen avond geweest dat we niet met een paar mensen bij iemand binnen een biertje gedronken hebben. Laten we hopen dat die gezelligheid zo blijft!

Tot zover even een update van de laatste dagen, binnenkort meer!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

"Je laat de boel nog maar even lekker open" zei ik ietwat brutaal

Toen ik van de week op vakantie was, kreeg ik al een smsje van buurman Alexander, die de laatste verlossende brief in de bus had liggen, met de exacte datum en tijd van de oplevering van zijn huis. Daarop belde ik ietwat zenuwachtig naar de zaak. "Is er post van de bouw voor mij?" vroeg ik aan Bjorn. "Ja ik geloof het wel" antwoordde hij en ik hoorde Marco op de achtergrond roepen "Ja daar heb je post van!" en dus scheurde Marco de enveloppe open en las 'm even voor mij door. "Donderdag 22 mei tussen half 11 en 12 uur krijg je een rondleiding en de sleutel" hoorde ik 'm nog zeggen. Ik slaakte een diepe zucht. Op dat bericht wachtten wij al zó lang! Ik bedankte Marco en Bjorn dan ook en voegde er voor dat ik ophing nog aan toe dat ik dan de 22e vrij nam, om direct aan de slag te kunnen gaan.

Vandaag waren we natuurlijk voor het eerst weer thuis na een paar dagen in "a State of Happiness" te zijn geweest. Dat is zo'n opruim- en wasdag. Zo eentje waar je alles dat je de afgelopen week(en) hebt laten versloffen nu even probeert recht te zetten. Daarom was het al wat later in de middag dat wij voor een moederdag kadootje op pad gingen en we daarvoor eerst nog even langs het huis reden. Al duurde het vanaf vandaag nog maar 13 dagen tot aan de oplevering, we móésten er gewoon even heen.

Toen we de straat in kwamen, stond de voordeur nog open. "Snel!" zei ik tegen Janine, "Stap jij uit en loop naar binnen voor ze de boel op slot doen." Janine zag haar werk en rende de auto uit. Ik parkeerde 'm achter, niet op onze eigen plaats, want daar had een buurtbewoner zijn auto neergezet (ik mag hopen dat dat niet meer voorkomt wanneer we de sleutel hebben).
Ook ik liep aan de voorkant het huis binnen en toen ik nog geen 5 seconden binnen was, zag ik iemand gehuld in BAM-kleding, gewapend met een sleutelbos, de achterdeur op slot doen.
"Je komt de boel toch niet afsluiten hè?" vroeg ik hem direct. "Nou eigenlijk wel" antwoordde de jongeman. "Je laat de boel nog maar even lekker open" zei ik ietwat brutaal waarop de jongen niet direct een antwoord had. Na even nadenken zei hij dan uiteindelijk "Als je me beloofd dat je bij het verlaten van het huis, de voordeur goed dicht trekt". Ik beloofde plechtig, waarop de jongen ons weer met rust liet.

Toen we dan ook alle tijd hadden om rond te kijken in ons eigen huis vielen ons meteen de mooie binnendeuren in de gang op. Ook in de kamer zaten de deuren er al in, althans bijna alle deuren dan. Toen we doorliepen naar boven zagen we dat ook daar de deuren voor alle slaapkamers en de badkamer er al in hingen. Wat een leuk gezicht! Nu was het écht bijna af! Janine was er dan ook erg blij mee.

Op zolder zagen we dat men druk bezig was geweest, de laatste hand te leggen aan de kachel en het afzuigsysteem. Ik ben benieuwd hoe dit afgewerkt wordt, maar daar zullen ze weinig meer aan veranderen ben ik bang. Dat wordt dus wellicht toch op korte termijn alvast een extra zolder bouwen, zodat in ieder geval het leidingwerk wat minder zichtbaar is of we moeten er een andere oplossing voor bedenken.

Janine inspecteerde ondertussen het werk van de schilders, want daar is zij nogal secuur op. Na een paar inspectierondjes en de constatering dat er al water uit de kraan kwam, hielden we het voor gezien. Dit was waarschijnlijk de laatste keer dat we zónder sleutel en eigenlijk onrechtmatig toegang hadden tot ons nieuwe huis. Nog 13 dagen wachten, dan wordt het opgeleverd en kunnen we aan de slag volgens een strakke planning die ik van deze week heb opgesteld. We hopen er dan half of eind juni echt te kunnen wonen. Ik ben benieuwd of we het redden!

Nog 13 dagen... morgen nog 12!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een beetje "groen" doet het straatbeeld enigszins opvrolijken

Ik vond het tijd om weer eens langs ons huis te rijden want ik had via via begrepen dat het eerste groen aangeplant was. Nadat ik door een vrij modderige straat gereden was (ik heb een broertje dood aan een vieze auto) en een parkeerplekje had weten te vinden, liep ik door naar onze voordeur. Daar, zo had ik afgelopen weekend nog gezien, waren ze namelijk aan de voorkant bezig met uitgraven en ik moest eerst eens zien wat ze nu precies gedaan hadden.

Waarschijnlijk hebben ze het elektrisch naar binnen getrokken en meer dan een half dichtgegooid gat zag ik eigenlijk niet meer. Het bleef dus een beetje gokken. Helaas was ik mijn bouwsleutel vergeten en had geen zin om helemaal terug naar de auto te lopen, dus de voordeur zelf liet ik deze keer ongemoeid.

Toen ik achter kwam bleek eindelijk onze parkeerplaats af te zijn, al kon ik er nog niet parkeren vanwege rondslingerende bouwrommel. De bouwplaats oprijden, ookal was dat nu mogelijk omdat de eerste bewoners er sinds vorige week hun intrede hebben gemaakt, is voor mij geen optie, gezien het eerste stuk nog uit flinke modderplassen bestaat waar je zonder 4x4 bijna niet doorheen komt.
Mijn oog viel daarna vrijwel gelijk op het "groen" (althans, het moest nog groen worden) dat het straatbeeld al enigszins deed opvrolijken. Er waren jonge boompjes en struikjes gepland in de perkjes achter de schuurtjes. Wat een vrolijke boel opeens! Ook de huisnummers waren op de schuurtjes aangebracht. Vooralsnog, helaas, alleen bij onze achterburen. Ons rijtje moest waarschijnlijk nog even wachten.

Ook de rest van het straatbeeld kreeg nu vorm. Zo zag ik dat bij onze buurman op de hoek, de zijkant inmiddels ook bestraat en voorzien was van enkele jonge populieren. De voltooiing van de rest van de straat zou waarschijnlijk niet lang meer op zich laten wachten, want daarvoor was alles al zo'n beetje in gereedheid gebracht. Erg mooi trouwens, die donkere straatsteen.

Zo werd ik ook deze keer weer een stukje trotser op "mijn" buurt...

PS: Zojuist trouwens mijn eerste drumles gehad, van niemand minder dan Gert Zweerus! Na eerst de klanken uit mijn drumstel wat bijgedraaid te hebben begon ik met de beginselen van het drummen namelijk het lezen van de noten. Ik heb ook gelijk huiswerk meegekregen, iets waarvan ik vroeger al bij de gedachte misselijk werd, maar wat ik nu erg positief opvatte. Mijn huiswerk voor deze week? Het oefenen van "de roffel van 5" en een stukje leren spelen aan de hand van wat noten op een balkje!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Helga van Leur op ware grootte

Al heel lang was ik het van plan en een tijdje geleden kochten we dan ook al de benodigde "randapparatuur". Een paar weken terug bestelde ik hem dan uiteindelijk, dat toen ook weer direct een verhaal opleverde. Het is een soort van jongensdroom, als ik het zo mag zeggen en het is ook geen publiek geheim dat ik verslaafd ben aan beeldschermen. Volgens mijn vader heb ik zelfs vierkante ogen, al heb ik dat zelf nog nooit kunnen constateren.

Ik wist dat hij ergens in maart geleverd ging worden, maar he, maart heeft 31 dagen dus dat is een nogal rekbaar begrip. Deze week ontving ik echter een telefoontje dat onze Sony Bravia KL-40X3500 deze week geleverd ging worden en wel op vrijdag. De avond van tevoren zou ik dan te horen krijgen in welk dagdeel ze hem zouden komen brengen. Dat bleek zo'n beetje tussen 10:00 en 14:00 te zijn en ik besloot vandaag thuis te werken, zodat ik onze nieuwe beeldbuis een gepast welkom kon heten.

Daar kwamen ze dan, helemaal uit Tilburg. Twee "hippe" jonge ventjes stapten uit de vrachtwagen en vrijwel direct probeerde ik een vooroordeel te onderdrukken. De doos die ze meebrachten was aardig aan de maat en toen ze de TV ontdeden van zijn kartonnen omhulsel en hem op zijn voetstuk plaatsten, schrok ik toch eigenlijk wel een beetje van de grootte. Kijk, ik wist dat ie groot was, want met een beeldbuis van 40 inch (101 cm) zie je Helga van Leur het weer op ware grootte presenteren, maar als je het apparaat voor de eerste keer in de kamer ziet staan is het wel meteen een blikvanger. Wellicht dat dat straks in het nieuwe huis wat minder is, maar dat is even afwachten.

De hippe ventjes leverden prima werk, ze hielden op mijn verzoek de doos volledig in tact (zodat ik hem over een paar weken fatsoenlijk kan vervoeren) en sloten de TV zelfs even aan om te laten zien dat hij ook echt werkte. Nadat ik dat ook met eigen ogen gezien had, mocht ik natuurlijk nog even afrekenen en verdwenen ze weer als sneeuw voor de zon, mij alleen achterlatend met een bakbeest van een TV. Ik begon daarna natuurlijk direct met het inschikken en gereed maken voor de eerste beelden. Dat duurde niet zo heel lang en toen hij eenmaal netjes stond was het een lust voor het oog. Aanvankelijk dacht ik dat ik een zwarte versie had besteld maar een tijdje terug kwam ik erachter dat het nog mooier was. Er bestond namelijk geen zwarte versie, maar een "brushed metal" versie, donkergrijs geborsteld staal dus.

Vanavond trouwens ook eindelijk de knoop doorgehakt voor de kastenwand. Toch die kast die we graag wilden hebben en na wat praten, aanpassen en handjeklappen kwamen we er bij een van de winkels die we voorgaande tijd bezocht hadden, toch uit. En dit wordt 'm...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een viervoeter op kantoor en een huis, klaar om op te warmen

Toen ik vanochtend rond een uur of 8 op kantoor kwam, zat mij daar al een vriendelijke en bekende viervoeter, een beetje zielig aan te kijken (voor zover dat je dat bij een hond kan constateren). Ik herkende hem omdat ik hem vrij vaak met zijn baasje langs de kade zie lopen, maar laatst genoemde was nu in geen velden of wegen te bekennen.

Dan gaat het hart van een dierenvriend sneller kloppen en nadat ik het eens een tijdje door het raam had gadegeslagen en deze vriendelijke vriend er nog steeds verlaten bij zat, besloot ik actie te ondernemen en hem binnen te halen.
Nou dat binnenhalen was binnen no time gepiept, maar het baasje vinden was des te lastiger. Ondertussen kwam ook Marco op kantoor, die zich ook wel wist te vermaken met ons nieuwe en uiterst speelse kameraadje. Luisteren deed ie overigens uitstekend en na loop van tijd werd hij wat rustiger en niet lang daarna lag hij lekker languit op de grond. Hij leek het allang best te vinden.
Na wat rondbellen achterhaalde ik dan uiteindelijk toch zijn baasje die hem na een tijdje weer op kwam halen. Best jammer, want ik vond het wel gezellig. Helaas er moest natuurlijk ook gewerkt worden...

Na dat werk, besloot ik weer even langs het huis te gaan nadat ik die middag weer eens een keertje telefonisch op de hoogte was gebracht over de vorderingen op de bouw. De radiatoren zouden zijn geplaatst. Nou daar was ik wel benieuwd naar!

Aangekomen bleek de straat af te zijn en was alles klaar voor het verkeer dat daar straks overheen gaat komen. Alle stellingen bleken inmiddels te zijn verdwenen en ook het voegwerk bleek te zijn afgerond, zo zag ik toen ik bij de voordeur aankwam. Overigens zag ik achter ons huis al hier en daar wat paaltjes verschijnen. Van die dingen waar je, wanneer je niet goed in je vrommekieker (dat schijnt Ouddorps te zijn voor achteruitkijkspiegel) kijkt, je je auto er een redelijk stukje korter op kunt rijden.

Binnengekomen zag ik inderdaad dat de radiatoren waren geplaatst. Wat een mooie slanke dingen zijn het, gelukkig niet van die grote oerlelijke dingen. Overigens zag ik ook dat de achtertuin wat opgehoogd was en nu redelijk gelijk liep met de deur van het schuurtje, al was het nog niet helemaal afgemaakt. Verder zag ik ook dat men weer wat verder was met de vloerverwarming, waarvoor nu een kastje in de trapkast hing. Ook in het halletje hing een mooie, kleine en slanke radiator, aan de muur waar straks ook onze, deze week geleverde, kapstok komt te hangen.

Snel door naar boven, want waar ik eigenlijk niet zo snel aan gedacht had, viel mij toen direct op, want ook de designradiator in de badkamer hing op! Na nog snel even in de slaapkamers gekeken te hebben, constateerde ik dat zowel op onze slaapkamer, als op de andere slaapkamer, als op het "kleine kamertje" (zo'n kamertje waar geen bed in past maar wel een bureau of gewoon rommel), ook de radiatoren waren geplaatst.
Op zolder zag ik zelfs, naast een mijnsinziens te kleine radiator om de ruimte te verwarmen, ook het expansievat (vroeger bij techniek gehad op school, toch nog iets van opgestoken dus).

Voldaan keerde ik dus weer terug naar Ouddorp, want m'n prak zou weldra op tafel komen. Een beetje zenuwachtig dat wel, want vandaag kreeg ik ook nog bericht dat ze morgen eindelijk de nieuwe TV af komen leveren...

(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

We kunnen al bijna in bad!

Ik zat van een van de twee, met gepeperde rosbief en een dikke laag sambal belegde bruine triangels te eten (het kan mij niet heet genoeg zijn), toen mijn telefoon ging. Het was de buurman. Hij had net gezien dat ze ons bad in de slaapkamer hadden gezet en vertelde me dat ze dat waarschijnlijk vandaag nog wel gingen plaatsen. Spannend! Ik kijk er namelijk erg naar uit om weer eens lekker languit in bad te gaan liggen, met wat leesvoer of gewoon even met gesloten ogen...

Na werktijd kon het dus ook niet anders dan dat ik even langs ging om het met eigen ogen van dichtbij te bekijken. Het is nu doodsimpel om op de bouwplaats te geraken, want de eerste eigenaren zijn al in het bezit van de felbegeerde sleutel en zijn dus al druk bezig met van alles en nog wat. Ik hoopte echter dat mijn voordeur nog niet op slot zou zitten, want wanneer het sanitair geplaatst zou zijn, zou de deur onherroepelijk op slot gaan vanwege het feit dat er altijd mensen met lossen handjes rondlopen en ons wellicht van onze WC pot zouden kunnen ontdoen. Toch wel prettig als ik straks op zo'n porseleinen "stortbak" m'n vaak uiterst hoge nood kan bedwingen.

Het huis was gelukkig gewoon open en nadat ik eerst beneden een inspectierondje deed en constateerde dat daar niks veranderd was, liep ik regelrecht door naar boven, naar de badkamer. Ja hoor! Toen ik een eerste blik naar binnen wierp, zag ik hem vrijwel direct staan. Welliswaar zonder muurtje en alles nog open en bloot, maar het was duidelijk dat ik hier straks aardig wat uurtjes zou gaan verslijten, zoals ik dat altijd al gewend geweest ben. Ik kan namelijk rustig een uurtje in bad vertoeven en er dan, zoals ik dat vroeger noemde toen ik nog klein was, met "ouwe verrimpelde oma handjes" uitkomen. Heerlijk, lekker ontspannen.

Na deze heerlijk dagdroom, liep ik door naar de zolder waar onder andere mijn drumstel straks komt te staan. Hier zag ik dat ze al een van de luchtafvoerkanalen naar buiten hadden gelegd. Verder helaas niet veel bijzonders.
Eenmaal buiten en achterom gelopen te zijn viel het me op dat aan de achterkant inmiddels bij alle huizen de stellingen verdwenen waren. Mooi hoor. Op het moment is men dan nog erg druk bezig met het aanleggen van de straat. Aan het begin (of het eind, het is hoe je het bekijkt) lag er al een aardig stuk omdat de eerste bewoners hier met de auto overheen moeten om hun huis te bereiken. Erg leuk trouwens om de eerste bewoners al bij hun huis aan te zien komen, iets dat ik toevallig zag toen ik daar stond.

Voor ons duurt het nu nog zo'n 8 à 9 weken. Wij wachten dus nog een tijdje in spanning af...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Zonder stelling, meer huis

Iedere keer als ik het zie wordt het weer "meer huis". Helemaal toen woensdag 27 februari de stellingen, die al maanden voor het huis stonden, volledig verdwenen waren. Dan zie je pas écht waar je straks komt te wonen.

Gisteravond vroeg Jozien of ze het huis nu weer eens van binnen mocht bekijken, nadat ze maanden geleden, toen de binnenmuren nog niet eens stonden, voor de eerste en ook de laatste keer binnen geweest was.
Omdat wij zelf ook graag even naar binnen wilden vanwege de gespoten plafonds en ik wist dat de deur open was, besloten we dus om vanmiddag even met Jozien en Jurien naar het huis te gaan.

Toen we lopend vanaf de Voorstraat van Sommelsdijk aankwamen, stak onze nieuwe buurt prachtig af tegen het water. Hoewel het nog wel duidelijk een bouwput is, zie je ook direct dat dat niet lang meer kan duren. Een stukje verderop zagen we ons eigen huis al liggen, althans, de achterkant dan.

Een geweldig gezicht om het huis nu van de voorkant, zonder die vreselijke stelling te zien. Echt weer een heel ander gezicht dan dat we van de afgelopen maanden gewend waren. Zonder te aarzelen liepen we direct door naar de voordeur, die ik voorlopig alleen nog met de speciaal aangeschafte bouwsleutel kan openen. Heel mooi om te zien dat de plafonds nu gespoten zijn en de zogenaamde V-naden tussen de betonnen dekplaten zijn dichtgesmeerd.
In de trapkast vonden we de radiatoren, die over niet al te lange tijd geplaatst zullen gaan worden. Toen viel ons oog op de achterkant, want nu ook daar de stellingen verdwenen waren viel het licht prachtig naar binnen. Wat een heerlijk licht huis is het geworden!

Terwijl ik, kijkend door de achterdeur, constateerde dat er nog aardig wat rommel in de tuin lag, werd ook de keuken even denkbeeldig geschetst aan Jurien & Jozien en nadat ze ook met eigen ogen de betegelde wc hadden bekeken, snelden we ons naar boven. Vanuit een van de slaapkamers zagen we dat onze parkeerplaats helaas nog niet was aangelegd, maar dat zou waarschijnlijk niet zo lang meer duren, daar het bij de buren al wel lag. Om dat eens wat beter te bekijken, besloten we naar de achterkant te lopen waar ook daar de ontbrekende stelling direct opviel.

De aanblik in de straat was ook heel anders dan toen ik er voor de laatste keer was, nu (bijna) alle parkeerplaatsen en zelfs de bloembakken waren aangelegd. De straat zelf laat echter duidelijk nog even op zich wachten, maar gezien het feit dat de eerste huizen komende week al worden opgeleverd (naar ik mij heb laten vertellen), zal ook dat binnen no-time gerealiseerd zijn.
Verder troffen we in het schuurtje nog de versiering die straks op de punt van het schuurtje moet prijken en nadat we nog één keer een blik op het huis wierpen, lieten we bouwnummer 40 voor wat het was en keerden met een glimlach van oor tot oor weer huiswaards.


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Als vliegen op een hoop stront

De begroting voor ons nieuwe huis, die ik bijna 2 jaar geleden al opstelde en in de afgelopen periode bijgeschaafd werd, wordt de laatste tijd steeds meer "waterdicht". Dit omdat we steeds meer uitgaven weg kunnen strepen en het beoogde eindbedrag hetzelfde blijft. En dat is fijn, want op zulke dingen kun je je hoofd breken, zeker als het al een hele lange tijd duurt.

Wat ook op ons lijstje stond was tuinmeubilair en ookal stond dat onder het kopje "secundair", hielden we er toch onze ogen voor open. Je weet maar nooit. Toevallig liep ik dan ook gisteren, in het Makro-krantje, tegen een prachtige tuinset aan wat ook nog eens prima binnen het daarvoor gestelde budget pastte. Na even overleg op hoog niveau met de baas te hebben gepleegd (Janine moest het natuurlijk ook mooi vinden voor ik er verder op door zou gaan), besloten we er naar te gaan kijken. Helaas kon het gisteravond nog niet, want de "winst-pakker-prijs" die voor deze set gold, zou pas vandaag ingaan en een "Makro-dame" aan de telefoon verzekerde me van het feit dat ik de set absoluut niet als winst-pakker mee zou krijgen als ik ook maar één dag eerder zou komen.

Omdat ik de vorige keer al meegemaakt had dat een artikel al snel was uitverkocht, besloot ik dan maar vanochtend om 9:00 voor de deur te gaan staan, zodat ik de eerste zou zijn.
Met de bus van de buren (het zou nooit in de Honda passen), vertrokken we vanochtend naar de Makro en hoewel we om 8:50 arriveerden, waren er toch al mensen binnen en hoe!
Als vliegen op een hoop stront stortte de reeds aanwezige vroege vogels zich op de diverse winst-pakkers, zoals deze Clogs (namaak Crocks). Het leek wel uitverkoop! Gelukkig zagen we onze tuinset al snel staan en nadat we hem even uitgetest hadden, en zowel de stoelen als de tafel goed bekeken hadden, sprak ik een van de medewerkers aan waar we de set vandaan konden pakken en op ons karretje konden laden.

"Sorry meneer, maar de tafel is al uitverkocht" antwoordde ze. "Uitverkocht!?!" stamelde ik op mijn beurt redelijk verbaasd, "hoe kan dat nou? Ik ben hier eerder dan openingstijd en het is al uitverkocht! Kan ik dan deze tafel niet kopen?". "Nee meneer, wij mogen geen demomodellen verkopen" was het antwoord. Vreemd, dacht ik nog, want precies daarnaast stond een terrasverwarmer met op het kaartje "Showmodel, verkocht". Enfin, ik kreeg de kans niet om er op door te gaan, want de vrouw ging direct door met haar verhaal. "De tafel kan ik echter wel voor u bestellen meneer, dan bellen we u gewoon wanneer deze weer voorradig is". Ah, dat was mooi! Zat het gelukkig toch nog mee. "Krijg ik hem dan wel voor deze prijs?" vroeg ik nog even voor de zekerheid. "Jazeker" antwoordde de mevrouw kort maar krachtig.
Dus schreef zij onze gegevens op en restte ons niet meer dan af te wachten. "Oh, waar vind ik de stoelen,
mevrouw?". "Daar" wees zij naar opzij "en u bent net op tijd".

Tot mijn grote verbazing had ze daar inderdaad gelijk in want er lagen nog 5 stoelen en dan waren ook deze alweer op. Bizar, blij dat ik toch direct 's ochtends gegaan ben en niet 's avonds.
En zo liepen we dus, nadat ook Janine nog een paar Clogs had weten te bemachtigen, met een redelijk afgeladen karretje richting de kassa. Echter, we kwamen op onze route ook nog de prullenbak tegen die Janine al zo lang en zo graag wilde hebben. Ook dit was een winst-pakker en dus gristen we ook deze snel van de plank voordat ook hier alle exemplaren van waren uitverkocht.
Zelfs de pannen waren afgeprijsd en daarom namen we ook bij deze afdeling het zekere voor het onzekere en bleven de razende meute voor.

Zo! Wij hadden alles wat we wilden hebben en nu kon ook dit weer van de begroting af en nadat we de auto hadden volgeladen, reden we richting Bjorn om hem op te halen. Richting Bjorn? Ja, want mijn vriend en compagnon had de avond daarvoor kennis gemaakt met de Flakkeese Snor en die had hem zijn meest waardevolle, fel roze gekleurde, papiertje afgenomen. Helaas, want dit gaat ons de komende tijd waarschijnlijk nogal wat logistieke probleempjes opleveren op de zaak. Het is echter niet anders en we zullen er een mouw aan moeten passen, want tenslotte kan het ons allemaal overkomen. Het is namelijk geen publiek geheim dat ook ík zo af en toe (veel) te hard rijd...

(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

De vreugde van een dag eerder, sloeg om in een koude douche

"Je kan gerust uit je werk even langs het huis rijden hoor..." zei (toekomstig) buurman Alexander tegen me aan de andere kant van de lijn, "Ze zijn van Esselink bezig want ik zie busjes staan en volgens mij hebben ze zojuist je wc betegeld". "Joh! Dat meen je niet!" antwoordde ik op mijn beurt enigszins verbouwereerd en tegelijkertijd opgewekt. "Nou dan ga ik zéker even een kijkje nemen aan het einde van de dag. Kom jij ook nog even langs dan? Dan bel ik je anders wel als ik vlakbij ben" en na nog even over en weer zoiets als "Oké" en "Is goed" gesproken te hebben, hing ik op... met een hartslag van 120 en de nieuwsgierigheid die ik met geen mogelijkheid onder stoelen of banken kon steken. Waarom zou ik ook?

Nadat ik de rest van de dag mijn "zenuwen" toch had proberen te onderdrukken, moest ik me na 17:00 alsnog gewonnen geven. Dus scheurde ik richting de bouw en belde ondertussen (handsfree) naar Alexander dat ik er aan kwam. Daar aangekomen was hij er echter nog niet, dus kon ik op mijn gemak een opening in het hek vinden. Dat was zo gepiept want die zat precies bij mij voor de deur. Door het raam zag ik dat de wc inderdaad betegeld was, maar ik kon niet naar binnen! Gelukkig waren er nog wat mannen op het dak bezig, die ik op z'n plat Flakkees iets van "Heuj! Ha jule iets om de deur mee ope te maeken?" toeriep. Daarna kreeg ik echter een onverstaanbaar gebrabbel terug, maar er werd mij wel een deurklink overhandigd. Later kwam ik er achter dat het Polen waren... een busje vol...

Alexander kwam precies op het goede moment en samen gingen we, nadat we eerst even in het schuurtje hadden gekeken, het huis binnen. Daar trof ik inderdaad een reeds betegeld toilet aan! Wat fantastisch om te zien, het werd echt al wat! Toen ik verder om me heen keek zag ik dat er de laatste dagen niet stilgezeten was. Nadat op 4 februari de dakpannen erop lagen en de ramen geplaatst waren, was ik namelijk niet meer binnen geweest en dus was het weerzien met de binnenkant van het huis weer een hele verademing. Zo waren er duidelijk sporen van hard werken zichtbaar, waarmee ik vooral bedoel dat men de muren aangestreken had.

Gauw door naar boven, want ik was reuze benieuwd hoever men met de badkamer was. Ook daar hadden "onze jongens" niet stilgezeten, want de vloer lag er nu in en de wandjes voor de douche, het bad en de toilet waren gezet! Wat een leuk gezicht en opeens kon ik me de badkamer veel ruimtelijker voorstellen. Gelukkig maar want zoals bij alles tijdens de bouw was het moeilijk voorstellen dat het allemaal ging passen. Uit ervaring weet ik nu dus dat het ook altijd écht gaat passen, ok, op de ervaring met de keuken na dan...
Ook het afwateringsgootje voor de douche hadden ze al verwerkt, alleen stond het roostertje dat er op moet nog op de trap, maar dat zou waarschijnlijk ook niet lang meer duren voor dat erop ging.
Ook de zolder had met tot aan de nok toe dichtgestreken en nu de ramen er daar in zaten was het eindelijk mogelijk om naar buiten te kijken. De nodige pijpjes waren overigens ook al in het dak gemaakt, nu alleen nog aansluiten.

Dat was dus gisteren, maar vandaag kwam ik toch ietwat van een koude kermis thuis. Ik ben namelijk in aller ijl nog een zogenaamde "bouwsleutel" wezen kopen zodat ik wat makkelijker binnen kon komen. Op het allerlaatste moment voor sluitingstijd wist ik er nog net eentje te bemachtigen, maar toen ik bij het huis aankwam en zag dat men daar de boel aan het warm stoken was, viel mijn oog op de deur. Shit! Ze hadden de cilinder erin gezet! Die bouwsleutel was dus voor niks, want het enige waarmee ik nu nog de deur mee open kan krijgen, is de sleutel zelf... en dat gaat helaas nog een maandje of 3 duren waarschijnlijk.

Dus keek ik nog even toe hoe men al het vocht dat tijdens de bouw in huis was gekomen, nu aan het onttrekken was en droop ietwat teleurgesteld af... Dag huis, tot over een paar maanden!



(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

In minder dan 5 minuten tijd, een verschil van 200 euro

Vorige week kocht ik de eerste helft van mijn bescheiden thuisbioscoopje, toen ik dat wat ik precies wilde hebben tegen het lijf liep omdat het prijs-technisch gezien erg interessant was. De andere helft, zo beloofde ik mezelf, zou een tijdje later wel volgen ookal had ik die helft al even in de smiezen.

Gisteravond kon ik mijn nieuwsgierigheid dan toch niet echt meer in bedwang houden en ik informeerde bij de desbetreffende internetwinkel wat de levertijd van de
Sony Bravia 40X3500 was, de TV die ik al in het echt bewonderd had en waarvan ik zijn grotere broer op de zaak heb hangen. Waarom kopen bij een witgoedzaak via internet? Omdat de prijsverschillen tussen de reguliere winkels en internetwinkels van ongekende grootte zijn en zelfs de internetwinkels onderling nogal verschillen.

Zo heb ik er dus al weken eentje tussen mijn favorieten staan, waar ik na goed zoeken bij uitgekomen was en die tot nu toe (en ik heb écht goed gezocht) ook écht de goedkoopste bleek te zijn.

Vanochtend om 8:59 kreeg ik netjes een mailtje terug dat de levertijd zo'n 2 tot 3 weken bedroeg. Oké dacht ik, dat weet ik dan ook weer en ik keek nog even op de site naar de pagina waar de TV te koop stond. Toen wist ik nog niet wat mij 5 minuten later te wachten stond.

Want toen ik het even later allemaal aan Marco wilde laten zien en ik zelf ook nog eens een goede blik op mijn beeldscherm wierp, voelde ik het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. De prijs... die was opeens niet meer wat ie geweest was! In nog geen 5 minuten tijd hadden de verkopers er maar liefst €200,- bijgerekend! Van verbijstering of misschien wel van woede, trok ik de telefoon en belde direct het nummer dat bovenaan de website vermeld stond.

En vriendelijke stem nam op en ik vroeg hem direct op de man af waarom de TV, waarvan ik al weken op het punt sta om deze te bestellen, opeens maarliefst 200 eurootjes duurder was geworden... in nog geen 5 minuten tijd! Nou dat was heel simpel uit te leggen volgens de verkoper. De levertijd was inmiddels opgelopen tot eind maart (zo kreeg hij zelf ook net te horen) en daarom had men die interessante prijs maar wat minder interessant gemaakt omdat ze anders te veel "klikkers" en (aan)vragen kregen. "Ok, das allemaal prima" antwoorde ik wat verbaasd "maar als ik de TV nu direct bestel, krijg ik hem dan nog voor 200 euro minder?". Na even aarzelen zei de beste man toch "ja" en voegde daar nog aan toe dat ik hem maar moest bestellen en zijn naam moest vermelden in het vakje "opmerkingen", dan zou het helemaal goed komen.

Zo gezegd zo gedaan, ik was in ieder geval gerust gesteld. Nu wacht ik nog even op een bevestiging die ik waarschijnlijk morgen krijg. Dan wordt het wachten tot eind maart, maar dat is geen probleem, ik heb immers nog tijd zat...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een worsteling met dikke handleidingen en meters kabels

Al maanden ben ik aan het rond kijken, maar neem ik mezelf iedere keer voor er zo lang mogelijk mee te wachten. Alles wat je vandaag koopt is namelijk morgen weer al oud. Toch hield ik in die afgelopen maanden verschillende advertenties scherp in de gaten of er wat voor me tussen zat. Een mooie aanbieding is nooit weg natuurlijk, want ook ik ben me scherp bewust van die kosten die een nieuw huis al met zich mee brengt.

Afgelopen week zag ik een interessante aanbieding bij Correct in de krant staan en die kon ik eigenlijk niet voorbij laten gaan. Precies wat ik zocht, een set die ook past bij de TV die ik straks wil, een Sony Bravia.

Nadat we 's ochtends al vroeg opgestaan waren om onze carnavalspakken eerst nog even op te halen in Vierpolders, reden we direct door naar de Correct in Rotterdam. Na eerst even rondgelopen te hebben in de 2 vestigingen aan de Ceintuurbaan, bleken we toch naar de Bergweg te moeten omdat daar stond wat we zochten. Nu wist ik dat ze bij Correct veel TV's hadden staan, maar wat ik daar aantrof ging al m'n verwachtingen te boven! Zo is hier meer een klein hoekje op de foto te zien, maar er was gewoon één hele verdieping, vól TV's! En tussen de meest bizarre modellen, zag ik hem daar staan. Mijn ultieme TV! Wat een mooi apparaat. Ik ken hem goed, want op de zaak hebben we dezelfde, alleen dan in het grijs en nog een slag groter.

Maar daar kwamen we niet voor, we kwamen voor de Sony HTD 750 SS, een Bravia Theater met een DVD en Harddiskrecorder en een aparte versterker met 5 speakers en 1 subwoofer. Na wat geluisterd en informatie ingewonnen te hebben van een verkoper, was de deal snel gemaakt. Inpakken en wegwezen! Zo snel mogelijk naar huis om hem te installeren (wachten tot in het nieuwe huis kon ik echt niet opbrengen), maar eerst nog even langs het nieuwe huis in Sommelsdijk. Daar stond namelijk sinds enkele dagen ons schuurtje overeind en waren ook de ramen geplaatst. Helaas lagen de dakpannen nog steeds niet waar ze moesten liggen, maar we maakten tijdens dit korte bezoekje wel kennis met onze nieuwe buren!

Zoals gezegd, daarna snel naar huis om de flinke doos uit te pakken. Alleen moest ik eerst de cinemaset die al in het huis stond (en overigens niet van mijzelf is maar van Marc's broer Sjaak) netjes uit elkaar halen en opbergen. Terwijl Gijs zichtbaar genoot van de warmte van de kachel, haalde ik dus de oude set uit elkaar en begon met het openen van de doos met mijn eigen nieuwe set. Nadat alles uitgepakt was, de huiskamer binnen een mum van tijd was veranderd in een pseudo-zwijnenstal en de verschillende componenten netjes geordend waren, was het tijd om mezelf in die dikke handleindingen te verdiepen... Slik!
Gelukkig bleek het minder lastig dan verwacht en nadat alles netjes stond, was het tijd om hem uit te proberen. Het klonk fantastisch! Gelukkig maar, want het kostte me toch aardig wat zweetdruppeltjes...

Het enige dat me nu nog rest is het doornemen van alle functies van beide componenten. Te veel om op te noemen, maar ik moet en zal me door die gebruiksaanwijzingen heen worstelen. Voor dat ik dat ga doen, ga ik me eerst maar eens omkleden, want over enkele uren vertrekt de bus richting Roosendaal. Dan begint ons avondje carnaval!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Verrassend nieuws van buurman Alexander

Een kraan bij het huis? Het dak zat er toch al op? Moet Alexander gedacht hebben toen hij vanmorgen naar de kapper ging en van mij de vraag kreeg om even wat foto's van de bouw te maken.

Zojuist kreeg ik nieuws van mijn toekomstige buurman via MSN. We jutten elkaar regelmatig even op aangaande de bouw van onze huizen en houden elkaar ook stipt op de hoogte.
Zo vertelde hij dat hij even naar de kapper moest en dat even zou combineren met een bezoekje aan de bouw. Ik vroeg 'm om daar dan even wat foto's te maken en dat bleek maar goed ook, want er was weer een nieuwe fase aangebroken.

Toen hij dichterbij de bouw kwam zag hij al een grote gele kraan staan. Wat zou die nou aan't doen zijn? Toen hij dichterbij kwam en de verschillende pallets en stellages met glas zag staan, viel hem de stapel met dakpannen op, die waarschijnlijk nog niet zo lang geleden daar neergezet was (of hij was ons gewoon niet eerder opgevallen). Dat kon dus maar één ding betekenen en toen hij wat afstand nam, zag hij precies wat het grote gele gevaarte aan het doen was. De dakpannen gingen erop!

Ook aan de achterkant was men druk bezig met het verdelen van de dakpannen. Vanavond zal ik zelf ook even een kijkje gaan nemen, in de hoop dat ze dan al over het dak verdeeld liggen.
Wordt vervolgd...

Update
Ik ben zelf ook nog even gaan kijken en inderdaad, ze zijn er druk mee bezig! Het dak van de buurman ligt al voor een gedeelte...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een geluk, bij een ongeluk

Weken geleden ontdekten we de fout en daar zaten we dus de afgelopen weken eigenlijk wel flink mee in onze maag. Hoe moest dat nou goed komen? We zagen wel oplossingen, maar zouden zij dat ook zien en nog belangrijker, wat ging dat geintje allemaal weer kosten? Telefonisch verliep het contact wat moeizaam dus zat er niets anders op dan een afspraak te plannen en er eens goed over te praten.

Al heel vroeg in het bouwproces kochten we onze droomkeuken bij Bruynzeel Keukens in Barendrecht. Onlangs, ruim een jaar later kwamen we er pas weer oog in oog mee te staan en dat was wel weer even spannend. Een maand daarna ontdekten we tijdens de zoveelste kijk in ons huis, dat het muurtje waar de koelkast tegenaan gepland stond, maar "4,5 telefoon lang" was. Klinkt een beetje raar, ik weet het, maar als je geen meetlintje bij je hebt is dat altijd nog de oplossing, kijken hoeveel keer je telefoon ergens langs past en dan thuis gewoon je telefoon opmeten. Thuis werd dus onze ongerustheid bevestigd en bleek het muurtje maar 45 centimeter te zijn in plaats van de benodigde 65! Wat nu?!? Alles was dicht, het was immers eind december en dan is de bouw 2 weken gesloten en ook bij Bruynzeel Keukens was de bezetting maar half en kon er ook niet gemeten worden.

Daarnaast wou het geval, dat de opstelling van onze keuken, uiterst secuur gekozen was. Dat viel eigenlijk niet meer om te gooien want dan zou het hele verband eruit zijn. Dus moesten we wat anders verzinnen en na enkele lange telefoontjes en een soortement van brainstormsessies via het vaste net besloten we zo snel mogelijk een afspraak te maken om er samen met Bruynzeel uit te komen. Vanavond was het dan zover, zouden we nu eindenlijk gerustgesteld worden?

Daar aangekomen kwamen al gauw alle tekeningen, rapporten en offertes van 1,5 jaar geleden op tafel. Zelfs de verkoper was nog herkenbaar hetzelfde. Gelukkig hadden we vantevoren het nodige denkwerk al gedaan en werd er al snel een tekening gemaakt aan de hand van onze aanwijzingen. Ook maakten we tijdens wat onderhandelingen, graag van de gelegenheid gebruik om de keuken dan toch nog net iets uit te breiden, we waren immers toch bezig. Het idee was om van de L-vormige keuken die we reeds hadden besteld, nu een U-vorm te maken en wel met een welkome uitbreiding zoals deze. Natuurlijk wel in onze eigen houtkeuze, Wengé. De "kast" bevat nu de koel-vries-combinatie, de combi-magnetron en daarbij nog 2 extra kastjes, waarvan eentje met lades.

Van bovenaf gezien benutten we nu dus bijna de volledige ruimte voor de keuken, waarin zelfs de mogelijk dode hoeken zijn opgevuld met carousselkastjes. Nog mooier is het aanzicht van het nieuwe stuk dat we er vanavond bijgekocht hebben. Gelukkig was Bruynzeel wel erg sportief om het grootste gedeelte van de kosten op zich te nemen. Zij hadden immers een waarschijnlijk foute meting gedaan en daar deden ze dan ook absoluut niet moeilijk over. Het enige dat we nu nog moeten zien te regelen is het verplaatsen van de aansluiting voor de radiator. Dat moet namelijk wel een andere worden, eentje voor aan de muur zoals rechts op de tekening.

Voor de rest niks dan lof tot nu toe over Bruynzeel Keukens in Barendrecht. Het lijkt bijna een advertentie, maar we zijn echt ontzettend goed geholpen. Nu de oplevering nog...

PS: Ik heb nu zelfs een teller rechtsbovenaan de site gezet, die terug telt tot de (waarschijnlijke) oplevering!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Stiekem naar binnen voor het leidingwerk, een dakgoot en een puntdakje

Toen ik voordat ik naar de zaak ging, even langs de drukker moest om wat zaakjes te regelen en ik vanuit hun kantoor zo op ons nieuwe huis kon kijken, kroop het bloed waar het niet gaan kon. Door het raam zag ik de bouwvakkers eindelijk onze dakgoot monteren, daar waar ik al weken op gewacht had omdat dat een erg kaal gezicht gaf.

Natuurlijk kon ik het daardoor niet laten om even langs te wippen. Toen ik het resultaat van de verse dakgoot zag, was het huis voor mijn gevoel weer een heel stuk verder af en hoewel men druk bezig was aan de huizen, besloot ik toch stiekem even binnen te wippen.
De avond daarvoor kreeg ik namelijk op bed nog een ingeving (je staat er letterlijk mee op en je gaat er mee naar bed), want wanneer ik alle bedrading van de TV en Dolby Surround set netjes wil wegwerken, zullen er sleuven in de muur moeten worden gefreesd. Daarmee moet ik natuurlijk niet het risico lopen dat er bestaande leidingen worden beschadigd en dus besloot ik voordat de muren dichtgestreken zouden worden, daar nog een keer foto's van te nemen. Wie weet had ik daar al foto's van, ik heb er immers al zoveel gemaakt, maar ik nam toch het zekere voor het onzekere.

En dus sloop ik stiekem naar binnen, wetende dat ik daar eigenlijk nog steeds onbevoegd voor ben en dat de opzichter die mij daar aan zou treffen, mij zeker al dan niet vriendelijk zou verzoeken het bouwterrein per direct te verlaten.
Toch lukte het me ongezien naar binnen te lopen en dus nam ik met ietwat gezwinde spoed enkele foto's van het leidingwerk aan beide kanten van de kamer. Daar draaide het tenslotte om en ik maakte daarna dan ook direct rechtsomkeerd. Wel zag ik in het voorbij lopen het reeds geplaatstte wandcloset al in het toilet beneden, zoals buurman Alexander al voorspeld had.

Toen ik het huis uitliep bedacht ik me dat als ik nu weggestuurd zou worden, het me allemaal weinig kon schelen, want de benodigde foto's had ik in mijn bezit. Dus ik besloot door te lopen naar de achterkant. Daar was het in tegenstelling tot de voorkant een zooitje. Je kon zien dat er hard gewerkt werd (of dat ze gewoon slordig waren).
Wat me ook direct opviel waren de grachtwoningen achter ons. Daar waren de stellingen nu van voor gehaald en dat gaf opeens een heel ander beeld van hoe het er straks uit komt te zien. De stijl van deze "wijk" werd nu helemaal goed zichtbaar. Erg mooi allemaal en toen ik mij omdraaide om onze achterkant nog eens goed te inspecteren, viel mijn oog op het puntdakje dat op de fundering voor het schuurtje stond. Leuk! Ook het schuurtje stond nu in de planning om gebouwd te worden. Wéér een stukje dichterbij de oplevering.

Terwijl ik dagdromend naar de auto liep, me hard voorstellend hoe ik daar straks iedere dag zou zijn, keek ik nog een keer over mijn schouder. Ik kneep mijn ogen dicht tot kleine spleetjes en stelde me het huis voor zoals ik het op de tekening had gezien. Hoe ik ook keek, ik bleef het nog steeds zien als een bouwput, maar het zou steeds minder lang duren...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)