Een deuk in zijn project

Onlangs was ik in opdracht van Websites Nederland nog druk in de weer met een nieuw ontwerp voor Joan's 'MijnBlueMotion' project. De eerste versie van de website moest een betere indeling en professionelere uitstraling krijgen en gelet op de beschikbare (sponsor) uren, ben ik toch nog best wel trots op het eindresultaat.

Joan, bij Websites Nederland de HTML en CSS 'goeroe', bouwde de site daarna zelf en steekt tegenwoordig ieder vrij uurtje in zijn 'levenswerk'. Extra zuur dus als je dan even tegenslag hebt...

Omdat het op het industrieterrein in Stellendam steeds drukker wordt met auto's (alleen al door de snelle groei van Websites Nederland!) is het vaak wat lastig parkeren. Joan's auto stond daarom vandaag misschien op een wat ongelukkige plaats, want door het uitdraaien van een vrachtwagentje uit een van de uitritten, werd 'de zuinigste VW Golf 1.9 TDI van het land' pijnlijk in de flank geraakt. Dat resulteerde dan ook in een fikse deuk en een paar flinke krassen.

Erg zuur want binnenkort staat Joan met zijn project in de Auto Week, maar met een flinke deuk in de zijkant is dat nu niet echt reclame. Hij zal dus uitgedeukt en overgespoten moeten worden, maar dan zal ook de bestickering vervangen moeten worden. Dat wordt dus weer een hele klus en een project opzich!

Joan zoekt overigens nog sponsors voor zijn 'MijnBlueMotion' project. Geïnteresseerd in het nieuwe rijden? Neem dan eens een kijkje op zijn website!

Rijdt wel lekker zuinig, die Dinky Toy...

'Je mist iets pas echt wanneer je het niet meer hebt' is een veel gehoord gezegde. En dat is waar. Want nu ik voor de tweede achtereenvolgende dag met dat 'eijerdopje' van Janine naar m'n werk ga, mis ik toch wel de power van mijn Japans strijkijzer.

Ik zal er mee moeten leren leven. Vanaf komend weekend rijd ik weer in een 'echte' auto, maar tot die tijd zal ik het met de Aygo moeten doen. Ach ik mag eigenlijk blij zijn dat ik niet persé met de fiets naar de zaak hoef! 't Rijdt wel lekker zuinig, die Dinky Toy, dat dan weer wel...

Een plezant Drummers Festival in België

Drummers zijn speciale mensen. Zo speciaal dat ze zelfs meerdere eigen festivals hebben. Er is nooit een basgitaar festival, er is nooit een zangers festival, maar voor die oh zo belangrijke drummers is dat er wel!

Ieder jaar lees ik weer in de Slagwerkkrant hoe leuk dat het Drummers Festival in het Belgische Tessenderlo weer was. Ieder jaar organiseert Adams Muziekcentrale uit het Belgische Diest een festival en nodigt daarbij vele bekende drummers uit.
Uiteraard voor mij weer de uitgelezen kans om een aantal grootheden aan het werk te zien en zo in ieder geval weer veel inspiratie op te doen.

Vanmorgen stond Ralph (nog zo'n drummer) al vóór de klok van half 11 op de stoep. Nadat we eventjes boven hadden 'in-gedrumd' namen we nog een kijkje in onze oefenruimte. Daarna vertrokken we snel richting het Belgische Tessenderlo voor een heerlijk dagje vol kijk en luisterplezier.

Toen we tegen de klok van 13:00 binnen kwamen, was de zaal al behoorlijk gevuld. Op het podium stond de kit van Mel Gaynor (Simple Minds) al te glimmen en niet lang daarna kwam de grote kale drummer zelf het podium op. Na een korte introductie en de toevoeging van bassist Eddie Duffy (eveneens van Simple Minds), begonnen de twee heren bekende ritmes uit het Simple Minds repertoire te spelen. Zelf ben ik geen groot fan van Simple Minds en ken dan ook eigenlijk weinig nummers. Toch waren er flink wat bezoekers die luidkeels het nummer konden noemen wanneer Mel vroeg of iemand het herkende, waarna hij weer achter zijn kit kroop en met volle overtuiging het volgende nummer speelde.

Na deze performance liepen Ralph en ik even verder door het gebouw, maar de grootte van dit festival viel ons een beetje tegen. Er waren wel een aantal 'kraampjes' die leuke producten aanboden (zoals deze Tama Superstar Hyperdrive die ik graag nog eens boven zou willen hebben staan), maar als er in totaal 10 kraampjes waren, dan was het een eind op gok ik.

Boven bleek ook nog wel een afdeling van de Roland V-Drums te zijn, waarvan ik mezelf ook een gelukkige eigenaar mag noemen (van de Roland TD9KX welteverstaan) en er was dan ook aardig wat animo. De jeugd zat vrolijk hun eigen ritmes te timmeren terwijl een demonstrator (het viel me tegen dat Michael Schack niet aanwezig was) zich licht uit de ogen zat te kloppen!

Terug in de zaal was de volgende act begonnen en Ralph en ik zochten een lekker plekje op de tribune en lieten ons wegzakken in een heerlijke bioscoopstoel. Alex Acuña stond op dat moment op het podium en hoewel het eerst leek of hij een beetje in de war was toen hij met zijn rug naar het publiek de cajon bespeelde, herstelde hij zich snel en liet allerlei stijlen voorbij flitsen. Hij leerde ons dat ritme altijd bestaat uit een up- en een downbeat ('heaven and earth' noemde hij het met zijn Spaans - Amerikaans accent).

De van oorsprong Peruaanse Alex Acuña is een Amerikaans drummer en percussionist. Hij verwierf onder andere bekendheid als drummer bij de jazzrock-formatie Weather Report en speelde met artiesten als Elvis Presley en Diana Ross.
Niet alleen op zijn slagwerkattributen bespeelde hij het publiek maar ook op de drumkit wist hij jong en oud te boeien met zijn indrukwekkende syncopische figuren.

Nadat Alex van het podium verdween liet presentator Dom Famularo (waarvan ik ook al eens een clinic heb bijgewoond) ons weten dat eerst Alex en later Mel Gaynor een signeersessie in de hal zouden geven. Uiteraard moest ik een handtekening van Mel Gaynor hebben en zo kocht ik een paar drumsticks om te laten signeren. Ralph volgde het voorbeeld en dus wachtten we geduldig af totdat Mel achter de signeertafel zou kruipen.

Ondertussen werden we in diezelfde hal getrakteerd op een improvisatie van 3 (onbekende) drummers die alles uit de kast haalden om het publiek te entertainen. De zware drumbeats en de hoge felle klanken van de snaredrum, gingen door merg en been in de kleine hal en ook het podium had het zwaar te verduren. Het schoof voortdurend heen en weer en leek bijna te bezwijken onder al het drumgeweld van de drie heren.

Even later kwam Mel aangelopen en signeerde voor jong en oud. Ook de posters moesten voorzien worden van een handtekening en ik keerde dan ook terug met een gesigneerde drumstick én een poster. Alhoewel, de handtekening op de drumstick was meer een uitgeschoten krabbel dan een echte handtekening, maar ik geef het je te doen op zo'n rond stukje hout!

Na lang wachten kondigde 'the Dom' eindelijk het optreden aan waar velen op leken te wachten. De opstelling op het podium was niet alledaags (de drumkit stond een kwartslag gedraaid ten opzichte van het publiek) maar dat was de drummer in kwestie ook niet.
Even later trad daar namelijk de alom geprezen Dave Weckl aan. Ik had al vele verhalen over 'm gehoord, dat het een ongelooflijke arrogante etterbak moest zijn en dat werd wel bevestigd toen hij voor het eerst tot het publiek sprak. Geen glimlach of wat dan ook en eerst beginnen met "I want to make a deal with you people...". Ik voelde de bui al hangen. Dave begon te zeiken dat het als muzikant steeds lastiger wordt om rond te komen en wilde geen rooie opname lampjes zien tijdens zijn optreden. Hij wilde zichzelf niet terugzien op YouTube zonder er maar één cent voor gevangen te hebben. De kwal. Zeker nadat hij 5 minuten later stond te vertellen dat het zo heerlijk was dat je nu zoveel kon leren van drummers via kanalen als YouTube!

Enfin, hij lulde de eerste 20 minuten vol over wat de beste houding was en van welke grootheden hij het vak geleerd had. Daarna sloeg hij zijn eerste noten en hoewel zijn arrogantie in mijn geheugen gegrift staat, was zijn spel daarentegen werkelijk adembenemend! Wat een bijzondere ritmes weet deze man uit zijn polsen te persen en dan de souplesse waarmee het gebeurd! Geen druppeltje zweet kon ik bij 'm herkennen en zijn stokken leken zelfs over de vellen en cymbalen te zweven...

Daarnaast vertelde hij ontzettend veel over het 'drummer zijn' en het laatste half uur bestond uit het beantwoorden van vele vragen. Hij was zelfs bereid om antwoord te geven op vragen als "What breakfast do you take in the morning..." dus dat viel dan op zich weer alles mee. Hij was eveneens niet te beroerd om wat oefeningen te laten zien die we vanuit verschillende posities op verschillende schermen konden volgen. Hoewel hij het deed lijken alsof het de normaalste zaak van de wereld was en iedereen het kon leren, slaakte iedereen bij elke oefening een diepe zucht waaruit op te maken viel dat alle aanwezigen zoiets hadden van "Ja dat zeg je nu wel zo makkelijk maar wat je doet is best bizar!"...

Na deze bijzondere Dave Weckl hielden Ralph en ik deze bijzonder plezante dag voor gezien. De laatste gast van die avond, Sheila E, besloten we niet meer mee te pikken want de reis duurde zo'n 1,5 uur, waarna Ralph ook weer door naar Rotterdam moest rijden.

Als bonus deze keer een filmpje van Dave Weckl, die de pot op kan met z'n anti-YouTube gezever. Mensen zoals ik kopen zijn DVD's juist vanwege YouTube dus wellicht dat hij door dit filmpje een aantal nieuwe klanten in de wacht sleept. Ik hoop het voor 'm want hij is zéker de moeite waard om naar te kijken!

Na een doffe 'flats' verliet hij voorgoed de Sommelsdijkse Haven...

Ik weet nog dat ik ' m voor het eerst bij de dealer in Heerhugowaard zag staan. We gingen een weekendje naar Groningen en een ritje langs een interessante meubelzaak konden we mooi combineren met een bezoekje aan de Honda dealer die maar 500 meter verderop zat. Die grijze Honda Civic Type R uit 2004, dat leek me wel wat...

M'n mond viel open van verbazing toen ik 'm in het echt zag staan. Dit was 'm! Dit was mijn droomauto! Met maar 37.000 kilometer op de teller waren de 200 paarden onder de motorkap nèt warm gelopen. Een buitenkansje, want deze vrij exclusieve auto (in de zin van dat je 'm bijna nooit in het wild ziet) was zéker mijn grote droom.

Wat heb ik er met plezier in gereden. Samen beleefden we vele avonturen en vooral ook heerlijke ritjes! Het top van z'n kunnen ervoer ik onlangs nog toen ik de teugels liet vieren en met een duizelingwekkende 250 kilometer per uur over de weg heen vloog. De rijeigenschappen van deze gedistingeerde racewagen waren zo goed dat dat ook allemaal kon, maar aan alles komt een eind en zo ook aan deze 'levensfase'.

Na zo'n 95.000 kilometer waren de geharde werkpaarden onder kap nog lang niet uitgeput, maar uit financieel-technisch oogpunt leek het mij verstandiger de auto juist nu te verkopen. Met dergelijk kilometrage zou ik er nog goed geld voor kunnen vangen en zo zou er niet al te veel meer bij een nieuwe auto gelegd hoeven worden. Een auto die, zo slim was ik dan wel, gericht is op de toekomst. Eentje waar ik ruimte genoeg in heb en die naast een stuk zuiniger ook nog eens een stuk comfortabeler over het asfalt glijdt. Niet dat ik niet lekker reed in de 'R', integendeel, maar ik ging verlangen naar luxe als cruise control, airco of zelfs climate control...
Al 3 maanden stond hij te koop maar pas toen we een Volvo V50 1.8 Momentum kochten dienden zich een aantal serieuze kandidaten aan.

Vandaag zou één van de meest serieuze kopers komen kijken en omdat de Honda met opgeheven hoofd de Sommelsdijkse Haven moest verlaten, waste ik 'm nog een keer, zowel van binnen als van buiten. Misschien wel voor de allerlaatste keer.
Wat stond hij toch mooi te blinken en voordat ik het goed en wel in de gaten had slaakte ik een diepe zucht. Een auto van dergelijk kaliber zou ik waarschijnlijk niet zo snel meer rijden, maar in het leven moet je nu eenmaal proberen om de juiste keuzes te maken.

Vanochtend was ik al erg vroeg wakker. Ik had geen rust in mijn lijf. Mijn droomauto zou me misschien vandaag wel voorgoed verlaten en ik wilde toch ook zijn velgen nog een keer goed poetsen en zelfs de banden laten blinken voor de nieuwe eigenaar.
Janine vroeg me echter of ik de papieren al opgezocht had en ik antwoordde zoiets als "Nee nog niet maar ik weet waar ze liggen dus ik heb ze zo...". Dus niet. Want in het bakje waar ik verwachtte dat de overschrijvingspapieren lagen, vond ik helemaal niets.
Hoewel Gijs lekker ontspannen van de ochtendgloren genoot, had ik paniek in de tent. "Waar zijn die overschrijvingspapieren nou toch gebleven!?" riep ik al stampend door het huis. Samen met Janine zocht ik uit alle macht naar dat simpele maar oh zo belangrijke papiertje. We haalden alles overhoop, keerden verschillende lades en kasten meerdere keren binnenstebuiten maar vonden niets.
Het zweet stond op mijn hoofd en Janine moest naar school dus zette ik de zoektocht alleen voort. Na bijna twee uren zoeken stond ik op het punt de koper in spe af te bellen maar controleerde toch nog één doosje... Laat dat nu net het goede doosje zijn! Daar was al meerdere keren in gekeken, maar toch niet goed zo bleek. Het deerde niet, want dat dat belangrijke papiertje eindelijk terecht was, was het aller belangrijkste!

Ik kon over tot de orde van de dag en knielde neer bij mijn velgen en liet ze blinken met wat velgreiniger. Toen ik echter bij een van de voorwielen zat, hoorde ik een doffe 'flats' en geschrokken keek ik om me heen. "Het zal toch niet..." dacht ik nog, maar toen ik de aroma naar binnen snoof wist ik hoe laat het was. Ik keek op de auto en ja hoor, uitgerekend in de laatste uren moest er nog een vogel op de Honda schijten!
Opnieuw deed ik een ritje naar de pomp om de auto netjes schoon te spuiten, want ik kon de Civic tenslotte niet met stront verkopen.

De koper was op tijd en zo deden we samen met zijn broer een rondje om en in de auto. Het was een liefhebber, dat bleek wel en geheel volgens verwachting gaf hij me de spreekwoordelijke 'klap op de hand'.
Nadat hij 'live' het geld overschreef, reden we naar het postkantoor en pas toen de beambte daar het vonnis velde drong het pas echt tot me door. De 36-NP-LN en ik waren niet langer met elkaar verbonden en mijn droomauto zou terugkeren naar zijn oorspronkelijke habitat, in de noordelijke contreien en dan wel in Hoorn om precies te zijn.

Toen ik echt de allerlaatste foto nam dacht ik een traan over mijn wang te voelen biggelen maar omdat ik het niet wilde weten veegde ik 'm niet weg en liet 'm maar opdrogen. Onze avonturen samen flitsten in een fractie van een seconde voorbij. Zo'n 58.000 kilometer, bijna 1,5 keer de wereld rond, reden we samen, maar nu was het tijd om van baasje te wisselen.

Even later viel ik van het ene uiterste in het andere. Een uur eerder stond er nog een schitterende racewagen te blinken op onze parkeerplaats achter het huis. Nu was die plaats leeg maar niet voor lang zo bleek, want daar kwam Basje 'De Spaeke' aangereden en plantte zijn Opel op ons grondgebied. Het was als vloeken in de kerk. Wat moest de buurt niet van me denken?! Een Opel op de plaats die eerst toebehoorde aan die fantastische auto. Ik zal 'm nooit vergeten...

Rest mij nog even de nieuwe eigenaar ongelooflijk veel plezierige en veilige kilometers toe te wensen. Laat nog eens wat van je horen Jasper en stuur nog eens wat foto's op!

Toch nog met z'n blije bakkes achter het stuur

Ik had het 'de Schoenen-man van Websites Nederland' al lang geleden beloofd, maar er kwam gewoon niet van. Enkele collega's gingen 'm zelfs al voor maar beloofd is beloofd dus, toen hij van onlangs vroeg "Voor je 'm verkoopt mag ik toch zeker nog wel een rondje rijden?" had ik een belofte in te wisselen...

En uiteraard, beloofd is beloofd en omdat de Honda misschien morgen wel verkocht wordt, was dit de laatste kans voor Koen om eens in een échte auto te rijden. Daarom nam ik hem aan het einde van de werkdag mee voor een rondje in de Civic Type R en hoewel hij eerst twijfelde om achter het stuur te kruipen ("Voor 't zelfde geld rijd ik 'm straks nog net even op een hoop!") zat hij er even later toch achter met z'n blije bakkes!

Normaliter ligt Koen letterlijk in z'n auto en kijkt hij bijna door zijn achterraam opzij, maar ik drukte 'm op het hart dat dat in deze auto niet mocht. "Je moet de auto voelen Koen", zei ik tegen 'm. "Pas dan kun je met genoeg zekerheid het gaspedaal intrappen".

Zo gezegd zo gedaan en wat vond hij het heerlijk om met een flinke snelheid over de Haringvlietsluizen te racen. "Ik denk dat ik er vannacht niet van kan slapen" verduidelijkte hij nog even, toen hij met ietwat trillende benen en een brede grijns weer uitstapte...

Als bonus hieronder een filmpje. Dan geloven z'n vrienden het tenminste ook!

Ons eerste lustrum

Terwijl Gijs van ieder streepje zon lag te genieten en Levi heerlijk over de vloer kroop toen zijn ouders bij ons op bezoek waren, had Janine geen idee wat ik al had uitgespookt.

Vandaag waren we namelijk precies 5 jaar bij elkaar en dat waren we beiden niet vergeten. We zouden er niet veel speciaals aan doen, maar toch was ik gisteren stiekem om een kleinigheidje geweest, terwijl Janine dacht dat ik gewoon thuis zat.

Met een kleinigheidje bedoel ik dan een bon van parfumerie Vive, want die krijgt ze nu eenmaal graag! Vanmiddag haalde ik de bon dan ook van zijn verstopplaats vandaan en legde 'm op haar kussen. Uiteraard mocht ze het pas merken zodra we vanavond in bed zouden stappen en dus legde ik het dekens weer netjes over het bed alsof er niks aan de hand was.

Van het gezicht dat ze vanavond trok heb ik geen foto's, maar ze was er erg blij en vooral verrast mee! Dat worden vast nóg 5 gezellige en liefdevolle jaren erbij!

Alweer 56 jaar

Hoewel de foto wellicht anders doet vermoeden is deze 'hunk' vandaag alweer 56 jaar geworden. Geflankeerd door zijn nichtje wilde hij dan na veel vijven en zessen toch nog wel even voor de camera poseren.

Kom op pa, de camera kan het best aan!

In ieder geval van harte gefeliciteerd met je verjaardag en dat we in de toekomst nog maar vele ritjes op de motor mogen maken!

Er zou een prijs voor gegeven moeten worden

Ik vind het altijd een feestje als we uit eten gaan. Niet dat ik thuis niet lekker eet, integendeel, maar voor een avondje uit ben ik altijd wel te porren. Het liefst eet ik dan gewoon een grote schnitzel of biefstuk en houd ik niet van chique restaurants waar ik mezelf na de maaltijd de vraag moet stellen: "Wat heb ik nou eigenlijk gegeten?...".

Vanavond vierde Annette haar verjaardag zoals altijd, met een etentje voor de familie. Ze werd deze week, een dag voordat haar moeder 63 werd, alweer 39 jaar. Deze verjaardag zou gevierd worden bij eetcafé Huijsman in Rotterdam, zo ongeveer bij Annette om de hoek. Waarom daar? Nou gewoon, omdat ze precies daar de lekkerste Dame Blanche hebben die ik tot nu toe ooit geproefd heb!

Uiteraard begonnen we eerst met een voorgerecht. Zo smulde ik van mijn garnalen in hete olie terwijl de rest van de familie een lekker soepje naar binnen slurpte.
Ook op het hoofdgerecht was het prima kauwen! Zo had ik net als Janine's vader een overheerlijke schnitzel met een bedje van lekkere gebakken champignons.

Maar het was uiteraard het toetje waar ik vooral naar uitkeek. Veel keuze hebben ze niet bij Huijsman, maar dat is ook absoluut niet nodig! Zo stonden er dus opeens vijf overheerlijke Dame Blanches op tafel te prijken en bleek Huijsman zijn titel 'De beste Dame Blanche' te prolongeren met deze verrukkelijke calorieën-bom. Ze zouden er een officiële prijs voor moeten ontvangen!

Ik zat dan ook zichtbaar te genieten, maar niet alleen ik want ook de rest van de familie schoof deze lekkernij met gemak naar binnen. Smullen maar!

Een avondje karten met collega's

Het was een drukke dag vandaag, want zo reed ik vanmiddag nog heen en terug naar Helmond voor het bekijken van wellicht onze volgende auto en zo moest ik bij thuiskomst direct doorrijden naar de zaak om met mijn collega's van Websites Nederland te gaan karten.

Nadat ik Koen bij 'm thuis in Rozenburg had opgepikt, reden we in colonne richting de veerpont waar we even later de auto op parkeerde. Sommige collega's bleven lekker rustig in de auto zitten tijdens de vaart, maar samen met mijn collega's Jeroen en Koen keek ik naar de zakkende avondzon.

Aangekomen op de kartbaan namen we even de vlaggen door om te kijken of de WN'ers wel op de hoogte waren van het feit dat ze bij een blauwe vlag direct aan de kant moesten gaan! Veel uitleg bleek echter niet nodig en binnen een mum van tijd begonnen we aan onze eerste race ronde.

Tussen de zogenaamde 'heats' door, dronken we gezellig een biertje of aten een bitterballetje en hadden we veel lol om de gekke bekken of poses van de WN'ers. Ook werd er gesnookerd of getafelvoetbald, maar uiteraard kwamen we voor het racen!
De races waren erg spannend en hoewel er in de karts onderling veel verschil zat, lag de kop van het veld niet erg ver uit elkaar. Vijf heats hielden we het vol maar waren daarna toch echt bekaf en besloten weer in onze échte racewagens te stappen en richting huis te rijden. Ik kan je verzekeren, als je dan net gekart hebt, is dat toch erg wennen om weer in een 'normale' auto te rijden!

Als bonus even een filmpje van hoe het er vanavond aan toe ging op de baan. Dat wordt vast voor iedereen spierpijn morgen!

Van een Japans strijkijzer naar een Zweedse tank?

Al vanaf eind vorig jaar ben ik rond aan het kijken voor een andere auto. Al ruim 2,5 jaar rijd ik nu een Honda Civic Type R en hoewel de meer dan 200 paarden onder de motorkap me nog altijd boeien, vind ik het tijd worden voor iets anders. De 95.000 kilometer die inmiddels op de teller van de Japanse raket staan genoteerd, dwingen mij enigszins opzoek te gaan naar een goede vervanger.

Niet dat een Honda van dergelijk kaliber de kilometrage niet aan kan, in tegendeel, maar goed rondkijkend tussen de vele occasions die het internet rijk is, leert dat je slim moet handelen wil je een prettige inruilwaarde tegemoet kunnen zien. Het plan was de Honda te verkopen en daarna opzoek te gaan naar een mooie Audi uit Duitsland. Hier en daar rond koekeloerend, bleek dat daar nog wel een aantal haken en ogen aan zaten. Het beoogde budget voor de nieuwe aanwinst zou flink overschreden moeten worden en misschien was een auto importeren toch net wat te gewaagd voor deze 'control-freak'. Ook de particuliere verkoop vlotte niet echt, maar dat was van tevoren al bedacht. Een Honda Civic Type R is een erg aantrekkelijke auto voor jonge kerels die wel van wat spanning houden, maar lang niet iedereen kan een dergelijke auto betalen. Hij is eigenlijk nèt te duur voor zijn doelgroep en dus voor ons weer moeilijk om te verkopen.

Tussen een aantal slappe biedingen door, surfde ik hier en daar eens naartoe om opzoek te gaan naar een waardige opvolger die niet alleen wat zuiniger moest rijden, maar ook voorbereid was op de toekomst. Vele merken kwamen voorbij, BMW, Audi, Volkswagen en zelfs Ford passeerden de revue, maar pas dit weekend stuitte ik opeens op een aantal verrassende occasions. Een aantal Volvo V50's trokken mijn interesse, nadat ook Addie eens meegekeken had tussen de totale wirwar aan 2e hands auto's.

Vandaag belde ik een van de dealers op, waar een auto stond die mijn grootste interesse had gewekt, maar waar ik eigenlijk net te veel kilometers op vond staan dan dat ik voor ogen had. Net zoals de andere V50's had deze wagen uit oktober 2005 ook alles wat je maar kon verzinnen, maar het was het model en interieur dat erg in de smaak viel en dus trok ik de stoute schoenen aan.

De wagen bleek gewild te zijn want vrijdag zouden er al mensen komen kijken. Zelf was ik dat zaterdag van plan maar omdat ik vermoedde dat hij dan al verkocht zou zijn zette ik alles op alles om zo snel mogelijk langs te kunnen komen en dat lukte. Janine was vandaag vrij en gelukkig kon ik zelf vanmiddag ook gemist worden op de zaak. Zo reden we al om half 1 vanmiddag richting Helmond, naar Vaartland die daar ontzettend veel auto's hadden staan zo bleek bij aankomst.

De vriendelijke Brabantse verkoper had de Volvo V50 1.8 Momentum al buiten gezet en hoewel zo'n station even wat anders is dat het scheurijzer waar ik nu in rijd, oogde hij mede dankzij de velgden, de dakrails en spoiler toch nog aardig sportief. Ook het interieur viel niet tegen. De middenconsole waar ik nooit zo weg van was oogde toch eigenlijk best wel lekker en de bediening op het stuur is ook een hele uitkomst. De auto is namelijk voorzien van onder andere cruise control, traction control, climate control en zelfs navigatie dat is weggewerkt boven de automatisch mee kleurende spiegel, ontbreekt niet.

Dan de zittingen, want die zijn werkelijk schitterend. Deze V50 was uitgevoerd met een vreemd soort bekleding, wat een beetje tussen stof en dicht tegen leer aan lijkt te liggen. Ook de achterbank is overtrokken met hetzelfde jasje.
Dan de ongelooflijk ruime bagageruimte. Daar kan ik nog eens mee voor de dag komen als ik weer eens met Jurien naar de muziekwinkel ga. Hoeveel drumkits en gitaren zouden daar wel niet in passen? Om nog maar te zwijgen van de afneembare trekhaak, waardoor ik zelfs nog een aanhangwagen mee kan nemen. Of wat te denken van een caravan? Nee schrik niet, dat is wat overdreven, maar een goede fietsendrager zou er prima op passen als Janine en ik willen gaan mountainbiken!

Na een proefritje, waarin ik me als een koning in zijn koets waande, was ik er zeker van. Dit zou een waardige opvolger voor de Honda kunnen zijn.

Zou het dan toch zover komen dat ik mijn Japanse strijkijzer inruil voor een Zweedse tank? We zullen zien, want deze week moet ik al uitsluitsel geven!