Kom eens kijken wat er in je digitale schoentje zit...

Gisteravond kreeg ik rond half 9 nog een mailtje van Bjorn. Of ik even naar www.zetvandaagjeschoen.nl wilde gaan. Daar aangekomen bleek het om een viral van De Rabobank te gaan. In een bijna levensechte huiselijke omgeving kreeg ik de stem van Sinterklaas te horen. Wie kent die niet.
Hij vroeg mij om mijn digitale schoen te zetten. Geen probleem dacht ik, dat kan toch geen kwaad? Dapper koos ik uit een van de schoenen die Sinterklaas mij voorschotelde waarna hij mij nog op het hart drukte dat de grootste schoen uit het assortiment, niet per definitie het grootste kado opleverde. Alsof ik daar op uit ben Sinterklaas...

In de volgende stap kon ik voor Sint's hongerige Amerigo (die naar ik begreep zelfs fan van Jamie Oliver is) iets lekkers uitzoeken. Bijna uit gewoonte koos ik voor het paard van Sinterklaas een peen, waarna Sinterklaas me vertelde dat ik voor ik wegging, ook nog even mijn verlanglijstje achter moest laten. Natuurlijk, hoe kon ik dat nu vergeten...

Bovenaan stond al dat ik graag een bluetooth headset wou hebben (hoe de goede beste man daar aan komt weet ik niet) en daaronder kon ik nog 3 kadootjes kiezen. Ik koos voor een videocameraatje en als laatste mocht ik nog een wens doen. Omdat ik mijn schoen bij de openhaard van de Rabobank moest zetten besloot ik het simpel te houden voor de Sint en waagde een brutaal gokje. Ik wenste dan ook meer rente op mijn spaarrekening, eens kijken of de goed heilig man daar in zou trappen.

Vanochtend ontving ik mail. Met trillende vingers bewoog ik mijn pen (ik gebruik een tekentableau in plaats van een muis) richting het verse mailtje in mijn mailbox. Afzender Sint, met de titel "Er zit wat in je schoen!". Vol verwachting klopte mijn hart. Wat zou er in mijn schoen zitten? Ik voelde me weer een jongetje van een jaar of vijf, denk ik want ik weet niet meer precies wanneer mijn geloof in de Sint definitief tot een einde kwam. Dat gevoel was altijd geweldig. Vroeger hadden we een openhaard, waar ik 's avonds mijn schoen voor zette en netjes een liedje zong. Hoewel ik mij afvroeg hoe Zwarte Piet het kadootje in mijn schoen zou kunnen stoppen terwijl hij helemaal door de schoorsteen naar beneden moest en een bocht moest maken om iets in mijn schoen te stoppen, maakte ik mezelf daar nooit écht druk om. Hele boekwerken maakte ik voor Sint, waarin ik zelfs een gedetaileerde tekening maakte van de haven, zodat hij niet kon verdwalen. 's Ochtends was ik dan al vroeg wakker en rende naar beneden en zag mijn schoen bij de eerste stap die ik in de kamer zette al staan.

Zo voelde het nu ook een beetje. Zou ik iets gekregen hebben? Volgens het mailtje moest ik maar snel mijn kadootje uitpakken en dat deed ik vol overgave. Wat bleek? Mijn gewenste renteverhoging op mijn spaarrekening was niet doorgegaan, want de boot van Sinterklaas was gezonken. Vreemd, dacht ik nog, Diewertje had er immers niks van gezegd op het Sinterklaasjournaal. Toch had die ouwe nog een kadootje voor me kunnen regelen. Als ik nu namelijk een abonnement op Rabo Mobiel zou nemen, dan kreeg ik een mobieltje gratis! Fantastisch Sint, dankuwel! Dat had ik net nodig!

Leuke actie van de Rabobank!. Ik heb in mijn leven nog nooit eerst iets moeten kopen bij de Sint om vervolgens iets terug te krijgen wat ik al lang heb. Beetje fout uitgevoerde actie in mijn optiek...

Wat ik als laatste nog even kwijt wil en de lieve lezer niet wil onthouden is een fotootje. Ik moest vanmiddag even bij Anco langs, die iets van Hoofd-tomaten-verpakker is of iets in die richting, ik weet het eigenlijk niet eens. Even een bakje tomaten halen om wat uit te proberen. Wat schetste echter mijn verbazing, ik moest opeens een hygiënisch verantwoord jasje en petje op! Gelukkig was ik samen met Bjorn en stond ik dus niet alleen voor lul...

De YOUP. al gelezen?

Al velen gingen hem voor. Té veel, daarom ook. Gullit, Linda, Matthijs, Catherine, Felderhof, Heleen. Vol verkapte zelfbevlekking. Hij steekt er de draak mee en hoe! Niets neemt hij serieus, alles is verzonnen en van zijn eigen hand. Met ongelooflijke ónverkapte zelfbevlekking geschreven. Op een manier waar je van ieder ander de pot bij vol zou kotsen. Bij hem niet, hij mag het en we mogen alles van hem weten...

Vandaag mocht ik een exemplaar van de gelimiteerde oplage van YOUP. op mijn bureau terug vinden, toen Bjorn hem tijdens de lunch gelezen had. Ik hoorde hem meer dan eens grinniken van achter zijn bureau en bleef het daar maar bij. Sommige lachsalvo's deden bijna pijn aan mijn oren, maar ik moest zelf vaak genoeg meelachen. Gelukkig kreeg ik het blad na enige tijd zelf onder ogen en kon ik er zelf ook hartelijk om lachen.

Youp's glossy is bedoeld als parodie op alle glossy's die de afgelopen tijd van bekende Nederlanders verschenen. Iedere zichzelf respecterende bekende Hollander wil tegenwoordig een blad uitbrengen waar hij of zij zijn "ei" kwijt kan, zijn gal kan spugen of "interessante" verhalen mag vertellen. Eigenlijk precies hetzelfde wat ik op deze blog doe...

Van't Hek is er geweldig in geslaagd niet zichzelf maar de hooghartige bekende Nederlander voor paal te zetten. Iedereen met een dergelijk eigen label of die er nu nog een begint, maakt zichzelf terstond belachelijk, want Youp zocht de afgelopen tijd veelvuldig de media op om aandacht aan dit ludieke idee te schenken. Alle artikelen in het blad zijn onder een andere naam geschreven, maar zijn één voor één van eigen hand.

U begrijpt, ik heb een zwak voor Youp, vind 'm sympathiek, kan om zijn grappen en grollen dubbel liggen. Dat zouden meer mensen moeten doen. Bedankt weer Youp!

Een gezellig Sinterklaasfeest en een fotoshoot met auto's

Nadat ik eerst mijn auto gewassen had (het is immers zaterdag autowasdag), besloot ik samen met mijn neefje, mijn tante en mijn opa en oma naar het Sinterklaasfeest in Nieuwe Tonge te gaan. Daar mijn moeder al sinds enkele jaren de rol van hoofdpiet mag vervullen, reed zij dit keer weer mee op de koets door de straten van het dorp totdat zij aankwamen bij "Ons Dorpshuis" waar het feest "losbarstte".
Daar probeerde opa samen met Arjen en Sint op de foto te gaan, maar Arjen zag zoveel, dat het bijna onmogelijk was het ventje stil te krijgen. Ik, daarentegen, sta puik op de foto mag ik wel zeggen, geflankeerd door Sint en Piet (mijn moeder dus).

Ook Chinella kwam ik nog tegen en haar zoontje Ruben leek meer oog voor de camera, dan voor Zwarte Piet te hebben. Na enkele keren proberen, besloot Arjen toch bij Zwarte Piet op schoot te kruipen, maar niet zonder dat zijn moeder dicht in de buurt was. Zou je trouwens zeggen dat dit twee zussen zijn? Of dit moeder en dochter? Ook de echte Piet kwam nog langs, maar hij zo te zien moest ie niet veel van Zwarte Piet hebben.

Na nog even bij het Sinterklaasfeest te hebben gekeken, vertrok ik richting Melissant, waar ik afgesproken had met Keuf en Addie bij Mijnders Transport, om daar wat foto's te maken van onze auto's, maar niet voordat ze eerst gewassen waren. Gelukkig had ik die van mezelf al gedaan en was die van Addie ook al klaar, maar die van Keuf kon nog wel een wasbeurtje gebruiken! Na een grondige sopbeurt was het dan tijd om in de loods van Mijnders wat mooie plaatjes te schieten, met de volgende resultaten...

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20

Foto's uit deze blog mogen niet zonder toestemming voor commerciële doeleinden worden gebruikt

Iedereen bleek goed terecht te zijn gekomen

Toen ik er nu zo'n bijna 4 jaar geleden voor het eerst binnen liep, had ik nooit verwacht dat ik het daar de komende 6 maanden ontzettend gezellig zou hebben. 3 Weken geleden, toen ik eindelijk eens een Hyves profiel opzette, kwam ik haar tegen. Oud receptioniste (of was het al office manager?) van Intermax, en losbol eerste klas. Direct kreeg ik een krabbel, dat ik ook meeging op een reünie avondje, ik had niet eens de kans om nee te zeggen. 23 November moest het gaan gebeuren, in Rotterdam en zonder na te denken zei ik ja.

Ik dus vanavond naar Rotterdam, waar we eerst lekker wat zouden gaan eten. Helaas was maar de helft van de genodigden op komen dagen en waren er heel wat mensen afwezig die ik ook graag eens even had willen spreken. Desalniettemin vlogen de herinneringen tijdens het eten over tafel en werd er ook gepraat over hoe we nu uiteindelijk terecht zijn gekomen. Sommigen werkten nog steeds bij Intermax, anderen hadden een andere en betere baan gevonden. Zelfs Jennifer had nu een eigen kantoor op "de vijfde", bij KPMG.
Tijdens dit diner werd er al aardig wat bier en wijn genuttigd en kwamen de tongen losser en losser. Zo bleken er tijdens de bewuste periode 4 jaar geleden, heel wat spannende dingen op de werkvloer te zijn gebeurd (en daarna), waar ik tot op de dag van vandaag geen weet van had.

Na uitgebreide gesprekken en diverse gangen, werd het tijd voor de 2e helft van de avond. Die vond plaats op de bowlingbaan. Discobowlen welteverstaan en Lennert verkende (terwijl Jennifer al stond te poseren voor de camera) als eerste de horizon en omliggende banen om de tactiek voor die avond in zijn hoofd door te nemen.
Niet iedereen was zo serieus. Zo had Erik zijn eerste biertje weer al (of was het nu alweer?) te pakken en kwamen er weer verhalen van "vroegah" boven borrelen, terwijl Alexander zijn eerste bal de baan op slingerde. Erik kwam ook aan de beurt en leek zijn kansen van te voren in te schatten. Jennifer vond het ondertussen een ander maal erg fijn om met een bowlingbal te poseren.

Terwijl Erik nóg maar een biertje achterover gooide, werd er druk gediscussieerd welke bal nou het beste was. Jasper ging voor "die" maar Lennert zou eerder voor "die" gaan, terwijl Jennifer het wellicht weer eens over hele andere ballen had...

23:00 Uur, dat was het moment waarop de baanhuur afliep en Lennert als eerste aan de bar plaats nam. Daar werden ook de foto's en heilarische filmpjes van die avond alvast even bekeken en werd er hartelijk om gelachen. De ogen van sommigen hingen al op half 7, maar eigenlijk iedereen wilde nog de stad in om nog wat te feesten. Zelf had ik nog een verjaardag van Corné en Lianne, waar ik toch mijn gezicht nog even wilde laten zien en zo eindigde dus mijn avond met oude Intermakkers op de bowlingbaan.

Mensen, bedankt voor de gezellige avond en we houden contact!

Dat wordt een Lamborgini met een Opel logo...

Beter goed gejat dan slecht bedacht is een spreekwoord waar ik altijd een wrange nasmaak aan overhoud als ik het hoor. Je kan wel eens iets overnemen van iets dat al bestaat, maar geef er dan je eigen "swing" aan, zodat de overeenkomsten bijna niet meer opvallen.
Chinezen bijvoorbeeld, hebben daar schijt aan en gebruiken het zojuist genoemde spreekwoord zonder blikken of blozen en met enige regelmaat. Vooral in de auto wereld.

Kijk maar eens naar deze kopieën van bijvoorbeeld de Toyota Aygo, waar in China een exacte kopie te vinden valt onder de naam BYD (het rare is echter wel dat zij het BWM logo dan weer gekopieërd hebben), of deze kopie van een Mercedes (de koplampen spreken in die zin boekdelen). Wat dacht je dan van de kopie van de Hyundai Santa Fé? Of een van de RAV4?

Jammer genoeg kom je dat in de reclamewereld ook wel eens tegen. Af en toe zijn dat goede persiflages op een eerder idee dat geniaal was maar het is ook wel eens bot gekopieerd.
Helaas moest ik gisteren constateren dat een niet nader te noemen concurrent (niet nader te noemen, omdat het dat gewoon niet waard is), voor een niet nader te noemen klant, bijna precies hetzelfde ontwerp had gemaakt voor zijn nieuwe website als van een niet nader te noemen klant van ons! Het bizarre is nog wel dat de twee niet nader te noemen klanten, felle concurrenten van elkaar zijn en min of meer in dezelfde regio opereren.

Het enige dat anders is, is de kleurstelling van de website, die natuurlijk volledig klant afhankelijk is. Verder is de website qua opbouw precies hetzelfde. Zo is de header (de bovenkant van een website) bijna precies hetzelfde opgebouwd, bestaat het menu ook uit tabbladen, wordt de geïntegreerde Google Maps module welliswaar aan de andere kant van de pagina gepositioneerd als waar wij hem hebben neergezet, maar wordt deze op dezelfde manier getoond en in een bijna evengroot kader. Ook het weergeven of scrollen door de thumbnails ziet er op het eerste gezicht hetzelfde uit als in onze versie.

Heel jammer vind ik het om dit te moeten constateren. Aan de andere kant is het misschien wel een ontzettende "veer in onze reet". De site in kwestie wordt niet voor niks gekopieerd, waarmee ik probeer te zeggen dat hij waarschijnlijk zo goed gevonden wordt dat hij wel gekopieerd móést worden.

Als deze kopie online komt (want dat is hij op het moment van schrijven nog niet), zou hij van Chineese makelij kunnen zijn. In dat geval zou het zoiets als een Lamborgini met een Opel logo geworden zijn...

Een avondje uit

Omdat er nog een klein beetje licht was, zag ik hem binnenkomen in de vrijwel lege zaal. Hij had een heel vriendelijk en zachte uitstraling, echt zo'n lieve oude man. Een jaar of 70. Zijn zoon, die er achteraan kwam, een jaar of 50. "Laten we daar lekker in het midden gaan zitten", zei de vader, "dan kunnen we alles goed zien". De zoon stemde in met een glimlach, ook hij leek me erg aardig. Op het moment dat ze zich net lekker in hun stoel hesen, hun jassen over de stoel voor hen hadden gelegd en het zakje nootjes opengetrokken hadden, dimde het licht totdat het pikke donker was. Met een lichtflits en veel lawaai begon het...

Omdat we het de komende tijd erg druk gaan krijgen op de zaak, kreeg ik eind deze middag het idee om vanavond even lekker met z'n tweeën naar de film te gaan. Gewoon even niet op de bank hangen, maar een lekker avondje "uit". Zij wilde naar een romantische komedie, maar daar had ik vanavond absoluut geen zin in. Actie, dat wilde ik zien, gewoon een goed en spannend verhaal, geen mierzoete liefdesverhalen.
De site van Arcaplex was een ramp, onoverzichtelijk en het online reserveren kreeg ik niet voor elkaar, ik raakte de weg kwijt en kwam er niet uit. Zoiets valt mij dan juist weer op.
Het werd American Gangster die ik na een blik in het telefoonboek alsnog gereserveerd heb. Een fantastische, ruim 2,5 uur durende film met Denzel Washington en de van oorsprong Australische Russell Crowe. Een film van Ridley Scott, regisseur van onder andere Gladiator, die bekend staat om zijn geweldige lichtspel en prachtige shots.
Denzel speelde een maffiabaas, de Capo di tuti Capi, de baas der bazen. Iedereen weet dat dat niet goed kan gaan en dat gaat het dan ook niet. Normaal speelt Denzel de "good guy". Deze keer stond ie daar lijnrecht tegenover, want die rol was dit maal toebedeeld aan Russell Crowe (ook bekend van Gladiator).

De lichten gingen aan en iedereen stond op. De zaal zat toch voller dan ik dacht, maar ik zag hem na mij de zaal uitlopen. Weer die glimlach en dat aardige gezicht, discussiërend met zijn zoon over wat er de afgelopen 2,5 uur aan hen voorbij was getrokken. Echt als vader en zoon, ook een avondje uit. Fantastisch om te zien. Dat lijkt mij ook wel wat, over een jaar of 25.
Lekker een avondje uit, als vader en zoon onder elkaar...

Een groot gevoel van vreugde maakte zich meester

Het dak zat er alweer een tijdje op maar hoe het er van binnen uitzag had ik nog niet kunnen beoordelen. Zondag is dan een mooie dag om dat eens even te doen en dus vertrokken we vandaag voor de zoveelste keer in de laatste 1,5 jaar naar de bouwput aan de havenkom van Sommelsdijk.

Toen we daar langsreden, zagen we tot onze groote vreugde en verbazing, dat de trap was geplaatst! Wat een fantastisch gezicht en het kostte ons dus geen enkele moeite de auto zo snel mogelijk te parkeren en (illegaal) toegang te verschaffen tot de bouwput. Toen ik even buiten een foto stond te maken, joelde Janine me al toe vanuit het raam op zolder. Daar kwamen ook mijn vader en moeder al aan, want ook zij waren nieuwsgierig en dus betraden ze niet snel na ons het in aanbouw zijnde huis aan de Sommelsdijkse Haven alwaar ook zij hun ogen uitkeken naar de vorderingen.

Ook Marco en Jessica kwamen nog even langs en tot onze verbazing zat niet alleen beneden de trap erin, ook de trap naar de zolder was al geplaatst, waardoor we gemakkelijk met z'n allen nog een verdieping naar boven konden klimmen. Daar aangekomen bekeken we vol bewondering de grote ruimte die zich daar aan ons voltrok. Ik was me terdege bewust van het feit dat het een flinke zolder zou zijn, maar dat het zo groot was had ik me niet voor kunnen stellen. De zolder is zo'n 4,8 meter hoog en het zou dan ook zonde zijn als we daar geen gebruik van zouden maken. Het plan is dan ook om de ruimte horizontaal gezien in 2 stukken te verdelen, zodat er nog een kleinere "rommel zolder" ontstaat waar we alle, door de jaren heen verzamelde, zooi op kunnen zetten. Zo kunnen we de rest van de zolder nog indelen in verschillende vertrekken.

Mijn moeder en Janine stonden zich te vergapen aan het uitzicht vanaf de zolder en te discussiëren over hoe het er straks uiteindelijk allemaal uit komt te zien.

Wie had dit al gedacht, toen we precies 8 maanden geleden ook bij het huis keken, op 18 maart 2007 en het er nog heel anders bij lag...

Tenslotte nog even bij Sander en Rianne in Nieuwe Tonge langsgeweest, waar vandaag nog druk geklust werd. Nog even en dan wonen ook zij samen. Lekker "op je eige" en dus blijven er niet zo heel veel meer over van de vriendengroep, die "nog bij mama" wonen. Who's next?


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een nieuw donker gebrul maakt de kwajongen in mij los

De regelmatig terugkerende bloglezer weet inmiddels dat ik mijn voorliefde voor mooie en snelle auto's niet geheel onder stoelen of banken steek. Ook de voorliefde voor mijn eigen auto is allang geen geheim meer. Zelf hanteer ik de vuistregel dat er best wat aan een originele auto mag veranderen, maar alleen als dat vermogenswinst oplevert of er kleine details worden aangepast.
Ik hou absoluut niet van bumperpakketten, spoilers ter grootte van een uithangbord, de meest bizar glimmende velgen, of wat helemaal verschrikkelijk is zijn bijvoorbeeld van die traanplaat matten. Ik heb dat allemaal nooit mooi gevonden, geef mij maar gewoon een auto zoals ie er origineel uitziet, dat is veel mooier dan al dat andere nep plastic. Goed, als je dan een bijzondere auto wilt hebben zul je daarvoor diep in je portomonnee moeten graaien, maar dan heb je ook wat.

Zelf was ik opzoek naar nog wat extra paarden, niet voor in de achtertuin want zo groot is die niet, maar voor onder de motorkap van de Type R. Ik was al eens gewezen op het feit dat mijn luchtfilter van K&N, te veel warme lucht van onder de motorkap vandaan zou halen en me dat dus vermogensverlies op zou leveren. Toen ik mij verdiepte in dat feit via verschillende fora, kwam ik er achter dat dat inderdaad het geval zou kunnen zijn. De oplossing? Een zogenaamde Cold Air Intake (afgekort CAI), die ergens anders zijn lucht aanzuigt welke veel kouder is, omdat die onder de koplamp gemonteerd wordt. Simpel gezegd, met koudere lucht, meer vermogen.

Vandaag was hij binnen. Een rood poedercoated CAI van Injen (schijnt het beste merk daarvoor te zijn, met de meeste vermogenswinst). Deze zou mijn huidige luchtfilter vervangen maar zou niet meer herrie gaan maken. Een tweede vuistregel omtrend de auto is namelijk, dat hij niet te veel lawaai moet maken als ik in het normale "toerengebied" aan het "cruisen" ben. Boven de 4.500 toeren mag hij pas hoorbaar worden en dan mag hij pas écht herrie maken bij 6.000 toeren wanneer de VTEC (Variable Valve Timing and Lift Electronic Control) inslaat en ik hem nog even doortrek tot 8.500 toeren.

Vanochtend ging de auto op de brug en was men druk bezig met de voorbereidingen van de montage van de CAI. Zo zag ik mijn auto voor het eerst zonder voorbumper (die voor het gemak even aan de kant gelegd was), wat een vreemd gezicht opleverde maar waardoor de monteur zijn werk netjes kon doen. Janine en ik namen plaats in de wachtkamer, hoewel ik natuurlijk niet stil kon blijven zitten en constant in beweging was.
Daar kwam de doos aan, waar het monster even later met uiterste precisie en met in acht genomen voorzichtigheid, van zijn plastic bobbeljasje werd ontdaan. Heel vreemd dat daar volgens de doos, 10.8 paarden in moesten zitten en terwijl ik worstelde met de vraag waar die zich dan zouden moeten bevinden, ging de monteur ongestoord verder met de montage ervan en zo werd hij uiteindelijk netjes achter de bumper en onder mijn koplamp gemonteerd.

Iemand daar ter plaatse, die wél van Tupperware® bumpers, Chineese tekens, geblindeerde ramen, traanplaat matten en veel herrie hield, drukte me nog even op het hart dat ik hier geen spijt van zou krijgen...

Inderdaad, boven de 4.500 toeren maakt een nieuw donker gebrul de kwajongen in mij los en kán ik mijn voet gewoon niet meer terughalen. In normale taal betekend dit zoiets als dat er nu een prachtige, diep donkere roffel bij 4.500 toeren naar boven komt, dat het inslaan van de VTEC rustiger klinkt en dat het klimmen in toeren voelbaar soepeler gaat. De auto lijkt beter te reageren op het gaspadaal en wanneer je de nu (waarschijnlijk zo'n) 210 paarden de sporen geeft, pakt hij dit soepeltjes op en draven ze allemaal tegelijk onder je door.

Prachtig, wat auto's soms met kwajongens uit de polder kunnen doen ;-)

Een dansje om een luxeprobleem

Toen we bijna 3 jaar geleden met z'n tweeën begonnen, was ieder project dat binnen kwam reden voor een feestje. Al was het de website van de bakker op de hoek, we waren er altijd een beetje uitgelaten over. Door de jaren heen (ik weet dat dit een echte ouwe lullen uitspraak is) wordt dat toch een soort gewenning en dat vind ik toch een beetje jammer. Niet ieder project waardeer je meer hoe het gewaardeerd zou moeten worden. Tegenwoordig, nu we met 6 man continu mooie dingen maken, doen we liever de grotere projecten, zoals complete campagnes, een website met een ingewikkelde back-office, een webapplicatie waarbij kennis nodig is van mobiele technieken voor toepassingen in de zorg, een bedrijf volledig opnieuw aankleden qua logo, huisstijl, website, kleding, bestickeren van busjes, fotografie, film etcetera etcetera. Dát zijn de dingen waar we tegenwoordig écht een vreugdedansje voor doen, gewoon omdat we het ontzettend leuk vinden om te doen.

Een paar weken terug werden we uitgenodigd voor een gesprek bij The Greenery. Voor ons geen onbekende klant, daar wij al eens een project voor hen gedaan hebben. Zij waren opzoek naar een nieuw bureau waar ze een samenwerking voor enkele jaren mee aan zouden kunnen gaan. Een bureau waar ze op konden bouwen, een vaste en stabiele partner. Daarop vertrokken Bjorn en Angelique enkele weken geleden richting Barendrecht om "acte de presence" te geven.
Een spannende tijd brak aan, want aan de hand van een uitgebreide selctieprocedure zou The Greenery uiteindelijk een greep doen uit enkele uitverkoren reclamebureau's. Erg spannend kan ik gerust zeggen, want dit zijn "accounts" waar je op kan groeien. Dit gaat niet over een websitetje of 2 per jaar, maar gewoon iedere week wel een opdracht.

Gisteren ging de telefoon al meerdere keren per dag, maar toen Marco aan de telefoon zat en ik een glimlach van oor tot oor op zijn gezicht zag verschijnen, wist ik genoeg... We hadden het gehaald, de keuze was op ons gevallen. Een fantastisch bericht, daar wij dit soort klanten ambiëren.

Erg veel tijd voor onze vreugdendans kregen we helaas niet, want niet lang daarna ging de telefoon weer. Het was een andere klant, die op het punt stond onze offerte te ondertekenen. Nóg een groot project, dit keer in Indonesië. Daar gaat een niet nader te noemen klant een groot gebied ontwikkelen op Java, met een internationale haven, kantoorpanden, woningen, containerterminal etcetera en wij moeten dit 11.000 hectare grote project in beeld brengen met film en fotografie. Allereerst met 3D animaties en sfeerbeelden, om de regering daar te overtuigen. Later zal het waarschijnlijk uitgebreid worden met een huisstijl, beelden van het project ter plaatse en ga zo maar door.

Ik was blij dat we de vreugdedans van eerder hebben opgehouden. Nu kan ik namelijk twee keer zo hard dansen, totdat mijn schoenzolen tot op het laatste stukje rubber versleten zijn. Twee mooie, grote, nieuwe projecten op 1 dag binnen. De dans zal echter snel afgelopen zijn, want het volgende probleem dient zich al aan. Een luxeprobleem welteverstaan. Hoe gaan we al dit werk inplannen?...

"Uiteindelijk wordt het toch altijd weer weekend"

We wisten al maanden dat het er aan zat te komen, maar hadden er nog geen aandacht aan besteed. We waren er overigens al wel lid van geworden . We wisten ook niet precíes wanneer het plaats zou vinden dus we konden er ook nog geen inschatting qua planning van maken. Ons eigen werk mag er natuurlijk niet onder lijden maar toch heeft het een belangrijke functie. Je laat iets zien van jezelf, je presenteert jezelf en je hoopt dat het resulteert in nieuwe contacten, nieuwe inzichten, nieuwe opdrachten maar vooral doodgewoon "geld in het laadje". Uiteindelijk dan, want het levert niet direct iets op.

Vandaag was het borreltijd bij Timmerfabriek Lambert in Oude Tonge, één van onze vele leuke en grote klanten. Afgelopen jaar zijn we in totaal zo'n 600 uur bezig geweest met allerlei verschillende projecten voor Lambert, zoals een nieuw logo en bijbehorende huisstijl, website met backoffice (waar leveranciers bijvoorbeeld bestellingen kunnen plaatsen en garantiebepalingen kunnen nalezen), allerlei gedrukte media, fotografie, een film etcetera, etcetera. Wellicht is dat ook de reden dat we ons nauw verbonden voelen met "Kees", de Lamberttelg die op dit moment aan het roer staat van deze prachtige onderneming. In drukke periodes is hij bij ons kind aan huis en maken we graag tijd voor 'm vrij, maar aan de begrippen "op tijd komen" en "zorgen dat je alles op tijd op orde hebt" (zodat wij ook verder kunnen met onze opdracht) heeft hij de spreekwoordelijke schijt. Nou ja, misschien kan hij gewoon niet anders, hij heeft het natuurlijk ook erg druk met de zaak en hij geeft het daarnaast ook direct toe als je hem er op aanspreekt. Iedereen in zijn omgeving erkend het probleem uit volle overtuiging en bij ons is dit ook al bekend. Als je met Kees afspreekt om 11 uur 's ochtens, dan moet je maar hopen dat hij voor 5 uur 's middags langs geweest is, terwijl er over zijn werk met geen mogelijkheid een kritische noot te schrijven valt.

Zo wist ik gisteravond pas om 7 uur hoe zijn speech aangaande de borrel van het VBGO (Vereniging van Bedrijven Goeree Overflakkee) er uit zou zien en wat daarvoor nog allemaal gemaakt moest worden. Ik moest dus vanmorgen direct om 8 uur met de bijbehorende presentatie beginnen om hem vóór 2 uur die middag voor de eerste test door de beamer heen te jagen, zodat Kees die een half uur later ter ondersteuning voor zijn speech zou kunnen gebruiken. Ik heb het overigens nèt gered, terwijl de techniek me op het nippertje nog in de steek dreigde te laten.

Desalniettemin was de presentatie prachtig gedaan, maar zoals gezegd voor ons niets nieuws. Zo zou ik gerust een weekje bij Lambert kunnen komen werken, ik weet inmiddels van haver tot gort hoe ik van een paar stukken hout, een compleet kozijn kan maken.
Het gezelschap dat op de zakenborrel van vanmiddag afkwam, had daar echter nog geen kaas van gegeten en dus vertelde Kees in geuren en kleuren hoe het er in zijn bedrijf aan toe gaat. Ik bemerkte dan ook vele geïnteresseerde gezichten tijdens de rondleinding door de fabriekshal (zo mag ik het eigenlijk niet noemen van Kees, maar goed).

Wij lieten op onze beurt een stuk van de film van Lambert zien, die overigens nog in de maak is. Daarom toonden we wat uiteindelijke beelden, afgewisseld met beelden uit "the making off" en een prettig muziekje.

Een van de mooiste dingen van die middag ving ik op toen ik samen met Kees en iemand van Voogd & Voogd stond te babbelen. Het ging erover dat als je groeit, de risico's met je meegroeien en je over een aardige dosis lef moet beschikken wil je zoals Kees in één keer zo'n forse stap nemen. Zo'n groei als het bedrijf van Kees heeft meegemaakt, gaat gepaard met ontzettend veel problemen waar je in de beginfase (neem daar zo'n 1,5 a 2 jaar voor) tegen aanloopt. Daarop sprak Kees de volgende historische woorden, die hem overigens meteen prachtig het nuchtere kenmerk opleveren en ik ook een prachtig levensmotto vind:

"...ik denk altijd maar zo, uiteindelijk wordt het toch altijd weer weekend!"