Opnieuw overgeleverd aan de handen van de Brabantse tatoeëerder

Lag ik drie weken geleden nog voor de eerste keer op de 'pijnbank' om de lijntjes te laten zetten, zo was het vandaag tijd om een gedeelte in te kleuren. Althans, zonder kleuren maar mét schaduw. Vanmiddag reed ik dus al om iets na 12 uur richting Achtmaal, om opnieuw een middagje te zweten...

Het was niet meer zo spannend als de vorige keer, toen ik nog geen idee had wat komen ging. Lisette van Wonder of Colour kon dus ook vrijwel meteen aan de slag en zo lag ik tegen de klok van half 2 dan al op de bank en was ik aan de handen van de Brabantse tatoeëerder overgeleverd.

Ze ging koeltjes en uiterst precies te werk en het volledige kunstwerk werd steeds beter zichtbaar naarmate de tijd vorderde. Het zonnetje scheen heerlijk door het raam in m'n gezicht en af toe leek ik zelfs een beetje weg te doezelen.
Nadat Lisette al een aantal uren met de naald in de weer was, was het juist het papiertje waar ze de overtollige inkt mee van mijn arm wreef datgene wat ging irriteren. De huid wordt na een tijdje gevoelig en het lijkt net alsof je aardig verbrand bent op die ene plek. Het was dan ook af en toe een aangename afwisseling wanneer de tattoo even met een desinfecterend goedje werd schoongemaakt. Zo'n beetje hetzelfde gevoel wanneer je een nat koud washandje op je door de zon verbrande arm legt...

Ook het Ganzen-logo kwam deze ronde aan de beurt en na ruim 3 uren kon zat de klus er voor vandaag op. Het meeste inkleur werk is nu voltooid maar ik betwijfel het of het met de 3e afspraak, die de 2e week van mei gepland staat, echt al helemaal af is. We zullen zien!

Als bonus een filmpje dat een beeld geeft hoe het er nu zo'n middag aan toe gaat.

Als een kind zo blij met 2 schone bougies

Het was een dag van klassiekers vandaag. De tourtocht van Parijs - Roubaix, de Marathon van Rotterdam, maar Richard en ik waren te gast bij een klassieker van een heel ander kaliber.
Richard's collega Jos had de gehele winter aan zijn grote liefde gesleuteld en het was vandaag de dag dat hij toe was aan de eerste, historische testrit van zijn 'klassieke' Triumph. En wij waren daar bij...

Vanmiddag reden we naar Moerdijk en eenmaal in de buurt van de 'testbaan' reden we toevallig vlak achter Jos. We sloten dus mooi aan toen hij zijn Chevrolet parkeerde, tezamen met nog wat vrienden en belangstellenden van Jos. Al tijdens het uitladen van de motor werden de eerste verliefde blikken geworpen en dat was nog maar het begin van deze middag!

Weldra stond de motor klaar naast de bus die met behulp van wat vrienden binnen een mum van tijd werd omgetoverd tot een heuse 'paddock'.
Inmiddels was er uit de andere bus nóg een klassieker uitgeladen die in de verste verte niet leek op de versie van Jos. Overigens vonden Ries en ik de nabij staande Ducati 916 ook erg interessant en dan vooral het geluid!

Ondertussen werden er steeds meer voorbereidingen getroffen voordat de motor echt in beweging zou komen. Zo werd met een speciaal elementje alvast de olie verwarmd en zagen we dat Jos zelf ook deze eerste rit op een bijzondere manier wilde vastleggen. Ook de luchtgekoelde trommelremmen in het voorwiel vielen ons op. Ries en ik kennen eigenlijk alleen de hedendaagse schijfremmen dus dit was in dat opzicht wel even wennen.

Terwijl Jos zijn pak aantrok, startte zijn maatje zijn eigen motor, maar ging daar nog niet de weg mee op. Jos deed dat echter wel, nadat hij met een speciale startmotor zijn Triumph zonder enige problemen aan de gang kreeg.

Hij reed een aantal zeer snelle rondjes en leek af en toe als een raket voorbij de kruising te scheuren. Even later voegde een van zijn vrienden zich bij 'm en zo reed Jos een aantal rondjes samen met de Ducati 916 voordat beiden terug reden naar de 'pits'. Daar aangekomen was Jos uitzinnig van vreugde. Woorden als "Wauw!" en "Fantastisch!" vlogen de eerste minuten opeenvolgend door de lucht, maar meteen daarna werd de monteur in Jos weer wakker.

Meteen werden de nodige checks uitgevoerd en verwijderde hij meteen de brandstoftank waarna er meer details van dit klassieke monster werden blootgesteld. Jos was niet half te werk gegaan want hij had zelfs nog de moeite genomen om zijn naam in de deksels te frezen.
Daarna zag ik iets dat ik van mijn leven nog niet gezien had. Vol spanning bekeek Jos samen met zijn maat de twee bougies van de zojuist geteste motor. Als een kind zo blij was Jos met twee schone bougies en dus was er maar een conclusie van deze middag mogelijk, de Triumph had de testrit met vlag en wimpel doorstaan!

Met een bakkie koffie en een koekje ter vervanging van de gebruikelijke champagne, werd de overwinning gevierd, terwijl er nog heftig nagediscussieerd werd over deze geslaagde middag.

Als bonus een filmpje dat ik met beelden van deze 'historische' middag eventjes in elkaar geknutseld heb...

De eerste échte motorrit

Toen ik afgelopen donderdag voor de grap mijn vader een mailtje stuurde met "He Pa, zullen we zaterdag een proefritje gaan maken bij Motoport?" belde mijn vader toch onverwacht wel erg enthousiast terug. "Tja" dacht ik, "Je past ook eerst schoenen voor je ze koopt, dus waarom eigenlijk niet?". Dit jaar komt er waarschijnlijk geen motor, maar wie weet volgend jaar wel en dan moet je jezelf toch een beetje oriënteren. Na een kort telefoontje naar Motoport Rockanje, met de vraag of we een Kawasaki Z1000 en een Yamaha Fz1, stond de proefrit vast. Samen met mijn vader.

Vanochtend was ik toch al een beetje zenuwachtig, want dit zou eigenlijk de eerste échte motorrit worden. Om 13:00 stond ik dan ook al bij mijn ouders voor de deur en pikte mijn vader op om naar Rockanje te rijden.

Het weer was ons zeer gunstig gezind en niet alleen wij tweeën waren op het idee gekomen om naar Motoport af te reizen. He was een gezellige drukte in en rond de showroom en bij binnenkomst liepen we al gelijk een speciale Kawasaki Z1000 aan, die we ook al tegen kwamen op de Motorbeurs Utrecht. Dit zou echter niet de Z1000 zijn waar we op zouden gaan rijden, maar dat mocht de pret zéker niet drukken.
Buiten stond de Yamaha FZ1 (waar we al eens eerder bij hadden staan kwijlen) ons al in het felle zonnetje op te wachten en toen er even later ook een Z1000 voor ons gereed stond, konden we gaan knallen.

Via bochtige dijkjes reden we uiteindelijk via Goeree naar Stellendam, waar mijn vader en ik op de carpoolplaats afstapten en van motor wisselden. Uiteraard niet voordat we beide monsters eens goed onder de loep hadden genomen en we maakten dan ook van alle mogelijk kanten foto's om deze bijzondere eerste rit vast te leggen. Wat een schitterende 'naked bikes' waren dit, de een nog mooier dan de andere. Vooral de FZ1 maakte met zijn korte en ongedempte uitlaat een wel heel gaaf race-geluid.
Na een laatste blik op de motoren, wisselden we de sleutels uit en reden (nadat we eerst een paar auto's voorbij gevlogen waren), richting Melissant.

Daar parkeerden we de twee blote fietsen naast elkaar op het terrein van touringcarbedrijf Mijnders, waar Cor ons wat onwennig gedag zei. Toen mijn vader en ik ons eenmaal van ons hoofddeksel ontdeden, zag Cor wie we daadwerkelijk waren en begon meteen te kwijlen. Zijn race-bloed begon sneller te stromen en voor hij het goed en wel zelf in de gaten had, had hij het stuur van de Z1000 al in zijn timmermanshanden geklemd.
Niet veel later arriveerde ook Addie, die net klaar was met het 'aflikken' van zijn twee oldtimers. Ook hij vond het wel wat en kon het net als Cor niet laten om even de gashendel open te draaien.

Na een gezellig gesprekje besloten mijn vader en ik terug te keren naar Motoport en deze twee geweldige tweewielers weer in te leveren.
Dat pakte echter anders uit, want bij terugkomst vroeg een van de verkopers mijn vader of hij ook niet eens een ritje op de nieuwe Z1000 wilde maken. Dat sloeg 'Pietje Pedrosa' dan ook niet af en stapte opnieuw op de motor, gevolgd door mij op de FZ1.
Het werd echter een klein rondje, maar net lang genoeg om nog heel even opnieuw plezier te beleven.

Het weer zat vandaag ook wel mee en de motoren waren super. De keuze voor mij is simpel, want als ik zou moeten kiezen, ging ik toch voor de Yamaha FZ1 (lichtblauw met rode motor). Voor mijn gevoel zat hij lekkerder en was hij wendbaarder in de bochten, maar vooral ook het verschil in vermogen was goed te voelen. De Kawasaki Z1000 beschikte over 125 pk, de Yamaha FZ1 bleek over zo'n 150 pk te beschikken. Ook het geluid zou mij overhalen tot de aankoop van de FZ1, want hoewel het na lang rijden wat te veel wordt voor de oren, was ik er tot over mijn over verliefd op...

Als eerste echte motorrit met mijn vader heb ik een fantastische middag beleefd. Hopelijk kan Richard zich snel bij ons voegen. We duimen voor 'm!

"Gebruik 'm wijselijk..." gaf de ambtenaar me nog mee

Terwijl Gijs ongelooflijk relaxt was, was ik toch wel een beetje zenuwachtig. Vanavond kon ik eindelijk, nadat ik bijna 2 weken geleden al geslaagd was, mijn nieuwe rijbewijs ophalen. Dit keer niet alleen een B, maar ook met een A én een AM (bromfiets) erbij!

Vorige week donderdagavond vroeg ik 'm aan. Dat moest wel, want de openingstijden van het gemeentehuis in Middelharnis zijn ongelooflijk krom en lijken bijna niet afgestemd op de hard werkende burger. Openingstijden tot half 5, wie is er dan al thuis van z'n werk? Dan moet ik haast om 4 uur m'n werkplek verlaten om op tijd op het gemeentehuis te zijn. Belachelijk toch? Daarnaast zitten er 5 dagen tussen het aanvragen van het rijbewijs en het daadwerkelijk ontvangen daarvan, en aangezien er bij mij goede vrijdag en Pasen tussen zaten, was de kans groot dat ik het zelfs deze week niet in mijn handen kreeg...

Het was mij dit keer echter gegund en daarom vertrok ik dan ook, nadat ik samen met neef Richard heerlijk gegeten had, richting het gemeentehuis van Middelharnis. Daar werd eens te meer duidelijk dat de openingstijden wel eens onder de loep genomen mogen worden, want de hal van het gemeentehuis was aardig gevuld. Het duurde dan ook maar liefst 3 kwartier voordat ik eindelijk aan de beurt was en toen ik dat dan ook eenmaal was, bleek het een kwestie van 10 seconden werk. "Gebruik 'm wijselijk..." gaf de ambtenaar me vanachter de balie nog mee en zo verliet ik dan ook het pand, een A'tje en een ongelooflijk gangster hoofd op het roze pasje rijker!

Twee geheimzinnige motormuizen

Mijn blog van vorige week over de felicitaties naar aanleiding van het behalen van mijn motorrijbewijs, moet nog een aantal mensen op een idee gebracht hebben.

Vandaag ontving ik namelijk tot mijn grote verrassing alsnog een hele leuke kaart met een geheimzinnige afzender...

Wie zouden toch die twee geheimzinnige motormuizen zijn? Ik tast vooralsnog volledig in het duister...

Een eigen stekkie

Janine en ik weten nog precies hoe we ons voelden toen wij bijna twee jaar geleden op die toch wel bijzondere dag, de sleutel van ons huis ontvingen. Het geeft een euforisch gevoel, je eigen stekkie. Vandaag mochten Keuf en Ellen dat bijzondere gevoel ervaren...

Ze gaven het ruiterlijk toe, het was allemaal nog wat onwennig, toen Janine en ik vanavond hun huis binnen stapten. Ik had al eerder stiekem een blik naar binnen geworpen, want het huis aan de Singelkade van Middelharnis stond al een weekje leeg. Een leeg huis geeft dan ook een heel vreemd gevoel en het wordt ook eigenlijk pas echt een huis wanneer het ingericht is. Dat duurt nog even bij deze twee aanstaanden, want er moet eerst nog wat geklust worden!

Uiteraard kregen we een rondleiding door het huis. Zo bekeken we de verschillende slaapkamers en besprak ik samen met Keuf en Chris de indeling van de 'master bedroom' terwijl Janine met Ellen de details voor de heerlijk lichte badkamer doorsprak.
Ook de zolder ziet er mijns inziens, zo met de bijzondere schuine delen, gaaf uit en is het uitermate prettig dat diezelfde zolder al in 2 aparte delen is opgedeeld.

Een mooi huis, waar de twee alvast jaren mee vooruit kunnen. In juli hopen ze te trouwen dus tot die tijd hebben ze de tijd om hun paleisje op orde te krijgen. Dat moet dan ook best lukken, want zo verschrikkelijk veel hoeft er eigenlijk niet te gebeuren.

Wij wensen Keuf en Ellen in ieder geval veel plezier en heel veel geluk in hun nieuwe, eigen huis!

Papa 'Brie' stond met twinkel-oogjes langs de zijlijn...

Hoewel ze eigenlijk pas een paar dagen later verwacht werd, kwam ze na een vrij pittige bevalling dus een aantal dagen te vroeg aan in de grote mensen wereld. Gelijk had ze want ze wordt uiteraard vanaf het begin af aan al lekker vertroeteld...

Op 25 maart kwam het eerste kindje van Barry en Nikole ter wereld en hoewel we al heel snel een schattig kaartje in de bus vonden, besloten we beiden eerst eventjes een beetje bij te laten komen van de bevalling, alvorens wij ons hoofd om een hoekje zouden steken.

Vanavond was het dan eindelijk zo ver en zouden we de kers verse 'Robin' voor het eerst te zien krijgen!

Het was over duidelijk dat er een feestje werd gevierd op de geboorte van de kleine 'Breur' en na eerst wat verhalen over de bevalling te hebben gehoord, begaven we ons direct naar boven om het kleine wonder te aanschouwen. Daar lag ze dan en hoewel ik de laatste tijd zo'n beetje rondom in de kleine mensjes zit verbaasde ik me deze keer opnieuw hoe klein zo'n mensje is.
Robin toonde gelijk haar goede wil en liet zich van haar beste kant zien. Trotse papa 'Brie' stond met twinkel-oogjes langs de zijlijn toe te kijken en vond ik het een wel aandoenlijk gezicht, die kleine meid in dat 'grote' bed.

Brie verschoonde vakkundig en met uiterste precisie de luier van zijn kleine wonder en niet veel later zat ik met een uiterst relaxte baby op schoot waar ik even later met grote zorgvuldigheid een flesje melk bij naar binnen goot. Dat ging overigens zonder enige moeite want Robin leek het heerlijk te vinden en zoog aan de nep-tepel alsof het een lieve lust was.

Het boertje mocht ze uiteindelijk bij papa op zijn brede schouders laten en zo kon ik genieten van een heerlijk stukje cake met slagroom en roze muisjes, waarna ook Janine nog de gelegenheid kreeg om een tijdje met Robin te kroelen.

Heerlijk zo'n kleine meid en hoewel ik het allang had gedaan, wens ik Barry en Nikole nog een lang en gelukkig leven met deze schat van een meid!

Een overheerlijke paasmaaltijd

Het is weer Pasen en dat betekend weer een reden tot een ongewoon uitgebreide maaltijd!

Vanmiddag schoven we dan ook aan bij mijn schoonouders, die met behulp van Janine en Annette, van alles op tafel hadden gezet. Heerlijke groenten, lekker Turks brood, verschillende soorten vlees, vis en zelfs overheerlijke garnalen stonden voor mijn neus te wachten om opgegeten te worden.

Het duurde dan ook niet lang voordat we druk aan het gourmetten waren en het vlees en de vis heerlijk in de kleine pannetjes lagen te sudderen. Er werd om me heen druk gesmikkeld en het ene na het andere stukje vlees werd vakkundig gebraden. De buiken waren al snel gevuld, maar er was uiteraard nog wel wat plek voor een zelf gemaakt toetje!

Wat kun je dan zelf beter maken dan een Dame Blanche? Heerlijk zacht vanille ijs, met geklopte room en wat chocolade saus zorgde voor een overheerlijke eigen creatie waar niet alleen ik lekker van heb zitten smullen!

'Candy Ihrman' of is het 'Janine Dulfer'?

Na maanden van rondbellen, rondvragen en mailen is het de meisjes dan eindelijk gelukt. Het bleek een heel opgave om saxofoon-les in de buurt te krijgen, zonder dat je daarbij aangesloten hoeft te zijn bij een vereniging of iets dergelijks, maar onlangs vonden Janine en Noortje tócht een oplossing. Zij het vooralsnog een tijdelijke...

Ze gaan het samen eerst 3 maanden proberen en daarom kon Janine vandaag haar sax al ophalen. Thuis gekomen pakte ze 'm direct direct uit de koffer en zette 'm zorgvuldig doch ietwat onwennig in elkaar. Uiteraard probeerde ze er direct geluid uit te krijgen, maar dat was nog niet zo makkelijk als we in eerste instantie dachten. Het was Sjoerd die er uiteindelijk als eerste een brommende toon uit kreeg en de liefde voor het instrument bleek meteen geboren.

Ook mijn vader leek het wel een interessant instrument en hij verbaasde zich over de veelvoud aan kleppen en knoppen. Zelf waande hij zich al een stoere sax-speler in een bekende jazzband, maar kijkt hij toch liever hoe zijn schoondochter straks als 'Candy Ihrman' de sterren van de hemel af speelt.

De buren hebben nog eventjes rust, aanstaande woensdag volgt haar aller eerste les!

Op pad voor een steigerhouten tuinmeubel

De lente is begonnen en dan begint ons tuintje weer te knipogen. De eerste blaadjes ontspruiten aan de takken en de eerste plantjes beginnen hun koppie boven de grond uit te steken. Het is dus dé ideale periode om er voor de tuin op uit te gaan en omdat we eigenlijk vanaf het begin dat we in dit huis wonen een steigerhouten tuinmeubel willen hebben, besloten we dat het vandaag de ideale dag was om daar voor op uit te trekken.

Janine had er vorige week al een gezien bij het zo'n beetje gereïncarneerde 'Hochem' in Dirksland gezien. Daarom besloten we daar eerst eventjes langs te rijden en gelijk even te kijken wat deze 'nieuwe' toko te bieden had. Tussen alle planten en tierelantijnen ontdekten we inderdaad een 'white washed' steigerhouten tuintafel, inclusief een bankje. Het meubel bleek door 'Grenen & Zo' uit Stad aan't Haringvliet vervaardigd te zijn en dus maakten we een afspraak om daar eventjes langs te komen.

's Middags liepen we dan ook een oude loods aan de haven Stad binnen en zagen werkelijk allerhande meubels. Tussen alle kasten, banken en tafels vonden we dan ook een tuinmeubel dat ons wel erg aan stond. De aardige en uiterst hulpvaardige 'Willem' nam ons bij de hand en vertelde ons van de verschillende opties. Zij maakten alles op maat en je kon het zo gek niet bedenken. Daarop liet Willem ons de bescheiden werkplaats zien en vertelde vol passie hoe de meubels gemaakt worden.

Opeens bedacht ik me dat mijn ome Leen vroeger hier in deze werkplaats moet hebben gewerkt, toen 'Leen Roos' nog in dit pand zat. Het bleek zijn aller eerste werkplekkie geweest te zijn en in gedachten zag ik 'm druk in de weer als timmerman...

Toch keerden we onverrichte zaken weer huiswaarts, maar uiteraard wel met een prijslijst opzak. We denken er nog even over na, want we willen immers op korte termijn ook een zolder in het huis laten maken. Daarom heb ik direct ook maar even van de gelegenheid gebruik gemaakt en ons huidige, eigenlijk nieuwe tuinmeubel op Marktplaats en Speurders gezet. Wie dus nog opzoek is naar een mooi, compleet en degelijk tuinset, moet vooral even deze twee advertenties bekijken. Voordat we dat verkopen komt er in ieder geval nog geen nieuw meubel, maar dit 'avontuur' krijgt zéker een vervolg!