Een nieuwe plaats

Het bleek toch nog een flinke opgave en kostte de nodige zweet parels om alle computers en toebehoren netjes naar een andere plaats te verhuizen. Vanwege een efficiëntere indeling van onze studio, werkten we vanavond over om alles netjes te verhuizen.

Websites Nederland stond vanavond voor heel eventjes op z'n kop, want bijna iedereen kreeg een ander plekje toebedeeld. We begonnen met frisse moed aan deze klus en zéker na de overheerlijke Chinese maaltijd, klaarden we de klus als één team.

Mijn Mac staat inmiddels aangesloten en in vol ornaat te glimmen op z'n nieuwe plaats. Het wordt even wennen, maar dat is een kwestie van tijd...

"Ik heb niks hoor!..."

Vanochtend reed ik nog even langs Best Trucks in Oude Tonge, waar Addie druk aan het werk was. Althans, druk met zijn eigen auto, want gisteren mocht hij zijn nieuwe auto ophalen.

Een BMW 318 Touring, uit 2002. Erg burgerlijk voor Addie's doen, maar een schitterende wagen. Er mankeerde eigenlijk niks aan de auto. Goed, hij moest nog gepoetst worden, want Addie rijdt niet graag met een vieze auto rond (moet je lezen wie het zegt!), maar daar was hij nou juist druk mee bezig.

Nadat ik geconstateerd had dat de stoelen prima zaten en er een zee van ruimte aanwezig was, ging ik weer huiswaards en liet ik Addie lekker poetsen. Vanmiddag moest hij natuurlijk met zijn slee op het kraamfeest van Levi verschijnen en dan moest hij wel blinken in het zonnetje.

Zojuist kreeg ik een sms. Dat gebeurd wel vaker, maar deze keer was hij ietwat onaangenamer van aard. Het was Addie, die mij het volgende berichtje stuurde:

"Zo BMW kan naar Bosman en Kalis, valt net een ventje met fiets op rechter voorspatbord! Gaat lekker..."

Uiteraard vond ik het enorm sneu dat dit nu al moest gebeuren, zo precies nadat hij 'm koud 24 uur in z'n bezit had. Het bleek om een klein ventje op een voor hem 2 maten te grote fiets te gaan. Mirjam stond in de achtertuin, hoorde een blikkige "knal" en hield haar hart vast. Meteen rende ze naar de zijkant van het huis waar de auto geparkeerd stond (langs de stoep en niet op de oprit). Daar zag ze een klein ventje vanachter de auto komen die Mirjam meteen "gerust" stelde met de woorden "Ik heb niks hoor!.."

Nu zit er dus al een lelijke deuk en dikke kras op het voorspatbord van de BMW, maar gelukkig gaat de verzekering van de andere partij het allemaal regelen (als alles goed is natuurlijk).
Hoewel het een wat valse start was, wens ik Addie veel veilige kilometers toe in zijn nieuwe burgerlijk heilige koe. Nu nog een aantal koters achterin en gekleurde dieren-stickers op de zijruiten en het is helemaal compleet!

Zijn trouwe Honda staat geduldig en aan de kant geschoven te wachten op de nieuwe eigenaar, die 'm donderdag komt ophalen en er al verschillende plannen mee heeft (zoals striping, bumpers etc.). We houden ons hart vast!

Bij alle mooie vrouwen op schoot zitten en ongegeneerd kwijlen...

Chris & Martha hadden het slim bedacht om juist vandaag een kraamfeest ten behoeve van de geboorte van Levit te geven. Het was immers schitterend weer en dat was goed te merken.

De tuin stond vol mensen en er was zelfs een partytent met hapjes en drankjes gereed. Zo'n beetje alle vrienden van Chris & Martha waren aanwezig en velen hadden ook hún oogappeltjes meegenomen. Het leek wel één grote kindercrèche en op een gegeven moment leek de tuin zelfs een parkeerterrein voor kinderwagens te worden.

Niet alleen in de tuin was het gezellig met de mannen onder elkaar (die hoefden nu eens niet de verhalen over poepluiers en babykleertjes aan te horen, dat deden de vrouwen onder elkaar wel), ook binnen was het af en toe een drukte van jewelste, omdat sommigen het nieuwe huis van gastheer en -vrouw ook nog niet gezien hadden.

Zelfs Keuf zal op een gegeven moment met de kleine Stijn op z'n arm, een koddig gezicht, met daarnaast Mirella die zó'n grote buik heeft dat die ieder moment lijkt te gaan ontploffen. Gelukkig hoeft ze nog maar een paar weken, maar ze was het goed zat, zoals ook op de foto is te zien. Overigens, overal waar je ook maar om je heen keek, zag je kinderen, kinderwagens, baby's, (hoog) zwangere vrouwen of poepluiers.

Hoewel de kleine Levi nog klein is, stal vooral ook Stijn van Paco & Ineke ook de show met zijn vrolijke oogjes. Hij ging van hand tot hand en mocht bij iedere mooie vrouw op schoot zitten en het werd hem niet eens kwalijk genomen als hij daar ook nog eens bij kwijlde.

Ik werd er stik jaloers van. Wilden alle mooie vrouwen mij nog maar op hun schoot hebben, terwijl ik lekker ongegeneerd kon gaan zitten kwijlen...

Als bonus een filmpje waarin Stijn's mama Ineke 'm even probeert te laten giechelen...

Dikke maatjes

Oom Johan is gek op Daisy en Daisy is gek op oom Johan. Daar hoeft geen twijfel over te bestaan, dat zie je zelfs al leek meteen.

Als twee dikke maatjes gaan ze door het leven. Waar oom Johan is, is Daisy en andersom. Onafscheidelijk, een kostelijk gezicht.
Ze brengen daarom samen ook heel veel tijd door op cursussen waar Daisy nieuwe truukjes leert, met onderdelen zoals behendigheid en gehoorzaamheid. Beiden gaan ze alleen voor goud en zijn dus erg fanatiek.

Zo fanatiek zelfs dat de voortuin bij oom Johan en tante Wilma is gereserveerd voor Daisy's trainingen. Daar trainen ze beiden wanneer ze maar willen, zodat ze bij de echte cursus kunnen laten zien wat ze samen al in hun mars hebben. Zie het als een gezamenlijke hobby die ze graag uitvoeren wanneer iemand het leuk vindt op te zien. Zoals ik...

Want ook vanavond gaven ze beiden acte de presence, tijdens het verjaardagsfeestje van tante Wilma, die deze week jarig was.
Als een raket nam Daisy de hindernissen en was bijna onvermoeibaar. Het energieke schouwspel was heerlijk om te zien, doordat het enthousiastme er van beide kanten afspatte.

Als bonus dan ook dit filmpje waarin Daisy zelfs zó enthousiast en lettend op de commando's van haar maatje, dat ze de tweede keer wel springt maar de band volledig mist!

"Je zou bijna Honda-fan worden..."

Hij had al meerdere keren de wens uitgesproken maar op een of andere manier was het er nog niet van gekomen. Onder andere voor Pieter reed ik mijn 2e liefde (na Janine natuurlijk) dan ook even warm tegen het einde van de middag en liet daarna de teugels vieren...

Ook Pieter kroop achter het stuur en liet zien wat hij waard was. De VTEC, die inkomt bij 6.000 toeren, vond hij klaarblijkelijk érg verslavend en hij trok al vanaf de eerste meters een brede glimlach over zijn gezicht.

Een glimlach die hij overigens de gehele rit niet meer kwijt raakte en ik dus op mijn beurt stiekem ook van zat te genieten!

Omdat ik mijn eigen auto nooit voorbij hoor scheuren, besloot ik deze keer eens uit te stappen zodat Pieter een demonstratie kon geven. Als bonus dan ook een kort filmpje waarbij ik eindelijk mijn eigen auto eens op film heb vast gelegd. De eerste meters stond hij te roken, maar daarna trok Pieter goed door. Hij besloot zijn rit dan ook met de historische woorden: "Je zou bijna Honda-fan worden..."

Dit was het eerste Appeltje waar ik dorst van kreeg...

Na al die weken dat Koen pakketjes ontving, werd er vandaag dan eindelijk weer eens een pakketje bezorgd dat aan mij geadresseerd was. Ik zat er zoals gewoonlijk al weer langer op te wachten dan de verzender eigenlijk had aangegeven, maar dat terzijde.

Met de precisie van een chirurg opende ik het pakketje en haalde daar mijn AirPort Express uit, van Apple. Met dit kleine apparaatje, dat ik enigszins presenteerde met een imitatie van "De Koenoe", zou ik mijn muziek vanaf mijn laptop of iPod, draadloos over mijn surround systeem in de kamer kunnen afspelen. De mogelijkheid om draadloos met een printer te communiceren of als draadloos modem te gebruiken bestaat ook, maar deze functies had ik dan weer niet nodig.
Overigens ook Jaap, die overal een telefoon in lijkt te zien, stond er weer bij en deed zelf ook een imitatie van "De Koenoe".

Thuisgekomen ontdeed ik de bijzonder strak ontworpen doos (ik ben niet anders gewend van Apple!) van z'n plastic jasje en ging verder met uitpakken. Ook de binnenkant was uiteraard op z'n Apple's vormgegeven, waarbij de sleutelwoorden "wit" & "less is more" centraal staan.

De AirPort Express uitpakken en in het stopcontact steken was niet zo bijzonder, de operatie daarna wel. Want een zeikerd als ik ben, moet altijd alles netjes weggewerkt en met het grootste gemak te bedienen zijn. Daarom moest ik het tv-kastje weg en een beetje uit elkaar halen, zodat ik de bekabeling naar de versterker kon brengen en alles netjes kon wegwerken.
Het ging niet zonder slag of stoot, maar uiteindelijk zat het allemaal prima in elkaar en stond ik met het zweet op mijn rug klaar voor de laatste fase. Overigens was dit het eerste Appeltje waar ik dorst van kreeg!

In de laatste fase moest ik het kleine apparaatje werkend krijgen en in ons draadloos netwerk zien te hangen en daarom pakte ik er een ander Appeltje bij. Janine's Appletje draaide overigens ook op volle toeren en zo stikte het dus van de lichtgevende Apple logo's aan tafel.
Na wat gepiel met de instellingen (wat overigens vrijwel vanzelf ging, ook zoiets moois van Apple!), kreeg ik het dan eindelijk voor elkaar om mijn muziek via mijn iPod, af te spelen over de luidsprekers in de woonkamer. En dat volledig draadloos! Wat een heerlijke techniek!

Zelfs uit de draadloze luidsprekers die in de tuin staan, kan ik nu met een paar een eenvoudige drukken op de iPod, de mooiste muziek laten klinken! Nu alleen nog mooi weer, zodat ik er ook van kan genieten...

Verklaar ik mezelf nu onbewust een cultuurbarbaar?

Ik las vandaag dat het eerste vaatje Hollandse Nieuwe van 2009 voor maar liefst € 66.000,- van de hand ging en dat dat betekende dat er zo'n € 1.650,- per visje werd neergeteld.

Ook Pieter ging even langs de haven om van de nieuwste haring te smullen en bracht onder andere voor mij ook een exemplaar mee.

Zelf had ik nog nooit een haring geproefd, laat staan aangeraakt of nog maar in "levende" lijve gezien. Pieter en Paul gaven dan ook als eerste het goede voorbeeld en daarna moest ik er toch ook aan geloven.

Hoewel ik eerst nog wat onwennig naar het nog levend uitziende visje keek en me voor probeerde te stellen hoe het zou smaken, nam ik niet lang daarna het glibberige ding in mijn handen. Volgens Pieter begon ik toen al direct verkeerd, want zelfs premier Jan-Peter Balkenende houdt zijn hand niet onder de nieuwe haring wanneer hij die naar binnen schrokt. Ik besloot dan ook JP's voorbeeld te volgen en hoewel ik nog wel wat leek te twijfelen kwam de historische hap niet snel daarna...

Hoewel ik benieuwd was of deze rauwe vis me zou smaken, bleek het achteraf helaas niet mijn kopje thee. Al na één hap haakte ik af en goot er snel een glas appelsap achteraan. Doe mij dan toch maar een bakje kibbeling, of verklaar ik mezelf nu onbewust een cultuurbarbaar?

Het lijkt meer op een schoenenwinkel dan op een slaapkamer...

Er worden de laatste tijd veel pakketjes bezorgd op de zaak maar niemand kijkt er ondertussen meer van op als het een rechthoekig pakket betreft, waar Koen's naam op prijkt.

Het is misschien wat bizar, gelet op het aantal blogs over dit onderwerp de laatste tijd, maar ook vandaag was het weer raak! Opnieuw bracht de postbode een pakket voor Koen die dit in volle gretigheid open scheurde en met een grote glimlach zijn Nike Air Max 1 Eskimo's voor het eerst in zijn handen nam.

Omdat ik eerst dacht dat het 2e hands schoenen waren, toonde hij lachend de onderkant van de schoenen, waar de tietjes nog op zaten en dat weet ik sinds kort ook, dit duid op fonkel nieuwe exemplaren.

Deze keer geen bijzonder bontgekleurde schoenen, maar deze Eskimo's zijn wél voorzien van een uniek kinky bontkraagje. Ze stonden hem goed en hij lijkt er zelfs enorme lange benen op te hebben (of komt dit door de camera?).

Overigens toonde Koen ons vandaag nóg een primeur. Hij had het er al een tijdje over, maar vandaag kregen we een foto onder ogen die ons een muur in zijn kamer laat zien. Het lijkt meer op een gedeelte uit een schoenenwinkel, maar het is toch écht in Koen's slaapkamer waar deze bijzondere collectie schoenen aan de muur prijkt.
De Eskimo's vanvandaag kunnen dus links bovenaan worden geplaats en komt hij dus vanaf nu alweer plaats tekort!

"Daar kun je nog eens goedkoop pijn in je buik van krijgen!"...

Nadat ik met Richard nog even een ski taartje gehaald had op de dijk en deze bij oom Leen en Tante Els, gedeeld had met onder andere mijn vader en oma De Gans, besloten Riz en ik samen Jurien op te halen en naar het RGO te rijden.

Op het Regionale Scholengemeenschap Goeree-Overflakkee in Middelharnis vond vanavond namelijk het jaarlijks terugkerende "School of Rock" plaats, waarop jonge bands bestaande uit leerlingen van de school, hun kunnen laten zien.

Nog nooit was ik daar binnen gewipt, maar vanavond was ik té nieuwsgierig om niet te gaan kijken. Zo was ik al erg onder de indruk van de band Midsum die ik als afsluiter van de Flakkeese Dagen 2009 al zag spelen. Vanavond traden ook zij weer op, samen met een aantal andere bandjes, solisten of duo's. Ook de tegenwoordig nationaal en internationaal bekende Aqua de Annique (die ik voor het eerst zag en hoorde en flink onder de indruk was van haar stem!) gaf nog een kort optreden, nadat zij al een lange drukke dag achter de rug had waarop ze onder andere vergezeld werd door de mannen van Bløf.

Het mag gezegd worden, het optreden van Midsum was ook vanavond weer super en ik ben er van overtuigd dat we in de toekomst nog veel meer van deze band gaan horen. Ook zag ik weer nieuwe gezichten, die al hard op weg zijn, maar nog veel oefenuurtje nodig hebben...

Toch kleefde er een nadeel aan deze avond. De gemiddelde bezoeker was zo'n 15 jaar oud en ik voelde me dan ook (jammer genoeg) nèt iets te oud voor deze optredens. Ook toen ik bij het tentje kwam om wat te drinken te kopen, deden de posters met het opschrift "Middelharnis Super Fris" me al een belletje rinkelen. Toen ik de dame dan ook vroeg om een biertje, vertelde ze lachend dat ik een Colaatje kon krijgen, maar dat er geen alcohol geschonken werd.
Maar zoals Johan ooit zei, "Elk nadeel heb ze voordeel" en dat werd ook vanavond weer duidelijk, want hoewel er in geen velden of wegen een druppel alcohol te bekennen viel, kostte 1 Cola welgeteld 5o eurocent. Normaal zou ik zeggen "Dat is nog eens goedkoop dronken worden", maar nu kwam ik niet verder als "Kijk, daar kun je nog eens goedkoop pijn in je buik van krijgen!"...

Het bekende ritueel

Het was weer eens zo ver. Terwijl Jaap dacht dat het iets heel anders was, bleken er toch weer een aantal fonkel nieuwe Nikes te zijn afgeleverd op de zaak.

Deze keer, en houdt u vast, bleek Koen een paar "Nike Air Max 1 Hold Tight, Designed by Ben Drury" te hebben besteld. Voor mij was het gewoon weer een paar schoenen, maar Koen behandelde ze als zijn kindjes.

Direct na het uitpakken trok hij zijn 3 dagen geleden ontvangen paar "Nike Air Max 1 Tech Pack" uit en zette ze netjes naast zijn bureau. Daarna begon het ritueel dat zich altijd voltrekt wanneer er een paar nieuwe schoenen worden afgeleverd. De schoenen zijn namelijk meestal net koud uit de doos of ze worden opnieuw geveterd. Dat is net zoiets als wanneer je een gloed nieuwe auto koopt, je hem uit de showroom, direct even langs de pomp rijdt om hem te wassen.

Eenmaal geveterd, trok hij zijn nieuwe aanwinst aan en trok een gezicht zo trots als een pauw...