De kustlijn, een informatieve rondvaart en lekker eten

Nadat we heerlijk geslapen hadden, bracht een prachtig gewelfde gang ons bij een sfeervolle kelder waar 's avonds ook de bar open schijnt te zijn. Met de slaap nog in onze ogen aten wij ook van de lekkernijen die uitgestald lagen en maakten ons op voor een nieuw dagje uit.

We besloten naar opnieuw naar Brugge te gaan, maar kwamen vlak bij de stadspoort het bordje "Kust" tegen en besloten dat maar te volgen. Opeens waren we de richting naar de kust kwijt, maar zagen even later wel het bordje "Knokke-Heist" en besloten dat maar te volgen.
We reden wat rond door de stad en probeerden ergens bij een leefbaar gedeelte uit te komen maar tot dusver zagen we alleen maar opengebroken wegen, afzettingen en omleidingen.
Opeens zaten we op de goede weg en roken we de zee en dus parkeerden we de auto snel in de parkeergarage in volgden onze neus naar de kustlijn.

Daar liepen we het strand op, dolden we een beetje met elkaar en maakten nog eens een leuke foto van ons samen.
We vervolgden onze weg langs de boulevard van Knokke, terwijl het weer niet echt mee zat. Het was grauw en vochtig maar gelukkig regende het niet echt en begon het zonnetje zelfs te schijnen toen we even later een van de sombere maar chique winkelstraten inliepen.
Daar liepen we de Chill-out binnen en vonden allebei een paar leuke fleurige shirtjes en vestjes (ik ben dol op vestjes!) en konden het niet laten om ze af te rekenen.

Eenmaal buiten constateerden we dat we echt opvielen in de Honda, want een Porsche 911 Turbo, een BMW 7-serie of gruwelijk dikke Audi's waren hier meer regel dan uitzondering onder de high-society. Sommigen leken zelf "straight from the golfcourse" te komen!
Knokke is dan ook een stad waar menig miljonair graag laat zien dat ie geld heeft en daar ben ik een klein beetje alergisch voor en dus reden we algauw weer de stad uit richting Brugge.

Daar kwamen we zo'n beetje uitgehongerd aan en besloten daar eerst wat aan te doen, waarna we weer over de markt liepen waar we nog overwogen om een rondrit met paard en wagen te doen, maar uiteindelijk toch besloten naar de rondvaartbootjes te lopen en een kaartje te kopen.
Daarna voeren we over de smalle watertjes die ons langs indrukwekkend oude gebouwen leidde (met bijvoorbeeld het kleinste raampje ter wereld in gotische stijl), onder oude en bijzonder lage bruggen door (waar de kapitein van ons bootje bij deze brug, de laagste in de stad, zijn haar verloren schijnt te hebben zo gaat het verhaal), terwijl we ondertussen getrakteerd werden op een puik staaltje geschiedenisles.

Na de rondvaart vonden we het tijd worden om even terug te gaan naar het hotel om ons daar wat op te frissen en wat uit te rusten en dus reden we Brugge weer uit, langs het reuzenrad waar we gisteren al plezier in hadden beleefd.

Uitgeluierd en opgefrist kwamen we rond een uur of 20:00 weer terug in Brugge om daar opnieuw uitgehongerd een tentje op te zoeken aan het marktplein. Daar zaten we heerlijk op het verwarmde terras en keken naar de toeristen die overal foto's van maakten (het was alsof ik naar mezelf keek!).
Het voorgerecht werd niet lang nadat we hadden besteld al geserveerd bij De Carré en mijn garnaalkroketten met gefrituurde peterselie en Janine's carpaccio van ossenhaas met parmezaan kaas en balsamico créme, smaakten dan ook voortreffelijk!
Helaas begon het na ons voorgerecht opeens keihard te regenen en hoewel het wel iets had om zo lekker onder de warmte lamp, bijna buiten te zitten, schoven we toch een plekje op toen de regen vat kreeg op ons tafeltje. Dat was gelukkig geen probleem en niet lang daarna waren we alweer toe aan het hoofdgerecht. We hadden allebei de reuze vleesspies met salade en frietjes besteld en ook deze gang smaakte dan ook verrukkelijk!
Bij de derde gang koos Janine voor de Crème Brulee en liet ik mezelf (hoe verrassend voor de mensen die mij kennen) een Dame Blanche serveren die erg makkelijk naar binnen gleed!

We wisten dat er nog een bioscoop in de buurt zat en dus liepen we met de plattegrond van Brugge in ons hand richting Lumière maar zagen we bij binnenkomst niemand achter iets dat op een kassa leek en ook de films die er draaiden kwamen ons niet bekend voor en dus keerden we resoluut weer om.

Het liep al tegen half 11 en omdat het ging onweren besloten we terug te rijden naar het hotel, om daar vanaf ons bed nog wat tv te kijken voordat we zouden gaan slapen.
We troffen het Euro Visie Songfestival en hoewel Janine al gauw in slaap dommelde, zag ik hoe Noorwegen een gigantische voorsprong nam op de rest van de landen en hoe gortig sommige landen elkaar de handen boven het hoofd hielden.
Slot conclusie van de uitzending was voor mij dan ook dat we moeten stoppen met deze poppenkast en volgend jaar lekker thuis moeten blijven, maar dat zal waarschijnlijk niet gebeuren want ik las op Nu.nl dat Frans Bauer naar het festival van 2010 lonkt.

We zagen de meest bontgekleurde schoenenverzamelingen...

Al snel na ons ontbijt vanochtend, waar we ondertussen hadden geconstateerd dat we opgevreten waren door de muggen, gingen we op pad naar Utrecht. Daar wilden we immers lekker winkelen die dag en omdat ik eerst naar de Feedback in hartje Utrecht wilde en Janine wel dacht dat we daar wel 1,5 uur zouden blijven, besloten we dus op tijd te vertrekken.

Ik parkeerde de auto langs een drukke straat, iets wat ik eigenlijk nooit doe, maar vooruit dit was nu even de beste oplossing. Bij binnenkomst in de Feedback werd ons echter gelijk duidelijk dat dit in geen geval op de Feedback in Rotterdam leek. Het was zelfs zo'n 6x kleiner schat ik zo in en hoewel ze een gave gitaar afdeling bezaten, maakte ik zelfs in eerste instantie direct rechtsomkeert toen ik in de verste verte geen drum afdeling kon vinden.
Toch besloot ik weer terug te draaien en ergens in een hoekje zat de ingang naar "mijn" afdeling verscholen. Deze afdeling was dan wel weer een stuk mooier dan in Rotterdam en gelukkig stond er nergens een bordje met "Dit slagwerk niet bespelen A.U.B.".

Nadat ik zelf even had staan klungelen vroeg ik hulp van de vriendelijke verkoper en na een half uur stond ik weer buiten met een nieuw 18 inch Crash / Ride bekken, een stevige standaard en een nieuwe klopper voor mijn bassdrum. Eerste missie dus volop geslaagd.

Daarna reed ik naar een parkeergarage midden in het centrum waar ik al vaker had geparkeerd toen ik voor de zaak een paar keer een afspraak had in hartje Utrecht. Daarom waren we nu op prima loopafstand van de grachten en besloten we (nadat we een peperdure designwinkel hadden bekeken), eerst naar Broodje Mario te gaan voor een... je raad het al... broodje. Die bleken erg lekker, maar we moesten verder met onze missie.

We liepen zowat elke kledingwinkel binnen, maar het duurde een tijdje voor ik echt iets leuks vond. Ik had eigenlijk alleen nieuwe schoenen nodig, maar voor ik het wist stond ik buiten met een paarse tas, gevuld met een nieuwe trui en t-shirt. Het door mijzelf voorgestelde budget van vandaag was hiermee al ruim overschreden en ik besloot volgende maand maar schoenen te kopen, mits ik toch iets leuks tegenkwam.

Janine kon al helemaal niks leuks vinden en het viel haar dan ook een beetje tegen. We zagen nog veel schoenenwinkels van binnen die de meest bontgekleurde schoenenverzamelingen herbergden, maar pas toen we het helemaal zat waren zag ik een paar geschikte schoenen. Ik was namelijk weer eens op zoek naar van die lekker skateschoenen die ik enkele jaren terug wel eens droeg. Van die grote, stevige lekker zachte schoenen.
Uit eindelijk vond ik een paar DC's en verloochende ik mezelf door tóch nog wat te kopen. Ach ja, daar kwamen we uiteindelijk toch voor en nu hoef ik volgende maand niet meer te winkelen!
Janine vond in de allerlaatste winkel die we binnen stapten, toch nog wat leuks, al was het maar om niet met lege handen thuis te komen.

Dat we niet met lege handen thuis kwamen, althans ik, was bij thuiskomst wel te merken toen we de auto moesten uitladen. Ik besloot daarop maar een foto te maken van het feit dat niet Janine, maar ík meer gekocht had tijdens een middagje winkelen.
Ook besloot ik direct mijn Crash eens op te stellen en toen ik er op sloeg, kwam Piet kijken of de blokhut toch niet was ingestort. Hij stond op dat moment te vissen in de vijver, want hij moest en zou die Snoek nog weten te vangen. Daarvoor moest hij eerst wat kleine visjes te pakken krijgen zodat hij de Snoek daarmee in de val kon lokken.

Ik besloot het werk van Piet over te nemen, want het leek wel eeuwen geleden dat ik eens had gevist. Daar stond ik dan en het was alsof ik er nooit mee gestopt was. Ik ving zelfs het ene na de andere visje en stopte ze in de grote emmer die Piet speciaal daarvoor met water gevuld had.

Nadat ik eens goed mijn handen gewassen had (maar ze bleven hardnekkig naar vis ruiken), besloten we in Culemborg wat te gaan eten. Daar troffen we nog een, met fraaie panden omringt stadscentrum en Janine en ik beproefden uiteindelijk ons geluk in een gezellig plaatselijk eetcafé.
Daar hadden ze tenminste een fatsoenlijke kaart met een Wienerschnitzel met patat, wat ik toch eigenlijk het lekkerste vind als ik uit eten ga. Het hoeft van mij niet zo speciaal te zijn. Tot mijn grote vreugde vond ik ook een Dame Blanche op de kaart van eetcafé Monopole terug en die kon ik dan natuurlijk ook niet laten staan.

Bij thuiskomst hing Janine de klamboe op, die Henny had klaargelegd. Zo zouden we hopenlijk niet opnieuw geterroriseerd worden door een plaatselijke muggenbende. Ik heb nog nooit onder zo'n ding geslapen, maar goed, alles moet de eerste keer zijn. Ik ben dan ook reuze benieuwd!

Een dagje shoppen en een meer dan fantástische avond

Dag 2 in Arnhem begon al vroeg. Tenminste eerder redelijk op tijd want om 9:00 uur zaten we al aangekleed en wel aan het ontbijt in de mooie ontbijtzaal. Toen we daar ook de nodige broodjes en glazen melk hadden weggewerkt werd het tijd om de stad in te trekken. Ik had Janine immers beloofd een dagje met haar te gaan winkelen en dat heb ik geweten ook! In de vele winkelstraten heb ik de eveneens vele kledingzaken die de binnenstad van Arnhem rijk is, vandaag van binnen gezien. Voor een goed doel trouwens hoor, want je moet toch ook iedere keer weer leuk voor de dag komen. Zo liepen we op het laatst met aan iedere arm wel een paar tassen, want Janine kon maar moeilijk iets laten hangen. Zelf kocht ik maar liefst één trui!

Ook hebben we verschillende koffietentjes van binnen gezien en zijn we zelfs nog even bij de dierenwinkel geweest omdat we daar van die schattige konijntjes zagen.
Omdat mijn voeten en vooral mijn geduld zwaar op de proef werden gesteld, besloten we, na nog een broodje gemarineerde kip van de La Place te hebben genomen en dat lekker relaxed op een bankje in het park (met op de achtergrond het theater waar we die avond naartoe zouden gaan) op te hebben gegeten, weer terug te gaan naar onze hotelkamer om ons voor te bereiden op de avond die komen ging.

Op die bewuste avond had ik al een hele week vol spanning zitten wachten. Slagerij van Kampen trad vanavond op in het Musis Sacrum, de schouwburg van Arnhem, waar ze ter ere van hun 25 jarig jubileum verschillende stukken uit die periode ten gehore brachten en Janine had kaartjes geregeld.

Het eerste dat mij opviel toen ik daar binnen kwam, was dat er niet echt een bepaald soort publiek op de voorstelling afgekomen was. Het was echt ontzettend divers, van kinderen rond een jaar of 10 tot mensen van 65+. De prachtige zaal zat stampes vol en toen de lichten eenmaal uitgingen barstte al het geweld vrijwel onmiddelijk los...

Wat een spectakel! Wat een sensatie! Vijf man sterk (of beter gezegd: 3 mannen en 2 vrouwen) stonden ze daar hun stokken in stukken te slaan op de drums. Letterlijk, want verschillende keren sneuvelden er stokjes die dan het publiek in vlogen, maar gelukkig was men daar op voorbereid en hing er aan iedere stellage een zak met nieuwe sticks zodat het optreden niet stil hoefde worden gelegd.
Op de heftige momenten, voelde je de grond onder je schudden en dat klinkt nu misschien overdreven, maar dat is het absoluut niet. Mocht je niet over emoties beschikken, dan slaan ze die wel even bij je los, want bij het horen van de prachtige en heftige stukken, lopen de rillingen over je lijf. Echt heel heftig!
Ook voerden ze onder al dat geweld vaak leuke stukjes toneel op, elkaar een beetje uitdagen, af en toe stiekem even bij elkaar op een trom slaan en al dat soort andere grappen. Het was naast een knap staaltje slagwerk, dan vaak even lachen geblazen.
Zo af en toe wisselden ze de drums dan ook in voor bijvoorbeeld een stel "knijpkatten", om daar naast lichteffecten ook slimpele "klik-melodiën" mee te produceerden, wat weer z'n doorwerking had op de lachspieren.

De verschillende stukken die ze speelden werden van tevoren vertaald in een verhaallijn. Zo speelden ze onderandere een stuk dat geïnspireerd was op de geluiden op een treinstation en in de trein zelf, of stukken waar de invloeden van Oosterse muziek duidelijk hoorbaar was. Prachtig was het hoe ze dit keer op keer perfect op het publiek wisten over te brengen.

De avond had niet beter afgesloten kunnen worden. Allebei waren we er dan ook diep van onder de indruk. Het was de eerste keer dat ik ze live zag optreden, maar zéker niet de laatste keer! Gelukkig heb ik de DVD en CD gekocht zodat ik alles nog eens na kan kijken en beluisteren.

Deze keer als bonus (excuus voor het belabberde geluid, maar mijn Nokiaatje kon al het geweld nauwelijks aan), natuurlijk een stukje van dit werkelijk fantastische en indrukwekkende optreden...

In Ien's broek of Innsbruck?

Nadat Janine en ik vanochtend nog een vriend voor het leven hadden gemaakt en ik altijd al eens in Ien's broek had willen zitten, besloten we om vandaag naar Innsbruck af te reizen, dat zo'n 75 km van Längenfeld vandaan ligt. Daar was het volgens Mark de Deugd, goed vertoeven door de vele winkelstraatjes en langs de vele terrasjes. Nu ben ik zelf meer van de terrasjes dan van de winkelstraatjes, maar Janine had het in die straatjes best naar haar zin geloof ik. Zo zijn we bij vele tassen, jassen en horloges blijven kijken (overigens heb ik bij die laatste categorie ook vaak staan kwijlen). Ook kwamen we nog een winkel voor mij tegen, van het door mij zo geadoreerde merk.

Na een uurtje of 3 à 4 te hebben rondgezworven, vonden we het wel tijd om naar huis te gaan. Net op tijd, zo bleek, want bijna bij de parkeergarage zette deze (wat oudere) man, precies mijn droombolide vlak voor mijn neus (al zou ik zelf misschien toch voor een ander kleurtje gaan). Dat leverde uiteraard nog een paar interessante plaatjes op, waar ik die man dan ook (in gedachten) hartelijk voor bedankte.
Terug in Längenfeld was het tijd om mijn eigen bolide even onder handen te nemen, want ik kon het niet meer aanzien hoe zijn glans in de afgelopen dagen was verdwenen. Gelukkig staat hij nu weer te glimmen voor de deuren van Apparthotel Burgstein.

Tot Janine's verbazing (of afschuw) heb ik vanavond nog slakken zitten eten (ik wist eerlijk niet dat ik ze besteld had) en hoewel ik bij de eerste altijd een raar gevoel krijg als ik dat (inmiddels gebakken) beestje aan mijn vork rijg, waren ze overheerlijk. Daarna heb ik nog een lekker pannetje met wat groenten en varkenshaas besteld gevolgd door en ijsje. Wat is vakantie toch heerlijk... tot ik (we) thuis weer op de weegschaal sta.