Een dagje naar de sneeuw

Hoewel ik er erg fanatiek in ben en het een grote "hobby" van me is, was het tot vandaag toch alweer bijna zo'n 3 jaar geleden dat ik er voor het laatst op stond. Op een snowboard welteverstaan. Echter, afgelopen week gingen er stemmen op vanuit de vriendengroep om de plank of de lange latten weer eens onder te binden. De locatie was snel gevonden, want in de wijde omgeving was geen sneeuw te bekennen en even 10 uren rijden om daar de Oostenrijkse lucht op te snuiven, was ons ook iets te veel van het goede. De oplossing, Snow World in Zoetermeer.

Met een man (inclusief vrouwen) of 9 vertrokken we dus vanochtend rond een uur of half 12 naar Zoetermeer. Sommigen hadden hun ogen nog maar half open, want de avond daarvoor waren we pas half 4 thuis van het stappen in Breda. Goed, aangekomen in Zoetermeer was het eerst even tijd om wat aan te sterken. Terwijl de sterke verhalen over hoe goed we wel niet waren en in welke landen we al van de besneeuwde hellingen waren afgedaald, aten we een stevige erwtensoep, of een Snicker, een Mars of dronken we gewoon wat.

Toen dat achter de rug was, werd het tijd om de daad daadwerkelijk bij het woord te voegen en besloten we met z'n allen eerst nog even de kleine helling af te dalen. Des te meer omdat bijvoorbeeld Corné en Lianne nog nooit op skies hadden gestaan en zelfs mijn eigen vriendin had ik nog nooit op de latten naar beneden zien komen. Nadat Anco en ik op ons board alvast een stukje naar beneden waren gegaan kwamen Addie (die zich overigens al jaren op skies voortbeweegt in de Oostenrijkse contrijen) en Corné naar beneden. Kleine kanttekening, voor ons allemaal was het wel weer even erg wennen. Ook Janine kwam goed naar beneden en daar was ik eerlijk gezegd toch een beetje verbaasd over. Ik had niet verwacht dat ze al zo netjes naar beneden zou komen. Voor haar was het immers al bijna 15 jaar geleden dat ze voor het laatst geskied had!

Daar sommigen van ons, waaronder ook ikzelf, de kleine piste al na 2 keer zat waren (het was echt te kort en het gleed er voor geen meter vanwege de hellingshoek) besloot ik samen met wat anderen van de groep, richting de grote piste te gaan. Toen Sander, Anco, Addie en ik direct bemerkten dat het hier een stuk beter vertoeven was, kwam ook de rest al snel onze kant op. Zelfs de dames kwamen naar de grote hal en werden Janine en Lianne dus wederom flink op de proef gesteld.

Nadat Sander zowel vanuit de lift als bovenaan de piste zijn zaken via de telefoon afhandelde (in werkelijkheid kreeg hij van tijd tot tijd de stand van Feyenoord - FC Heerenveen doorgebeld door Alex, die met een gebroken pootje thuis op de bank moest blijven zitten), konden we weer met volle overtuiging naar beneden zoals hij en onder andere Rianne even demonstreerden. Corné volgde direct hun voorbeeld (die overigens ook al aardig goed naar beneden kwam en vooral heel graag heel snel wilde gaan), evenals Janine die direct de achtervolging inzette. Overigens had Corné de ambitie om af en toe de sneeuw van dichtbij te bekijken, dat ons dan onderaan de piste weer de stuipen op het lijf joeg en waar we daarna dan weer hartelijk om konden lachen. Corné zelf overigens ook.

Na 2 uren was de pret helaas alweer gedaan en was het tijd om de piste weer te verlaten. Voordat we naar huis zouden gaan, toch nog even een beetje "après-ski", met wat te drinken en te eten. Daarna lekker terug naar huis, een warme douche tegemoet.
En natuurlijk kon ik het weer even niet laten, toen ik Rietje naast mij in de auto weg zag dommelen, om een foto te maken.

Het was weer fantastisch en heb nu spijtig genoeg direct ontzettend veel zin om écht naar Oostenrijk af te reizen. Dat laat wellicht nog even op zich wachten, daar ons nieuwe huis en alles wat daarbij inbegrepen is, ook al een aardige berg eurootjes opsnoept. Tot die tijd zullen we het moeten doen met de foto's en filmpjes van weleer, zoals onderstaand filmpje dat ik vandaag schoot, terwijl ik achter Janine aan boardde.

Weer iets wat we van ons lijstje af kunnen strepen...

Afgelopen zondag prezen we ons nog gelukkig dat we ondanks al die moeite om in het huis te komen, toch de indeling op de vloer hadden uitgetaped. De indeling die we in ons hoofd hadden, bleek toch niet de beste te zijn en vandaag zouden we immers weer afreizen naar Heerhugowaard om de meubels definitief te gaan kopen.

Nadat we al 2 keer eerder naar The House of Mayflower waren geweest, was het tijd om voor de laatste keer, naar het noorden te rijden en daar de definitieve beslissing te nemen over onze meubels. Het moest er toch eens van gaan komen en hoewel men de prijzen in het nieuwe jaar vaak nog even stiekem ophoogt bedachten we dat dit toch echt hét moment was.

Toen we in Heerhugowaard aan kwamen, bleek ik de camera die ik 's ochtends nog uit voorzorg bij de voordeur had neergezet opdat ik hem echt niet zou vergeten, vergeten te zijn... Shit, maar gelukkig had ik mijn mobiel nog bij de hand.
Nadat we een rondje door de winkel hadden gedaan (die we inmiddels wel kunnen dromen), besloten we een medewerkster erbij te roepen om knopen door te gaan hakken. We wisten eigenlijk al wat we wilden hebben, behalve de bank, want die moest anders worden als dat we eerst in onze gedachten hadden. Na vooral heel veel meten, zitten, liggen, springen, verschuiven, nog eens kijken, nadenken, nog eens meten en dan toch nóg eenst terug lopen en kijken, viel ons besluit op een lekkere ruime hoekbank waar je lekker op kunt luieren.

Na uren van uittekenen, berekenen en onderhandelen werden onze aankopen definitief gemaakt. Zo kwamen we uit bij deze tafel en kast (de tafel op de foto is vierkant, die van ons is langwerpig), kozen we voor dit Tv dressoir waar de Tv straks boven komt te hangen, concludeerden we dat deze bank het beste was (nogmaals vanuit een iets andere hoek) maar kozen we wel een andere stof (grof van structuur en licht grijs met donkerbruine spikkels erin), waarbij deze salontafel komt te staan en waar ook nog een heerlijk zacht hoogpolig vloerkleed onder komt (zo groot als de bank).
Verder kozen we nog voor deze lamp die naast de bank komt te staan en vonden we dat we deze hanglampen (2) moesten nemen voor boven de eethoek, maar dan niet donkerbruin maar crème kleurig, anders zou het de eethoek wellicht te donker maken.

De woonkamer is nu dus ook definitief bepaald en daar zijn zowel ik als Janine erg blij mee. Weer een stapje dichter bij ons nieuwe huis, weer iets wat we van ons lijstje af kunnen strepen...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Kerst = (veel) eten = kilo's!

Bij kerst lijkt het vaak maar om één ding te draaien en dat vind ik eigenlijk helemaal niet erg. Wat is er namelijk leuker dan lekker eten? En vooral heel veel eten? Natuurlijk is dat egoïstisch als je kijkt naar mensen (ook hier in Nederland) die zich met de kerst niet meer dan een bordje warme doperwten en een klein stukje tartaar kan veroorloven. Want deze mensen bestaan er ook. Waar geen kadootjes onder de kerstboom prijken of waar niet de hele familie gezellig komt eten, want er is al zo weinig om van te eten. Dat is dan ook iets waar ik me terdege van bewust ben, maar als we hierbij stil gaan staan, dan kunnen we beter alles laten.

We hadden het over heerlijk eten toch? En veel gezelligheid, daar was ook geen tekort aan de 2 kerstdagen. Zo aten we eerste kerstdag bij Ome Leen en Tante Els, samen met mijn vader, moeder, neef Richard, nicht Claudia en diens vriend Arjan. Af en toe was het dan ook een dolle boel, vooral toen Claudia een voorwerp vond, waarmee het hoofd gemasseerd kon worden. Tja... Zelf kon ik het die dag natuurlijk weer eens niet laten om weer even achter een computer te kruipen. Een spelcomputer welteverstaan.

Kerstdag 2 werd bij ons in Ouddorp gevierd, waar wij nu alweer bijna 2 maanden "bivakkeren". Ditmaal met mijn ouders en mijn schoonfamilie. Die dag was het ook tijd om de kadootjes eindelijk eens van hun verpakking te ontdoen en omdat Arjen ook nog even langs kwam, mocht hij meehelpen het pakpapier te verwijderen cq. af te scheuren.
Ook die 2e kerstdag kon niet voorbij zonder dat er weer lekker gegeten werd. Dit keer zelf bereidde (ja ik niet, maar de dames van het gezelschap) kalkoen, zalm, aardappeltjes, groenten, salades, mosterdsoep (vooraf) en wentelteefjes (dessert). De enige die niet onder de indruk leek te zijn die dag (terwijl de vis toch erg goed bereid was) was Gijs. Hij lag liever lui te zijn en kwam alleen van z'n plek toen ie een beetje vanille vla kreeg voorgeschoteld...

Helaas is kerst niet alleen lekker en veel eten, maar zorgt het ook voor de nodige kilo's erbij! Misschien een goed voornemen voor 2008?

PS: We hebben eerste kerstdag nog ontzettend gelachen om "Kabouter Prikkeprak" die Ome Leen had gevonden op YouTube. Fantastisch flauw maar wel grappig! Chech hier

Een vriend voor het leven

Iedereen die mij een klein beetje kent, weet dat ik gek ben van honden. Zelf heb ik er geen, omdat we er op dit moment de ruimte niet voor hebben, maar wie weet loopt er over een tijdje wel eentje bij ons door de huiskamer. Zeg nooit, nooit...

Omdat de stroom uitgevallen was en hier in het huis nog een ouderwetse stoppenkast hangt, moesten we langs de ouders van Janine, misschien dat die nog wat oude stoppen hadden liggen. Niet thuis... Helaas, maar Janine kreeg een ingeving waar ze dan misschien wel konden zijn.
Daar aangekomen stond hij al voor het hekje te wachten. Maron, een 3 jarige Berner Sennen die wel érg groot geworden was. Ik heb al veel van die honden gezien, maar dit was echt een beer van een hond. Van die heerlijke dikke harige poten, zoals je dat vaak ook bij tijgers in de dierentuin ziet. Zelf zou ik die dan spontaan willen knuffelen, maar zo'n tijger is mij iets te gevaarlijk. Maron daarentegen, is de goedheid zelve, dat ondervond ik direct. Met zo'n lekkere dikke harige vacht en toen dat koppie me zo scheef aankeek was ik direct verkocht.

Ik vond een touw in de keuken, waarmee al die honden gek te krijgen zijn. En ja hoor, ik had het nog niet aangeraakt of hij stond al kwispelend naast me. Als zo'n beest op je springt trouwens, moet je heel erg sterk in je schoenen staan, want je ligt zo omver.
Enfin, ik dus met dat beest naar buiten en hoewel ik ook niet anders verwacht had, gaf hij zich niet zomaar gewonnen. Deze hond bood écht tegenstand!
Na een kleine 5 minuten gaf ik me na veel gesleur, getrek en gegrom dan eindelijk gewonnen. Niet alleen ik bleek uitgeput van ons partijtje touwtrekken, want Maron's tong hing bijna op z'n knieëen. Nog zoiets trouwens, hij heeft een drinkbak, maar die raakt ie nooit aan, hij drinkt liever uit de vijver! Fantastisch zo'n beest!

Na zijn geslobber uit de vijver lag hij uitgeput op straat en nadat ik hem nog even gedag riep en ik uit zijn grote, donkere, vriendelijke ogen begreep dat we vrienden voor het leven waren geworden, was het jammer genoeg tijd om op te stappen. Al het eten voor 2e kerstdag was immers aan het ontdooien!

Meten is weten... gelukkig!

We wisten dat het steeds moeilijker zou worden om binnen te komen. Zeker wanneer het glaswerk geplaatst zou zijn en mijn besluit stond dus vast. Dit weekend móésten we naar binnen, hoe dan ook, want het was van groot belang dat we, alvorens we de nieuwe meubels zouden bestellen, nog één keer alles zouden uitmeten.

Een dag eerder inspecteerde ik samen met Jurien al het hek rond de bouwplaats en tot onze grote verbazing of eigenlijk teleurstelling, bleek het onmogelijk een foutje in de beveiliging te vinden. Daarom had ik het idee om nu maar te proberen via een bruggetje mezelf en Janine de bouwplaats op te hijsen. Helaas, ook dat bleek vrijwel onmogelijk, daar de bouwvakkers zich wel érg goed verschansd hadden en bijna elke lege plek opgevuld hadden met een hek. Bíjna dan hè, want opeens zag ik het. Het bleek simpeler dan ik al die tijd dacht, want toen ik eens goed keek, kon ik met weinig moeite, toch op de bouwplaats geraken.
Daar liepen we dan, gewapend met een rolmaat, bouwtekening, boekje met meubels en maten en afplaktape dat ik nog even bij Ed was wezen halen.

Eenmaal binnen in het huis, borrelde er een heus "wauw" gevoel naar boven (op deze uitspraak ga ik vast weer commentaar krijgen van mijn vrienden). De binnenmuren bleken te staan! En hoewel ik iedere keer weer dacht dat het best wel klein zou zijn binnen, vond ik de ruimte die we nu hadden echt fantastisch. Sowieso om te zien hoe het nu écht gaat worden straks. We liepen direct door de kamer, de keuken, de trapkast, de wc, de meterkast, zo naar boven, door de slaapkamers en de badkamer. Zo'n gevoel is onbeschrijfelijk. De zolder bleef overigens ongewijzigd.

Terug naar beneden, want het was erg koud en we moesten de meubels nog "uittapen" dus we wilden snel aan de slag. Daar kwam ook onze buurman Alexander het huis binnen stappen. Ook hij zag dit voor het eerst, want in zijn huis stonden de binnenmuren nog niet. Met z'n drieëen bekeken we de ruimtes en fantaseerden er op los. Waar de tv kwam en dat soort geneuzel.
Toen toch maar begonnen met uitmeten en plakken. Althans, plakken, die tape plakte natuurlijk voor geen meter aan de stoffige en koude betonnen vloer, maar we moesten het er mee doen.

Lang van tevoren hadden we ons al een indeling voorgesteld, wat ons het beste leek, maar zo langzamerhand maak je daar weer wat wijzigingen in, op basis van wat je ziet en hoort. Zo kregen we steeds meer ideëen en kochten in onze gedachten steeds meer meubels.
Gelukkig waren we zo slim om alle meubels uit te tapen, want nu kwamen we er achter dat onze indeling eigenlijk geen gezicht was en dat we i.p.v. 2 kasten misschien beter 1 kast konden kopen en het op die manier beter konden verdelen door de kamer. Anders zou het een rommeltje worden. Blij was ik, dat we daar nu achter kwamen, want aanstaande vrijdag gaan we weer naar Heerhugowaard en gaan dan definitief de meubels bestellen en als we dit vandaag dus niet hadden gedaan, hadden we waarschijnlijk zeer inefficiënte inkopen gedaan.

Dus, gooiden we de indeling (hoe moeilijk dat ook was met al die niet plakkende tapejes) helemaal om en begonnen opnieuw. Dit maal behaalden we wél het gewenste resultaat en kwamen we tot de conclusie dat we beter een echte lekkere grote hoekbank konden nemen i.p.v. een bank met een extreem lig gedeelte.

Nu komt het helemaal goed, daar ben ik van overtuigd. We hebben alles nu goed op een rijtje staan en weten wat we wel en niet kunnen. Je moet er af en toe even moeite voor doen, maar meten is weten... gelukkig! Want je kunt nog zulke mooie tekeningen maken en alles op schaal neerzetten, maar je weet het pas echt als je het gezien hebt. Ik kijk nu dan ook met een gerust hart uit naar de vrijdag!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Dat was weer een hele fijn lunch!

Niet omdat iedereen het doet en wij dus niet achter kunnen blijven, maar gewoon omdat we het gezellig vinden en graag een zich voordoend moment aangrijpen, was het weer tijd voor de jaarlijkse kerstlunch. Dit jaar alweer met 6 borden op tafel, want we zijn weer flink gegroeid het afgelopen jaar (zowel in gewicht als in personeel ;-)).

Bjorn en ik gingen een uur van tevoren nog snel even wat lekkers halen. Broodjes bij de bakker, beleg en toetjes (Dama Bianca, mijn favoriete aftreksel van een Dambe Blanche) bij de AH. Daarna de tafel een beetje opgeleukt en alles zo geordend mogelijk proberen op te dienen. Nou dat lukte aardig en het was dan ook een koud kunstje om iedereen zo snel mogelijk aan tafel te krijgen. Tijdens de lunch praatten we over koetjes en kalfjes, over het afgelopen jaar, wat iedereen met kerst van plan was, of gewoon over werk... Wij zijn namelijk, in tegenstelling tot vele andere bureau's, gewoon aan het werk tussen kerst en oud en nieuw. We kunnen onze klanten natuurlijk ook niet laten wachten, als zij op 2 januari er direct weer goed bij moeten staan. Dan moeten wij ook voor hun alles op orde hebben.

Zonder kadootjes, geen kerstlunch, dus hadden we bedacht dat wij (Marco, Bjorn en ik) dit jaar voor ons "maatje" een kadootje uit zouden zoeken. Zo bedacht Marco iets voor Keesjan, Bjorn iets voor Angelique en ik iets voor Ton. Deze kadootjes werden aangevuld met een samengesteld kerstpakket met wat lekkers en wat te lezen (denk aan een boekje over grafisch vormgeven, een boekje over reclame en een boekje van Youp van't Hek) en niet te vergeten die speciale tassen, waarvan de opbrengst naar een stichting voor kinderen met Aids ging. Wouw, wat een kerstgedachte.

Onszelf als directie waren we vergeten, maar Bjorn bleek daar wel degelijk nog over nagedacht te hebben. Dus kregen Marco en ik óók een tas met inhoud en bleek hij voor zichzelf ook nog wat uitgezocht te hebben. Al met al een hele fijne kerstlunch!

Weer een stapje dichterbij

Toen we weer eens in ons huis gingen kijken en de voordeur gelukkig open stond, zagen we tot onze verbazig en vreugde dat de binnenmuren gesteld stonden. Aangezien we buiten ook al stapels blokken hadden zien staan, kan het niet anders of onze binnenmuren zullen weldra opgemetseld worden. Het klinkt gek, maar het ziet er dan weer zó anders uit dan eerst en hoe dichter we bij de oplevering komen, hoe zenuwachtiger Janine en ik worden.

De buren helpen daar ook in grote mate aan mee, want zo spreek ik bijna iedere dag mijn overijverige buurman die van alle feitjes zo ongeveer het eerste op de hoogte is. Zo wist hij me alweer te vertellen dat ons huis waarschijnlijk in week 18 opgeleverd gaat worden. Dat komt dan weer een beetje vervelend uit, want in week 19 ga ik nog een weekje op vakantie (en dat wil ik eigenlijk niet missen). We bereiden ons dan ook op verschillende scenario's voor. Krijgen we inderdaad in week 18 de sleutel, dan gaan we, als de "tegelvloerboer" in week 19 de vloer kan leggen, gewoon op vakantie. Kan diezelfde boer niet komen, dan gaan we misschien maar een paar dagen want alles wat we kunnen klussen is mooi mee genomen, hoe eerder in het huis hoe beter. Krijgen we om welke reden dan ook in week 19 de sleutel, dan kunnen we ook maar een paar dagen alleen is dat afhankelijk van welke dag we de sleutel krijgen. De laatste optie is als we in week 20 de sleutel krijgen... dan is er namelijk niks aan de hand.

Maar, terugkomend op onze "kijkmiddag", deze keer was ook Jozien meegekomen (Jurien zat als een zak aardappelen op de bank, nog brak van de avond ervoor) en Janine demonstreerde in geuren en kleuren waar straks de keukenkastjes zouden komen te hangen de waar ze de laatjes open kon trekken.
De indeling was al goed te zien, zoals de keuken, het halletje, de wc, de meterkast en de kamer. Ook de trapkast die straks in de kamer komt werd al goed zichtbaar en we zagen ons al helemaal zitten straks. Lekker op de bank, lekker TV kijken, zicht op de tuin... blah blah blah...
Buiten stond het glas opgesteld (dat volgens dezelfde buurman als eerder beschreven later was afgeleverd dan gepland) dat waarschijnlijk nog deze week geplaatst wordt. De planning was namelijk dat vóór de kerst het glas in de ramen geplaatst was.

Ook realiseerden we ons van de week, dat het na nieuwjaar nog zo'n 4 maanden duurt voordat we de sleutel krijgen. Weer een stapje dichterbij de oplevering dus en het wordt alsmaar spannender...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een drukke en gezellige zaterdag

Ik wist dat het een drukke dag zou gaan worden en omdat ik nogal wat plannen had besloot ik al vroeg te gaan mountainbiken. Na 2 minuten vanaf mijn tijdelijke huis in Ouddorp zit ik namelijk zo in de rimboe en kan ik lekker mijn gang gaan zonder dat ik last heb van autogeraas of gevaarlijke verkeerssituaties. Het was aardig koud (zo rond de 2 graden) maar het zonnetje scheen en dat leverde dus mooie routes op.

Direct na het fietsen ben ik afgereisd naar Nieuwe Tonge, waar ik samen met Marc de Honda eens goed zou boenen zodat ie de winter goed door kan komen. Terwijl Marc aan zijn eigen snelle Volvo 850 T-5R (voor alle volledigheid) bezig was, stond ik buiten mijn auto te soppen om alle viezigheid te verwijderen (niet dat die auto de kans krijgt om vies te worden, daar zorg ik wel voor). Leuk om te zien was, dat familie Melissant, naast de motoren die al in de Toko (dat is in de volksmond de schuur van Melissant) stonden, weer een nieuw paradepaardje gekocht had. Tenminste, die moest nog worden op geknapt, je kan het dus meer een project noemen. Het bleek een MZ uit 1967 te zijn. Erg leuk om te zien!

Nadat de Honda de schuur was binnengerold, was het tijd om op de knietjes te gaan en met uiterste preciesie de wax op de auto te smeren. Ook Marc ging vol overgave aan de slag en al pratend sloegen we ons door de 4,5 uur durende schoonmaak heen. Erg gezellig, dat wel en het resultaat mag er zijn! Hij is zo glad als een aal!

Dan de avond, waar het uiteindelijk allemaal om draaide die dag. 's Avonds was de allom bekende Kerstparty weer aan de beurt, een jaarlijks terugkerend evenement dat door jong en oud bezocht wordt. Janine en ik staken ons dus in gala outfit om vervolgens met de hele vriendenclub De Staver binnen te wandelen. Even poseren voor de groepsfoto (die ik al vanaf 2003 heb zo'n beetje, dus leuk om te zien of de koppen dikker of slanker worden met de jaren) en daarna poseren met alles en iedereen. Ieder jaar weer zijn er vele mooie vrouwen te vinden, zo vond ook Marc dat. Of oude bekenden die je al een tijdje niet meer gezien hebt. Sander had het op een gegeven moment helemaal gehad met die vrouwen (zo leek het), maar ik poseerde ondertussen nog even vrolijk door. Alex zat die avond lekker aan de Bacardi, want bier is hem niet op het lijf geschreven en Addie liet zich lekker voeren door de aanwezige "chickies". Voor de gelegenheid tooiden Addie, Mark en ik ons nog even met wat kerstmutsen en was ik zowaar getuige bij een huwelijksaanzoek. Nadat we tot een uur of 2 hadden staan swingen en ons volledig gegeven hadden, gingen de lichten aan en was het tijd huiswaarts te gaan. Althans, huiswaarts, Janine en ik sliepen die avond voor de gelegenheid bij Jurien en Jozien, zodat we beiden diep in het glaasje konden kijken.
Voordat we regelrecht naar ons bed zouden lopen, vond er nog een schoenenwissel bij Addie en Mirjam voor de deur plaats. De vrouwen waren de hakken méér dan zat en beiden trokken dus respectievelijk gympies en laarzen aan voordat zij de weg vervolgden. Het was dát of dragen, dus daar waren Jurien en ik het snel over eens.

De nacht, of wat daar van over was, brachten we door op een eenpersoons matras en dat kan ik niemand aanbevelen. Niet dat ik slecht geslapen heb, ik slaap sowieso makkelijk en overal, maar ik heb wel een beetje krom gelegen! De volgende dag was iedereen overigens helemaal gesloopt...

Het drukt de conclusie van de avond niet. Kerstparty 2007 was weer geweldig en de komende weken zullen we het er waarschijnlijk nog vaak over hebben in de weekenden. Nu op naar oud en nieuw!

Kijk! Een BNN'er!

Een paar maanden terug nam het me al een heel weekend, dag en nacht, in beslag en onlangs liep ik nog een middagje mee met de montage om eens te kijken waar het eindresultaat nu eigenlijk naartoe gaat. Toen was al duidelijk dat sommige stukken niet goed genoeg waren qua beeld, omdat mijn eerste overwinning op de tegenstander, midden in de nacht en dus in het pikkedonker plaatsvond. Op dat moment was er geen compleet uitgerust camerateam in de buurt om goede beelden te schieten. We moesten ons toen redden met wat "nightvision" shots maar dat was volgens Sander niet voeldoende.

Vanavond was het dan weer zo ver. Ik had met Sander afgesproken dat we nog wat beelden opnieuw zouden schieten, zodat het beter in het verhaal paste. Niet alleen ik moest dus naar Rotterdam, maar ook mijn vader moest meekomen, want die speelde nou eenmaal die nacht ook mee in het verhaal. Er zou dus deze avond een nieuw camerateam klaar staan en ook mijn tegenspeelster zou wat later op de avond op komen draven, om het verhaal compleet te maken. Vantevoren ontving ik per e-mail nog wat stills uit het geschoten materiaal, zodat ik kon zien wat mijn vader en ik op die avond eigenlijk qua kleding droegen. Het was namelijk van groot belang dat we er hetzelfde uit zouden zien, anders treden er zogenaamde "continuïteitproblemen" op. Het ene shot heb je dan bijvoorbeeld een blauwe trui aan en 2 seconden later zie je dan een stukje met bijvoorbeeld een rode trui. Zoiets klopt dus niet. Gelukkig had ik tijdens de opnamen geen lang haar en heb ik het tussentijds dus ook niet afgeschoren zodat dat een probleem zou kunnen zijn. Mijn vader ook niet trouwens...

Toen we langs De Doelen liepen, bij Schouwburgplein en ik een cameraman met licht, lopend en al op mij gericht had, bleken we nogal wat bekijks te trekken. Zo kwamen we langs een clubje vrouwen (ik denk zo rond de 50) die me terstond begonnen toe te roepen met zoiets als "hé! een BNN'er!", waarop ik nog verbaasder was dan de mensen zelf, maar toen ik riep "ik deel zo dadelijk handtekeningen uit!" begonnen ze spontaan een liedje voor me te zingen "jaaaaaaa, een reisje langs de Rijn, Rijn Rijn...!". Wat een publiek...

Nadat we ruim 2 uren lang, verschillende shots een aantal keren hadden overgedaan en alles er dan uiteindelijk tóch goed opstond, was het tijd om weer huiswaards te gaan. Alleen, niet zonder dat Sander ons nog 2 goede flessen wiskey had geschonken.

Nu nog even het eindresultaat afwachten, dat waarschijnlijk pas februari 2008 klaar is. Nog even wachten helaas.

Een onbekende die me bezighoudt...

Gek hoe iemand die je helemaal niet kent, je toch in je hoofd bezighoudt omdat het zo dichtbij staat. Hoe ik er nu gisteravond laat nog belandde weet ik eigenlijk niet meer. Feit is dat het mij direct boeide en lang daarna nog bezighield. Komt omdat dit nu binnen mijn familie bijzonder actueel is. We willen er liever niet aan denken, maar het blijft een pijnlijke waarheid. Mijn "lievelings oom" Ome Leen, is ongeneeslijk ziek. We weten het al maanden en toen het bericht naar buiten kwam zakte de grond onder mijn voeten vandaan. Ik heb nog nooit zo'n moeilijke avond gehad als op die donderdag toen het openbaar kwam. Zelfs dat leek al een soort afscheid. Een begin van het eind, zoals dat vaak gezegd wordt, maar zo voelt dat ook een beetje. Je bent bewuster van het feit dat het leven niet altijd lang duurt en dat je alles wat er in zit moet proberen eruit te halen.

Gisteravond belandde ik om onduidelijke redenen op Mayday! Mayday!, de website voor De Nieuwe Kanker Patiënt zoals Nicolien (initiatiefnemer) het zelf noemt. Direct raakte ik geboeid door bijvoorbeeld haar dagboek, waar je kunt lezen en zien wat de strijd tegen kanker met zich meebrengt. Ontroerend. Na wat dagboekverhalen te hebben doorgespit, besluit ik het erbij te laten. Haar laatste dagboekbericht dateert van 6 december, waar verteld wordt dat ze na veel slapen opeens opleeft en wil gaan zwemmen. Dat lukt met veel moeite en omwegen. Ze is dolgelukkig en ik besef me dat ik zoiets als "even gaan zwemmen" heel normaal vind. Het dagboek besluit met de volgende alinea:

"Sinds die dag slaapt Nicolien bijna onafgebroken. Eet niets. Elke dag wordt ze magerder. Het wordt moeilijker contact met haar te krijgen: ze reageert steeds minder op onze stemmen en wil liever ook geen bezoek. Soms leggen we met lood in onze schoenen een hand op haar hoofd om te kijken of ze nog ademt. Niemand heeft enig idee hoe lang ze dit nog volhoudt. Maar in een ultieme krachtinspanning zou ze morgen zo maar weer in het zwembad kunnen liggen…"

Het hield me nog enige tijd bezig. Hoe zal ik dat straks beleven binnen mijn eigen familie. Nu er ogenschijnlijk nog niks aan de hand is, probeer ik zoveel mogelijk met hem mee te maken. Zoals ik het samenzijn met kerst dit jaar ontzettend belangrijk vind. Je weet maar nooit. We moeten er van genieten zo lang het nog kan. Zo besef ik ook dondersgoed de gevoelens van mijn vader, waarvan het niet alleen zijn broertje is, maar ook zijn maatje. Vaak zijn ze samen motorrijden of ergens naartoe. Even bij elkaar buurten. Hoe moet dat straks? Voorlopig maar even niet aan denken. Ook maar even niet meer over het verhaal van Nicolien nadenken, dat maakt me triest.

Ongeveer een uur geleden kon ik het toch niet laten om nog even op www.maydaymayday.nl te kijken. Ik had namelijk zo'n vermoeden. Gisteravond bezocht ik zo rond 22:45 de website van Nicolien voor het eerst. Toen ik de verhalen las en de foto's zag, bedacht ik me dat ze waarschijnlijk, hoe verschrikkelijk ook, de kerst wel niet meer mee zou maken. Hoe reëel, want op het moment dat ik haar verhalen las, blies zij haar laatste adem uit...

Ik ken haar niet, maar wens haar familie sterkte en alle goeds, mochten ze dit misschien lezen. Zelf denk ik aan de toekomst nog maar liever even niet, want wat staat ons te wachten?...