Posts tonen met het label slagerij van kampen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label slagerij van kampen. Alle posts tonen

vrijdag 22 februari 2008

Een offerte om snel te vergeten en het begin van een weekendje Arnhem

Ik hoefde er maar een weekje op te wachten totdat mijn weekendje Arnhem verzilverd kon worden. Had ik vorige week van Janine gehad, voor mijn verjaardag… de schat…

En dus was het vanmorgen weer eens tijd om een koffertje in te pakken en voor een paar nachtjes richting het noord-oosten te trekken. Natuurlijk niet vóórdat ik mijn auto gewassen had, want ik weiger om met een vieze auto op vakantie te gaan (als hij bij mij de kans al krijgt om überhaubt vies te worden).

Nadat de auto was ingeladen trokken we eerst richting Goedereede om daar naar een kastenwand te kijken die wij straks graag in onze slaapkamer willen hebben. Meteen zag ik daar precies dé kast die ik in gedachten had en dus gingen we met een verkoper aan de slag, die ons via de computer de kast liet indelen. Alles zat erop en eraan en de vrouw van de verkoper waarschuwde ons nog in het plat Flakkees met zoiets als “Jae, ‘t is wel een diere kaste dink ‘k, mar wel ‘n hêlen goeien or” (wat zoveel betekend als: “Ja het is wel een hele dure kast, maar ook wel een hele goede”). “Ja mevrouw” antwoordde ik nog “We zijn nu al 2 jaar met ons huis bezig en ik ben nu wel gewend dat alles wat mooi is ook duur is”… maar ik verslikte me in diezelfde woorden toen ik de offerte, die nog warm van de printer kwam, onder ogen kreeg.

“Oké Janine…” stamelde ik verbijsterd “wij moesten maar weer eens gaan want we moeten nog meer dingen doen vandaag”. En ik besloot ons bezoek met een correcte afwijzing die wellicht iedere Nederlander toepast als het zijn portomonnee toch niet uitkomt: “Wij gaan ons eens over deze offerte buigen, want we hebben nog 3 maanden en dus nog even tijd genoeg. U hoort nog van ons. Prettig weekend!”.

En zo vertrokken we richting de bouwplaats om ook daar nog even wat te regelen. Zo liepen we samen met de uitvoerder nog een rondje door onze “wijk” en zag ik hoe de parkeerplaatsen werden aangelegd. Ook is me eindelijk duidelijk geworden waar het “witte dopje” op de voorgevel voor dient. Volgens de uitvoerder was dit een meerwerk optie waar wij voor gekozen hebben (ik ben me er niet van bewust). Dit is een sensor die de binnentemperatuur afstemt op de buitentemperatuur d.m.v. het aansturen van de vloerverwarming en de kachel (of zoiets). Juist… nou we zullen wel zien wat het brengt.

Na nog even een boterhammetje te hebben gegeten met mijn moeder en op de weg naar Arnhem aardig wat vertraging te hebben opgelopen vanwege de file, kwamen we eindelijk aan in de lobby van Hotel Haarhuis. Na vlug ingechecked te hebben en nog even een blik te hebben geworpen op de bijbehorende Brasserie, ontdekten we onze hotelkamer op de 4e verdieping (we nemen wel constant de trap, das goed voor de conditie). Toen we nog even wat hadden liggen dollen op het bed, kon Janine het niet meer houden en wilde de stad in om winkels te kijken. Nou, die zijn er genoeg! Het centrum van Arnhem, dat overigens mooie panden herbergt, staat écht vól met leuke winkels en zelfs ik vond het leuk om daar nog even te lopen. Even nog ja, want de winkels gingen om 18:00 al dicht en we besloten de volgende dag maar uitgebreid te gaan winkelen, maar niet voordat we nog even mijn favoriete winkel waren binnen gelopen… de Apple Store of in ieder geval een Premium Reseller. Daar deed ik overigens nog een ideetje op om Jurien’s kunsten eens op te nemen en wat te editten.

Nadat we nog bij kaarslicht, heerlijk gegeten hadden, besloten we terug te gaan naar de hotelkamer om lekker lui TV te kijken en te gaan slapen.

Heerlijk zo’n vrije dag! En heerlijk om lekker even weg te zijn. Morgen shoppen én… Slagerij van Kampen!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)


vrijdag 15 februari 2008

Alweer 24 lentes jong

Al weken hield ze zich in en al die tijd brandde het op haar lippen om het te verklappen. Ik moest haar er zelfs af en toe van weerhouden om het alvast te geven, maar dat wilde ik echt niet. Ik wilde het echt pas op de dag zelf in mijn handen krijgen. Dat laatste lukte echter niet helemaal, maar ach...

Op Valentijnsdag ben ik gewend om kaarten te krijgen. Dat klinkt lekker stoer, maar het zijn doorgaans alleen kaarten voor mijn verjaardag, die op de 15e de dag daarna, plaatsvind. Ook grijpt Janine die dag doorgaans aan om alvast haar kadootje voor mijn verjaardag te geven. Zo ook deze keer weer.

Na het avondeten was ze dan ook onhoudbaar. Ik probeerde nog tegen te stribbelen, maar haar besluit stond vast en zo kwam ze een halve minuut later met een pakje aanlopen dat al die tijd in een kastje verborgen lag. Niet dat ik naar mijn kadootjes opzoek ga, want als ik er per ongeluk eentje tegen kom, dan ga ik er met een grote boog omheen. Het is namelijk absoluut niet leuk om van tevoren al te weten wat je krijgt.

Toen ik het uitpakte kwam er een roze trolly tevoorschijn, je weet wel, zo rugzak op wieltjes en met een uitschuifbare stang. Alleen dan in een hele kleine maat en in de vorm van een grappig varkentje. Was een geintje natuurlijk, want het draaide allemaal om de inhoud. Ik trof een kaart aan met daarin iets beschreven als "een weekendje Arnhem in Hotel (...)". Tof! Daar had ik wel zin in! Zeker omdat het zelfs aankomend weekend al plaats ging vinden. Maar ik was nog niet klaar, want binnenin de kaart zaten ook nog 2 kaartjes voor een voorstelling van Slagerij van Kampen! Helemaal goud dus en ik heb er daarna even een flinke knuffel gegeven, dat was wel het minste wat ik kon doen.

De volgende dag, op dé dag zelf, werd ik verrast door een versierd bureau op de zaak. Stiekem had ik dit al verwacht/gehoopt natuurlijk, omdat dat zoiets als een traditie is geworden, maar dat neemt niet weg dat ik dat ook echt leuk vind. Ik heb het dan ook de hele dag lekker laten hangen. Ook mijn stoel was versierd en zo moest ik op mijn beurt natuurlijk trakteren. Daarvoor stond ik 's ochtends al vroeg bij mijn moeder in de bakkerij en nam wat slagroomgebakjes en moorkoppen mee. Die vonden gretig aftrek, zo was duidelijk te zien aan Keesjan, Angelique en Bjorn (wiens neus zelfs meegenoot). Helaas was Marco ziek en had Ton andere verplichtingen.

Die avond vierde ik dan ook mijn verjaardag voor mijn familie, want nog ieder jaar nodig ik lekker mijn opa en oma's en al mijn ooms, tantes, neefjes en nichtjes uit. Gewoon omdat ik dat gezellig vind en zolang je ze hebt moet je er van genieten. Onze carnaval spullen vonden die avond trouwens gretig aftrek. Zo vond mijn moeder de pruik van Janine erg interessant, even als mijn neefje Arjen. Ook mijn vader zag nog wat leuks liggen, want hillarische momenten opleverde.

De volgende dag maakte ik de balans op van een fijne en een gezellige verjaardag. Wat was ik verwend! Met een weekendje weg en de elektrische barbeque die ik van mijn schoonouders en schoonzus kreeg (inclusief verschillende accessoires). Ook de envelopjes met inhoud kwamen erg goed van pas en die ga ik dan ook binnenkort goed besteden aan, wellicht, een rijvaardigheidscursus. Wordt vervolgd dus...