Aan de goede kant van de dranghekken

Ik kan het me nog goed herinneren. Toen ik vorig jaar popfestival Flakkeese Dagen bezocht, dacht ik nog: "Ik zou toch ooit ook eens op dat podium willen zitten, aan de goede kant van de dranghekken". Als iemand mij toen had verteld wat er zich in dat komende jaar af zou spelen, had ik hem ter plekke compleet voor gek verklaard. Hoe had ik dat ook ooit kunnen weten...

In juni vorig jaar oefende ik voor het eerst mee met mijn 'local heroes', nadat ik was gevraagd om deel te nemen aan het Buckle-Up & Friends concert ter ere van de opening van het Jeugd Activiteiten Centrum in Middelharnis. Mijn allereerste podiumervaring beleefde ik een paar maanden later, op 11 september 2010, toen ik vijf nummers meespeelde tijdens dat speciale concert. In de pauze werd ik aangesproken door een voor mij toen nog volstrekt onbekend persoon, of ik niet eens met zijn nieuwe band kennis wilde komen maken en wellicht daar wilde gaan drummen.
Net zoals ik me bedacht bij het Buckle-Up & Friends concert, zei ook nu weer iets in me: "Ach, waarom ook niet! Ik heb immers niks te verliezen!". De rest is historie, want begin oktober vorig jaar kwamen we voor het eerst bij elkaar en dat bleek meteen te klikken. Rockband 5th Suspect bleek geboren.
We oefenden zo vaak we konden en we stelden onszelf een duidelijk doel. Een super vet debuut optreden op Flakkeese Dagen 2011. We regelden zelfs een professionele photoshoot om de 'marketingmachine' kracht bij te zetten. Ging het er dan toch al zo snel van komen?

Ja, want onze aanvraag om op te treden werd goedgekeurd en we kregen een prachtige tijd voorgeschoteld. Beter hadden we ons niet kunnen wensen. De weken daarna oefenden we net zo lang totdat alles tot in de puntjes klopte en vandaag was het dus D-Day...

Eerst de vrijdagavond, want gisteravond ging het tweedaagse Flakkeese popfestival al van start.
Hoewel ik toch wel een beetje zenuwachtig was voor ons eigen optreden, had ik het gisteravond ontzettend naar m'n zin. Ik genoot van de optredens van onder andere Mozes en uiteraard Note To Amy, één van mijn Flakkeese favorieten.

Afgelopen nacht sliep ik niet veel en kon alleen nog maar aan ons optreden van vanavond denken. De hele dag was ik er zoet mee. Sowieso, want een optreden vergt nog flink wat voorbereiding, zeker voor mij, de drummer. Alles moet ingepakt en vervoerd worden en dat blijkt toch altijd weer een niet alledaagse klus.

Het was 20:30. Tijd om back stage te gaan. Ik vroeg bekenden voor mij te duimen en het moment van optreden kwam snel dichterbij.
Na het opbouwen en bij aanvang van de soundcheck gebeurde het. Ik besteeg mijn drumtroon en vanaf dat moment wist ik dat het goed zat. De zenuwen waren verdwenen en maakten plaats voor een ongelooflijke constante stroom adrenaline. Dit was waar ik zo lang naar uitgekeken had!

Voordat we echter konden beginnen, werd het geluid getest en waar nodig bijgesteld. Een ander belangrijk onderdeel was het positioneren van de camera's. We hadden namelijk zelfs een dvd registratie van ons debuut optreden weten te regelen. Niemand minder dan mijn immer gerespecteerde collega bij Websites Nederland, online video specialist Jeroen Abel, nam deze klus op zich en ik wist dat ik alles in zijn handen kon leggen en mijzelf daar niet druk over hoefde te maken.
Vanachter mijn drumkit zag ik een groot deel van mijn vrienden in de steeds voller stromende zaal staan en zelfs mijn vader en moeder waren aanwezig om het debuut optreden van hun zoon te aanschouwen.

De soundcheck was achter de rug. We keerden terug back stage en het was wachten totdat het tijd was om te gaan knallen.
We werden op een bijzondere manier aangekondigd. Een geintje van onze zanger, die het nodig vond om mij apart in de aankondiging te laten vernoemen. De etter. Hij legde zodoende nog wat extra druk op mijn schouders, maar ik kon er wel om lachen. Typisch iets voor Robin. Heerlijk.

Onder luid applaus en gejuich kwamen we op. De zaal stampvol. De eerste noten schoten de zaal in en daarna mijn eerst klap. Bang! Het was begonnen!

De heren gitaristen gaven hun jank-ijzers de sporen en het publiek deed fantastisch mee. Vanaf mijn drumkruk keek ik over alles heen. Een drummer zit immers altijd eerste rang. Schitterend! "Damn what a rush!".

Het optreden dat volgde was fantastisch en we leken boven onszelf uit te stijgen. Zo'n debuut optreden hadden we ons nooit kunnen wensen! Het liep gesmeerd, ging (bijna) perfect en dat had effect op het publiek dat steeds verder uit z'n dak ging. Ook ikzelf zat heerlijk achter m'n drumkit en dat terwijl alles perfect werd vastgelegd door drie vaste camera's en onze cameraman Jeroen.
Ook zanger Robin had het enorm naar z'n zin en ging net als het publiek, volledig uit z'n dak. Bijna letterlijk zelfs, want half in het optreden klom Robin de lichtmast in, en belandde tot ieders verbazing in de nok van de tent. Het publiek werd uitzinnig!
Maar 'the show must go on' en dus drumde ik (bijna) ongestoord verder. Toch was ik hem aan het einde van 'Fire Woman' even kwijt, maar toen ik boven me keek vond ik onze zanger hoog boven me weer terug. Hij lachte.

Na nog een aantal nummers, waarbij het dak er bijna letterlijk af ging, kwam toch al snel een einde aan ons drie kwartier durende optreden. Je leeft er enorm naartoe, maar in bijna een oogwenk is het voorbij. Het smaakte vanzelfsprekend naar meer!

Het bleef na ons optreden nog lang gezellig op het festivalterrein. Nog twee bands volgden na ons, waarna twee schitterende Flakkeese Dagen, het festival jammerlijk ten einde kwam. Het duurt nu weer een jaar voordat we de 23e editie van dit schitterende popfestival weer gaan beleven. Of we dan weer optreden? Geen idee, maar we gaan de komende tijd ontzettend ons best doen om dit festivalseizoen nog een aantal leuke optredens te mogen geven. Blijf 5th Suspect dus volgen de komende tijd!

Bij deze wil ik van de gelegenheid gebruikmaken om Stichting Jailhouse te bedanken voor een perfect geregeld festival en de mogelijkheid om op te mogen treden op een fantastische tijd. Ook een dankjewel voor Websites Nederland is op z'n plaats, voor het lenen van de nodige apparatuur en vooral 'all hands up' voor Jeroen Abel, onze held, want hij heeft een schitterende dvd registratie van ons optreden mogelijk gemaakt! Als laatste ook een bedankje voor Klaasjan, die schitterende foto's van ons optreden aanleverde en natuurlijk een groot applaus voor alle fans en andere aanwezigen, die ons optreden onvergetelijk maakten!

De foto's van ons optreden zijn te vinden in mijn speciale Flickr album, maar nog mooier is de promofilm die gemaakt is om komende tijd nog wat extra optredens te kunnen regelen. Andere video's van ons debuut optreden zijn terug te vinden op het YouTube kanaal van 5th Suspect.

Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht

Nadat ik door een samenloop van omstandigheden al twee maanden het maandelijkse uitje naar Jailhouse had moeten missen, was ik vastbesloten om het vanavond niet aan mijn neus voorbij te laten gaan. Zeker niet toen ik zag dat 'Black Canvas' en 'Second7', twee lekkere rockbands, vanavond het podium zouden beklimmen.

Black Canvas zag ik ooit één keer eerder, zo'n twee jaar geleden op het Spuiplein van Middelharnis tijdens Koninginnendag. Daarna heb ik ze niet meer gezien en dat kan ook goed kloppen, want ze zijn er een tijdje tussenuit geweest. Vanavond maakten ze dan ook een spannende come-back in Jailhouse en er bleek een flinke band-wissel te hebben plaatsgevonden. Guido de Jong, voormalig drummer van onder andere Mucho Maestro en Moscow Express (vorig jaar nog op de Flakkeese Dagen) bleek nu de drumkruk van Black Canvas te bezetten en ook zangeres Amber van Opijnen is een nieuw gezicht in de band.

In hun eerste optreden na bijna twee jaar van afwezigheid, speelden ze een aantal lekkere rockcovers en gooiden ze aan het einde van hun optreden hoge ogen met het nummer 'Moulin Rouge', toen een viertal schaars geklede dames het podium bestegen en de microfoon ter hand namen. Niet alleen Jurien vond dat natuurlijk schitterend, maar de enkele meters lege ruimte voor het podium die steevast bij ieder optreden ontstaat, was opeens rijkelijk gevuld met publiek!

Vervolgens bevolkte de vierkoppige band Second7 het Jailhouse podium en zij speelden naast uiteraard veel eigen werk, ook enkele leuke en verrassende covers. Niets ten nadele van Black Canvas, maar Second7 was duidelijk de betere band van deze avond en dat kon ook niet anders als headliner natuurlijk. Wederom dan ook een pluimpje voor de programmering.
Hoewel een groep aanhangers van Black Canvas inmiddels de zaal jammerlijk verlaten hadden, was het overige publiek niet minder enthousiast over deze band. Ook ik genoot met volle teugen van hun energieke optreden en ik genoot ook vooral van de prachtig klinkende en vooral ook blinkende drumkit van de drummer, die overigens een heerlijk partijtje sloeg.

De algemene indruk van Second7 was daarom ook erg lovend en zelfs 'Kade' (met zijn nieuwe-ouwe witte lederen jack) zag dat het goed was. Dit kwam ook vooral mede dankzij het enthousiastme waarmee de band optrad. Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht en zanger Rashid sprong zelfs meerdere keren het publiek in om lekker met een aantal fanatiekelingen mee te dansen. Zulke kleine details maken een optreden tot het succes, want als de band niet enthousiast is, wordt het publiek dat ook niet.

Nadat ze de laatste noten hadden gespeeld verdienden ze dan ook een daverend applaus en ik zag meerdere mensen, naast mijzelf, even later met Second7's debuutalbum onder hun arm de zaal uit lopen. Zo'n goeie band verdiend het dan ook om op zo'n avond nog even wat extra van de merchandise mee te pikken, want de nummers die ze speelden konden mijns inziens (en volgens vele anderen die ik die ik vanavond sprak) zo de ether in!

Opnieuw dus een heerlijk avondje live muziek in Jailhouse en ik kijk nu alweer uit naar een hopelijk gezellig avondje met The Germaphonics die op 19 februari in Jailhouse te zien zijn.
Alle (enigszins gelukte) foto's van vanavond zijn weer terug te vinden in mijn speciale Flickr album en uiteraard in het fotoarchief van Popstichting Jailhouse zelf.

Vier bands luidden het nieuwe JAC in

De laatste ruim 20 jaar zwierf Popstichting Jailhouse tussen een eigen gebouwtje op de westplaat van Sommelsdijk, het kantongerechtsgebouw tegenover de molen van Sommelsdijk en de laatste acht jaar maakte men overwegend gebruik van het kleine zaaltje in Het Diekhuus van Middelharnis. Sinds kort beschikken ze weer over een 'eigen stekkie', het Jeugd Activiteiten Centrum kortweg: JAC en dat werd vandaag officieel en feestelijk geopend.

Zelf mocht ik er vorige maand als een van de eersten een optreden verzorgen met een flinke groep andere enthousiastelingen, maar vandaag vond zoals gezegd de echte officiële opening plaats. Het begon 's middags al toen het logo op het pand werd gepresenteerd, maar 's avonds ging het pas écht los, met maar liefst vier bands!

Bij binnenkomst draaide eerst 0187-Records nog wat ruige plaatjes, maar daar kwam even na 20:00 uur een einde aan toen de eerste band het podium besteeg.

Liptease & the Backstreet Crack Bangers
Hoewel ik persoonlijk vooral benieuwd was naar de laatste band van de avond besloot ik toch ook deze band mee te pikken. En blij verrast was ik! Een erg leuk bandje dat ons met hun performance terug bracht naar de jaren '50 en '60 van de vorige eeuw. Dames in bolletjes-jurken kregen menig voetjes van de vloer en ze werden bijgestaan door een aantal goede muzikanten.
De band is vergelijkbaar met het bekende 'The Baseballs' die evenals hen, bekende hedendaagse nummers van verschillende genres, verpakt in een jaren '50 - '60 jasje.

Liptease & the Backstreet Crack Bangers zetten een geweldige performance neer en kregen daarom ook menig bezoeker op hun hand. Ze verrasten zelfs nog toen de zangeressen het podium verlieten en de heren muzikanten de kans kregen om ook hun zangtalent te ontplooien. Een mannelijk versie van The Chordettes met Lollipop was het gevolg en het publiek at uit hun hand...

The Drive By Vendettas
De tweede band van vanavond trok helaas wat minder publiek, ook al had ik goede herinneringen aan ze van afgelopen twee jaar Flakkeese Dagen. Het publiek leek de overgang van de jaren '50 naar het hedendaagse metal niet aan te kunnen, maar het hinderde de mannen van The Drive By Vendettas kennelijk niet, want ze gingen als een dolle tekeer op het podium!

Plotseling ging tijdens het optreden echter de achterdeur open en werden er een aantal bekend ogende koffers de zaal ingereden. En ware optocht van crew-leden en nog meer koffers was wat volgde en terwijl de 'Vendettas' hun laatste noten speelden, wist iedereen hoe laat het was. Metallica's tributeband 'The Unforgiven' was gearriveerd!

Dropskill
Voordat zij echter ten tonele zouden verschijnen was het eerst nog de beurt aan 'Dropskill' waar stijlen als hiphop en metal elkaar kruisten en nimmer in de weg leken te zitten. De grote verrassing was dat de zanger van de band, al eerder als bassist van Liptease & the Backstreet Crack Bangers op het podium had staan springen. Gelukkig bleek hij over voldoende energie te beschikken, want hij sprong af en toe bijna een gat in het systeemplafond en wist het publiek ook in deze setting opnieuw te verrassen!

The Unforgiven
Na een grondige soundcheck (waarbij ik me vergaapte aan de acrylic drumkit en bijbehorende drummer) die volgde op de langste opbouwperiode van de avond werd eindelijk Europa's nummer 1 tributeband van Metallica 'The Unforgiven' aangekondigd.
Daar vlogen eerste tonen door de zaal en de lichten flikkerden. Meteen vanaf de eerste seconde gingen de ruig ogende mannen van de band waar ik absoluut voor gekomen was, helemaal los en vele bekende nummers van Metallica imponeerde het publiek in de zaal.
Toch was het grootste gedeelte van het publiek schijnbaar al naar huis, want de keren dat ik de moeite nam om achter me te kijken was de zaal al een stuk leger dan bij de eerste bands.
Ik lette er eigenlijk nauwelijks op, want ik had mijn aandacht volledig voor de band nodig. De gitaristen deden hun uiterste best om de alom bekende riff's perfect na te spelen en ook de zanger zette een aardige keel op. De energie droop er vanaf en ik genoot vooral ook van de drummer die er heerlijke dubbel-bass patronen doorheen pompte.

The Unforgiven slaagde er in met een spetterende show deze avond perfect af te sluiten en zo eindigde de eerste officiële avond vol live muziek van het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum in Middelharnis.

Als bonus geen filmpje van The Unforgiven, ook al had ik me dat wel van tevoren voorgesteld. Hoewel je uiteraard een filmpje van deze band op mijn YouTube Channel kan terug vinden, verdient de cover van Metallica's 'Noting Else Matters' door de Liptease & the Backstreet Crack Bangers het met glans om bij deze blog getoond te worden. Overigens kun je alle foto's van deze avond in mijn speciale Flickr album terugvinden.

21 Eyes Of Ruby in Jailhouse

Hoewel ik in eerste instantie niet voornemens was om het bandje van vanavond in Jailhouse mee te pikken, werd mijn nieuwsgierigheid gewekt door de promofilm van de band. Richard en ik keken verheugd op toen we het filmpje samen bekeken en we de eerste noten hoorden klinken. Vanaf dat moment zagen we ons genoodzaakt om tóch naar Jailhouse af te reizen.

Samen met Jurien kwam ik vrij laat aan bij het Jeugd Activiteiten Centrum (JAC) van Middelharnis. Ik dacht daarom dat we iedereen al binnen was, maar vlak achter ons kwam ook Richard met zijn gasten Sanne, Arjan en nichtje Claudia binnen. Toen ik de grote zware deuren van de zaal opentrok, stond ik echter verbazend genoeg een vrij lege ruimte in te koekeloeren, iets wat ik totaal niet verwacht had!

Echter, de band leek nog wat extra publiek af te wachten, want hoewel ze om 22:00 zouden spelen, werd het zo'n beetje half 11 voordat de eerste noten uit de speakers klonken. Pas even daarna begreep ik waarom 21 Eyes Of Ruby doorgaans geen massa's publiek trekt…

Niet dat ze slecht speelden, in tegendeel zelfs! De nummers bleken zorgvuldig opgebouwd naar de climax en het leken vooral nummers te zijn die voort bleken te vloeien uit muzikale improvisaties.
Zo verkeerde de bassist volledig in zijn eigen wereldje en baarde opzien toen hij met een of andere joystick zijn gitaar bewerkte. Dit gaf een heerlijk jankend bas-geluid en deze vorm van onverwachte muziek werd bij de (ik gok) zo'n 30 bezoekers zéér gewaardeerd.

De band speelde de volledige eigen CD getiteld "Conquer The World part 5", welke onderdeel uitmaakt van de 21 albums die 21 Eyes of Ruby voornemend is uit te brengen. De band ontleent zijn muziek aan bekendere bands als Porcupine Tree, Pineapple Thief en Tool, maar ik dacht af en toe zelfs ook een vleugje System Of A Down te herkennen.

Hoewel er niet veel luisteraars waren (en dat was volledig onterecht!), logen de reacties na ieder nummer er niet om. Er werd erg enthousiast gereageerd op voor een ieder vrij onbekende nummers en de man achter de merchandise-tafel kreeg de CD's en t-shirts dan ook bijna niet aangesleept.
Ook Arjan had het prima naar z'n zin en ging ik ondertussen nog even samen met nichtje Claudia op de foto.
Het bleek echter niet eenvoudig om in het nieuwe JAC foto's (zonder flits) te maken, nu de lichten niet vanaf de voorkant op de muzikanten scheen, maar zo goed en zo kwaad als het kon, schoot ik hier en daar alsnog een plaatje.
Het was overigens een van de weinige optredens waarbij ik zo verschrikkelijk geconcentreerd naar de muziek luisterde dat ik bijna vergat om foto's te maken!

Na afloop bleef het nog een tijdje gezellig en heb ik nog bijna een half uur gezellig staan kletsen met de drummer en bedankte ik ook de zanger nog even voor hun fantastische optreden. Erg leuke gasten!

21 Eyes Of Ruby is zich er van bewust niet altijd volle zalen te trekken, maar zij maken muziek die zij leuk vinden om te maken en kijken minder naar de commerciële kant. Een échte aanrader voor iedereen die metal kan waarderen!
Zelf ging ik daarom ook met een heus exemplaar van "Conquer The World part 5" naar huis, want dat hadden ze sowieso verdient…

Als bonus en 11 minuten durend filmpje van misschien wel een van de beste optredens ooit in Jailhouse, waar helaas toch zo weinig publiek op af kwam...

Een bijzonder muzikaal project met Buckle-Up & Friends

Toen ik een aantal maanden geleden door Buckle-Up drummer Klaasjan werd gevraagd om mee te werken aan een bijzonder project, aarzelde ik toch even. "Zou ik dat wel kunnen?" vroeg ik me hardop af, maar erg lang deed ik er niet over om die vraag te beantwoorden. Nog diezelfde dag mailde ik 'm terug dat ik maar al te graag wilde mee doen...

Ter ere van de opening van het nieuwe 'Jailhouse seizoen' werd de Flakkeese coverband Buckle-Up gevraagd het openings-optreden te verzorgen, maar omdat het ook de opening van het nieuwe Jailhouse onderkomen betrof, besloot Buckle-Up hieraan een bijzonder tintje te geven. Zo'n twintig verschillende 'friends', allen muzikanten, werden uitgenodigd om zo'n 34 nummers samen te spelen en zo begon 'de droom'.

Na de mail van Klaasjan kwam alles in een stroomversnelling terecht. Ik oefende thuis veel, woonde een aantal oefensessies in het hoofdkwartier van Buckle-Up bij en liet er zelfs eens de aardappelen voor aanbranden, maar vandaag was het dan eindelijk tijd om al dat oefenen nu eens in de praktijk te tonen tijdens mijn aller eerste échte optreden. En dat tegenover écht publiek nog wel! Ter ere hiervan liet ik deze week zelfs nog even een speciale versie van het Ganzen-tshirt bedrukken.

's Middags laadde ik met een aantal Buckle-Up'ers de bus al vol instrumenten en bijbehorende attributen en reden zo met een volle bus richting het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum van Middelharnis.
Daar laadden we aan het begin van de avond met behulp van wat extra 'friends' alle spullen weer uit en installeerden alles netjes op het podium. We hadden zelfs de beschikking over een wel hele speciale roadie!

Nadat als laatste de drumkit werd geïnstalleerd was het tijd voor de soundcheck en zagen de overige aanwezigen dat de noeste arbeid zijn vruchten afgeworpen had. Helemaal toen de sfeerverlichting werd geactiveerd.

Om 21:00 brak het 'moment suprême' aan en bulderden de eerste akkoorden door de speakers de volle zaal in. Het publiek was in grote getale op komen draven en vulden voor het eerste nieuwe ruimte van Popstichting Jailhouse. Naast mijn vrienden, waren ook mijn vader en moeder voor deze gelegenheid op komen draven en dat vond ik natuurlijk fantastisch!
Want meteen om 21:00 kreeg ik de vuurdoop toen ik direct bij het eerste nummer (een Rolling Stones' cover 'Start Me Up') al moest drummen.
Ik bedacht me dat het er nu écht op aan kwam, maar voordat ik me dat goed en wel kon realiseren, hoorde ik Arno al los gaan op zijn gitaar en dat betekende dat ik in moest vallen.
Heftig! Het geluid bleek nog niet goed afgesteld te zijn en dus kon ik het verloop van het nummer, op mijn eigen getimmer na dan, niet zo heel goed volgen, maar ik geloof niet dat het publiek dat enigszins in de gaten heeft gehad.

Na U2's 'Elevation', het tweede nummer dat ik direct daarna moest spelen, mocht ik zelf genieten van de Buckle-Up & Friends optredens en lette ik uiteraard zelf heel erg op het drumwerk van de verschillende drummers die aan dit project hun medewerking verleenden. Toch had ik ook genoeg oor voor de zangers en zangeressen, gitaristen en bassisten en zodoende vorderde de tijd snel.

Het eerste deel van de avond werd na een half uur pauze opgevolgd door het tweede deel en ook nu moest ik meteen weer twee nummers spelen. Het geluid was deze keer echter perfect en dus speelde ik een stuk relaxter. Vol overgave speelde ik de nummers 'Born To Be Wild' (van Steppenwolf) en 'You Can Say' (van Krezip) terwijl vele van mijn vrienden, de heren en dames die ook naar mijn aller eerste echte optreden kwamen kijken, lekker stonden mee te rocken.
Richard en Jurien schoten ondertussen wat foto's dat soms wel hele mooie sfeerplaten opleverde!

Mijn derde en vierde nummer werden opgevolgd door andere friends en ook die speelden weer de sterren van de hemel. De sfeer in het publiek was goed en er werd toegewerkt naar de climax.
Die kwam met het laatste nummer, een cover van Nirvana's 'Smells Like Teen Spirt' dat ik godzijdank zelf ook mocht drummen!

Ik begon erg enthousiast met het nummer en wist dat dit wel eens het laatste nummer kon zijn dat ik voorlopig voor publiek zou spelen. Ik was echter zó enthousiast dat er een moordend tempo insloop en ik lachende doch zwetende blikken van de gitaristen toegeworpen kreeg.
Maar het liep perfect. Mijn medespelers hadden het flink naar hun zin, ook al moesten ze tijdens dit nummer keihard werken. Ik besloot dus het tempo aan te houden, want bij Nirvana was het zelf ook altijd een lekkere chaos en aan de reactie van het publiek te horen bleek dit een goede keuze.

Nadat de laatste akkoorden hadden geklonken en we symbolisch afscheid namen van het publiek, speelde Buckle-Up zelf aansluitend nog een aantal nummers, voordat het hele spektakel toch écht ten einde kwam.

Niet alleen tijdens deze avond, maar tijdens het gehele project heb ik ontzettend genoten. Daarnaast heb ik, naast dat ik veel nieuwe en gezellige mensen heb leren kennen, ook enorm veel geleerd. Een bedankje richting Buckle-Up en in het bijzonder Arno en Klaasjan is dan ook zéker op z'n plaats!
Uiteraard ook een bedankje naar vrienden en familie die de afgelopen tijd geïnteresseerd waren in de vorderingen en voor de aanwezigheid afgelopen zaterdag. Ik vond het een eer om voor jullie mijn eerste optreden te mogen doen!

Alle foto's van deze historische avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus heb ik een filmpje gemonteerd waarin ik vanachter de drums Nirvana's 'Smell's Like Teen Spirit' samen met Buckle-Up & Friends ten gehore breng! Voor de liefhebbers is er overigens ook nog een filmpje op mijn YouTube Channel terug te vinden waarin ik drum tijdens de cover van U2's 'Elevation'.

De details zijn bekend!

Afgelopen vrijdag dook ik voor een van de laatste keren de oefenruimte van Buckle-Up in, in voorbereiding op het optreden van 11 september met Buckle-Up & Friends, dat plaats vindt in het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum van Middelharnis (JAC).

Omdat de Buckle-Up bezetting niet volledig was en Klaasjan, net terug van een rondje door the States en Canada, toch niet ging drummen (er waren immers drie drummers aanwezig!), voorzag hij de oefensessies hier en daar van zijn zangkwaliteiten.
Vanavond ontmoette ik Martin voor het eerst, die reeds zijn strepen op de gitaar al lang verdiend heeft en ook zag ik Richard weer eens spelen die die avond ook lekker bezig was.

Inmiddels zijn de details over het optreden bekend en is zelfs de poster al klaar (download hier de poster in een groot PDF formaat). Zoals gezegd zal het zaterdag 11 september plaatsvinden aan de Molenweg 28 in Middelharnis (daar waar vroeger Imabo Esselink zat). Kaartjes zijn echter niet nodig, de entree op deze feestelijke en vooral heugelijke avond, is gratis. De zaal gaat om 20:30 open en de aftrap begint dan om 21:00 en vanwege de flinke lijst met 'friends' én nummers zullen we zo rond 00:30 de laatste noten spelen.
Wees er echter snel bij! Er kunnen zo'n 150 mensen in de zaal en nu er vrije toegang is, betekend dit dat vol ook echt vol is! Meer informatie over dit optreden vind je op de website van Popstichting Jailhouse.

Helaas kan ik niet bij de generale repetities aanwezig zijn. Die vallen namelijk precies op de data dat ik in Griekenland van een heerlijke vakantie hoop te genieten. Ik hoop echter op de laatste dag nog eventjes 'voor 't echie' te kunnen oefenen omdat het toch voor mij ook allemaal nieuw zal zijn, maar uiteraard zal ik mijn vakantie sowieso goed besteden om de laatste puntjes nog even op de spreekwoordelijke i te zetten!

Hopelijk tot ziens bij Buckle-Up & Friends!

De zaterdag van de Flakkeese Dagen 2010

Nadat zich gisteravond al de eerste van de twee Flakkeese Dagen voltrok, was het vandaag tijd voor opnieuw een dag vol live muziek. De zaterdag is doorgaans de dag waar het meeste publiek op af lijkt te komen en het weer zat ook nog eens mee, dus wat kon er nog mis gaan?

De tweede dag van de Flakkeese Dagen 2010 begon al om half vier 's middags en de aftrap was voor 'de guppies van Goldfish', zoals ze gekscherend door een van de presentatoren van het festival werden genoemd. Het is de band die bestaat uit verschillende leerlingen van het RGO en wisselt tijdens het optreden nogal eens van samenstelling. Dat is een leuke afwisseling en alles en iedereen komt daardoor aan bod. Keer op keer verbaas ik me toch weer hoe deze jonge gasten toch altijd weer een goeie performance neerzetten. De muzikale aspiraties van deze jongens en meisjes kan ze nog ver brengen!

De grote tent was inmiddels aardig volgelopen toen 'Barking Luke' ten tonele verscheen. Dit Blues kwartet had ik al eens eerder gezien en ook dit keer speelden ze weer lekkere muziek. Totaal onvergelijkbaar met bijvoorbeeld de Black Jack Blues Band, maar genoten heb ik zeker!

'Project: Rorschach' was het bandje dat Jurien en ik als laatste bekeken die middag, voordat we een korte pauze inlasten om even wat te eten. Aan de drumkit te zien moest deze band wel donkere metal ten gehore brengen en dat bleek dan ook de spijker op z'n kop te zijn. De zangeres had een goede stem en haalde moeiteloos alle hoge zangnoten. Toch vond ik haar qua stem misschien niet zo in deze setting passen, maar zingen kon ze zeker!

Na een aantal band te hebben overgeslagen zag ik na het eten als eerste 'Note to Amy', een band waar ik al vaker van gehoord had maar nog nooit live had zien spelen. Ik was erg benieuwd naar hun performance en was totaal blanco toen zij begonnen te spelen. Ze verrasten me daarom misschien des temeer, want hun geluid sprak me erg aan! Zanger Remco Tuns leek af en toe iets weg te hebben van zanger Michael Poulsen van Volbeat en ook zijn looks deden me aan deze band denken. De band presenteerde zich erg energiek op het podium en was constant in beweging. Goede muziek, prettig geluid en dus zéker een band om de volgende keer weer naar te gaan luisteren. Naar ik begreep zijn ze bezig met hun debuutalbum, dus daar ben ik dan ook wel érg benieuwd naar!

Daarna speelde, opnieuw in de grote tent doordat de kleine tent tot dance stage was omgetoverd, de band 'Bad Luck'. Ik kan mij herinneren dat ik deze Blues band al eens eerder heb zien spelen, maar dit keer verscheen ook de bekende local Dick Doornheijn ten tonele. Samen met vrienden, zoals Barry, Bas en Rens, genoten we ook van deze band.

Naar de volgende band was ik erg benieuwd. Deze band had ik nog niet eerder zien of horen spelen en volgens mij bestaat 'Mozes' dan ook nog niet zo gek lang. Hoewel ik aardig onder de indruk was van het geluid van de band, vond ik ze toch niet zo goed als dat ik misschien had gehoopt. Niet dat ze slecht speelden of slecht zongen, maar hun stijl lag me misschien niet zo.
Ik heb ook geen idee wat er gezongen werd want dat was helaas compleet onverstaanbaar.
Mijn eerste ontmoeting met Mozes is dus naast positief ook wat kritisch, maar de volgende keer gun ik ze zéker weer een kans om me toch te overtuigen!

Aan al het leuks komt een eind en dus ook aan de Flakkeese Dagen 2010. Het was alweer tijd voor de laatste band en een van mijn favorieten van het eiland mocht afsluiten. 'Buckle-up' heb ik al vaak gezien en ze vervelen me nooit. Heerlijke covers worden op een zeer overtuigende manier gebracht. Zo ook deze avond weer.
Niet alleen zangeres Julia draagt bij aan de fantastische show maar onder andere ook Rudi en wat te denken van mijn grote vriend Klaas Jan, die als drummer de drijvende factor is achter de band en niet te beroerd is om vanachter zijn kit een lekker potje mee te blèhren.

Hoewel het festival om 1:00 zou moeten eindigen, leek Buckle-up nog lang niet op te willen geven. Pas twintig minuten later gaven zij zich gewonnen en terwijl de laatste noten in de tenten wegstierven, klonk er een hartelijk applaus voor alle vrijwilligers en medewerkers die ook deze editie van dit fantastische festival op eigen bodem tot een succes hebben gemaakt. FD'10 was absoluut een succes en ik kijk al uit naar volgend jaar!

Als bonus alle foto's die ik dit tweedaagse festival heb geschoten, via mijn Flickr album...

De vrijdag van de Flakkeese Dagen 2010

Dit weekend was het net als vorig jaar weer tijd voor een fantastisch muziekfestival op eigen bodem. De door Popstichting Jailhouse georganiseerde 'Flakkeese Dagen' zijn tot in de wijde omstreken bekend en ik leefde er dan ook al een tijdlang naartoe. Heerlijk twee dagen lang alleen maar naar bandjes kijken en gezellig doen. Dat is toch fantastisch?

Voordat ik vanavond de eerste van de twee avonden ging beleven, ging collega Joan met mij mee naar huis. Hij zou vanavond z'n allereerste editie van de Flakkeese Dagen gaan beleven.
We aten een heerlijk bord macaroni dat Janine in allerijl voor ons had klaargemaakt. Met de door zijn 'MijnBlueMotion-project' inmiddels landelijk bekende VW Golf 1.9TDI, reden we vervolgens naar het festivalterrein aan de Edison in Middelharnis.

Daar stond net 'Shadow Alliance' klaar om af te trappen. De mannen van de ze band speelden een flinke heavy metal setup maar de 'fantasy'-achtige zang was het die mij deed afknappen. Ook Joan had z'n bedenkingen maar het moet gezegd worden, de super snelle riffs van de gitaristen denderden goed door de half lege zaal. Enfin, toch niet echt mijn smaak.

Ondertussen voegde Bas, Noor en Cor en Annemarie zich ook bij ons en samen keken we na een korte pauze naar 'The Complet'. Een leuke band naar mijn mening die leuke en vooral ook verrassende muziek speelden. Wie had gedacht dat deze rock- / popband het nummer 'Freestyler' van Bom Funk MC ten gehore zou brengen? Of een rockversie van het Flakkees Volkslied (waar ook nog steeds een versie van Richard en mij van in de maak is...)?
Hoewel de muziek goed in elkaar zat en ook de drummer een aardig potje kon slaan, was er een belangrijk onderdeel dat miste. De lead-singer ontbrak. Af en toe zong de drummer een nummer en af en toe de gitarist. Er ontbrak een 'zekere' factor in deze band, die het daarmee bij mij nèt niet tot een groot succes maakte.

Aansluitend speelde 'Way Beyond' in de kleine tent en omdat ik deze band al een paar keer eerder heb zien spelen had ik zo m'n vooroordelen. Die bleken echter nog waarheid ook, want hoewel de muzikanten hun werk prima uitvoeren en de muziekkeuze ook leuk en verrassend is, is het juist de zang die deze band roemloos ten onder doet gaan naar mijn mening. Jammer, want potentie is er zeker!

Daarna weer op een drafje naar de grote tent, want daar stond inmiddels 'Lemon Crush' al start klaar. Deze rockformatie, die flink succesvol was in de jaren '90 en onder andere bij de Scorpions in het voorprogramma heeft gestaan, kon mij zeker boeien! Lekkere rauwe stem, lekkere rock nummers. Dat was overigens niet bij iedereen zo, want zo om mij heen hoorde ik af en toe geluiden opgaan van mensen die het dan weer niet zo goed vonden, maar ieder zijn mening natuurlijk. Uiteraard lette ik vooral ook goed op de drummer (die overigens een aantal flinke tatoeages bezat) en die ramde de boel lekker bij elkaar! Deze band is er dus zéker eentje om te onthouden.

In de kleine tent stonden de mannen van de 'Black Jack Blues Band' inmiddels al te trappelen en wij ook, want deze band heb ik al zo vaak gezien en me nog nooit verveeld dus hier had ik zin in!
De band maakte de verwachtingen méér dan waar en speelde een aantal erg leuke nummers, waaronder de cover van Jailhouse Rock door Elvis Presley. Gitarist Jan Breur pompte weer een aantal complexe maar oh-zo-lekkere gitaarsolo's door zijn versterker de zaal in en ook bassist 'Kade' (waar komt die naam eigenlijk vandaan?) ging heerlijk uit z'n dak en dat had invloed op het toch al heftig meedeinende publiek.
Uiteraard zong Ab weer met zijn imposante verschijning de nummers aan elkaar en speelde Peter lekker relaxt een flink potje bluesritmes op zijn drumkit. De nog verse gitarist Frans was wat minder uitbundig maar zeker niet ongemerkt aanwezig.

De op een na laatste band die die avond in de grote tent speelde was 'Kinksize'. Ik had deze band nog nooit gezien of gehoord maar ze verrasten me alleszins. Zo speelden ze onder andere 'Pinnballwizard' van The Who en dat deden ze erg goed! Ook meende ik nog een aantal covers van Golden Earring te ontdekken en speelde de zanger net als Barry Hay af en toe mee op de dwarsfluit. Leuk om naar te luisteren en ook om naar te kijken, want de mannen brachten het showtje goed!

De vrijdagavond werd daarna in de kleine tent alvast afgesloten met de gruntende mannen van 'Worst Case Scenario' die, zoals ze zelf zeggen, met hun Post-Hardcore nummers een aardige bak met herrie de tent in slingerden. Persoonlijk niks voor mij, want ik was meer benieuwd naar de volgende act die de vrijdag van de 21e editie van de Flakkeese Dagen zou afsluiten.

De mannen van 'The Moscow Express' kregen deze eer. Vorig jaar stonden de heren nog in een iets andere setting als 'Mucho Maestro' op hetzelfde podium, maar ze knalden daardoor dit jaar niet minder hard! Het was bijna moeilijk om ze op de gevoelige plaat vast te leggen met mijn huis-tuin-en-keuken-cameraatje, want de energie van de bandleden leek eindeloos. Dansend en springend bewogen zij zich op hun eigen geproduceerde ritmes voort en liet de zaal uit hun handen eten.

Een waardige afsluiter dus voor de vrijdagavond van het de Flakkeese Dagen 2010. Vanavond veel verschillende bands gezien, de ene beter dan de andere. Morgen een nieuwe dag met andere, goede en interessante bands!

Als bonus een klein stukje 'Jailhouse Rock' door de Black Jack Blues Band.

"Speuluh!" werd er in onvervalst Flakkees geroepen...

Zoals iedere maand was er ook deze keer weer een optreden in 't Diekhuus van Middelharnis, georganiseerd door Popstichting Jailhouse. Deze maand zelfs een dubbel optreden en omdat ik van tevoren al eventjes op de Myspace's van de betreffende bands had zitten koekeloeren en luisteren, besloot ik samen met Janine en Noortje te gaan luisteren.

De eerste band trapte om 22:00 af en het podium bleek 'All On Black' niet vreemd gelet op de amicale ontvangst die hun zanger ons gaf. Een klein kalend mannetje, ik had het zelf kunnen zijn, kwam qua lengte niet boven de rest van zijn bandleden uit, maar ook qua stem leek dat vanavond niet te gaan lukken.

Hij moest werkelijk alles uit de kast halen om bij de soms hoge noten te kunnen en het leek alsof hij de avond daarvoor al flink uit zijn dak gegaan was. Zonde, want hoewel het geluid knoerthard afgestemd stond, kon ik vaak zijn teksten niet verstaan.
De muziek van de band stond me wel aardig aan en uiteraard lette ik nog eventjes goed op de drummer die over een flinke dosis energie beschikte. Hij sloeg erg hard op z'n drumkit en net als de zanger leek ook hij werkelijk alles uit te kast te willen halen.

Toch leek All On Black de zaal niet echt helemaal plat te krijgen en leken de eerste woorden van de zanger "Jullie wachten vast allemaal op de hoofdact..." bewaarheid te gaan worden.

Na een uur stapte de volgende band op het podium, daar waar iedereen op leek te wachten. Hoewel ze al eens eerder in 't Diekhuus op het podium hadden gestaan, kon ik ze niet en wist ik dus niet echt wat ik moest verwachten (behalve dan dat wat ik 's middags op internet had gehoord).

De flink getatoeëerde bandleden van 'KinKobra' trapten af met een energiek nummer en de snelle punkrock vloog opzwepend door het kleine zaaltje. Het leek het publiek direct te pakken want opeens was iedereen enthousiast en leek men bevangen door het bijzondere geluid van deze band. Zo veel moeite als de eerste zanger moest doen om iets uit z'n strot te krijgen, zo makkelijk leek het de zanger en gitarist van KinKobra af te gaan. Bijna zonder zijn gezicht noemenswaardig te vertrekken, haalde hij een grote variatie aan toonhoogtes en bleek zijn stemgeluid erg aangenaam.

Meteen werd ook duidelijk dat deze band veel meer uren in het circuit gedraaid had dan de eerste band. Zo speelde de drummer bijvoorbeeld uiterst strak en leek geen slag te missen. Overigens sloeg hij ook nog eens fantastische ritmes en was niet vies van een lickje hier en een lickje daar.

De band speelde lekker verder en wilde zo rond twaalf uur stoppen toen het publiek begon te morren. "Speuluh!" werd er door het publiek in onvervalst Flakkees geroepen en de band kon dan ook niet anders dan gehoor geven.
KinKobra speelde daarop nog zo'n 20 minuten door en leek daar zelf ook wel erg mee in de nopjes. Zelfs toen een of andere halve zool met z'n dronken toeter het podium beklom en de luchtgitaar ter hand nam, leken de mannen nog meer geamuseerd!

Het kan allemaal in't Diekhuus van Middelharnis. Daarom was ook dit weer een zeer geslaagde avond!

Als bonus een filmpje waarin KinKobra een van hun nummer speelt...

De girl-power droop er van af

Vanavond besloten we eindelijk weer eens wat bandjes te gaan bekijken, nadat dat (helaas) toch weer al een tijdje geleden was. Gelukkig werd ik door Jailhouse per post op de hoogte gehouden van wat er zoal speelde en zo zag ik dat vanavond de lokale band 'Midsum' zijn afscheidsconcert gaf. Tijd om daar maar eens even te gaan kijken!

De band speelde dit jaar nog de grote tent aan het einde van de Flakkeese Dagen '09 helemaal plat met een geweldige cover van Zombie (The Cranberries), die op aandringen van het publiek wel twee keer gespeeld werd. Daarom was ik dus uiterst benieuwd hoe de band, bestaande uit een groot aantal jonge leden, vanavond zou presteren.

Tot grote blijdschap bleek er ook een voorprogramma te zijn, met daarin de band She-May. De band, bestaande uit 3 dames en een heer, rockte de boel goed bij elkaar. Vooral de drumster had de slag goed te pakken en sloeg de gehele band naar een hoger niveau, om nog maar te zwijgen over de gitariste die aardig wat kekke solo's weggaf.
Om even bij de drumster te blijven, mijn hemel wat was die meid lang. Zelf ben ik wat klein van stuk en dus torende ze hoog boven mij uit en leek er geen eind aan te komen toen ze achter de drumkit plaats nam. Zoals gezegd stond ze heel goed haar mannetje, samen met de rest van de bandleden overigens. Enkele leuke covers kwamen voorbij zoals 'Open Your Eyes' van de Guano Apes, maar ook de eigen geschreven nummers waren erg leuk om naar te luisteren. Zoals bijvoorbeeld hun nummer 'Wallet', waar de girl-power van af droop!

Na de erg goede warming-up kwam uiteindelijk tegen 23:00 de hoofdact op het podium. Het was zoeken naar een plekje voor alle leden van Midsum, want ze waren in grote getale aanwezig. Direct veranderde ook het publiek en opeens stond het tot strak tegen het podium aan, vol met vrienden en familie, dat was duidelijk te zien. De mensen die bij het voorprogramma wat op de achtergrond bleven, drukten nu hun neus duidelijk vooraan.

Dat was het dan misschien ook wat het voor mij (en mijn meegekomen vrienden, die dezelfde mening delen) minder leuk maakte. De band speelde, waarschijnlijk mede door de jonge leeftijd van de bandleden, eigenlijk een beetje voor hun eigen publiek zo leek het. Familie en vrienden kenden hun nummers waarschijnlijk door en door, maar de door Midsum eigen geschreven nummers leken de rest van het publiek niet te raken. Ook de covers waren minder goed uitgevoerd dan verwacht en hoewel ik misschien wat hoge verwachtingen had van deze band, sloegen ze vanavond, juist bij hun afscheidsconcert, naar mijn mening de plank een beetje mis.
Een gemiste kans, want juist de allerlaatste indruk moet goed zijn om als goede herinnering te boek te komen staan , maar daar slaagden zij dus helaas vanavond niet in.

Toch hebben we een leuke avond gehad, want She-May wist ons wél te raken. Helaas voor Midsum, want nu de band uit elkaar is, is de kans voor de band in deze setting verkeken...

Als bonus een filmpje waarin She-May laat zien wat ze waard zijn. Een cover van het nummer 'Open Your Eyes' van Guano Apes.