Een etentje met Omaatje

Omaatje de Gans werd afgelopen 1 december alweer 88 jaar. Volledig in de traditie die we de laatste jaren volgen, vierden we het met een etentje voor de hele familie De Gans. Vanavond aten we dan ook een "prakkie" in het Kofjekokertje te Middelharnis. Gezellig met z'n allen want dan zie je elkaar nog eens. Die momenten zijn er al weinig in een jaar. Oma is dus aan haar 89e levensjaar begonnen. Op naar de 100, dat zou kicke zijn!

Natuurlijk heb ik ook weer wat foto's gemaakt.

Verandering van spijs...

Ieder jaar sta ik weer verbaasd als ik achterom kijk wanneer het jaar op zijn eind loopt. Had ik op 1 januari van dit jaar kunnen bedenken wat er het hele jaar zou gebeuren? Nee...

En dat is misschien maar goed ook want dan zou ten eerste de lol van het leven er snel af zijn en ten tweede kwamen we dan aan het begin van het jaar al dingen te weten die we beter nog níet hadden kunnen weten.

Toch vind ik het nu tijd worden om eindelijk uit te wijden over de grootste verandering van het afgelopen jaar. Misschien wel die van mijn leven, althans, tot nu toe...
Eind oktober schreef ik al uitgebreid over mijn vertrek bij Quest Media en nu alle zaken afgerond en achter de rug zijn, kan ik vrijelijk schrijven over mijn nieuwe baan bij Websites Nederland en wat daar aan vooraf ging.

Zoals gezegd legde ik eind 22 oktober mijn functie als Creatief en mede-eigenaar bij Quest Media neer en ging ik opzoek naar een nieuwe uitdaging. Na goed zoeken bij verschillende bedrijven en na verschillende aanbiedingen te hebben gekregen, koos ik er uiteindelijk voor, mijn geluk te beproeven bij het in Stellendam gevestigde Websites Nederland. Ik schrijf het nu makkelijker dan dat het voor mij was, want vooral psychologisch had ik een aantal barrières te overwinnen.

Websites Nederland was immers altijd de "concurrent" en nu zat ik opeens op een dinsdagmiddag in "het hol van de leeuw". Maar wat had ik te verliezen? Weinig, zeg maar gerust niets want ik moest natuurlijk weer wel aan het werk. Als je vier weken thuis bent is dat leuk wanneer het vakantie heet, maar niet als je thuis bent omdat je gestopt bent met werken.
Gelukkig heb ik me in die weken niet veel hoeven te vervelen, want vele malen kwamen er vrienden langs om een potje op de Wii te spelen en mij eens een hart onder de riem te steken. Vooral dat laatste deed me goed en dan leer je je vrienden opeens goed kennen! Bedankt iedereen voor de bemoedigende reacties en kaartjes!

Goed, uiteindelijk ben ik nu dus bij Websites Nederland aan de slag gegaan als Creatief en probeer ik samen met de andere vormgevers het team nóg beter te maken.
Het team, ja ook dat was natuurlijk nieuw voor mij. Ik was erg gehecht aan mijn "eigen" Quest team en spreek ze ondertussen nog regelmatig. Mijn nieuwe team is dan ook minstens net zo leuk en gezellig en nadat ik nu alweer een paar weken aan de slag ben, voel ik me al weer bijna helemaal thuis.

Het is een heerlijke werksfeer, leuk, gezellig, los maar vooral ook professioneel en gedreven. Ik ben ook zo'n beetje met mijn neus in de boter gevallen want in die paar weken tijd ben ik al met collega's wezen karten (hier de fotoserie), heb ik al twee massages achter de rug (één op een massagestoel en één op een massagetafel met olie en al!), krijgen we om de haverklap gebak of een tompoes, heb ik zelfs een korte cursus meegemaakt omdat een collega ziek was en voetballen we tussen de middag heel wat af.
Nu lijkt het net of er niet gewerkt wordt, maar het tegendeel is echter waar!

Bij Websites Nederland ga ik mij vooral bezighouden met het ontwerpen van websites, applicaties, huisstijlen, fotografie en videobewerking. Precies wat mij past! En ik heb er dan ook heel veel zin in. Zo zullen we bijvoorbeeld binnenkort onze eerste viral gaan opnemen en monteren. Hopelijk wordt dat een succes!

Het gaat dus na de hele "Quest-affaire" weer goed met me en ik ben weer met veel plezier aan het werk. Vanaf nu zal ik dus af en toe bloggen over mijn nieuwe collega's of gebeurtenissen bij Websites Nederland. Toch wil ik nog even van de gelegenheid gebruik maken om mijn vrienden bij Quest veel succes te wensen voor de toekomst zonder mij. Want het is nu echt definitief en er is geen weg meer terug...

Mag ik u voorstellen, mijn nieuwe team.

Er is een kindeke geboren op aard...

We zaten er met z'n allen al zo'n 9 maanden op te wachten, maar uiteindelijk heeft Stijn ons afgelopen dinsdagnacht uit onze spanning verlost.
Met gepaste trots presenteer ik Stijn, de kersverse zoon van Papa Paco en Mama Ineke! Vannacht om 5:16 uur geboren en 3605 gram zwaar! Janine en ik feliciteren Paco & Ineke dan ook vanaf deze plaats met de geboorte van dit leuke knulletje! Heel veel plezier en geluk met z'n 3en (of z'n 5en met kat Sjaan en hond Dodge meegerekend)! We komen snel een keertje kijken, maar tot die tijd zullen we het onder ander met deze schattige foto moeten doen...

Met dank aan de foto's van Paco & Ineke zelf, die ik even van Hyves "gejat" heb!

Een fantastische show en een ongelooflijke pokkeherrie

Vanavond was het dan eindelijk zo ver. Nadat Jurien en ik het er ongeveer 10 jaar geleden in de bollenschuur over eens waren dat Slipknot naast een geweldige perfomance ook een ongelooflijke pokke-herrie was, wilden we toch wel eens een echt concert meemaken.

Daarom bestelden we enkele maanden geleden 2 kaarten voor het concert in de Lotto Arena in Antwerpen, met gastoptredens van Children Of Bodom en Machine Head. Eenmaal daar aangekomen na een vrij zware avond daarvoor op de kerstparty in de Staver, werd ons direct verteld dat Machine Head voor die avond gecancelled was. De gitarist was onwel geworden tijdens het laatste optreden. Helaas pindakaas, maar zij waren niet echt de reden dat we hier kwamen.

Binnen gekomen liep de zaal al aardig vol en dat terwijl we pas tegen 20:00 de zaal in kwamen en Children Of Bodom om 20:00 zou beginnen. Die startten echter een half uurtje later, toen de zaal alweer een stuk voller stond.

Ik had nog nooi naar Children Of Bodom geluisterd of hen gezien (behalve vanmiddag via YouTube) en ik ben van mening dat ik dat ook nooit ga doen ook.
Oké, als band in een voorprogramma heb je vaak geen spannend decor, maar de muziek en dan vooral de zang vond ik echt bagger. Tja ik hou ook niet echt van dat soort muziek. Ook niet van Slipknot overigens, maar we gingen immer voor de show zelf.
Hoewel het publiek wat los gespeeld werd, kwam het niet tot een hoogtepunt tijdens het optreden van Children Of Bodom. Zij verlieten dan ook na ruim 30 minuten het speelveld en maakte de zaal, die imiddels nóg voller geworden was, zich op voor het échte optreden waar iedereen voor gekomen was.
Vlak voor het optreden klommen nog 2 accrobaten, die het licht moesten bedienen, in de stellages en namen hun positie in. Kort daarna brak bijna letterlijk de hel los...

Slipknot is een band waarvan je het genre het beste schijnt te kunnen omschrijven als een "nu-metalband". Nu-metal combineert de zware zang en het zware gitaarwerk van de metal en punk met hiphopinvloeden zoals rap en het gebruik van samples. De 9 koppen tellende band ziet er angstaanjagend uit omdat ze allemaal een bizar masker dragen. Dat is natuurlijk "part of the show" en die show die krijg je!

Niets was er tijdens hun optreden te gek. Er bewogen complete decorstukken, waarvan onder andere de complete drumset zoals in het allerlaatste nummer gebeurde en te zien is op onderstaand filmpje. De drummer, Joey Jordison, werd vastgegespt in een Recaro-stoel en de drumkit ging met drummer en al de lucht in en draaide toen verticaal.
De show was overdonderend evenals het geluid, want ik heb zelden pijn in mijn hoofd gekregen van de vele decibellen die door een ruimte vlogen waar ik me op dat moment in bevond.
Het publiek werd uitzinnig en de energie die vrij kwam was overweldigend. Echt fantastisch als de hele zaal los gaat, staat te springen, crowd-surft of elkaar beukt in de moshpit.

Microfoonstandaards vlogen in het rond, bandleden sloegen met honkbalknuppels op lege biervaten of headbangden bijna hun hoofd eraf. Wat een optreden, wat een energie, wat een herrie en wat mooi om al die mensen ongelooflijk uit hun dak te zien gaan.

Ookal is het geen muziek dat ik dagelijks luister of ook maar een cd van in mijn auto heb liggen, ik vond het fantastisch om Slipknot eens in het echt mee te maken en hen live te zien spelen. Ik zal niet snel nóg een keer naar een concert gaan of misschien ook wel, al was het alleen vanwege de show!

Op weg naar huis, deed de stilte in de auto gewoon pijn aan onze oren. Had ik toch die oordopjes maar meegenomen. Goede les voor de volgende keer!

De volledige fotoserie van vanavond is terug te vinden op mijn Flickr pagina. Als bonus hieronder een filmpje van het laatste nummer van het concert, waarbij de drummer van Slipknot wel hele rare kanten op gaat met zijn drumstel...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Fantastisch geklede dames

Het was weer gezellig gisteravond! Zo gezellig dat ik er nu zelfs pijn in mijn hoofd van heb en dat terwijl ik vanavond nog naar een concert van Slipknot in de Lotto Arena van Antwerpen moet! Gelukkig hebben we de foto's nog en die heb ik dan ook op mijn Flickr pagina gezet.

Evenals vorig jaar zagen alle mensen er stuk voor stuk weer mooi uit en heb ik erg genoten van de fantastisch geklede dames!

Blondie

Ik zag een haarstukje liggen en kon het natuurlijk niet laten mezelf even voor schut te zetten. Althans, voor schut... ik mocht willen dat ik zoveel haar had!
Dan wist ik het wel, dan zou ik met mijn haarbos in ieder geval aankomende zondag bij het concert van Slipknot in de Lotto Arena te Antwerpen, headbangen tot ik er bij neer viel!

Helaas mag het niet zo zijn... behalve dat concert aankomende zondag dan, want daar ga ik wél met Jurien naartoe!

Vriendjes

Wie had dat ooit kunnen denken dat Gijs en ik het zó goed met elkaar konden vinden. De eerste 2 jaar dat ik met Janine samenwoonde was ik voor hem een indringer. Daarna begonnen we elkaar te respecteren, zijn we nu dikke vriendjes en kroelen we tegenwoordig samen heel wat af.

In die eerste 2 jaar heb ik heel wat manieren verzonnen om subtiel van 'm af te komen, maar dat ben ik allang vergeten. Ik zou ook echt niet meer zonder 'm kunnen...

Het heerlijk avondje

Ik was vanochtend toch best een beetje zenuwachtig voor haar reactie. Gisteren had ik nog die ene goggle die ze onlangs al mooi vond, telefonisch gereserveerd bij Van Bellen en vanmorgen zou ik hem dan bij een van de medewerkers thuis in Sommelsdijk ophalen.
Ik reed dan ook al op tijd weg met de smoes dat ik mijn auto wilde wassen. Het was ook eigenlijk geen smoes want ik heb het ook echt gedaan, maar ik heb dus ook nog even het kadootje opgehaald. Het was eigenlijk een Sinterklaas kadootje en hoewel het al wel officieel een dag te laat was, gaf het niks. We hadden immers vanavond pas "het heerlijk avondje".

Thuisgekomen verzon ik een verhaaltje in de trant van "Ik kwam Sinterklaas nog tegen en die vroeg of ik je dit wilde geven". Meteen zag ik Janine's ogen gaan fonkelen en toen ze de verpakking van het doosje had gehaald en het doosje opende, zat daar een vrij geheimzinnig pakketje in. Volgens mij vermoedde ze al een klein beetje wat er in zat, maar toen ze hem eenmaal uit het tasje haalde was ze er maar wat blij mee.
Ook ik vind 'm erg stoer want hij past precies bij haar witte broek met dikke goudkleurige ketting. De goggle is (voor als het nog niet opgevallen was) ook wit en afgewerkt met goudkleurige details. Hij werd zelfs gelijk gepast en goed bevonden!

Na een middag met Jurien op pad te zijn geweest, was het dan vanavond tijd voor pakjesavond bij ons thuis. Althans, niet voordat Arjen eerst even met Janine op het drumstel had gespeeld.
Nadat hij lang genoeg had zitten rammen, aten we met z'n allen een stukje amandelletter onder het genot van een bakkie koffie en speelde Arjen ondertussen vrolijk door als Zwarte Piet met Opa of onder de "droogkap".

Ik had vanavond de eer eindelijk eens voor Zwarte Piet te spelen, althans, de "Onzichtbare Piet" want alle kadootjes waren al verzameld in het schuurtje en ik hoefde alleen maar even om het huis heen te lopen en hard op de achterdeur te bonken, zodat Arjen dacht dat Piet voor de deur stond. Natuurlijk was die allang weg toen het rolgordijn omhoog ging, maar had Piet wel alle kadootjes in het schuurtje achtergelaten! Ik droeg alle zakken naar binnen en Arjen wist niet waar hij het eerst naar moest kijken. Hij begon dan ook al vrij direct met het uitpakken van het allereerste kadootje. Zo ging dat vele kadootjes lang en kon hij soms zijn nieuwsgierigheid nauwelijk bedwingen. Ondertussen kon hij nog nèt het geduld opbrengen om naar de gedichten te luisteren, maar pakte daarna al vlug het volgende kadootje.

Er bleven steeds minder kadootjes over, maar Arjen zat in ieder geval goed, want hij kreeg toch wel de meeste kadootjes vanavond. Toch was er nog één groot kado dat al maanden bij mijn ouders op zolder lag opgeborgen. Hij griste het papier weg en daar verscheen een Duplo trein. Hij was dol enthousiast en bracht gelijk een heel lief "dankjewel Sinterklaas" in kleutertaal ten gehore. Wat zal hij morgen lekker spelen!

Likkebaarden in Roosendaal

Ik zeur er al een tijdje over maar vandaag besloten we het dan toch eens te wagen. Ik ken namelijk een leuke muziekwinkel in Roosendaal, waar ik mijn drumkit kocht, maar sinds ik een aantal keren bij een drumclinic ben wezen kijken, weet ik dat er vlakbij nóg een muziekwinkel zit, die nog een aantal malen groter is. Echter, daar was ik nog nooit geweest en omdat Jurien en ik vaak naar de Feedback gaan om te likkebaarden op zaterdag, wilde ik graag een keertje in Roosendaal kijken.

Zo gezegd zo gedaan. Het zou eerst niet doorgaan, maar Jurien moest gelukkig toch morgenochtend pas weer op pad met de vrachtwagen en dus stond ons niets in de weg voor een muzikale middag.

We belandden als eerste bij Muziekcentrum Van Gorp, waar we ongeveer voor de deur de auto parkeerden. Bij binnenkomst zagen we wel direct dat dit een vrij forse winkel was! Direct maar even doorlopen naar de gitaarafdeling dacht Jurien, want hij vond gelijk de goede weg.
Ergens in een vertakking van de winkel, vonden we een mooi ingerichte gitaarafdeling, met een duidelijke scheiding tussen akoestische- en elektrische gitaren. De echt dure exemplaren hingen achter het glas, want daar mocht niet iedereen zomaar met z'n vette vingers aankomen denk ik.

We liepen de trap op naar boven, want daar zou een drumafdeling moeten zijn. En die was er! Er stond genoeg leuk speelgoed voor me tussen en ik merkte het straaltje kwijl in mijn rechtermondhoek nèt iets te laat op.
Ik kwam een aantal prachtige exemplaren tegen om bij te kwijlen. Die waren mooi "gefnished" (afgelakt) en hadden een "vette sound" zoals dat in vakjargon schijnt te heten.

Terug beneden bleken ze in een uiterste uithoek van het pand over nóg een drumafdeling te beschikken die schijnbaar iets te maken had met het North Sea Jazz festival. Wat het precies inhield werd me echter niet duidelijk. Ook hier heb ik trouwens nog even vanalles uitgeprobeerd en zo deed ook Jurien, zoals in onderstaand filmpje te zien is.

In wéér een andere hoek (het pand leek van buiten af kleiner dan het in werkelijkheid was), vond ik de blaasinstrumenten terug en daar hadden ze er niet zomaar een paar staan! Zo ontdekte ik een hele wand vól met Janine's favoriete muziekinstrument, de saxofoon. Ook kwam ik ontzachelijk grote "toeters" tegen, van die dingen die altijd in de fanfare meespelen als ze door het dorp trekken.

Ook bleek deze winkel over een uitgebreid assortiment aan piano's te beschikken, met een paar hele dikke vette vleugels, waar Jurien er graag eentje van zou willen hebben mocht hij ooit nog eens (veel) groter gaan wonen.
Nadat Jurien een gitaarband van Elvis gekocht had, besloten we nog naar Tierolff te gaan dat er eigenlijk op loopafstand vandaan zat. Hier zagen Jurien en ik ook weer leuk speelgoed en we vermaakten ons beiden prima op de gitaar- en drumafdeling.

Jurien kon het echter weer niet laten en kocht nog een kleine Marshal versterker en ook ik kocht nog een kleinigheidje, namelijk een heel stil oefenpad (dan worden de buren niet meer krankjorem als ik 30 minuten achterelkaar in hetzelfde ritme op de snaredrum sla).
Verder kreeg ik nog een goede en behulpzame uitleg over het stemmen van een drumstel en eventuele hulpmiddelen daarbij.

Jurien wilde echter nog een kadootje kopen voor Jozien en dus liepen we nog even de stad in opzoek naar iets leuks. Loop je daar met zo'n versterker in je handen! En Jurien kreeg dan ook al snel lamme armen. Gelukkig bracht Janine uitkomst met het zoeken naar een kadootje, want toen ik haar belde wist ze direct iets op te noemen dat bij Jozien wel in de smaak zou vallen.
Nadat we de weg naar ICI Paris XL aan een willekeurige mevrouw hadden gevraagd werd er uiteindelijk een leuk kadootje voor Jozien ingepakt in een prachtig gouden papiertje.

De buit was weer binnen en we hadden weer aardig wat inspiratie opgedaan. Na zo'n middag heb ik direct een heel nieuw verlanglijstje in mijn hoofd wat ik allemaal graag zou willen hebben. Het is maar goed dat we het geld er niet voor hadden, anders waren we vandaag met een vrachtwagen vol naar huis gegaan! Gelukkig had ik een goeie chauffeur bij me...

Als bonus een filmpje waarin Jurien bij Muziekcentrum van Gorp, op de drumafdeling, even een spontane solo op de Xylofoon geeft!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Of ik 'm even wilde helpen...

Trinnnnnggggg... m'n telefoon ging om ongeveer 6 uur, toen we net klaar waren met het eten. Het was Addie, zo verraadde mijn schermpje.
"Heb je vanavond wat te doen?" vroeg hij op haastige toon. "Euh... nou nee niet bepaald iets bijzonders" antwoordde ik terug. Ik moest nog wel het een en ander op papier zetten, maar dat kon ook later wel. "Heb je nu gelijk tijd?" vroeg Addie weer. Tja ik had direct tijd, dus hij voegde er direct aan toe dat hij me nu op kwam halen. En zo geschiedde...

Addie moest direct naar een klant, een chauffeur die met pech langs de kant van de weg stond bij Noordwelle (vlak bij Renesse). Die bleek met een kapotte turbo te staan en die moest worden vervangen anders kon hij niet verder. Addie zou als een dolle naar Noordwelle rijden terwijl ik de andere kant op moest naar Breda, om een nieuwe turbo op te halen bij een vestiging van Best Trucks. Gelukkig mocht ik mij voortbewegen in de "nieuwe" bus en daar was ik maar wat blij mee.

Ik mocht dus koeriertje spelen en nadat Addie me instructies had gegeven namen we afscheid en reed ik met gezwinde spoed richting Breda. Hoewel het niet een van de beste was, was ik toch blij met het navigatiesysteem. Gelukkig reed ik er een een zucht naartoe en was ik al snel weer op de weg terug. Op naar het volgende onderdeel van mijn missie. Ik zou richting Zierikzee rijden en daar vandaan richting Renesse, dan kwam ik de pechvogel vanzelf tegen.

En zo geschiedde opnieuw, want terwijl ik eerst dacht dat ik er allang voorbij gereden as, zag ik opeens in de verte een boel zwaailichten. Dat móést Addie zijn en ja hoor, hij was het. Leuk dat ik zelf ook zwaailichten op mijn busje had, dus die zette ik ook even aan. Niet voor de show hoor, maar voor de veilheid natuurlijk, want de vrachtwagen stond midden op de weg en in een bocht, dus het was niet het allerveiligste plekje.

Addie had de kapotte turbo er al afgeschroefd toen ik aankwam en had inmiddels zijn 2e jas al aangetrokken. Hij was helemaal doorweekt en verkleumd want het regende flink en het was best koud zo midden op de wind.
Ik voltooide de missie door de nieuwe turbo te overhandigen en ik besloot terug te rijden omdat Addie nog wel even bezig zou zijn en ik toch alleen maar in de weg zou lopen (als ik al niet lekker binnen bij de kachel was gaan zitten!).

Om kwart 23:15 belde Addie me weer op, want ik moest hem nog komen halen in Oude Tonge op de zaak. Hij was teruggereden met het vrachtwagentje, maar ik had de bus mee naar huis genomen.
Aangekomen bij Best Trucks, stapte er een moe en verkleumde Addie bij me in de bus, maar hij had nog genoeg praatjes om mij vanachter het stuur te praten. Hij zou zélf wel rijden.
Zo eindigde de drukke avond, hij zette me thuis af en bedankte me.

Ik vond het allang best, het was een leuk ritje en ik had zelf toch niet veel plannen voor vanavond. Gelukkig voel ik het als een goede daad, want de chauffeur was die avond afhankelijk van ons beiden. Die is nu weer goed en wel opweg als het goed is en kan ik nu dus met een gerust hart in mijn bed kruipen.