De zaterdag van de Flakkeese Dagen 2010

Nadat zich gisteravond al de eerste van de twee Flakkeese Dagen voltrok, was het vandaag tijd voor opnieuw een dag vol live muziek. De zaterdag is doorgaans de dag waar het meeste publiek op af lijkt te komen en het weer zat ook nog eens mee, dus wat kon er nog mis gaan?

De tweede dag van de Flakkeese Dagen 2010 begon al om half vier 's middags en de aftrap was voor 'de guppies van Goldfish', zoals ze gekscherend door een van de presentatoren van het festival werden genoemd. Het is de band die bestaat uit verschillende leerlingen van het RGO en wisselt tijdens het optreden nogal eens van samenstelling. Dat is een leuke afwisseling en alles en iedereen komt daardoor aan bod. Keer op keer verbaas ik me toch weer hoe deze jonge gasten toch altijd weer een goeie performance neerzetten. De muzikale aspiraties van deze jongens en meisjes kan ze nog ver brengen!

De grote tent was inmiddels aardig volgelopen toen 'Barking Luke' ten tonele verscheen. Dit Blues kwartet had ik al eens eerder gezien en ook dit keer speelden ze weer lekkere muziek. Totaal onvergelijkbaar met bijvoorbeeld de Black Jack Blues Band, maar genoten heb ik zeker!

'Project: Rorschach' was het bandje dat Jurien en ik als laatste bekeken die middag, voordat we een korte pauze inlasten om even wat te eten. Aan de drumkit te zien moest deze band wel donkere metal ten gehore brengen en dat bleek dan ook de spijker op z'n kop te zijn. De zangeres had een goede stem en haalde moeiteloos alle hoge zangnoten. Toch vond ik haar qua stem misschien niet zo in deze setting passen, maar zingen kon ze zeker!

Na een aantal band te hebben overgeslagen zag ik na het eten als eerste 'Note to Amy', een band waar ik al vaker van gehoord had maar nog nooit live had zien spelen. Ik was erg benieuwd naar hun performance en was totaal blanco toen zij begonnen te spelen. Ze verrasten me daarom misschien des temeer, want hun geluid sprak me erg aan! Zanger Remco Tuns leek af en toe iets weg te hebben van zanger Michael Poulsen van Volbeat en ook zijn looks deden me aan deze band denken. De band presenteerde zich erg energiek op het podium en was constant in beweging. Goede muziek, prettig geluid en dus zéker een band om de volgende keer weer naar te gaan luisteren. Naar ik begreep zijn ze bezig met hun debuutalbum, dus daar ben ik dan ook wel érg benieuwd naar!

Daarna speelde, opnieuw in de grote tent doordat de kleine tent tot dance stage was omgetoverd, de band 'Bad Luck'. Ik kan mij herinneren dat ik deze Blues band al eens eerder heb zien spelen, maar dit keer verscheen ook de bekende local Dick Doornheijn ten tonele. Samen met vrienden, zoals Barry, Bas en Rens, genoten we ook van deze band.

Naar de volgende band was ik erg benieuwd. Deze band had ik nog niet eerder zien of horen spelen en volgens mij bestaat 'Mozes' dan ook nog niet zo gek lang. Hoewel ik aardig onder de indruk was van het geluid van de band, vond ik ze toch niet zo goed als dat ik misschien had gehoopt. Niet dat ze slecht speelden of slecht zongen, maar hun stijl lag me misschien niet zo.
Ik heb ook geen idee wat er gezongen werd want dat was helaas compleet onverstaanbaar.
Mijn eerste ontmoeting met Mozes is dus naast positief ook wat kritisch, maar de volgende keer gun ik ze zéker weer een kans om me toch te overtuigen!

Aan al het leuks komt een eind en dus ook aan de Flakkeese Dagen 2010. Het was alweer tijd voor de laatste band en een van mijn favorieten van het eiland mocht afsluiten. 'Buckle-up' heb ik al vaak gezien en ze vervelen me nooit. Heerlijke covers worden op een zeer overtuigende manier gebracht. Zo ook deze avond weer.
Niet alleen zangeres Julia draagt bij aan de fantastische show maar onder andere ook Rudi en wat te denken van mijn grote vriend Klaas Jan, die als drummer de drijvende factor is achter de band en niet te beroerd is om vanachter zijn kit een lekker potje mee te blèhren.

Hoewel het festival om 1:00 zou moeten eindigen, leek Buckle-up nog lang niet op te willen geven. Pas twintig minuten later gaven zij zich gewonnen en terwijl de laatste noten in de tenten wegstierven, klonk er een hartelijk applaus voor alle vrijwilligers en medewerkers die ook deze editie van dit fantastische festival op eigen bodem tot een succes hebben gemaakt. FD'10 was absoluut een succes en ik kijk al uit naar volgend jaar!

Als bonus alle foto's die ik dit tweedaagse festival heb geschoten, via mijn Flickr album...

De vrijdag van de Flakkeese Dagen 2010

Dit weekend was het net als vorig jaar weer tijd voor een fantastisch muziekfestival op eigen bodem. De door Popstichting Jailhouse georganiseerde 'Flakkeese Dagen' zijn tot in de wijde omstreken bekend en ik leefde er dan ook al een tijdlang naartoe. Heerlijk twee dagen lang alleen maar naar bandjes kijken en gezellig doen. Dat is toch fantastisch?

Voordat ik vanavond de eerste van de twee avonden ging beleven, ging collega Joan met mij mee naar huis. Hij zou vanavond z'n allereerste editie van de Flakkeese Dagen gaan beleven.
We aten een heerlijk bord macaroni dat Janine in allerijl voor ons had klaargemaakt. Met de door zijn 'MijnBlueMotion-project' inmiddels landelijk bekende VW Golf 1.9TDI, reden we vervolgens naar het festivalterrein aan de Edison in Middelharnis.

Daar stond net 'Shadow Alliance' klaar om af te trappen. De mannen van de ze band speelden een flinke heavy metal setup maar de 'fantasy'-achtige zang was het die mij deed afknappen. Ook Joan had z'n bedenkingen maar het moet gezegd worden, de super snelle riffs van de gitaristen denderden goed door de half lege zaal. Enfin, toch niet echt mijn smaak.

Ondertussen voegde Bas, Noor en Cor en Annemarie zich ook bij ons en samen keken we na een korte pauze naar 'The Complet'. Een leuke band naar mijn mening die leuke en vooral ook verrassende muziek speelden. Wie had gedacht dat deze rock- / popband het nummer 'Freestyler' van Bom Funk MC ten gehore zou brengen? Of een rockversie van het Flakkees Volkslied (waar ook nog steeds een versie van Richard en mij van in de maak is...)?
Hoewel de muziek goed in elkaar zat en ook de drummer een aardig potje kon slaan, was er een belangrijk onderdeel dat miste. De lead-singer ontbrak. Af en toe zong de drummer een nummer en af en toe de gitarist. Er ontbrak een 'zekere' factor in deze band, die het daarmee bij mij nèt niet tot een groot succes maakte.

Aansluitend speelde 'Way Beyond' in de kleine tent en omdat ik deze band al een paar keer eerder heb zien spelen had ik zo m'n vooroordelen. Die bleken echter nog waarheid ook, want hoewel de muzikanten hun werk prima uitvoeren en de muziekkeuze ook leuk en verrassend is, is het juist de zang die deze band roemloos ten onder doet gaan naar mijn mening. Jammer, want potentie is er zeker!

Daarna weer op een drafje naar de grote tent, want daar stond inmiddels 'Lemon Crush' al start klaar. Deze rockformatie, die flink succesvol was in de jaren '90 en onder andere bij de Scorpions in het voorprogramma heeft gestaan, kon mij zeker boeien! Lekkere rauwe stem, lekkere rock nummers. Dat was overigens niet bij iedereen zo, want zo om mij heen hoorde ik af en toe geluiden opgaan van mensen die het dan weer niet zo goed vonden, maar ieder zijn mening natuurlijk. Uiteraard lette ik vooral ook goed op de drummer (die overigens een aantal flinke tatoeages bezat) en die ramde de boel lekker bij elkaar! Deze band is er dus zéker eentje om te onthouden.

In de kleine tent stonden de mannen van de 'Black Jack Blues Band' inmiddels al te trappelen en wij ook, want deze band heb ik al zo vaak gezien en me nog nooit verveeld dus hier had ik zin in!
De band maakte de verwachtingen méér dan waar en speelde een aantal erg leuke nummers, waaronder de cover van Jailhouse Rock door Elvis Presley. Gitarist Jan Breur pompte weer een aantal complexe maar oh-zo-lekkere gitaarsolo's door zijn versterker de zaal in en ook bassist 'Kade' (waar komt die naam eigenlijk vandaan?) ging heerlijk uit z'n dak en dat had invloed op het toch al heftig meedeinende publiek.
Uiteraard zong Ab weer met zijn imposante verschijning de nummers aan elkaar en speelde Peter lekker relaxt een flink potje bluesritmes op zijn drumkit. De nog verse gitarist Frans was wat minder uitbundig maar zeker niet ongemerkt aanwezig.

De op een na laatste band die die avond in de grote tent speelde was 'Kinksize'. Ik had deze band nog nooit gezien of gehoord maar ze verrasten me alleszins. Zo speelden ze onder andere 'Pinnballwizard' van The Who en dat deden ze erg goed! Ook meende ik nog een aantal covers van Golden Earring te ontdekken en speelde de zanger net als Barry Hay af en toe mee op de dwarsfluit. Leuk om naar te luisteren en ook om naar te kijken, want de mannen brachten het showtje goed!

De vrijdagavond werd daarna in de kleine tent alvast afgesloten met de gruntende mannen van 'Worst Case Scenario' die, zoals ze zelf zeggen, met hun Post-Hardcore nummers een aardige bak met herrie de tent in slingerden. Persoonlijk niks voor mij, want ik was meer benieuwd naar de volgende act die de vrijdag van de 21e editie van de Flakkeese Dagen zou afsluiten.

De mannen van 'The Moscow Express' kregen deze eer. Vorig jaar stonden de heren nog in een iets andere setting als 'Mucho Maestro' op hetzelfde podium, maar ze knalden daardoor dit jaar niet minder hard! Het was bijna moeilijk om ze op de gevoelige plaat vast te leggen met mijn huis-tuin-en-keuken-cameraatje, want de energie van de bandleden leek eindeloos. Dansend en springend bewogen zij zich op hun eigen geproduceerde ritmes voort en liet de zaal uit hun handen eten.

Een waardige afsluiter dus voor de vrijdagavond van het de Flakkeese Dagen 2010. Vanavond veel verschillende bands gezien, de ene beter dan de andere. Morgen een nieuwe dag met andere, goede en interessante bands!

Als bonus een klein stukje 'Jailhouse Rock' door de Black Jack Blues Band.

Flakkeese Dagen 2009

Evenals de 19 voorgaande jaren was er dit jaar ook weer een heerlijk muziekfestival op Flakkeese bodem. Het festival Flakkeese Dagen kwam voor het eerst van de grond in 1989 en vierde dus deze keer een 20-jarig jubileum. Natuurlijk wilde ik daar (weer) bij zijn, trommelde wat vrienden op en leefde de afgelopen 2 dagen op fastfood en bier...

We begonnen gisteravond zo tegen een uur of half 9, waar we begonnen met een optreden van Mucho Maestro. Vorig jaar had ik deze band ook al op zien treden en deze keer wilde ik dat optreden ook niet missen. Heerlijke chaotische muziek, precies wat ik van hen verwachtte. Zo te zien bestond de band wel uit een andere samenstelling dan vorig jaar, want er was een gitarist bijgekomen en een bassist vervangen (als ik het goed gezien heb!). Desalniettemin heb ik weer erg genoten van hun optreden!

Ik was gisteravond trouwens met neef Richard op pad. Jurien zat helaas nog in Engeland. Ook Cor, Annemarie en Marco waren meegekomen en later voegden zich Bas, Noortje en mijn eigen Janine daarbij. Natuurlijk waren er ook nog wat Dirkslanders op dit muzikale evenement afgekomen, zoals m'n muziekmaaktjes Barry en Niels en diens vriendin Yvonne (spreek uit Ifonn)!

Hoe dan ook, wie er dan ook allemaal aanwezig waren, we genoten allemaal van de leuke optredens die avond. Wat te denken van bijvoorbeeld Buckle-Up, één van mijn favoriete coverbands uit de buurt. Omdat ik een aantal jaar met gitarist Rudi in hetzelfde gebouw heb gewerkt, ben ik altijd geïnteresseerd als deze band optreed. Niet alleen daarom natuurlijk, maar ook vanwege het heerlijke niveau van deze band. Ook de band Brandon Fisher was erg leuk, al moet ik helaas bekennen dat ik het me niet meer precies voor de geest kan halen hóé leuk het was...
Ik heb overigens niet van alle optredens foto's gemaakt (ik moest natuurlijk vooral ook lekker rocken!), maar de overige optredens van deze avond waren ook erg goed, evenals de sfeer op het festival!

Dat merkte ik echter de volgende ochtend pas, toen ik vroeg opstond om met Jurien naar de Feedback te gaan (die achteraf gezien nog niet om kwart over 9 open was...) en ik aan een flinke kater leed (ik kan niet meer zo goed tegen bier geloof ik). Toch hernam ik mezelf in de loop van de dag en ging tegen half 4 vandaag opnieuw opweg naar het festival terrein nabij het havenhoofd van Middelharnis.

Daar zag ik als eerste optreden het optreden van The Alkaloids wat ik echt behoorlijk goed vond! Daarna speelde in de kleine tent (die trouwens niet echt bijzonder veel kleiner was dan de grote tent) de band Way Beyond, die ik toch wat tegen vond vallen eerlijk gezegd. Ze speelden wel leuke nummers (zoals Boulevard of Brokendreams van Greenday), maar het was het gewoon nèt niet. De stem van de zangeres kwam voorzover ik het kon horen, ook niet helemaal lekker uit de verf en ik dacht af en toe wat valse noten te horen. Helaas, want ik was wel onder de indruk van de drummer van de band, die niet alleen achter en drumstel zat, maar ook het keyboard naast zich hanteerde. Soms zelfs tegelijk! Jammer genoeg moesten ze het doen met weinig publiek, dat waarschijnlijk nog thuis in het zonnetje zat en 's avonds pas zou komen.

Even na vijf uur fietsten we terug naar huis en lieten het festival even voor wat het was, want we hadden er flink honger van gekregen. Gelukkig had mijn eigen meisje heerlijk voor Richard en mij gekookt en vulden we onze magen vol overgave.

Eenmaal terug op het festival, speelde daar de band Drive By Vendetta's, waar ik erg van onder de indruk was. Vooral van de drummer, omdat die er van die heerlijk snelle dubbel bass patronen uitkickte. Erg fijn! Een lekker punk, metal en hardcore band zoals ze zelf op hun MySpace pagina beschrijven.
Na een bijzonder energiek optreden van Drive By Vendetta's, die overigens niet konden stoppen met spelen en het publiek dat ook niet toe wilde laten, vielen we even in een gat wat mij betreft, want de aansluitend spelende band White Horse was het andere uiterste. Deze band speelde bijzonder relaxte muziek en de muzikanten zagen er dan ook hippie-achtig uit. Hoe dan ook, ze wisten de tent wél voor zich te winnen toen ze vroegen of iedereen lekker relaxt op de grond wilde gaan zitten. We werden er zelfs op gewezen dat we lekker thee moesten gaan drinken of een wietje moesten roken.
Ook Jurien's buurman Jan was er, mét zijn twee kindertjes, waar ik flinke lol mee beleefde (vooral met de kleine Victor!).

Na deze ultra-relaxte muziek, begon de band waarin Barry's vader Jan de meest bijzondere gitaarsolo's laat klinken, de Black Jack Blues Band. Ook deze band heb ik al vaker gezien en hoewel het niet direct mijn genre is, vind ik het wel een erg leuke band om naar te kijken en te luisteren. Ook de drummer is erg goed en leuk om naar te kijken. Zo te zien had hij zelfs een nieuwe drumkit aangeschaft.

Na deze band veroverde 0187 Records het podium in de kleine tent met flinke heftige techno, house en hardcore beats. Dat is ook niet helemaal mijn genre, maar de bezoekers gingen helemaal uit hun dak en dat is precies wat telt!

Daarna ging het wat mij betreft qua programmering een beetje mis, want waren we in de grote tent net lekker los gespeeld door de Black Jack Blues band, daarna kwam Fryze het podium op, die wel mooi muziek maakte, maar waar het publiek maar lauwtjes op reageerde. Het publiek kakte dan ook helaas weer in nadat ze hiervoor een lekker energiek optreden hadden gezien en gehoord. Niet dat de band slecht speelde, maar de muziekstijl paste wat mij betreft niet echt in de programmering van vanavond.

Evenals de band Souled Out, die bijna podium te kort kwamen met de enorme bezetting. Een leuke band, maar ook dit niet helemaal mijn genre. Ook zij kregen het gros van het publiek maar mondjesmaat in beweging en dus had ik graag een wat ruigere programmering gezien om het publiek wat wakker te houden.

Waar ik wel weer ontzettend vrolijk van werd, was de band Midsum, waarin jonge muzikanten van de Rijks Scholen Gemeenschap in Middelharnis een ontzettend leuke band vormen en ik vooral de vrouwelijke drummer leuk vond om te zien spelen! Niet zozeer vanwege haar verschijning, maar vooral vanwege haar kwaliteiten als drum-ster. Vooral de klassieker "Zombie" van The Cranberries ging er bij het publiek in als koek en eindelijk kwam de zaal los, terwijl de bandleden af en toe in de rook verdwenen. Al met al een erg leuke afsluiter van de 20e editie van de Flakkeese Dagen, hoewel ik wel hoop dat de 21e editie wat pittiger is op zaterdagavond. Daar zullen we echter weer een jaar lang op moeten wachten, maar gelukkig komen er op korte termijn nog wat andere festivalletjes op de Flakkeese klei!

Als bonus een filmpje met een korte (5 minuten durende) impressie van de Flakkeese Dagen, met 3 bands in de hoofdrol, namelijk: Drive By Vendetta's, Black Jack Blues Band en Fryze...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Casa del Cazador

Nadat Jurien en ik vanochtend Jozien al vroeg hadden afgezet bij de Hoge School Rotterdam en we er om kwart over 9 achter kwamen dat de Feedback nog niet open was, besloten we naar een andere Rotterdamse muziekwinkel te rijden en aansluitend een sapje te gaan bij Sjoerd en Marieke. We liepen er al langer mee in ons hoofd om dat een keer te doen, maar het kwam er niet van...

Beschamend eigenlijk, want hoewel we elkaar in de afgelopen paar jaar niet zo heel veel gezien of gesproken hebben, hadden we best even langs kunnen gaan om te kijken hoe ze daar in Rotterdam nu zitten te wonen, want dat had toch een kleine moeite geweest. Toch kwam het er op een of andere manier niet van, maar vandaag kwam daar verandering in.

Met het schaamrood op m'n kaken, toen Sjoerd vertelde dat ze er weer al 3 jaar wonen binnenkort, gaf ik toe dat ze, ondanks dat het in Rotterdam was, ze daar wel leuk zitten te wonen.
Een leuke vlot ingerichte woonkamer en een lekker strakke keuken, maken het een gezellig appartement. Ook de slaapkamer is aardig ruim afgemeten, in tegenstelling tot het balkonnetje, maar daar staat tegenover dat daar wel altijd zon is! Daar hebben we dan ook met z'n viertjes (met z'n vijven inclusief chihuahua Diesel) even lekker van zitten genieten op deze prachtige lentedag, alvorens we weer richting Flakkee zouden vertrekken om de zaterdageditie van de Flakkeese Dagen bij te wonen!

Het duurde even, maar we zijn dan eindelijk langs geweest in Casa del Cazador (het huis van de Jager...)!

Een opvallend leuk festival op eigen bodem

Al jaren neem ik mij voor om er eens te gaan kijken. Vooral ook omdat de laatste jaren mijn eigen neef Richard in een van de acts optrad. Nu ik de laatste tijd, samen met Jurien, lekker met muziek bezig ben, kon het dit jaar dan ook niet uitblijven. Helaas was het voor ons alleen mogelijk om op vrijdagavond te gaan kijken, daar wij op zaterdag andere verplichtingen hadden (en ik zeg nog niet wat).

Ik heb het over de Flakkeese Dagen. "Wat is dat nou weer? Een braderie ofzo?" hoor ik veel mensen denken, want zo klinkt het eigenlijk wel een klein beetje. Nee het is een muziekfestival, met veel muziekanten van eigen, Flakkeese bodem. Geen idee wat ik er eigenlijk van moest verwachten. Ik dacht eigenlijk altijd dat dat alleen voor de "alternatievelingen" weggelegd was, maar niets is minder waar.

Graag had ik het optreden van BuckleUp gezien, waarvan ik een van de gitaristen ken. Helaas moest deze band het vanwege familie omstandigheden dit jaar af laten weten.
Toen ik, samen met Janine, Jurien en Jozien voor het eerst de kleine tent van het festival betrad, liep daar net een optreden op z'n eind. Het viel me op dat het lekker druk was, maar dat er plek genoeg was om fatsoenlijk te kunnen staan. Heel belangrijk, want ik ruik niet graag aan een oor van de persoon naast me, maar dat terzijde.

In de grote tent ging toen een optreden van "Bad Luck" van start, een leuke blues band die de heupen alvast een beetje los schudde. Helaas hadden de dames er wat minder plezier in, maar Jurien en ik konden het wel waarderen. Zelf keek ik natuurlijk vooral naar de drummer, terwijl Jurien zich op de gitaristen concentreerde.

Na een 3 kwartier durend optreden van Bad Luck, was het de beurt aan "No Tess", bestaande uit een zangeres, een toetsenist / zangeres en een gitarist. Wat een optreden, wat prachtige nummers. Het greep me direct. Van die muziek die je raakt, of waar je lekker even op weg kan zwijmelen. Erg goed, ik kan het gewoon niet anders zeggen. Ik moest het dan ook later, toen ik de zangeres tegen kwam, even kwijt en zei haar dat ze een prachtig gezongen had. Kijk vooral ook even op hun YouTube, naar de clips en luister naar de nummers, want het is echt de moeite waard! Helaas mochten zij maar een half uur optreden en werd hun laatste nummer na 5 seconden afgebroken omdat de regie bepaalde dat het echt tijd was om van het podium te gaan, zodat ze dat klaar konden maken voor het volgende optreden. Erg jammer.

Daarna verhuisden we weer van de kleine, naar de grote tent, waar Mucho Maestro een spetterend optreden gaf. Ik had echt geen idee dat Flakkee zoveel leuke bandje had, maar daar kwam ik dus vanavond wel achter. Mucho Maestro (ik zou zeggen bekijk de site en luister wat nummers), deed me vooral denken aan System of a Down, voor de mensen die het kennen. Lekker gekke gasten op het podium, die er wel een showtje van wisten te maken en ook nog eens erg leuke muziek ten gehore brachten!
Helaas duren de optredens maar 3 kwartier, want ze hadden er van mij gerust nog 3 kwartier aan vast mogen plakken.

Nadat we vervolgens in de kleine tent naar de Black Jack Blues Band hadden staan luisteren, was het tijd voor het laatste optreden van de avond. Dat optreden wilden Jurien en ik dan ook absoluut niet missen. Om kwart over 12 trad namelijk In Age And Sadness op, de voormalige band van mijn neef Richard waar hij de rol vertolkte als gitarist. Jammer, nu was ik eindelijk op de Flakkeese Dagen, maar Richard zat niet meer in de band.

De muziek van deze jongens is erg goed! Wat een berg muziek knalde er uit de speakers. De stem, daar ben ik niet zo weg van, grunten noemen ze het ook wel, vanuit het diepst van je tenen brullen noem ik het. Het heet dan ook "Doom Death Metal" en ik moet eerlijk zeggen dat ik alleen het horen van de oorverdovende en overweldigende muziek geweldig vind.

De dames waren wat minder gecharmeerd van deze tak van sport en zo verlieten we dan ook met enig morren, vroegtijdig het festival. "Volgend jaar gaan we weer" zei Jurien, "maar dan zonder dames" en hij kon een glimlach niet onderdrukken. "Ja" zei ik op mijn beurt, "dan kunnen we op de fiets! Want zo ver wonen we er straks niet vandaan". Jurien lachte opnieuw en ik wist wat hij bedoelde. Hij heeft een hekel aan fietsen, dus ik denk dat het volgend jaar gewoon weer met de auto wordt. Of zouden de dames ons misschien even af willen zetten? :-)

Als bonus een kort filmpje van het optreden van NoTess. De rest van de filmpjes is helaas onbruikbaar, want alweer kon het microfoontje van mijn Nokia het geweld niet aan. Kijk en luister en als je de betere versies wil horen, dan moet je even op hun YouTube kijken...