Het bleek stilte voor de storm...

De oma's houden ons de laatste tijd wel bezig. Krabbelt mijn oma Visser er op een wonderbaarlijke manier weer bovenop, nu was het mijn oma De Gans die me vandaag liet schrikken. Mijn vader liet weten dat ze in het ziekenhuis was opgenomen na een kleine herseninfarct en dus gingen we meteen na het eten even bij haar langs.

Alhoewel ze nog maar een krap half jaar verwijderd is van haar 90e verjaardag, woont ze nog altijd op zichzelf. Afgelopen zondag, toen Richard en ik haar patatjes kwamen brengen, maakte ze wel een ietwat verwarde indruk, maar bij zo'n hoge leeftijd is dat niet ongewoon. Toch bleek het stilte voor de storm...

Gisteren aan het einde van de middag bleek ze te zijn gevallen en gevonden door de buurvrouw. De dokter verzorgde haar wonden, maar een ziekenhuisbezoek bleek niet direct nodig.
Totdat vanochtend de zuster, die iedere dag even langs komt, het niet verantwoord vond dat ze nog alleen was en dus werd ze naar het ziekenhuis vervoerd en aan een onderzoek onderworpen.

Uit de scans bleek al snel dat ze een herseninfarct had gehad en dus was opname noodzakelijk.
Hoewel ze flink slaperig was en veel last had van haar schouder, was ze vanavond goed aanspreekbaar. Ook mijn vader was aanwezig, evenals tante Els en nichtje Claudia. Na 10 minuten moest ze echter naar de wc en voor dames op leeftijd schijnt dat lang te duren. Sowieso de reis naar de wc zelf verloopt niet al te snel en bij terugkomst was het bezoekuur dan ook al lang en breed verstreken. Er zat niets anders op dan oma weltrusten te wensen en haar te laten bijkomen van een turbulent verlopen dag.

Hopelijk krabbelt ze er snel weer een beetje bovenop, maar terugkeren naar haar huisje in Stad aan't Haringvliet zit er naar alle waarschijnlijkheid niet meer in. Voor het eerst van haar leven zal ze buiten 'Stadje Droagbroâd' gaan wonen, om er vervolgens nog één keer terug te keren...
Haar leeftijd is hoog, maar laten we hopen dat we nog een tijdje van oma mogen genieten, ook al is dat in het rusthuis.

Morgen dan eindelijk weg, alleen ging het niet van harte...

Het begon gisteren al. Janine d'r moeder en zus zijn afgelopen week een weekje op vakantie geweest naar Duitsland. Op de terugweg (gisteren) werd haar zus Annette plotseling ziek. Hevige hoofdpijnen zorgden ervoor dat ze niet verder kon rijden, toen zij nog even op bezoek gingen bij een oud tante die ook in Duitsland woonde. Daar vielen zelfs enkele lichaamsfuncties uit, waardoor ze niets meer kon beet pakken, niet op haar ene been kon staan en zelfs haar gezicht ging een beetje hangen. Na even op bed te hebben gelegen, waarna alles weer wat helderder werd en de misselijkheid een beetje gezakt was, is Janine's moeder aan de terugweg begonnen, want Annette kon niet meer zelfstandig rijden. Daar werd ze weer ziek en heeft nog enkele keren overgegeven.

Gelukkig waren wij gisteren in Rotterdam, omdat ik daar een afspraak had (daarover later meer) en dus hebben we geholpen Annette naar bed te doen (die in Rotterdam woont), wat kleren opgeruimd, de auto schoongemaakt en mijn schoonmoeder mee terug genomen en thuis gebracht.

Vanochtend is Annette naar de dokter geweest die haar doorverwees naar de neuroloog in het ziekenhuis, dus daar zouden wij vanmiddag bij zijn om haar niet alleen te laten gaan.
Toen wij om 13:00 wilden vertrekken richting Rotterdam, dit keer met Janine's Toyota Aygo, zag ik een kras op de auto zitten. Enigszins geïrriteerd zei ik tegen Janine dat er weer een of andere eikel met iets langs de auto was gegaan, maar we zouden er later naar kijken omdat we haast hadden. Stap ik in de auto, zie ik dat de spiegel er naast hangt. Gewoon eraf gereden! Heb ik nog een keer goed naar de auto gekeken, blijkt hij aan de bestuurderskant flink beschadigd te zijn door krassen en die gebroken spiegel, maar niemand die zich had gemeld, ook geen briefje onder de ruitenwisser. Schandalig!
Wij dus al kwaad richting Rotterdam, Annette opgehaald, naar de neuroloog, krijgen we te horen dat Annette een hersenbloeding heeft gehad en dat dat vanwege haar leeftijd (36) wel heel opvallend is. Ook haar bloeddruk was veel te hoog, dus ze moest gelijk een paar dagen blijven en een CT scan maken.

Gelukkig heeft ze er niks aan over gehouden. Het enige dat nu van belang is, is dat de bloeddruk zakt, want die was veel te hoog. Na een tijdje kreeg ze dan ook weer praatjes (dat ze nu iedere dag uit eten ging, want de maaltijden in het ziekenhuis zijn zo slecht nog niet) en konden we dan ook weer een beetje lachen.
Saillant detail is dat wij vannacht op vakantie gaan naar Oostenrijk, dus het was nog de vraag of we wel gingen. Gelukkig gaan we dan toch nog, want we zijn er wel écht aan toe.
De koffers hebben we dan nog niet gepakt, maar dat gaan we dan vannacht maar doen.

Ik ga zeker mijn weblog bijhouden vanuit Oostenrijk, misschien iets minder frequent en minder grote stukken, maar dat is even afwachten. Ik hoop jullie allemaal weer in gezondheid terug te zien en tot volgende week!