De Barry Breur Blues Band

Al een tijd geleden werd ik door Barry uitgenodigd om zijn aanstaande bruiloft mee te vieren, maar het duurde nog tot vorige week donderdag, tijdens onze eerste echte band-bespreking (ja ja, de eerste voorbereidingen voor de te vormen band zijn in volle gang!), totdat ik een echte officiële uitnodiging in mijn handen kreeg gedrukt...

Uiteraard was ik van de partij om 'onze bassist' op een van zijn mooiste dagen bij te staan en mee te delen in de feestvreugde.

Na de openingsdans en de muziek die daarop volgde, werden de voorbereidingen getroffen voor échte muziek! Voor deze gelegenheid was er spontaan een bandje gevormd met een aantal bandleden van de Black Jack Blues Band (van Barry's vader) zoals drummer Peter Resler, gitarist (en vader van Barry) Jan Breur en zanger Ab van de Ree. Daarnaast kreeg de band ondersteuning van gitarist Niels Droger, toetsenist Johnny Breur (broer van...) en een rol als bassist was weggelegd voor Barry zelf! Speciaal voor deze avond werd nu de 'Barry Breur Blues Band' een feit.

Van oefenen was weinig gekomen en dus kregen alle leden ongeveer 2 minuten vantevoren een akkoordenschema in handen gedrukt en moesten dus spelen voor wat ze waard waren!
Dat ging overigens prima! Uiteraard lette ik het meest op Barry en Niels, want wie weet komt het ooit tot de dag dat ik met deze kerels het podium op moet, maar de band als geheel was sowieso leuk om naar te kijken én te luisteren. Voor het 'spontane' spatte er vanaf en het enthousiasme waarmee de mannen speelden was aanstekelijk!

Tussen de nummers door vertrok de drummer plots van zijn drumtroon en het leek alsof hij het helemaal zat was. Niets was echter minder waar want na korte tijd achter de gordijnen verdwenen te zijn klonk er een hels kabaal en kwam Peter met een mini-Harley de zaal in rijden.
Barry is namelijk helemaal gek van (zijn) Harley Davidson en kreeg nu van een aantal vrienden en familieleden een heuse mini-Harley aangeboden. Een échte Barry Davidson, zoals gegraveerd stond in de ijzeren plaat die op het stuur bevestigd was. Barry kon alleen maar glunderen, grijnzen en stamelen en het gezicht van hem en dat van zijn kersverse vrouw spraken boekdelen! Kijk 'm maar eens glunderen!

Uiteraard werd er nog lang gedanst, gedronken en gek gedaan, totdat iedereen verzocht werd om mee naar buiten te gaan. Daar werden een aantal Chinese lampionnen ontstoken die vervolgens als stille getuigen van deze schitterende, gezellige en heugelijke dag, de nacht in zweefden...

Als bonus een filmpje van het laatste nummer dat de Barry Breur Blues Band deze avond speelde en waar Niels zich na afloop nog even aan ACDC's Whole Lotta Rosie waagde...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

"Ja maar Gans, ik laat mezelf niet pakken..."

Vanavond ging ik even naar Corné, die zou mij even helpen met wat gesleutel aan mijn auto. Enkele kleine aanpassingen. Toen ik daar voor de deur stond, zag ik dat Addie's minibike onder het raam stond geparkeerd. Dus toen ik binnenkwam, zat ook Addie aan tafel. Lekker bruin, want hij was net terug van Gran Canaria waar hij 8 dagen (of 6 door ongunstige vluchten) had liggen bakken.

Na wat gebruikelijk slap gelul was het tijd om naar Corné's garagebox te gaan die zich op (ik schat zo'n) 2 kilometer van zijn huis bevindt. Addie zou zijn minibike even thuiszetten en dan ging hij ook even mee, want Addie en Corné zijn beiden goede sleutelaars en hobbyisten.
Ik zeg nog "Wat doe je nou als je de politie tegenkomt?" Waarop Addie mij zelfverzekerd geruststelde "Ja maar Gans, ik laat mezelf niet pakken!".

Nou goed, het zal wel zo zijn dacht ik en nadat Addie nog 3 paraderondjes door de straat had gereden en ik me kostelijk vermaakte om er alleen maar naar te kijken, reed hij de straat uit.
Corné en ik stapten in de auto en reden even rond om daarna ook de richting in te rijden waar Addie heen reed.
Komen we op de kruising van de straat, staat Addie daar, handen in zijn zakken en met op zijn gezicht een uitdrukking van "kijk voor je, lach niet er rijd alsjeblieft door!" want daar stond hij dan, geflankeerd door 2 in het blauw geklede dames. U kent ze wel, met die gouden emblemen op de jasjes en die rood met blauw gestreepte witte busjes...

Juist, de blauwe petten hadden hem bij de kladden en nadat ik een beetje van het lachen was bekomen en Corné ongeveer van onder de bank had moeten trekken, reden we hard lachend weg en konden we nog net een glimp opvangen van Addie die zijn weg naar huis vervolgde. Dit keer lopend welteverstaan.

Gelukkig mocht hij de minibike houden, maar hij heeft de boete niet direct meegekregen. Die sturen ze op. Heeft ie iets om naar uit te kijken...