Shit! Nu hebben ze me een keer...

Zoiets zei ik tegen Janine toen we vanavond over de Stadse dijk terugreden van een bezoekje aan de muziekwinkel in Roosendaal en aansluitend een bezoekje aan mijn Oom Johan en Tante Wilma.

Het was natuurlijk al pikkedonker zo na elf uur en ik zag in de verte wel enkele vreemde lichten schijnen, maar had geen idee wat het was. Totdat de lichten recht op mij schenen en ik opeens een wit met rood en blauw gestreept busje uit het donker kon ontwaren.
Ik had geen idee hoe hard ik reed, maar dát ik te hard reed leek me een feit. Janine hoopte nog dat het alleen een alcoholcontrole betrof, maar toen ik meneer agent gewapend met lasergun op me af zag lopen, wist ik dat ik deze keer de dans niet kon ontspringen.

Het digitale schermpje gaf een waarde van 124 aan, wat dus betekende dat ik 124 kilometer per uur reed, op een weg waar je eigenlijk 80 mag. Dat zijn dus aardig wat kilometertjes te hard, maar de heren waren de rotste niet en gaven me nog 4 kilometer korting.
Wat het "geintje" moest gaan kosten wilden de heren dan nog even over nadenken, dus dat zou ik later nog te horen krijgen. De blaastest die volgde voerde ik gehoorzaam uit, want alcoholcontroles kunnen er niet genoeg zijn, dat vind ik heel belangrijk.

Dat ik dus goed té hard gereden heb is een feit. 40 Kilometer overschrijding is natuurlijk ook véél te hard, maar je hebt het echt niet in de gaten als je lekker naar huis rijdt en je hebt toevallig ook nog een snelle auto. Het enige jammere is dat dit in mijn ogen niets te maken heeft met het bevorderen van de verkeersveiligheid. Het is voor de agentjes té makkelijk om hier te scoren, want je rijdt al gauw te hard op zo'n weg. Ze zouden hier eens in het dorp moeten komen staan en de mensen pakken die veel te hard door de smalle straten rijden, waar ook kinderen spelen en fietsen. Dat doen ze dan helaas te weinig.

Maar te hard is te hard en daarom beken ik schuld...

Foto's Rock Bie De Kok

Na enkele verwoede pogingen van Maurice om mij de foto's van afgelopen zaterdagavond toe te sturen, is het vanavond dan eindelijk gelukt.

Het hoe en waarom het niet lukte is mij vooralsnog een raadsel, maar feit is dat ik mijn blog over Rock Bie De Kok heb ge-update met nieuwe foto's en wat additionele tekst en de rest van de spaarzame foto's op mijn Flickr pagina het gezet.

Één jaar drummer

Het lijkt gisteren maar toch mag ik mijzelf vandaag precies 1 jaar drummer noemen. Een echte mijlpaal dus. Vorig jaar kocht ik op 8 maart mijn eerste echte drumkit, de Yamaha Gigmaker en timmer er sinds die dag hevig op los. Niet alleen tijdens mijn vrije uurtjes, maar ook tijdens de lessen van Gert Zweerus die ik nu ook al een jaar lang volg en niet snel oversla.

Als ik het eerste filmpje nog eens terug kijk van de allereerste drumpartij die ik op mijn Gigmaker ten gehore bracht, schaam ik me vierkant in het rond en vind ik het alleen leuk om te zien dat ik in een jaar tijd al veel geleerd heb.

De buren vragen zich de laatste tijd misschien af waarom ik niet meer drum, maar niets is minder waar, want ik drum weldegelijk maar alleen horen de buren dat niet meer. Af en toe speel ik ook nog op mijn akoestische kit, maar veelal kruip ik even lekker achter mijn elektronische set en zet mijn koptelefoon op zodat alleen ik de fouten hoor die ik speel.

Als bonus dan ook een filmpje waarin ik laat zien dat mijn nieuwe kit stil is voor mijn medemens maar dat ik zelf met volle overtuiging kan genieten van mijn eigen geproduceerde drumbeats. Ik speel in het filmpje een stuk uit Lonely Day van System Of A Down dat ik al eens eerder ten gehore bracht op mijn akoestische kit.





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Lui varkentje

Het hele "gezin" was lui vandaag, maar Gijsje spande toch écht de kroon. Ik vergeleek 'm hardop met een lui varkentje maar het kon hem niets schelen zo leek het. De hele dag lag hij languit in het zonnetje op de bank en mocht ik deze heerlijke foto van 'm maken.

Heb je dan geen lekker leventje?

Rock Bie De Kok

Maurice belde me eind januari al op dat hij bezig was om een avondje in Café De Kok te organiseren met een erg leuk bandje uit Leiden. Uniek, want Café De Kok, dat zich hier bij ons op de hoek in Sommelsdijk bevind, is al 70 jaar hetzelfde en gaat eigenlijk op zaterdagavond om 8 uur al dicht. Ook het publiek wat er doorgaans komt is veelal hetzelfde en bestaat voor bijna 100 procent uit zogenaamde stamgasten.

Jack Gieros & De Lama's traden dan eindelijk vanavond op en ik kon me gelukkig prijzen want ik had 16 vriendjes en vriendinnetjes bereid gevonden met me mee te gaan luisteren naar deze voor ons onbekende band. Ze speelden overigens fantastisch! Oude, bekende en minder bekende nummers denderden door de, zo leek het, oeroude kroeg. Die stond voor het eerst in járen weer eens lekker vol met feestgangers en het bruiste er van de gezelligheid.

De kroeg was om 20:00 dicht gegaan voor gewoon publiek en vanaf 21:00 kwam je er alleen nog in als je over dat felbegeerde kaartje beschikte. De consumpties waren speciaal voor vanvaond wat duurder gemaakt, maar dat mocht de pret niet drukken. Er werden zelfs gefrituurde snacks rondgebracht door het hossende publiek, wat voor een welkome afwisseling zorgde.
Ik sprak de bazin van het spulletje nog aan, omdat ze wel een beetje nors en onwennig keek. Of ze het toch wel leuk vond die drukte, maar ze antwoordde helaas matigjes want dit was ze niet meer gewend en ze liep al tegen de 70. "Als de buren er maar geen last van hebben!" gaf ze nog als argument. Later draaide ze echter bij toen ik dezelfde vraag nogmaals stelde, maar toen 5 minuten voor het einde de telefoon rinkelde en buurtbewonders hun beklag deden over de muziek (erg flauw!), wist ze niet hoe gauw ze een van de organisatoren naar buiten moest trekken om hem te verwittigen.

De toiletten dan, om maar even op een zijspoor verder te gaan, waren overigens ook het gesprek van de avond. De ingenieuze manier van het systeem om de deur automatisch dicht te laten gaan was al één eyecatcher, maar de pisbak bij de heren was helemaal bijzonder! Deze móést haast wel net zo oud zijn als de eigenaresse en die had er zoveel geurblokjes ingelegd dat de tranen spontaan in je ogen sprongen als je met je zwager in je handen stond.

Terug naar de kern van de hele avond, want leuk om te zien was dat de drummer een electronische kit bespeelde, wat resulteerde in het feit dat de muziek lekker hard, maar niet té hard klonk. Met een akoestische kit in zo'n kleine ambiance sta je al gauw met je vingers in je oren tegen elkaar te schreeuwen, maar het geluid was nu dus precies goed geregeld. Ik kon het natuurlijk niet laten om de drummer nog even aan te spreken, want bij binnenkomst zag ik meteen dat hij, net als ik, speelde op een Roland V-Drums, maar dan van het type TD12 met enkele modificaties en uitbreidingen. Vooral de speciaal gemaakte elektronische bassdrum had mijn aandacht omdat je dat niet zo snel ziet.

Al met al hebben we in Café De Kok een fantastische avond beleefd (en Maurice zelf volgens mij ook!) en is dit zéker een band om te onthouden!

Een overzicht van de verschillende foto's van die avond (het zijn er niet overdreven veel want ik was mijn eigen camera vergeten!) kun je terug vinden op mijn Flickr pagina. Met dank aan Maurice voor de foto's!

"Dat verdient een bloemetje!" moet ze gedacht hebben...

Vandaag zijn Janine en ik precies 4 jaar samen en herinneren we allebei nog als de dag van gisteren waar het allemaal begon. We hebben het er wel over gehad, maar we hebben er verder eigenlijk geen aandacht aan geschonken.

Mijn moeder was van dit heugelijke feit ook op de hoogte en "Dat verdient een bloemetje!" moet ze gedacht hebben, want toen we vanavond bij mijn ouders waren om nog eventjes de verjaardag van mijn vader mee te vieren, kregen Janine en ik een mooie bos tulpen aangeboden. Is dat niet lief?!?

Werk in de paleistuin

Vanochtend kreeg ik al vrij vroeg een smsje van Addie met het verzoek dat als ik me eventueel zou vervelen vandaag, ik dan wel welkom zou zijn bij Addie in de tuin, want daar was men druk aan't graven en rommelen. Omdat mijn afspraak met Richard om naar de Feedback te gaan, niet meer haalbaar leek, besloot ik op Addie's verzoek in te gaan en ik hees mij na het ontbijt in mijn oude kloffie.

Toen ik in Melissant aan kwam, was Addie al hard aan het werk. Niet alleen Addie trouwens, maar ook zijn vader en zijn 2 zwagers. Ze waren al om half 8 begonnen en dus was bijna al het overtollige grond uit de "paleistuin" reeds verwijderd en restte er nog anderhalf uur werk voor deze klus.

's Middags zat ik opeens weer in een vrachtwagen met Addie en z'n vader opweg naar tuincentrum Graka in Dirksland waar Addie's zus Elza werkt en ons begeleidde met het uitzoeken van de schuttingpalen.
Met 20 stuks in de laadbak reden we terug naar Melissant waar we aan een zware klus begonnen. Natuurlijk hoop je dat alles van een leiendakje gaat, maar dat bleek helaas niet het geval. Bij verschillende boringen met de grondboor, stuitten we op stukken beton, steen of hout en bleek het een hele klus om alleen al de eerste paal in de grond te zetten.
Na minimaal 1,5 uur graven, breken, zweten en vloeken was de eerste paal dan toch een feit en legde Addie met uiterste precisie de laatste hand aan de eerste schuttingpaal.

We herhaalden het kunstje nog 2 keer en het eindresultaat mocht dan enigszins onbevredigend zijn (het liefst hadden we wat meer palen gezet), de palen díe er eenmaal in stonden, stonden perfect recht en zo stevig als een huis.

Overigens waren wij niet de enige vandaag die zich het zweet op de rug hebben gewerkt in de tuin. Ook Janine's groene vingers begonnen te jeuken en dus heeft ze de tuin op orde gemaakt en voorjaarskleuring aangebracht met deze leuke en mooie viooltjes...

Dit komt nooit meer... Grijp uw kans!

Ik wordt er zo onderhand helemaal krankjorum van, dat gemekker over die krediet crisis. Ik pleit er voor om met z'n allen een hoop geld uit te gaan geven aan, van mijn part, nutteloze dingen, om de noodlijdende economie weer een boost te geven. Ik wordt droevig van de onrust makende berichtgeving in kranten en in journalen, laten die het in godsnaam nou ook eens wat positiever brengen, want nu worden we, zo lijkt het, volledig de put in gepraat.

Waar ik pas écht droevig van wordt is toch de werkelijkheid van de gevolgen van deze krediet crisis. Want onontkoombaar is het wel...

Zo liep ik vanavond samen met Janine ons (bijna) dagelijkse rondje waarbij we ook een rondje over winkelcentrum D'n Diek in Middelharnis doen. Ik zie alsmaar meer winkelpanden te koop of te huur staan, want winkels verdwijnen tegenwoordig waar je bij staat.

En hoe! Want wat eens een van de statigste winkels van D'n Diek was, staat er nu beschamend bij. Met schreeuwerig fel gekleurde en handbeschreven borden, worden de laatste restjes aangeboden, omdat men het niet meer kan bolwerken. Het is ongelooflijk triest om te zien. Hoe moeten de voormalige eigenaren zich wel niet voelen, nu het eens zo sfeervolle winkelpand vol hangt met ordinaire kortingsaankondigingen en waar zelfs de etalagepoppen te koop aangeboden worden. Zij het poedelnaakt, maar met z'n allen, of ze nu wel of geen hoofd hebben of er alleen nog een romp over is (ze varieren zelfs in prijs!), het maakt ze niks uit. Je gaat je er bijna voor schamen om de laatste restjes weg te kopen. "Had het dan een paar maanden eerder gekocht, dan had dit fiasco nu niet plaats hoeven vinden" denk ik dan. Dan had deze eerst zo glorieuze winkel nog steeds bestaan en dan had er nu niet iemand dagen lang hoeven zwoegen om al die geweldig creatieve verkoopzinnen te verzinnen zoals "Profiteer van onze spectaculaire opheffings leegverkoop" of "Zeg eens eerlijk... betaalt u graag teveel?" of het in en in trieste "Dit komt nooit meer... Grijp uw kans!".

Te gek voor woorden vind ik het, dat dit kan doordat sommige mensen aan de andere kant van de wereld hebben zitten slapen en waardoor nu alles omdondert.

Één ding vind ik dan weer wel enigszins positief... sommige borden kleuren wel leuk bij mijn site!

De kleine Spruijt

Vandaag kwamen Paco & Ineke op de koffie, om mijn verjaardag nog te vieren. Natuurlijk namen ze m'n grote kleine vriend Stijn mee, die volledig ingepakt in de maxicosi werd binnengedragen.

Eenmaal uitgepakt en liggend op de bank, keek het lieve ventje zijn ogen uit en stonden zijn mooie blauwe ogen geen moment meer stil. Helemaal niet toen ik 'm even later oppakte en in m'n armen nam, want die bolle vreemdeling had hij natuurlijk nog niet zo vaak gezien. Alleen toen ik 'm voor de eerste keer kwam bewonderen, maar toen sliep hij jammer genoeg.

Ik kon het niet laten om veel foto's te nemen en vooral de foto van (een verbouwereerde) Stijn en mijzelf werkt op m'n lachspieren. Zijn luier verschonen sloeg ik even af, maar weldra werd hij wel klaargemaakt voor zijn flesje, dat Janine vol overgave en geduld aan 'm gaf.

En Stijn? Die lurkte het flesje met volle teugen leeg. Totdat zijn oogjes van al dat gelurk te zwaar werden...

Familie Ihrman en de "aangetrouwde" Gans...

Hoewel mijn schoonvader ietwat slecht ter been is en we meestal mijn zíjn Xsara Picasso op pad gaan (vanwege de hoge instap), moest en zou hij vandaag persé mee met de Honda. Ik had hem nog gewaarschuwd voor de lage instap en voor het feit dat ik 'm graag de sporen geef, maar hij gaf geen kick toen we tegen de 200 kilometer per uur door tunnel reden (of was ie zo stil omdat ie z'n adem inhield?).

Enfin, we waren hoe dan ook opweg naar Rotterdam, naar mijn schoonzus Annette die (hoewel ze morgen pas echt jarig is) vandaag haar verjaardag met ons vierde, in de vorm van een lunch in Grand Café Koriander. Nadat we haar hadden opgehaald en mijn schoonvader uit de auto was geklommen, liepen we naar het pittoresk aandoende eettentje.
We kregen een tafel toegewezen en er werd alvast wat gedronken op Annette haar 37e verjaardag (en Janine maar denken dat het haar 38e was!). Schoonpa uiteraard een "kleintje" (ook vaak "jonkie" genoemd), de rest een fruitdrankje of een Colaatje en schoot ik ondertussen nog wat familiekiekjes.

We hoefden niet lang op ons eten te wachten, want dat stond eigenlijk vrij snel op tafel en zo kon ik aan de, door Annette aangeprezen, Korianderburger beginnen. Een Italiaanse bol, belegd met een hamburger, gebakken spek, gesmolten kaas en een gebakken ei, dit op een opgemaakt bedje van allerhande groenvoer.
Ik moet eerlijk bekennen, ik ben blij dat ik Annette's advies opgevolgd heb, want hij was overheerlijk! De rest, en dus ook Janine, genoot ook van het lekkere eten en zo werd het een hele lekkere en gezellige verjaardagslunch voor de familie Ihrman en de "aangetrouwde" Gans...