Een nieuwe plaats

Het bleek toch nog een flinke opgave en kostte de nodige zweet parels om alle computers en toebehoren netjes naar een andere plaats te verhuizen. Vanwege een efficiëntere indeling van onze studio, werkten we vanavond over om alles netjes te verhuizen.

Websites Nederland stond vanavond voor heel eventjes op z'n kop, want bijna iedereen kreeg een ander plekje toebedeeld. We begonnen met frisse moed aan deze klus en zéker na de overheerlijke Chinese maaltijd, klaarden we de klus als één team.

Mijn Mac staat inmiddels aangesloten en in vol ornaat te glimmen op z'n nieuwe plaats. Het wordt even wennen, maar dat is een kwestie van tijd...

Pakjesmiddag op de zaak

Het is altijd al een strijd geweest. Ontwerpers werken het liefst op een Mac, programmeurs geven de voorkeur aan een PC met Windows. Dat is op zichzelf niet erg, maar in de praktijk werkt dat toch net even anders. Ontwerpers gebruiken namelijk de meest ongelooflijke lettertypen (fonts), die een programmeur met zijn Windows software dan weer niet kan uitlezen. Dat zorgde ook voor ons nogal eens voor diepe zuchten.

Vandaag was het pakjes-dag bij Quest Media en dan niet voor onze lol (althans, gedeeltelijk wel naturlijk), maar het had ook echt alles van doen met ons werk. Ons idee was namelijk om al het personeel op hetzelfde platform te laten werken en omdat we aanstaande maandag een nieuwe grafisch vormgeefster mogen verwelkomen, hakten we de knoop door. Windows moest definitief plaats maken voor Mac OSX Leopard, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan.

Kijk, Bjorn, Ton, en ik werkten al met Apple. Voor Joyce, onze nieuweling, kochten we een 24 inch iMac, een fantastisch apparaat, waar als het goed is ook fantastische dingen op te maken zijn. Het probleem was alleen, dat onze programmeurs Marco en Keesjan en Angelique van Account, hun werk nog steeds op een Windows machine deden. Dat moest anders!

Daarom bracht de postbode ons vandaag 2 Macbooks, eentje voor Keesjan en eentje voor Angelique. Marco werd gezegend met een 15 inch Macbook Pro en voor hem was het meer een déjà vu, want hij had al eens een Mac geprobeerd maar was daar van teruggekomen. Dit keer nam hij zich voor om zijn Windows tijdperk, voorgoed achter zich te laten.
Ook de nieuwe iMac van Joyce arriveerde en iedereen werd zenuwachtig bij het zien van de verschillende dozen.

Zo kon Keesjan niet langer wachten en begon gelijk met uitpakken. Ook Angelique keek blij toen haar MacBook eindelijk op haar bureau stond. Marco was nóg enthousiaster want die had de doos al open vóórdat ik met m'n camera gereed stond en daarom lag zijn laptop al vrij snel uitgepakt en wel op zijn bureau. Zelf ontfermde ik me over de adembenemende verschijning van de iMac. Angelique volgde niet veel later het voorbeeld van de rest en ontdeed haar MacBook van de eveneens prachtige verpakking (wat doen ze dat bij Apple toch goed!).

Wat ik niet verwacht had, gebeurde toch. Marco legde al vrij snel zijn laptop voorzien van Windows, in de hoek en sloot zijn Apple aan. Alsof hij herboren was, zo kwam het een beetje over (lekker overdreven!).
Ton was al bezig om Keesjan de kneepjes van een Apple bij te brengen, want sinds Ton bij ons kennis gemaakt heeft met Apple zweert hij erbij.

Na vele zweetdruppeltjes, kon ik het niet laten om even een mooie foto te maken van de iMac, inclusief de nieuwe software die we ook meebesteld hadden. Iedereen een fonkel nieuw Adobe CS3 pakket, inclusief Microsoft Office voor de Mac en verschillende andere software (al was helaas nog niet alles binnen). Het leek wel Sinterklaas. Alles rook ook zo lekker naar "nieuw"!

Één ding weet ik in ieder geval zeker. Joyce krijgt een prachtige werkplek! We moeten er dan ook weer een paar jaar mee vooruit kunnen en vooral hele mooi en goeie dingen mee maken natuurlijk...

Gelukkig hebben we geweldige interieurverzorgsters

Al een aantal weken zitten we er flink mee in ons maag. Weken geleden is men namelijk rondom ons kantoor begonnen met het aan- en verleggen van riolering en allerlei soorten kabels voor de nog te bouwen nieuwe wijk. Deze komt ook pal voor ons pand te staan, iets wat ons uitzicht aan één kant drastisch in de weg staat.

Helaas is het niet anders en als we nu uit het raam kijken dan zien we al dat ze de afgelopen druk bezig zijn geweest en hoe! Als we naar beneden kijken vanaf de trap zien we direct dat er weinig ruimte meer is om fatsoenlijk bij de voordeur te komen. Daar men nu wel druk bezig een baantje aan te leggen zodat we snel weer met auto's voor kantoor kunnen komen (hoewel ik dat eerst nog even ga aankijken voor ik mijn auto er op waag) zien we voor de deur niet meer dan een klein streepje dat nog over is. Na dat "streepje" ligt de grond echter direct een meter dieper!
Twee weken geleden was het nog enigszins mogelijk om rond het pand te lopen, langs het huis, zo naar boven de dijk op en omdat Bjorn onlangs al constateerde dat dat niet meer mogelijk was (hij viel 's avonds in het pikke donker in een gat van een meter diep, brak daar bijna al zijn botten en zat helemaal onder de modder) is nu de enige echt optie om achter het pand over de dijk te lopen en proberen niet uit te glijden als je daar weer vanaf daalt.

Helaas overkwam dat laatste mij natuurlijk gisteren, nadat het de hele nacht geregend had en uit mijn woede (nadat ik eerst de bijbel 3x achterstevoren had opgezegd) ben ik direct begonnen met het aanleggen van een professorisch trappetje. Mijn collega's waren hier overigens blij verrast mee, maar voor mij is het nog niet voldoende. Nadat ik de aannemer nog eens telefonisch verwittigd had dat hij moest zorgen dat niet alleen wij, maar dan toch ook zeker onze klanten netjes onze voordeur moeten kunnen bereiken, vertrouwt hij op de in aanleg zijnde repak-baan.

Vanochtend heb ik me dan ook door de mannen (eentje van hen herkende mij wonderbaarlijk zelfs als "dat joengetje van de Gangs") laten vertellen dat die bewuste baan vandaag zo goed als afkomt en dat er vanaf volgende week zelfs aansluiten is met de zijweg die op 50 meter langs ons kantoor loopt. Ook wordt deze route zo hard als beton, als ik de mannen moet geloven, dus kan ik mijn auto daar makkelijk op wagen. Zelf denk ik dat onze deurmat en entree er voorlopig nog niet op vooruit zal gaan. Gelukkig hebben we geweldige interieurverzorgsters (hierbij een ode aan mijn moeder en mijn "tante" Bethina) die het iedere week weer op orde weten te krijgen.

Nog even volhouden dus...

Een tsunami aan liefdesnestjes

Als je ergens mee bezig bent of vol van bent, dan zie je het opeens overal. Zo is dat ook met bouwen en verbouwen. Al 1,5 jaar zijn wij bezig met de bouw van ons huis. Je staat er mee op en je gaat ermee naar bed en tussendoor ben je er vrijwel constant mee bezig. Zeker nu het echt op gaat schieten en het nog "maar" 4 maanden gaat duren.

In mijn directe omgeving zag ik in die periode van 1,5 jaar wachten al verschillende mensen verbouwen, bouwen en zich klaar maken om te gaan (ver)bouwen. Zo ging in die periode Jurien op zichzelf en daar was veel aan te verbouwen. Die zit inmiddels al helemaal gereed in zijn huis (alweer een hele poos trouwens). Ook Corné en Lianne gingen samenwonen en hadden heel wat te verbouwen en te sjouwen. Addie en Mirjam wachten op hun beurt ook al een tijdje op de start van de bouw van hun huis. Daarnaast kochten Mark en Corinda een huis in Melissant en bereiden zich momenteel voor op een grondige verbouwing wanneer de sleutel in handen is. Recentelijk betrokken Sander en Rianne hun woning in Nieuwe Tonge, waar ook nog het een en ander verbouwd en gesjouwd moest worden.
Zelfs op de zaak wordt ik ermee geconfronteerd, nu ze daar vlak voor ons pand nieuwe appartementen gaan bouwen op een geringe afstand. Toen de graafmachine mij overigens iets té dichtbij kwam, koos ik eieren voor mijn geld en verplaatste de auto toch maar om geen schade op te lopen. Voorkomen is beter als genezen zegt men toch?

Een paar maanden terug kocht ook Bjorn een liefdesnestje voor zichzelf en zijn Bianca. Vorig weekend ontving hij de sleutel en was het voor mij tijd om ook daar een kijkje te gaan nemen.
Het nest bevond zich in Papendrecht eigenlijk niet zo ver van zijn huidige woonsituatie en nadat TomTom ons (Janine en ik) feilloos naar onze bestemming had geleid, herkende ik het huis van de inmiddels op kantoor beroemde foto's (veelvuldig hebben we naar het huis gekeken, zij het in de folder van de makelaar).

Na binnenkomst, eerst een bakkie koffie (voor mij gewoon een Colaatje) zoals het een goed ontvangst betaamt. Bjorn en Bianca leken overigens op deze zondag niet erg druk bezig te zijn. Bjorn leek zelfs netjes gekleed, maar later bleek dat ook gewoon z'n "ouwe kloffie" te zijn.
Na het bakkie, eerst een rondleiding door het in verbouwing zijnde huis. Een hele gezellige benedenverdieping met een leuke speelse indeling tussen de kamer en de keuken strekte zich uit. Net zoals bij ons nieuwe huis, bleken Bjorn en Bianca een tuin op het zuiden te hebben en het viel me meteen op dat het licht er mooi naar binnenviel. Ook in de tuin stond de zon de gehele dag en dat lijkt me ook voor ons over een paar maanden erg lekker.
In de keuken bleek genoeg ruimte om er ook de eethoek te vestigen en vanuit diezelfde keuken heeft men leuk zicht in de kamer.

Na ook de bovenverdieping te hebben bekeken en de verhalen aangehoord te hebben van hoe het allemaal moet gaan worden (gelukkig heb ik een levendige fantasie) was het na nog heel even wat te hebben gedronken, tijd voor Bjorn en Bianca om echt hun handen uit de mouwen te steken. Zo begon Bjorn eerst maar eens de wc-rol houder in het kleinste kamertje op te hangen. Tenslotte toch een onmisbaar stuk "gereedschap" bij een verbouwing...

En wij? Naar huis, even langs de Makro en dan weer vlug ons tijdelijke onderkomen opzoeken om de kachel nog eens flink op te stoken en weg te dromen bij de gedachte dat wij over 4 maanden ook nog wat te klussen hebben...