'Candy Ihrman' of is het 'Janine Dulfer'?

Na maanden van rondbellen, rondvragen en mailen is het de meisjes dan eindelijk gelukt. Het bleek een heel opgave om saxofoon-les in de buurt te krijgen, zonder dat je daarbij aangesloten hoeft te zijn bij een vereniging of iets dergelijks, maar onlangs vonden Janine en Noortje tócht een oplossing. Zij het vooralsnog een tijdelijke...

Ze gaan het samen eerst 3 maanden proberen en daarom kon Janine vandaag haar sax al ophalen. Thuis gekomen pakte ze 'm direct direct uit de koffer en zette 'm zorgvuldig doch ietwat onwennig in elkaar. Uiteraard probeerde ze er direct geluid uit te krijgen, maar dat was nog niet zo makkelijk als we in eerste instantie dachten. Het was Sjoerd die er uiteindelijk als eerste een brommende toon uit kreeg en de liefde voor het instrument bleek meteen geboren.

Ook mijn vader leek het wel een interessant instrument en hij verbaasde zich over de veelvoud aan kleppen en knoppen. Zelf waande hij zich al een stoere sax-speler in een bekende jazzband, maar kijkt hij toch liever hoe zijn schoondochter straks als 'Candy Ihrman' de sterren van de hemel af speelt.

De buren hebben nog eventjes rust, aanstaande woensdag volgt haar aller eerste les!

Op pad voor een steigerhouten tuinmeubel

De lente is begonnen en dan begint ons tuintje weer te knipogen. De eerste blaadjes ontspruiten aan de takken en de eerste plantjes beginnen hun koppie boven de grond uit te steken. Het is dus dé ideale periode om er voor de tuin op uit te gaan en omdat we eigenlijk vanaf het begin dat we in dit huis wonen een steigerhouten tuinmeubel willen hebben, besloten we dat het vandaag de ideale dag was om daar voor op uit te trekken.

Janine had er vorige week al een gezien bij het zo'n beetje gereïncarneerde 'Hochem' in Dirksland gezien. Daarom besloten we daar eerst eventjes langs te rijden en gelijk even te kijken wat deze 'nieuwe' toko te bieden had. Tussen alle planten en tierelantijnen ontdekten we inderdaad een 'white washed' steigerhouten tuintafel, inclusief een bankje. Het meubel bleek door 'Grenen & Zo' uit Stad aan't Haringvliet vervaardigd te zijn en dus maakten we een afspraak om daar eventjes langs te komen.

's Middags liepen we dan ook een oude loods aan de haven Stad binnen en zagen werkelijk allerhande meubels. Tussen alle kasten, banken en tafels vonden we dan ook een tuinmeubel dat ons wel erg aan stond. De aardige en uiterst hulpvaardige 'Willem' nam ons bij de hand en vertelde ons van de verschillende opties. Zij maakten alles op maat en je kon het zo gek niet bedenken. Daarop liet Willem ons de bescheiden werkplaats zien en vertelde vol passie hoe de meubels gemaakt worden.

Opeens bedacht ik me dat mijn ome Leen vroeger hier in deze werkplaats moet hebben gewerkt, toen 'Leen Roos' nog in dit pand zat. Het bleek zijn aller eerste werkplekkie geweest te zijn en in gedachten zag ik 'm druk in de weer als timmerman...

Toch keerden we onverrichte zaken weer huiswaarts, maar uiteraard wel met een prijslijst opzak. We denken er nog even over na, want we willen immers op korte termijn ook een zolder in het huis laten maken. Daarom heb ik direct ook maar even van de gelegenheid gebruik gemaakt en ons huidige, eigenlijk nieuwe tuinmeubel op Marktplaats en Speurders gezet. Wie dus nog opzoek is naar een mooi, compleet en degelijk tuinset, moet vooral even deze twee advertenties bekijken. Voordat we dat verkopen komt er in ieder geval nog geen nieuw meubel, maar dit 'avontuur' krijgt zéker een vervolg!

Ongelooflijk veel leuke reacties

Ik kan er niet omheen, want ik kreeg in de afgelopen dagen ongelooflijk veel leuke reacties op het behalen van mijn motorrijbewijs. Via Hyves, Twitter, sms, telefoon en e-mail werd ik uit allerlei hoeken gefeliciteerd. Zelfs via de post ontving ik een aantal hele leuke kaartjes. Ontzettend bedankt daarvoor, want dat vind ik ongelooflijk leuk!

Als ik nog een tip mag geven aan mijn (al dan niet vrijgezelle) mannelijke lezers: probeer ook eens je motorrijbewijs te halen. Je wilt namelijk niet weten hoeveel dames mij de afgelopen dagen hebben gevraagd of ze een keer achterop mogen!

De examinator sprak de historische woorden...

Na maanden van oefenen in verschillende weersomstandigheden en het afleggen van al twee broodnodige examens, was het vandaag 'de dag des oordeels'. Nu moesten Richard en ik laten zien dat we écht motor konden rijden en dat vonden we beiden best wel spannend!

Moest er voor aanvang van het examen bijzondere verrichtingen nog een band van Richard's motor geplakt worden, zo moest vandaag mijn motor een handje geholpen worden alvorens we richting Roosendaal vertrokken. De vorige leerling had z'n handvat-verwarming aan laten staan en zodoende was de accu leeggelopen. Jaap leek al in geen tijden meer een sportschool van binnen te hebben gezien en liep zich het zweet op het voorhoofd, maar leek er uiteindelijk wel om te kunnen lachen. Helemaal toen ik 'm een handje hielp!

Nadat de motor liep en we nog even op de controlecheck 'BRAVOKK' (Banden, Remmen, Accu, Verlichting, Olie, Koelvloeistof en Ketting) waren geattendeerd, reden we met een lekker gangetje richting Roosendaal, terwijl Jaap zowel Richard als mij nog even fotografeerde.

Hoewel we dachten dat het precies andersom was, bleek Richard direct om 14:00 als eerste zijn examen af te moeten leggen en was er eigenlijk weinig tijd om zenuwachtig te worden. Hij stapte uiterst moedig op zijn motor en reed hopelijk zijn roze papiertje (of pasje tegenwoordig) tegemoet. Zelf was ik wél zenuwachtig. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor Ries en naar mate de tijd verstreek voelde ik de kriebel in de buik als maar meer opspelen. Ik had vandaag al een record aantal keren het toilet bezocht, maar ook dat hielp niet.

Na ruim een half uur zag ik Richard's hesje weer oplichten op de parkeerplaats en reed hij gevolgd door Jaap en de examinator de parkeerplaats op. Ik riep nog "En?" voordat hij een gezicht trok van "Nou... ik heb geen idee!" om vervolgens achter Jaap en de examinator aan te lopen, in afwachting van het oordeel.

Hoofdschuddend kwam hij even later de trap op naar boven en voelde ik de moed in mijn schoenen zakken. "Shit, Riz heeft het niet gehaald" dacht ik bij mezelf. Dat had ik absoluut niet verwacht! "Ik was te voorzichtig..." speelde hij mij duidelijk geïrriteerd toe en geef 'm eens ongelijk!

Om 14:55 was het mijn beurt en kreeg ik van Jaap en ook de examinator nog even op het hart gedrukt dat ik lekker door moest rijden. "Als je 80 mag, trap 'm dan maar lekker richting de 100" wist Jaap me nog toe te spelen en na een uitleg over de controle die ik zou moeten doen alvorens ik op de 'brommer' stap, kreeg ik van de examinator groen licht om te vertrekken.

Het zenuwachtige gevoel dat ik al de hele dag bij me droeg was opeens verdwenen en ik zat uiterst relaxt in het zadel. We reden over vele bochtige binnendoor weggetjes en een groot gedeelte door een bosrijke omgeving. Ik had er lekker het gas op zitten en daardoor zag ik ook die ene bocht nog nèt op tijd om adequaat te reageren. "Oeps, dat is een minpuntje" dacht ik nog, maar ach wat gaf het. Meer dan m'n best kon ik niet doen en al zou ik het niet halen, dan deed ik het gezellig samen met Ries nog een keer over.
De rest van de rit bleek ik lekker relaxt doorrijden en terug aangekomen bij de sporthal, deed ik nog een laatste ere rondje over de nabij gelegen rotonde alvorens ik mijn stalen ros op de daarvoor bestemde plaats parkeerde en vol verwachting naar de examinator liep.

De examinator ging mij en Jaap voor en die laatste spelde mij nog een goedkeurend knikje toe, waardoor ik bijna al zeker wist hoe laat het was. Zoals verwacht sprak de examinator niet veel later dan ook de historische woorden "Gefeliciteerd!".

Echt blij kon ik niet zijn, want ik vond het erg jammer dat we niet samen in één keer geslaagd waren. Zo lastig als het met mijn theorie examen verliep, zo makkelijk verliep het tijdens mijn praktijkexamens, maar had ik ook Richard vandaag zijn rijbewijs gegund.

Nog na-pratend over deze middag kleedden we ons weer aan om vervolgens weer huiswaards te keren. Nèt te laat arriveerden we weer bij Rijschool Verolme om nog langs het gemeentehuis te kunnen gaan. Die ambtenaren werken immers maar halve dagen zo lijkt het!

Thuis werd ik in ieder geval hartelijk door mijn eigen vriendinnetje ontvangen en kreeg ik een heerlijke pannenkoek met vanille ijs, chocolade saus en slagroom voorgeschoteld.
Het felbegeerde "Gefeliciteerd" was binnen, nu alleen het papiertje nog...

Als laatste wil ik nog eventjes van de gelegenheid gebruik maken om onder andere Jaap Verolme van Rijschool Verolme, hartelijk te bedanken voor de leuke en leerzame lessen die ik in de afgelopen maanden gekregen heb. Lessen bij Verolme heb ik als zeer prettig ervaren en ik vind het zelfs een beetje jammer dat het nu afgelopen is. Ik zal zijn opmerkingen als: "Over 't nekje van de pijl Richard!" en "Sander, niet te dicht dr'op" toch wel gaan missen!
Uiteraard wil ik ook vrienden en familie bedanken van wie ik vele gelukswensen kreeg toegespeeld via telefoon, sms, Twitter, Hyves en wat zoal niet meer!

Als bonus het laatste filmpje dat Jaap van Richard en mij geschoten heeft, op weg naar ons praktijk examen, vlak bij Roosendaal.

"Speuluh!" werd er in onvervalst Flakkees geroepen...

Zoals iedere maand was er ook deze keer weer een optreden in 't Diekhuus van Middelharnis, georganiseerd door Popstichting Jailhouse. Deze maand zelfs een dubbel optreden en omdat ik van tevoren al eventjes op de Myspace's van de betreffende bands had zitten koekeloeren en luisteren, besloot ik samen met Janine en Noortje te gaan luisteren.

De eerste band trapte om 22:00 af en het podium bleek 'All On Black' niet vreemd gelet op de amicale ontvangst die hun zanger ons gaf. Een klein kalend mannetje, ik had het zelf kunnen zijn, kwam qua lengte niet boven de rest van zijn bandleden uit, maar ook qua stem leek dat vanavond niet te gaan lukken.

Hij moest werkelijk alles uit de kast halen om bij de soms hoge noten te kunnen en het leek alsof hij de avond daarvoor al flink uit zijn dak gegaan was. Zonde, want hoewel het geluid knoerthard afgestemd stond, kon ik vaak zijn teksten niet verstaan.
De muziek van de band stond me wel aardig aan en uiteraard lette ik nog eventjes goed op de drummer die over een flinke dosis energie beschikte. Hij sloeg erg hard op z'n drumkit en net als de zanger leek ook hij werkelijk alles uit te kast te willen halen.

Toch leek All On Black de zaal niet echt helemaal plat te krijgen en leken de eerste woorden van de zanger "Jullie wachten vast allemaal op de hoofdact..." bewaarheid te gaan worden.

Na een uur stapte de volgende band op het podium, daar waar iedereen op leek te wachten. Hoewel ze al eens eerder in 't Diekhuus op het podium hadden gestaan, kon ik ze niet en wist ik dus niet echt wat ik moest verwachten (behalve dan dat wat ik 's middags op internet had gehoord).

De flink getatoeëerde bandleden van 'KinKobra' trapten af met een energiek nummer en de snelle punkrock vloog opzwepend door het kleine zaaltje. Het leek het publiek direct te pakken want opeens was iedereen enthousiast en leek men bevangen door het bijzondere geluid van deze band. Zo veel moeite als de eerste zanger moest doen om iets uit z'n strot te krijgen, zo makkelijk leek het de zanger en gitarist van KinKobra af te gaan. Bijna zonder zijn gezicht noemenswaardig te vertrekken, haalde hij een grote variatie aan toonhoogtes en bleek zijn stemgeluid erg aangenaam.

Meteen werd ook duidelijk dat deze band veel meer uren in het circuit gedraaid had dan de eerste band. Zo speelde de drummer bijvoorbeeld uiterst strak en leek geen slag te missen. Overigens sloeg hij ook nog eens fantastische ritmes en was niet vies van een lickje hier en een lickje daar.

De band speelde lekker verder en wilde zo rond twaalf uur stoppen toen het publiek begon te morren. "Speuluh!" werd er door het publiek in onvervalst Flakkees geroepen en de band kon dan ook niet anders dan gehoor geven.
KinKobra speelde daarop nog zo'n 20 minuten door en leek daar zelf ook wel erg mee in de nopjes. Zelfs toen een of andere halve zool met z'n dronken toeter het podium beklom en de luchtgitaar ter hand nam, leken de mannen nog meer geamuseerd!

Het kan allemaal in't Diekhuus van Middelharnis. Daarom was ook dit weer een zeer geslaagde avond!

Als bonus een filmpje waarin KinKobra een van hun nummer speelt...

Uitbuiken met mijn neef

Kwam een tijd geleden mijn nichtje al eens heerlijk voor mij koken, vandaag wou neef Richard wel een poging wagen. Gisteren at ik nog met 'm bij McDonalds maar vandaag zou hij een gezonde maaltijd voor me klaarmaken. Met het smsje van vanochtend: "Lust je macaroni?" was mijn humeur in ieder geval goed gestemd!

Bij binnenkomst stond Ries al lekker te kokkerellen en roerde de groente alsof z'n leven er vanaf hing. Tante Els was er nog niet, dan zou nog eventjes duren, maar de pan met macaroni werd in ieder geval alvast netjes afgegoten.

Helaas belde tante Els dat ze flink wat later was en dus besloten Ries en ik alvast onze buikjes te verwennen. En hoe! De macaroni smaakte heerlijk, al was de kok zelf niet zo tevreden met zijn creatie.

Desalniettemin lagen we na een bak dubbel vla als toetje, heerlijk achterover in de stoel uit te buiken!

De herinnering blijft

Vroeger interesseerde het me eigenlijk niet. Ik ben er ook niet mee opgegroeid. Eigenlijk niemand in mijn familie heeft er een, behalve mijn nichtje en mijn 'suikerzwager' de laatste jaren, maar verder eigenlijk niemand. Het wordt in onze 'plattelands-cultuur' ook nog steeds een beetje als 'not-done' gezien, maar zelf denk ik daar inmiddels anders over...

Sinds ik een aantal keren met mijn goede vriend Jurien bij zijn huis-tatoeëerder ben geweest, begon mijn interesse in een tatoeage te groeien. Iemand met een tatoeage is niet persé een vreemd persoon, ook niet asociaal of gevaarlijk. In Amerika is het zelfs een beetje vreemd als je er geen hebt en gelukkig slaat de cultuur onder de huidige generatie in Nederland ook een beetje om. Een tatoeage kan iets zijn dat je gewoon graag wilt hebben, maar het maakt het pas écht bijzonder als je er een verhaal bij hebt.

Vanaf vorig jaar juli / augustus ben ik dus zelf eens gaan nadenken over dit 'aandenken voor het leven'. Uiteraard wilde ik niet voor niets een tattoo, maar wilde ik er een die vol stond met symboliek. Het idee werd dan ook in verschillende sessies met Lisette van Wonder of Colour uitgewerkt tot werkelijk waar een prachtig kunstwerk. Niet in kleur zoals ik eerst van plan was, maar met schaduw en diepte. Na maanden van voorbereiden en plannen, was het dan vandaag de dag van de waarheid...

Vanmiddag vertrok ik dan ook samen met Janine en neef Richard richting het Zuid-Brabantse Achtmaal waar we na een uurtje rijden aankwamen. Daar ontving Lisette ons op de gebruikelijke hartelijke manier en de spullen lagen al klaar. Ze liet me de tekeningen nogmaals controleren, alsook de de datum op de verpakking van de naald en zo liet zij mij ook controleren of de rest van de apparatuur steriel verpakt of schoongemaakt was.
Alles bleek in orde en onder het toeziend oog van mijn eigen vriendin en neef tekende ik voor de controles en verklaarde ik niet ziek te zijn of last te hebben van andere klachten.

Terwijl Richard Lisette's vele relikwieën bekeek, zoals haar prijs die ze won op de 'International Tattoo Convention' in Antwerpen, werd mijn arm bloot gelegd en netjes geschoren. Daarna begon het passen en meten van de tekening op mijn arm. Uiteraard waren er al meerdere 'pas-sessies' geweest, maar nu was het allemaal voor het 'echie'.
Lisette maakte een afdruk van de uiteindelijke tekening op mijn arm en na de laatste controle en nog wat geschuif met een ster (waar zowel Richard als Janine over beslisten), nam ik onder toeziend oog van Lisette's huisdieren, plaats op de 'operatietafel'.
Daar lag ik dan. Volledig overgeleverd aan de vaste hand van de tatoeëerder begon ik aan een aantal zwetende uren voor iets dat een aandenken voor het leven moest worden.

Janine keek af en toe tijdens het leren lachend toe terwijl ik het een aantal keren niet kon vermijden om mijn gezicht ietwat te laten vertrekken. Vooral aan de achterkant van mijn arm, bij de triceps en vlak bij de oksel, daar waar veel zenuwen bij elkaar komen, bleek het een erg vervelend gevoel. Gelukkig kreeg ik van Lisette een kleine pauze na ongeveer 1,5 uur, maar daarna ging ze onverbiddelijk verder.

Ondertussen tikte de tijd weg en hield de kat (die waarschijnlijk de koekoek had opgevreten) ons op de hoogte van de uren die verstreken. Ik werd er zo langzamerhand een klein beetje gek van, want tegen het einde van de middag leken er alleen nog vervelende plekjes over te zijn...
Na ongeveer 3 uren bleek de eerste fase van dit 'project' dan eindelijk voltooid. De lijnen waren gezet en hoewel ze nu heel goed zichtbaar zijn wordt de tattoo na genezing van deze ronde nog iets lichter.

In de uiteindelijke tekening wordt de symboliek pas echt zichtbaar. Het ganzen-logo in het midden spreekt voor zich. Het is een bijzondere herinnering aan mijn lieve ome Leen die ons helaas vorig jaar heeft moeten verlaten en waarvoor het logo ook heel speciaal was. Jaren geleden ontwierp ik het eens bij wijze van grap, maar het prijkte op zijn laatste kunstwerk en binnenkort zelfs op zijn grafzerk. Toch staat het ganzen-logo, vergezeld van de tekst 'The Memory Remains' niet álleen voor ome Leen. Ook verwijst het naar opa Arend die alweer bijna 18 jaar geleden overleed en staat het eveneens voor alle 'Ganzen-mannen' uit onze familie.
'The Memory Remains' is daarnaast ook nog een prachtig nummer van Metallica, een band waar ik graag naar luister.
Verder bevat de tattoo een 'P' en een 'L' die voor mijn vader (Pieter Leendert) en mijn ome Leen staan (Leendert Pieter). Ook de letter 'J' is aanwezig, die verwijst naar mijn moeder (Jeanette) en natuurlijk mijn eigen Janine.
In het type-plaatje van de snaredrum zijn de letters 'A', 'J' en 'M' terug te vinden, een verwijzing naar mijn beide opa's (Arend de Gans & Jan Matthijs Visser) en ook mijn eigen officiële naam; Arend Jan Matthijs.
De noten en notenbalken, de snaredrum, de drumsticks en de jaren '50 microfoon mogen denk ik voor zich spreken.

Na dit avontuur besloten we onszelf op een etentje bij McDonalds te trakteren waar ik dan ook even later samen met Richard en Janine aan een heerlijke gezonde maaltijd zat!

Erg leuk om mijn neef en vriendin mee te nemen naar zoiets bijzonders. Een bijzonder aandenken voor het leven, waar ik nog minimaal twee keer voor terug zal moeten.
Let wel, persoonlijk ben ik niet door deze uiterlijke aanpassing veranderd, maar ik zal op deze manier mijn dierbaren en mijn kijk op het leven nooit vergeten...

Wordt vervolgd!

(met dank aan Richard voor de vele foto's van deze heugelijke middag!)

Compleet ondergescheten...

Omdat er veel mensen benieuwd waren naar onze nieuwe auto, besloten we vandaag een rondje langs vrienden en familie te rijden. Uiteraard niet voordat ik de Volvo nog eventjes goed gewassen had en zo stond hij dus al vroeg op de parkeerplaats te blinken.

Als eerste stonden Janine's ouders op het programma. Op de vraag "Rijd jij of rijd ik?" hoefde Janine niet lang na te denken en kroop meteen achter het stuur. Het was haar aller eerste rondje in onze nieuwe bolide en dus straalde ze als kleuter die het eerste rondje op z'n nieuwe driewieler doet.

Ze parkeerde 'm keurig bij haar ouders achter en daarna begon de inspectieronde die in alle nauwkeurigheid door de familie Ihrman werd uitgevoerd. De wagen werd gelukkig goed bevonden en na nog een bakkie leut en een zelf gemaakt koekje, vertrokken we richting Stad aan't Haringvliet, om even bij opa en oma Visser langs te gaan.
Uiteraard pikten we nog even een stop in Melissant mee, waar ook Addie en Mirjam even konden koekeloeren. Addie deed zelfs en proefritje en gaf ruiterlijk toe dat hij wel érg lekker reed. Stiekem zelfs beter dan z'n eigen BMW 3 Touring!

Ook opa en oma vonden het een prachtige wagen en opa beeldde zich zelfs al een achter-kleinkind in een kinderzitje in. "Nou, opa" stelde ik 'm misschien zelfs wat te leur "dat gaat nog wel even duren hoor!".

Onze laatste stop van de dag en gelijk het hoofddoel van deze zondag, was in Den Bommel. Vorige maand was neef Jan-Willem jarig, maar we waren nog niet eerder in de gelegenheid geweest even op bezoek te gaan.
Na ruim 2 gezellige uren besloten terug naar huis te gaan en terwijl we naar de auto liepen en werden uitgezwaaid door de familie Visser, vanachter het keukenraam, begon Janine opeens te proesten en bleef ik met mijn hand voor mijn mond als een standbeeld op de stoep staan...

Niet ver van mij verwijderd zag ik onze eens zo blinkende Volvo staan. Ik kan er vrij kort over zijn, de auto bleek namelijk compleet ondergescheten. Ik dacht zelfs nog eventjes de daders hoog boven in de boom zachtjes te horen grinniken.
Het was ook geen moeilijk doelwit, want die grote zwarte wagen was de enige op de gehele parkeerstrook. Nu heb ik al eens vaker stront op de auto gehad en dat verwijderde ik uiteraard meteen. Als er iets funest is voor je lak dan is het wel vogelstront.
Echter, de hoeveelheid die nu op de auto was achtergelaten sloeg werkelijk alles. Dit was in één keer meer stront dan alle vogelstront die in de afgelopen jaren mijn auto('s) hadden geraakt.
Het was werkelijk bizar. Er leek geen enkel stukje overgeslagen te zijn en zelfs Janine leek er, na eerst hard te hebben gelachen om mijn verwrongen gezicht, ook wat verloren bij te staan.

Neef Jan-Willem aarzelde echter niet en kwam meteen met een emmer sop aanlopen. En dus begonnen we samen, terwijl ome Johan met zijn handen nog op zijn knieën stond te staan van het lachen, met het afpoetsen van de vogelstront.
Het bleek nog een flinke klus want de Volvo was aan werkelijk alle kanten bescheten. Na een tijdje poetsen hadden we zo'n beetje alles gehad en toen droeg ook Christa haar steentje nog bij door de auto nog eventjes met regenwater af te spoelen.

Uiteraard was dit alles een noodoplossing, want vanuit Den Bommel ben ik vrijwel direct doorgereden naar de pomp alwaar de Zweedse tank aan zijn derde wasbeurt van de dag werd onderworpen. De laatste dit keer, want toen hij na afloop opnieuw op de parkeerplaats stond te blinken, vond ik het wel welletjes voor vandaag.

Een wijze les voor een ieder die in Den Bommel op bezoek gaat, parkeert uw auto geenszins onder deze boom!

Als bonus dit keer Janine en haar aller eerste rit achter het stuur van de Volvo!

Een beter initiatief dan een bloemetje!

Gisteravond was het eindelijk zo ver. Tien dagen geleden maakten we de koop van de Volvo V50 1.8 Momentum rond en hoewel het eigenlijk pas morgen de bedoeling was om 'm op te halen, was het gelukkig mogelijk om hem vanavond al vanuit Helmond mee naar huis te nemen. Dat kwam goed uit, want Janine moest vanmorgen werken.

Na het avondeten vertrokken we gisterenavond in de Toyota Aygo richting Helmond, waar we zo'n 1,5 uur later zonder enige moeite aankwamen. Na nog een kort gesprekje gehad en de nodige papieren getekend te hebben, kreek ik een pluche kikker aangeboden. Geheel met pet en klep met daarop natuurlijk wat reclame. "Van ons geen bosje bloemen maar een kikker-knuffel" vertelde verkoper Max met een stoïcijns gezicht. "Er zit een verhaal achter hoor..." ging hij verder en zo doende vertelde hij ons dat van elke auto die Vaartland verkoopt (en dat zijn er zo'n 7.000 per jaar!) er €12,50 aan Stichting Opkikker wordt geschonken. "Vandaar dat u bij ons geen bosje bloemen ontvangt, maar ik hoop dat u hier geen problemen mee hebt". "Uiteraard niet!" Antwoordde ik enthousiast, wetende dat Stichting Opkikker zich inzet voor langdurig zieke kinderen en hen (en hun ouders) een leuke dag probeert te bezorgen. "Ik heb liever dat je dit doet, dan dat je ons een bloemetje geeft" zei ik nog, want bloemetjes zijn leuk, maar die kinderen hebben die leuke dag waarschijnlijk harder nodig dan ik dat bloemetje!

We liepen de auto nog eventjes na, waarna ik in de Volvo en Janine in haar Aygo, weer terug naar Flakkee reed.

Vanochtend was het dus even wennen toen ik vanuit de kamer naar buiten keek en een geheel andere achterkant dan ik gewend ben te zien kreeg.
Nadat ik 'm eventjes afgespoeld had stond hij aardig te blinken op de oprit, maar moest ik daarna al snel richting Den Bommel vertrekken, waar ik 'm even later bij ome Johan en tante Wilma op de oprit plantte.
Neef Jan-Willem, automonteur in hart en nieren, ging het vandaag wagen om mijn pas aangeschafte Parrot MKi9200 in te bouwen. Omdat ik geen MP3 cd's in deze radio kan afspelen, kocht ik juist deze Parrot, die een verbinding met de iPod mogelijk mogelijk maakt en ook nog eens plaats biedt aan een geheugen kaartje tot 32 Gigabyte vol muziek!

Jan-Willem begon met een inspectieronde onder het dashboard. "Waar gaan we 'm open maken" stelde hij zich meerdere malen de vraag en hij zocht dan ook in alle hoeken.

Schroeven werden los gedraaid, zelfs het handschoenenkastje werd verwijderd, maar hoe we ook zochten, we kregen de middenconsole niet los en dat was toch écht nodig om de Parrot te kunnen installeren. Nadat we nog even gebeld hadden met wat Volvo dealers en ook nog het internet hadden afgezocht naar een oplossing, kwamen we tot de conclusie dat het paneeltje dat om de radio zat, eerst losgehaald moest worden. Daarachter zaten namelijk nog twee schroeven die los moesten, voordat de gehele middenconsole kon worden verwijderd.
Wat we ook probeerden, we kregen het niet gemakkelijk los en omdat de console vooral uit niet al te dik aluminium bestaat, was het risico op beschadigen te groot om er zelf aan te knutselen.
We besloten dan ook de operatie te staken en het werk aan de Volvo dealer over te laten.

Helaas is de werkplaats van de dealer op zaterdag niet open en zal ik dit werkje over het weekend moeten tillen. Ookal hebben we nu eindelijk de nieuwe auto, het bellen vanuit de auto en het beluisteren van muziek vanaf mijn iPod zal dus nog even moeten wachten!

Eindelijk weer bewegend beeld

Ongemerkt kijk je toch best vaak naar de televisie. 's Ochtends bij het ontbijt begin ik al met het RTL Ontbijtnieuws en 's avonds zo rond het eten kijk ik opnieuw het nieuws. Vanaf een uur of 20:00 begint het zappen en wellicht kom ik dan zo rond een uur of 20:30 een leuke film tegen, waar ik tot aan bed-tijd samen met Janine naar kijk...

Afgelopen week was een dergelijk ritueel voor ons 'gans onmogelijk' want vorige week donderdag, toen ik de stekker uit de UPC box trok omdat hij om onverklaarbare reden vast liep, verrekte diezelfde box het om weer beeld te tonen. De box liep wel eens vaker vast en eventjes een minuutje zonder stroom deed 'm goed, maar die vlieger ging dus vorige week niet op!

Ik belde direct met UPC. "Hallo, ik heb een probleem. Mijn HD Box geeft geen beeld en geeft in het scherm de melding 'InIt' aan". De UPC-man liep een aantal procedures door. "Misschien ligt het aan uw HDMI kabel?". "Beste man" sprak ik 'm al snel lichtelijk geïrriteerd toe, "ik heb een klein beetje verstand van dit soort zaken en ik kan u vertellen dat er met mijn bekabeling niks aan de hand is. Noch met mijn TV of andere randapparatuur. Ik kan nu met enige zekerheid vertellen dat de UPC box vast staat en geenszins in beweging komt".

Nadat de beste man het met een aantal collega's had besproken kwamen zij tot de conclusie dat de box inderdaad moest zijn vastgelopen. Waarschijnlijk in een 'update-proces'. "Tja" sprak de vriendelijke man mij toe, "ik kan echter pas volgende week dinsdag een monteur inplannen".
Na deze woorden moest ik even 3 keer slikken voordat ik 'm kon vragen of het misschien niet wat eerder kon. "Sorry meneer, dat krijg ik niet voor elkaar met de planning" was het antwoord dat daarop volgde...

Door de rompslomp met bekabeling had ik ook niet echt zin om van alles aan te leggen of door te lussen en dus deden we het gewoon maar een tijdje zonder TV. Een hele goede smoes om 's avonds lekker achter de Playstation te kruipen!

Dinsdagavond zaten we er helemaal klaar voor. Vanavond konden we weer TV kijken, maar de monteur zou tussen 17:00 en 22:00 langs kunnen komen dus dat kon nog wel eventjes duren.
Helaas, de monteur kwam niet opdagen...

Lichtelijk geïrriteerd belde ik om precies 21:59 naar UPC en de vrouw merkte daarom doodleuk op dat de monteur nog 1 minuut had om aan te bellen maar dat dat naar alle waarschijnlijkheid niet meer ging gebeuren. We kregen €25,- 'schadevergoeding' en ze zou een nieuwe monteur inplannen voor donderdagochtend.

Gelukkig was Janine vandaag en dagje vrij en kon ze de UPC monteur gemakkelijk binnen laten.
De monteur had het snel bekeken en verving de box onmiddellijk door de nieuwste HD box die nu op de markt is.

Welke box het ook moge zijn, wij zijn er in ieder geval erg blij mee, want na precies één week zonder hebben we nu eindelijk weer bewegend beeld!